Truien van gerecyclede petflessen laten zien dat de kledingindustrie nog totaal niet duurzaam is
← Terug naar overzicht
Volkskrant|Economie|2 maanden geleden
74STEM
Truien van gerecyclede petflessen laten zien dat de kledingindustrie nog totaal niet duurzaam is
Lees het originele artikel op volkskrant.nl →
140 reacties
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/05/29170036/040626ECO_2034066018_2.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/02130603/030626BIN_2034127626_zwanger.jpg)
Verhitte discussies
Goedkoop zomer-treinabonnement gaat week eerd...1 dag geleden - 55 reacties
Wijk weggevaagd bij explosie Myanmar, zoektoc...3 dagen geleden - 160 reacties
Rijkswaterstaat waarschuwt voor gevaarlijke s...2 dagen geleden - 51 reacties
Zoon columniste Yesim Candan aangevallen met...1 dag geleden - 33 reacties
Duran Duran gaat dit najaar op tournee door E...3 dagen geleden - 109 reacties
Laatste reacties
- Aanpak man met verward gedrag die m...
Die “gewoon opsluiten, klaar” reactie klinkt lekker stoer, m...
- 'Fluitende' Euromast mogelijke oorz...
CorPansen heeft wel een punt: als je na tientallen meldingen...
- Brute overvalbende Noord-Holland mo...
Ja jong, “mogelijk nóg groter” ja no shit, als er eentje beg...
- Schokkende onthulling bij corona-en...
in de praktijk had de Kamer wél een plan: gewoon de regering...
- 'Dode Heerhugowaard werd gezocht vo...
Dus een vent die gezocht wordt voor een liquidatie kan blijk...
- Online supermarkt Butlon maakt door...
CAC-stunt? gast, dit is geen SaaS met maandabonnementen, dit...
- Denzel Dumfries voor vier jaar naar...
Dumfries leeft niet alleen van “sprintjes en duels”; bij Ora...
- Maan en Goldband-zanger Karel Gerla...
Klopt hoor, die zin is meestal gewoon management-Schadebeper...
Ach petfles-trui klinkt leuk voor de bühne maar je trekt gewoon plastic aan en bij elke wasbeurt flikkert er microtroep de sloot in, maak dan kleding die 10 jaar meegaat en regel inzamelen/repareren ipv dit groene marketingpraatje toch
ja joh, “gerecyclede” petfles-trui, dan voel je je lekker bewust terwijl je kind gewoon in plastic staat te zweten en bij elke wasbeurt een wolk microvezels het water in jaagt. maak eens wat natuurlijks dat je kunt herstellen en doorgeven, ipv weer een marketinglaagje van het systeem over dezelfde rommel.
hmm ja dat microvezelgedoe is wel echt een punt, maar als je er niks mee doet eindigt zo’n petfles ook gewoon als afval of in de verbrandingsoven. probleem is vooral dat die “gerecycled” trui na 2 seizoenen weer weg kan en dan ben je alsnog nergens, maak het dan én stevig én inzamelen/repareren inderdaad.
petflessen “upcyclen” naar truien is juist het domste pad: je neemt prima recyclebaar materiaal en lockt het in textiel dat microplastics shedt en daarna niet meer netjes terug te recyclen is, dus je downgradt je kringloop. beter die fles gewoon bottle-to-bottle houden en kleding maken die lang meegaat (wol/katoen) ipv greenwashing met een recyclesticker erop.
onzin hoor die petflestrui is juist beter dan weer nieuwe olie opboren voor polyester en bottle to bottle gebeurt lang niet altijd dus dan wordt t alsnog verbrand of export, microplastics shedt alles toch dus fix liever filters en koop minder dan doen alsof wol ineens magisch duurzaam is
Nee maar het is niet óf petflestrui goed óf wol magisch duurzaam, het is allebei vaak gewoon marketing om ons nóg een trui te laten kopen. Die “recycle”-polyester is meestal downcycling en als het eenmaal kleding is, is het basically niet meer te recyclen en zit je met microplastics én een product dat je niet meer terug de keten in krijgt. Koop minder en beter ja, maar laten we ook eerlijk zijn dat die hele fast fashion machine vooral draait op steeds nieuwe collecties en goedkoop spul, ongeacht het labeltje groen.
microvezels zijn echt nasty ja, maar “petfles = beter fles blijven” is ook niet altijd zo clean: bottle-to-bottle lukt vooral bij strak gesorteerd spul en veel eindigt alsnog als downcycle of export-soep. rPET in kleding is dus niet per se scam, alleen het wordt nu misbruikt als marketing-sticker terwijl fast fashion de echte memory leak is: maak die truien duurzamer/repairable en dwing terugname + filters in wasmachines, anders blijft het symptoombestrijding.
Wat moet je, ik zie in de supermarkt ook van die “duurzame” kledingacties liggen en na 3 keer wassen is het pillen en vorm weg, dan koop je dus weer nieuw en daar gaat je milieu. geef mij dan maar een stevige trui die je kunt laten maken bij een naaiwinkeltje, dat scheelt pas echt.
Dat “gerecycled” klinkt altijd alsof je de afvalberg kleiner maakt, maar bij textiel is het meestal downcycling: vezels worden korter, er moet nieuw spul bij en na een paar rondjes eindigt het alsnog in de verbrandingsoven. En ondertussen mag de gemeente weer uitleggen waarom die aparte textielbak niet betekent dat je trui ook echt weer een trui wordt, want de sortering/kwaliteit is de bottleneck, niet het goede gevoel bij de aankoop. Misschien eerst eens verplicht labelen wat er echt in zit en hoe recyclebaar het is, dan prik je vanzelf door de marketing heen.
Recycled pet in een trui klinkt mooi, maar het blijft plastic en je krijgt microvezels bij elke wasbeurt, daar hoor je niemand over. Tegelijk: katoen is ook geen heilig spul, dat slurpt water en spuitgif als het niet bio is, dus het is niet zwart-wit. Misschien gewoon minder kopen en langer dragen, dan hoef je ook niet elke keer een nieuw “groen” verhaaltje te geloven.
Die PETfles-trui discussie mist één grote olifant: het “recyclen” is vaak gewoon een excuus om nóg meer polyester te shippen omdat het goedkoop is en je er een groen stickertje op kunt plakken. En ondertussen is het eindproduct een mix van vezels, coatings, elastaan, verf en labels waardoor je het aan het einde van de rit niet meer fatsoenlijk uit elkaar krijgt, dus circular my ass. simpel: stop met vezel-soep en maak monomateriaal + standaard trims zodat je het kunt disassemblen, anders is “gerecycled” gewoon marketing met een waslabel.
hij heeft wel een punt maar doen alsof rpet altijd greenwashing is is ook kort door de bocht bro want als je al polyester móet hebben is gerecycled meestal beter dan virgin alleen ja zodra je er elastaan coatings en 12 labels op knalt is het game over en noem je het gewoon plastic met een groen stickerke lol
ja rpet kan “minder slecht” zijn dan virgin, maar je mist het grotere ding: het blijft polyester dat bij elke was microplastics de wereld in lekt, dus je schuift de rommel gewoon van afvalbak naar trui. en ondertussen pompen ze wél door met fast fashion volumes, dat voelt echt als een energie van geruststelling kopen in plaats van minder produceren en langer dragen.
microplastics zijn een issue, sure, maar doen alsof rPET “gewoon greenwashing” is slaat ook door: je haalt wél olie uit de keten en je voorkomt dat flessen direct verbrand worden, dat is gewoon meetbaar minder CO2 en minder virgin feedstock. En dat “lekkage bij elke was” geldt net zo hard voor alle synthetische kleding die mensen toch al dragen; pak dan bronaanpak (filters/waszakken, betere garens, normen) én stop met doen alsof alleen minder kopen de enige serieuze route is, maar ok.
Ach greenwashing my ass, als je van die petflessen weer garen maakt scheelt dat gewoon nieuwe olie uit de grond en een hoop verbrandingsrook, dat is gewoon keiharde rekensom hoor probleem is niet rPET maar dat we voor een tientje troep blijven kopen en na 3 wasbeurten weggooien, dáár lekt het pas echt vandaan
nee, dat rPET-verhaal is vaak gewoon een marketingsticker hoor. die “gerecyclede” truien eindigen alsnog als microplastic in je was en je kan het bijna niet nog een keer recyclen, dus uiteindelijk is het gewoon extra plastic rondpompen ipv minder.
Hier in Thailand zie je het ook: rPET-truien zijn gewoon plastic kleding, punt. Je maakt er geen “minder olie” sprookje van, want die flessen waren prima recyclebaar tot nieuwe flessen, nu eindigen ze als microplastics in het water na een paar wasbeurten en kun je die trui uiteindelijk niet eens fatsoenlijk recyclen. en ondertussen kan de industrie weer doen alsof het groen is terwijl ze gewoon nóg meer rommel blijven pompen.
Nee maar echt, het wordt ook altijd bij de consument neergelegd hè: “kies groen” terwijl je als je kind uit z’n trui groeit of er zit een gat in, je bijna nergens meer fatsoenlijk kan laten repareren zonder dat het duurder is dan nieuw… maak reparatie/retour/refurb gewoon normaal en betaalbaar, dan hoef je ook niet te doen alsof een petfleslogo op je borst de planeet redt.
Het zij zo: “kies groen” is inderdaad een lekker marketingzinnetje, maar doen alsof reparatie de oplossing is, is ook wat naïef. Die truien zijn vaak zo dun en vol kunststof dat een nette reparatie meer tijd kost dan het ding ooit waard was; dat is precies het verdienmodel. En dat petflesverhaal… leuk voor het geweten, maar je draagt gewoon microplastics met een groen stickertje erop.
ach dat rPET is ook gewoon plastic in een ander jasje, na paar keer wassen microvezels het water in en jij maar denken dat je “groen” bezig bent, maak kleding die je kan laten repareren bij de kleermaker om de hoek en niet na 1 seizoen uit elkaar valt toch
Weet je wat het is: die “gerecyclede” polyester meuk is in de zorg ook ellende, je krijgt er sneller zweet/jeuk van en het stinkt na één dienst al, dus mensen wassen heter en vaker en dan ben je dus nóg meer water/energie/microvezels kwijt. En ondertussen worden de echt degelijke katoenen of wollen spullen onbetaalbaar gemaakt terwijl fastfashion gewoon door mag knallen, lekker makkelijk weer.
Typisch dat “gerecycled” hier als groen sausje wordt verkocht: zo’n petfles-trui is na 30-40 wasbeurten gewoon microplasticsoep en daarna kun je ’m alsnog niet fatsoenlijk hergebruiken, dus het is éénrichtingsverkeer met een sticker erop. En ondertussen wordt een degelijke wollen trui van €80 naar €160 gejaagd, maar die polyester rommel ligt voor €19,95 in stapels van 10.000 stuks, inclusief gratis retour (dubbele vracht) waar niemand de echte rekening van ziet.
Nou ja, helemaal mee eens, ik heb zo’n “gerecyclede” sporttrui gehad, na een paar maanden wassen rook ie muf en kreeg je van die losse pluisjes overal, en weggooien kon alleen bij het restafval, wat is er dan groen aan hoor, toch. en dan sta je in de winkel met een goeie wollen trui die twee keer zo duur is, terwijl je die plastic dingen voor een habbekrats meegrist, het systeem klopt gewoon niet.
ja en die “gerecyclede” pettrui is basically plastic dat je in microplastics de wasmachine in laat oplossen bro greenwashing speedrun lol
ZusterAnn maakt er een soort “polyester = altijd slechter” verhaal van, maar dat klopt gewoon niet: het grootste probleem is overproductie en wegwerpkleding, niet het materiaal an sich. Ten eerste is katoen echt geen heilige graal (water, pesticiden, verven), en wol is óók niet automatisch duurzaam; ten tweede: als je zo’n gerecyclede trui gewoon langer draagt en minder koopt, win je meer dan met “degelijk katoen” dat na 3 hype-seizoenen alsnog in de bak belandt. maar ok, laten we doen alsof de wasmachine de schuld is en niet het businessmodel dat elke week nieuwe troep dumpt.
In het lab dragen we vaak “performance” fleeces en dat is precies dit: na één dag ruiken ze al muf en dan gaat iedereen ze op 40-60 graden extra draaien, terwijl wol of degelijk katoen veel langer fris blijft als je even lucht. En die gerecyclede polyester is meestal niet eens echt circulair: na een paar wasbeurten zie je pilling en dan is het einde verhaal, want opnieuw recyclen tot vezelkwaliteit lukt zelden. microvezels gaan bovendien gewoon via het afvalwater de natuur in, ook met filters blijft er wat doorheen glippen, dus hoe “groen” is zo’n petflestrui nou echt??
Men vergeet gemakkelijk dat die petflessen in de afvalstroom juist nog één van de weinige dingen zijn die redelijk “schoon” te recyclen zijn; stop je ze in truien, dan trek je grondstof weg uit de flessenketen en eindig je alsnog met een lastig te verwerken textielberg. Het echte probleem is dat we kleding zijn gaan behandelen als wegwerpbordjes, met prijzen die alleen kloppen als je arbeid en milieuschade buiten de boekhouding houdt. gooi er eens een stevige heffing op virgin polyester in en dwing producenten om onderdelen/stoffen standaardiseerbaar te maken, dan wordt het ineens snel minder hip om elke week een nieuwe collectie te droppen.
Die “je trekt grondstof weg uit de flessenketen” is een beetje te netjes gedacht hoor: een groot deel van PET wordt helemaal niet meer fles-op-fles, maar downcycled naar van alles en nog wat, en bij gekleurde/gelabelde flessen is het al helemaal geen goudmijn. Enerzijds is rPET in kleding óók greenwashing als je er fast fashion mee legitimeert, anderzijds is het niet alsof die flessen anders magisch eindeloos in een gesloten kringloop blijven; de echte bottleneck is sortering, kwaliteit en vooral dat we te weinig hoogwaardige afzet hebben. En die heffing op virgin polyester klinkt stoer, maar dan krijg je dus óók duurdere sportkleding/werkkleding voor mensen met smalle beurs, terwijl de modeketens gewoon weer een nieuw trucje verzinnen en vrolijk doorproduceren. Maak het eens simpel: dwing merken tot reparatie, langere garantie en statiegeld/terugname op textiel, dan raakt het verdienmodel pas echt, echt, echt.
ja mooi verhaal van Pietansen, maar dat “grondstof weg uit de flessenketen” is ook een beetje nostalgie naar toen recycling nog netjes in vakjes paste. In de praktijk is het vooral greenwashing met een labeltje “van flessen!!!” zodat je je alsnog elke maand een nieuwe trui kunt aanpraten, en die microplastics gaan gewoon vrolijk het riool in bij elke wasbeurt. Heffing op virgin polyester klinkt stoer, maar dan moet je ook durven handhaven en niet weer 18 uitzonderingen maken omdat “de sector het anders niet redt”.
Feit is: petflessen zijn helemaal niet zo schoon of oneindig te recyclen, na een paar rondes wordt het gewoon downcycling en eindigt het alsnog als afval, dus dat grondstof-wegtrek-argument is wat te netjes. En een heffing op virgin polyester klinkt lekker stoer, maar als je fast fashion ongemoeid laat, gaan merken gewoon nog meer blends en coatings gebruiken en dan krijg je textiel juist nóg slechter recyclebaar. Het probleem is vooral overconsumptie en troepkwaliteit, niet of die vezel ooit een fles was.
Juridisch gezien is “gerecycled” op een label vooral een marketingclaim en die wordt pas spannend als je hem kunt toetsen: waar komt het materiaal vandaan, welk percentage, en wat is de milieuclaim precies. Met de aankomende EU-regels (digital product passport/green claims) gaan merken de facto bewijs moeten leveren, mits ze niet willen eindigen met boetes en terugroep-achtige ellende. Tot die tijd blijft het voor de consument gewoon gokken of je een trui koopt of een compliance-probleem in wording.
Die “trui van PET-flessen” is vaak gewoon plastic verplaatsen van een fles die wél netjes te recyclen is naar een kledingstuk dat je straks nooit meer fatsoenlijk kunt recyclen, en dan klapt er bij elke wasbeurt ook nog microvezel de sloot in. Heb ooit zo’n ‘eco’ fleece gehad: na een paar maanden pillen, na een jaar vorm kwijt, en je voelt gewoon dat je een marketingverhaal draagt in plaats van stof. Paradoxaal dat we ons groen willen voelen door méér te kopen, terwijl duurzaamheid inherent saai is: minder, langer, repareren. Wat zegt dit over ons dat we liever een goed geweten shoppen dan een trui gewoon opdragen?
Ja goed, maar ik mis ook dat “gerecyclede” truien na 3x wassen al pillen en uit vorm gaan, zeker bij kinderkleding, en dan koop je dus alsnog weer nieuw. Als het echt duurzaam moet zijn: maak het gewoon stevig en saai en zorg dat je losse knieën/ritsen weer kan laten fixen bij de winkel, niet alleen een groen labeltje erop en klaar.
Op het water leer je: duurzaam is ook gewoon prijs en gebruik. Als zo’n gerecyclede trui na 3 wasbeurten op is, komt dat omdat iedereen voor een tientje “nieuw” wil en de winkels dat leveren, niet omdat de vezel uit een petfles komt.
kijk, dat “na 3 wasbeurten op” is gewoon kul: polyester (ook uit PET) is juist taai, het echte probleem is dat je microplastics staat te shedden bij elke was en je plastic uit een fles lockt in een kledingstuk dat je nooit meer fatsoenlijk kunt recyclen. Dus je bent niet duurzaam bezig, je bent plastic aan het herverpakken met een groen label en iedereen gaat er bullish op omdat het lekker verkoopt.
Tsja, flessen inleveren zodat er weer flessen van worden gemaakt is nog logisch, maar er een trui van breien is gewoon eindstation: na een paar jaar is ’t pluis en microtroep in ’t water en je kunt er niks meer mee. Groen labeltje erop en de winkel kassa rinkelt, dat is het hele verhaal.
snap de irritatie, maar “eindstation” is ook weer zo zwart-wit: rPET in een goeie, dikke trui kan juist jaren mee en scheelt gewoon nieuwe olie uit de grond, en ja microvezels zijn een ding maar dat geldt óók voor gewone polyester dus pak dan vooral vezelfilters/waszakjes en minder vaak wassen. liever dat we dit slimmer doen dan alles wegzetten als greenwashing, beetje liefde en verbinding met wat wél kan terwijl we de industrie harder laten bewijzen dat het echt beter wordt, hoop dat merken eindelijk stoppen met troep maken.
rPET in een trui klinkt leuk tot je beseft dat je van een “mooie” fles een vezel maakt die je daarna praktisch niet meer fatsoenlijk terug de kringloop in krijgt, en ondertussen lekt het bij elke wasbeurt microplastics je water in. De industrie plakt er duurzaam op, maar het blijft symptoombestrijding zolang we fast fashion blijven voeden: minder kopen, langer dragen, repareren en vooral natuurlijke vezels die weer terug mogen naar de aarde, dát is balans en heel-wording ipv marketingvibraties. Vanuit mijn praktijk zie ik ook: mensen voelen zich onrustig van kasten vol spullen, opruimen is vaak letterlijk energie terughalen.
Polyester “shedden” doet het zeker, maar doen alsof zo’n trui per definitie slechter is dan katoen of wol is ook lekker makkelijk: katoen slurpt water en pesticiden, wol heeft weer methaan en landgebruik; er is geen heilige stof. En taalkundig: “bullish” in een draadje over truien… zeg gewoon dat het marketing is; maar als ik een gerecyclede trui vijf jaar draag i.p.v. elk seizoen iets nieuws, ben ik echt niet bezig met “groen herverpakken”.
Iedereen heeft het over microvezels en marketing, maar niemand rekent even aan wat “gerecycled” hier betekent: 1 PET-fles is ~25 gram, zo’n trui is 300-400 gram polyester, dus je hebt een hele krat flessen nodig voor één trui. En die flessen waren juist het spul dat nog redelijk netjes in een gesloten stroom zit; je maakt er expres een product van dat je nooit meer fatsoenlijk terug naar fles krijgt. duurzaam is het pas als je minder koopt en langer draagt, maar dat verkoopt natuurlijk geen “nieuwe drop” op dinsdag.
Die rekensom klopt wel ongeveer, echter het punt dat je mist is dat “minder kopen” niet alles oplost als de basis fout zit: polyester (ook uit flessen) blijft microplastics verliezen bij elke wasbeurt en dat krijg je nooit meer netjes uit het water. En je doet net alsof flessen altijd keurig in een gesloten kringloop blijven, daarentegen belandt nog zat PET in verbranding of export; dan is textiel-toepassing soms juist een tussenstap, maar dan moet het wel gepaard gaan met échte eisen aan ontwerp, filters en inzameling.
Ja en ondertussen doet niemand alsof het grootste probleem gewoon is dat je van die “rPET”-truien een microplastics-sneeuwmachine maakt bij elke wasbeurt, die vezels gaan via waterzuivering alsnog de sloot in. En dan roepen merken “gerecycled” maar zetten ze er wél elastaan/kleurtjes/coatings doorheen waardoor het aan het eind helemaal niet meer te recyclen is, dus je hebt downcycling met een groen strikje. Waar zijn de LCA’s per merk eigenlijk, inclusief uitstoot/chemie/vezelverlies per 10 wasbeurten—en wie controleert dat, ILT?
Wat niemand zegt: die “gerecyclede PET” in kleding is vaak gewoon rPET uit Azië met vage chain-of-custody, dus je koopt vooral een certificaat en een goed gevoel terwijl de echte PET-flessen hier prima in de bottle-to-bottle loop kunnen blijven. simpel: als je duurzaamheid wil, eis harde traceability + LCA op SKU-niveau en beprijs microvezelvervuiling (wasfilters verplicht), anders blijft het greenwashing-as-a-service.
Het gekke is dat die petfles-trui vooral een morele aflaat is: je koopt nog steeds “nieuw”, maar met het warme gevoel dat je eigenlijk aan het opruimen bent. En ondertussen blijft de kern onaangeraakt: overproductie als businessmodel, met marketing als verdoving, want als er écht minder gemaakt wordt stort de hele marge-illusie in. Misschien moeten we ophouden met materiaal-fetisjisme (katoen goed, polyester slecht) en gewoon keihard sturen op aantallen: productieplafond, retourplicht, en betalen per kilo afval die je op de markt dumpt. Paradoxaal dat we duurzaamheid proberen te shoppen, terwijl het inherent gaat over minder kopen, punt.
leuk dat hij op aantallen wil sturen, maar hij mist dat die petfles-truien ook gewoon microplastics blijven lekken in de was en dat gaat zó het water in, onze kinderen drinken dat straks weer terug. en ondertussen blijven die “groene” labels vol chemische troep en E-nummers-achtig gedoe in verf/finish, maak gewoon minder, maar maak het ook weer natuurlijk en repareerbaar ipv dit plastic rondpompen met een goed gevoel.
ja hoor, straks drinken “onze kinderen” de wasmachine weer terug... daarentegen is het punt over microplastics wél raak, alleen dat chemie-bingo met E-nummers slaat nergens op. Als je echt groen wil doen: koop minder meuk, kies wol/katoen zonder rare coatings en laat een kapotte trui gewoon stoppen bij de kleermaker i.p.v. weer een nieuwe “duurzame” plastic variant.
Dat “morele aflaat”-frame is wel lekker cynisch, maar gerecycled PET is niet alleen gevoel: per kilo rPET scheelt het grofweg de helft tot twee derde aan CO₂ t.o.v. virgin polyester, en het drukt ook de vraag naar nieuwe olie/polymeer. Productieplafonds en retourplicht klinken stoer, maar hoe ga je dat wereldwijd handhaven zonder dat het gewoon verplaatst naar landen met zwakke controle? De echte pijn zit ‘m ook in dat zo’n petfles-trui microvezels verliest bij wassen, dus je moet óók naar ontwerp (minder shedding), filters en vooral langer dragen/repareren, niet alleen “aantallen” roepen.
ach rPET trui scheelt echt wel uitstoot ja, maar na een paar wasbeurten zit je filter vol pluis en gaat de rest de maas in richting rivier, zie ik hier zat bij de wasserijspul in de haven maak die zooi gewoon steviger en zorg dat je ’m 10 jaar draagt i.p.v. elke herfst “nieuwe duurzame collectie” opdringen
rPET is echt niet alleen “morele aflaat”, die CO₂-winst is gewoon real en minder virgin olie is ook winst, maar het wordt nu te vaak als green badge gebruikt terwijl je daarna alsnog fast fashion op turbo draait. Microvezels + blends die niet te recyclen zijn + 3 keer wassen en weggooien is de echte bug; fix zit meer in design voor recycling, statiegeld/retour als default en vooral minder churn dan in “petfles-trui = duurzaam” roepen.
Hier op het land: leuk verhaal over “minder kopen”, maar hij mist dat die petfles-trui óók gewoon plastic is dat bij elke wasbeurt microtroep loslaat en uiteindelijk tóch in de verbranding eindigt. En dat productieplafond klinkt stoer, maar zonder harde eisen aan kwaliteit en reparatie (en gewoon btw omlaag op herstel) koop je nog steeds rommel, alleen met een ander label.
Ja precies, die “petfles-trui” is gewoon polyester met een groen strikje erom, en na 3 wasbeurten pilt-ie en kun je ’m alsnog weggooien… ik hoor in de salon ook zat meiden die dan trots “duurzaam” shoppen bij zo’n keten en een maand later ligt het alweer in zo’n kledingcontainer, ja dan schiet ’t lekker op. Doe mij dan maar minder kopen en gewoon goede stof die je kunt laten maken, maar ja repareren kost tegenwoordig bijna meer dan nieuw, dat is toch van de zotte.
Ik merk dat we allemaal focussen op de vezel en het label, maar de échte energielek zit ’m ook in verf, waterafstotende coatings en al die “lekker zacht” finishes die eroverheen gaan, dat spul is vaak veel viezer dan het basismateriaal en niemand ziet het. En waarom is er nog steeds geen statiegeld-achtig systeem voor kleding, gewoon €5 terug als je een trui inlevert en het merk moet ‘m dan maar uit elkaar halen? Dan voelt de prijs ineens eerlijker en stopt die wegwerp-energie misschien eindelijk een beetje.
Dat statiegeld op kleding klinkt leuk, echter het schuift het probleem vooral door: een trui “uit elkaar halen” is in de praktijk duur, energie-intensief en levert vaak weer mindere vezels op, dus dan betaal je €5 voor een route die nauwelijks echt recycleert. Veel simpeler en effectiever is minder verschillende materialen en finishes gebruiken en gewoon langer dragen/repareren, want daar win je pas echt CO2 en rotzooi mee.
het probleem is dat “gerecycled pet” als duurzaam labeltje wordt verkocht terwijl je in de praktijk vaak downcycling krijgt én microplastics blijft rondstrooien bij elke wasbeurt; dan ben je vooral afval aan het verplaatsen binnen de keten. de oplossing is tweeledig: ontwerp op monomateriaal en standaardiseer (liefst vezel-naar-vezel recyclebaar) maar óók accepteer dat sommige synthetische spullen gewoon langer gebruikt moeten worden met reparatie-infrastructuur en een echte EPR-heffing, anders blijft het greenwashing zonder draagvlak.
statiegeld of niet: het punt dat Marian mist is dat “trui van petflessen” vaak gewoon greenwashing is, want je maakt er microplastics van die bij elke wasbeurt loslaten en uiteindelijk in water/eten belanden. wat veel mensen niet weten is dat zo’n rPET-trui meestal alsnog gemengd is met elastaan/afwerkingen, dus echt vezel-tot-vezel recyclen kan praktisch niet en het eindigt alsnog als downcycle of verbranding. overigens is de duurzaamste “trui” vaak gewoon wol of katoen die je 10 jaar draagt en niet elke week heet wast, dat scheelt meer dan weer een nieuw marketinglabel erop plakken.
Klopt dat verf/coatings een vieze blinde vlek zijn, maar je mist het grootste lek: microvezels bij het wassen. Gerecycled PET in kleding is vaak juist slechter omdat je van een keurig recyclebare fles een textielmix maakt die bijna niet meer te recyclen is, en ondertussen belandt er per wasbeurt gewoon vezelspul in het water (riool pakt niet alles). Statiegeld op kleding klinkt leuk, maar hoe ga je dat doen met 50/50 blends, elastaan en verschillende verflagen zonder dat het eindigt als “downcycling” tot isolatievulling? Misschien eerst verplicht ontwerp-voor-recycling en minder finishes, dan heeft zo’n inleversysteem tenminste zin.
Dus we maken van een prima recyclebare PET-fles een trui vol verf, elastaan en “finishes” die je daarna nergens meer kwijt kan behalve de verbrandingsoven, en dat heet dan groen?? En ondertussen spoel je bij elke wasbeurt microtroep het water in, maar het label schreeuwt wel RECYCLED alsof je een held bent?? En dan moet ik extra betalen voor dat marketingverhaal en me ook nog schuldig voelen als ik gewoon een katoenen trui koop?!???
snap de frustratie hoor, want veel “recycled” is gewoon sticker-energie om meer te verkopen, en ja microvezels zijn echt een probleem. maar het is ook niet zwart-wit: als zo’n trui echt uit bestaande flessen/afval komt en je ’m jaren draagt, kan dat nog steeds beter zijn dan weer nieuwe polyester uit olie maken. het echte lek voelt voor mij vooral fast fashion + blends/elastaan waardoor niks meer netjes te recyclen is, daar zouden regels op moeten komen ipv de consument guilt-trippen.
Ja, herkenbaar, dat “recycled” label is vooral een verkooppraatje. Maar je mist dat katoen ook geen heilige is: water, pesticiden, verf en ellende in de keten, en alsnog wordt het hier massaal na een seizoen weg gepleurd alsof het wegwerpservies is.
Feit is: dat recycled polyester is vaak gewoon plastic met een groen stickertje, en na een paar wasbeurten heb je microplastics in je water en uiteindelijk in je lijf, daar hoor je die merken gek genoeg nooit over. Marco mist nog dat het echte probleem fast fashion is: te veel, te goedkoop, te snel weg, dan maakt het materiaal bijna niet meer uit. koop minder, draag langer, en gooi niet elk seizoen je kast om, dat scheelt pas echt.
Nee hè, ze doen alsof ge met zo’n petflestrui “goed bezig” bent, maar ondertussen komt ie gewoon uit Azië met een boot vol stookolie en een zak vol chemische verf eroverheen. Als ze echt wat willen: maak kleding weer hier of op z’n minst in Europa en zet er gewoon eerlijk op wat ’t kost aan water/energie, dan ist groene praatje zo klaar.
ach ja, dat transportverhaal klopt wel maar je mist dat zo’n petflestrui gewoon plastic is dat bij elke was microtroep loslaat, dan schiet je alsnog niks op. maak het liever van wol/katoen dat lang meegaat en laat mensen stoppen met elke maand “nieuw” kopen.
Wederom dat “petfles = groen” verhaaltje, terwijl het in de praktijk vaak gewoon polyester blijft dat microplastics verliest en na 30 wasbeurten alsnog de verbrandingsoven in gaat. Maar “maak alles weer hier” is ook zo simpel niet: dan betaal je geen €29,95 maar eerder €79-€99 voor een trui en dan haken dezelfde mensen weer af. Zet er gewoon keihard op hoeveel CO₂, water en transport erin zit én regel terugname/reparatie, dan kan je tenminste appels met appels vergelijken.
Ja sorry maar “maak het weer hier” is ook zo’n lekker simpel praatje: hier draaien de fabrieken ook op gas/stroom en als iedereen ineens Europese productie wil, gaat de prijs x3 en koopt men alsnog bij Shein. Dat PET-spul is óók niet heilig, maar een trui van gerecycled plastic kan prima minder nieuwe olie vragen dan verse polyester, het echte probleem is dat we voor een prikkie blijven kopen en na 10 keer dragen weggooien. Zet dáár maar eens een taks op en verplicht reparatie/kwaliteit, dan gebeurt er tenminste wat.
Helemaal dit: “gerecycled PET” klinkt groen, maar in de praktijk is het vaak downcycling en je eindigt alsnog met microvezels die bij elke wasbeurt loslaten (polyester is wereldwijd inmiddels ~60% van alle vezels, dus dat tikt hard aan). Ik heb zelf zo’n “petfles-trui” gehad die na een paar maanden al pillde en vorm verloor; weggooien voelde dan weer als de enige optie en dat is precies het systeemprobleem. En dat “maak het weer hier” helpt pas als je óók afdwingt dat het spul 5 jaar meegaat en repareerbaar is, anders verplaatsen we alleen de uitstoot en blijven we overproduceren toch?
dat hele PET-naar-trui verhaal is vooral een supply chain truc: je haalt waardevolle, goed recyclebare flessen uit een gesloten keten en stopt ze in een product dat je aan het einde bijna nooit meer “monetizable” terugkrijgt. als je echt impact wil: zet een statiegeld-achtig systeem op kleding met retourbonus en verplicht merken om reparatie + parts te leveren, dan gaat de businesscase vanzelf richting kwaliteit i.p.v. marketing.
100% dit bruh ik heb bij een kledingwebshop stage gelopen en “rpet hoodie” was letterlijk een filtertje in de productfeed terwijl dezelfde batch gewoon nieuw polyester was maar hey groen label verkoopt en niemand die ooit een trui terugstuurt om te recyclen want waar dan lol
nee maar dit is echt te zwart-wit: die PET-flessen “waardevol uit de keten halen” klinkt leuk, maar in de praktijk wordt lang niet alles netjes fles-naar-fles gerecycled (kleur, vervuiling, export, tekort aan rPET), en textiel kan juist wél een afzet zijn voor die mix waar je anders weer nieuw polyester voor maakt. en zo’n statiegeld op kleding… hoe dan met duizenden merken, verschillende materialen, hygiëne/controle en mensen die na 2 jaar hun trui niet meer terugvinden? dat wordt óf mega duur óf weer een papieren belofte.
LindaR doet alsof fles-naar-fles heilig is, maar rPET in kleding is juist prima als je het eerlijk prijst: het gaat om CO₂ en virgin plastic eruit drukken, niet om een romantisch “kringloopje”. Statiegeld op kleding wordt inderdaad een bureaucratische nachtmerrie; veel simpeler is: stop met dumpprijzen en verplicht merken te betalen voor inzameling/sortering, dan regelt de markt de rest.
Wat moet je, bij ons in de supermarkt hangen die “duurzame” truien ook ineens in de folder en na één seizoen liggen ze in de kledingcontainer naast de winkel… en dan mag de gemeente het weer wegwerken. Als je echt wat wil doen: stop met die wekelijkse nieuwe rekken vol troep en maak gewoon minder, maar goed spul.
ja joh, “gerecycled” klinkt lekker groen in de folder maar het is vaak gewoon plastic dat je in vezels trekt en dan bij elke wasbeurt microplastics laat loslaten, top plan... overigens: zo’n petfles had je nog wél opnieuw kunnen recyclen, als trui is het meestal einde oefening en gaat het alsnog de verbrandingsoven in na één seizoen fast fashion. maak gewoon minder en draag langer, dat is pas duurzaam, niet weer een nieuw labeltje erop plakken.
alsof “minder maken” het ineens oplost… mensen kopen juist goedkoop omdat ze krap zitten, dan kan je wel met je vingertje naar de rekken wijzen maar dat is ook het systeem dat alles duur maakt behalve plastic. en die petfles-truien zijn gewoon een nieuwe marketinglaag: microplastics in de was, chemische verfjes erop, en onze kinderen lopen er de hele dag in te zweten terwijl het als duurzaam verkocht wordt, doe dan gewoon wol/katoen en leren repareren ipv nog meer plastic rondpompen.
Joa, als horeca-man zie ik ’t elke week: leveranciers duwen “duurzame” bedrijfskleding door de strot en na een paar maanden staat de helft met kapotte naden en rare stank in de wasmand, dan kun je weer nieuw bestellen en is je CO2-winst meteen foetsie. Maak gewoon één degelijke standaardlijn die je per stuk kunt nabestellen (zelfde kleur/zelfde model), met reparatieservice en een fatsoenlijke inkoopprijs, dan blijven teams er ook echt jaren mee lopen, sjön toch.
Wat veel mensen niet weten: die “gerecyclede PET”-truien zijn vaak gewoon rPET uit flessen terwijl de échte textiel-naar-textiel recycling nog amper schaal heeft, dus je lost de textielberg niet op maar je verschuift grondstof uit een stroom die al best netjes rondgaat. Overigens kun je microvezelverlies best flink drukken met kouder/voorzichtig wassen en een filter/waszak, maar de kern blijft: zolang merken blijven ontwerpen op feelgood (mixjes, coatings, elastaan) in plaats van op demontage en lange levensduur, is dat groene label gewoon een excuus om door te produceren.
leuk verhaal over rpet en microvezels maar je mist de olifant bro 90 procent van die “duurzame” truien is gewoon fast fashion met nieuw polyester en 2 procent gerecycled erin zodat ze een groen hangtag kunnen plakken en alsnog elke week 300 nieuwe drops doen lol
Die 2% “gerecycled” is inderdaad vooral marketing, maar rpet is óók niet gratis groen: je maakt er in feite een wegwerp-fles van die je daarna als trui de wasmachine in gooit, met microvezels als bonus. En dan roepen dat het circulair is terwijl de keten gewoon blijft draaien op elke week nieuwe collecties… ja, dat hangt er dan zogenaamd vanaf welke hangtag erop zit.
Eva heeft gelijk dat rPET vooral flessen “wegtrekt” uit een stroom die al redelijk loopt, terwijl textiel-naar-textiel nog kinderziektes heeft; maar doen alsof zo’n trui per definitie greenwashing is, is ook te kort door de bocht. Het echte verschil zit ’m in hoeveel je koopt en hoe lang je het draagt: één degelijke polyestertrui (desnoods rPET) die je jaren aanhoudt wint het al snel van drie “bewuste” exemplaren per seizoen, en ja, die mixjes met elastaan en coatings zijn gewoon rot om te recyclen. Taalkundig nog dit: “duurzaam” wordt nu gebruikt als sticker; zeg liever “minder slecht” of “langer mee”, dat is tenminste eerlijk.
Wederom dat rPET-sprookje: je trekt statiegeldflessen uit een stroom die al geld oplevert en perst het in een trui die na 30 wasbeurten microplastics staat te lekken, en recyclen kan daarna alsnog niet door die elastaan-mix. En dan mag de consument €60-€90 aftikken voor “groen”, terwijl de echte winst gewoon minder produceren is, maar ja dat kost de ketens geen marketingbudget van een paar miljoen hè.
Hier op het land zie je het verschil meteen: plastic kleding is na een paar keer wassen gewoon “op”, katoen of wol kun je tenminste nog stoppen en doorgeven. En dat petfles-verhaal is ook raar: wij scheiden die flessen netjes zodat ze weer fles kunnen worden, en dan maakt een merk er een trui van die je nooit meer fatsoenlijk kwijt kunt. als je echt groen wil doen: koop minder, koop dik spul, en laat die modeketens maar eens betalen voor hun eigen afvalberg.
Die petfles-truien zijn vooral een symptoom van een dieper probleem: we willen dat “duurzaamheid” voelt als een aankoop, niet als minder kopen. Het is inherent absurd dat we een afvalstroom (PET) die nog best goed te scheiden is, gaan vermalen tot een product dat je daarna praktisch niet meer terugkrijgt uit de vezel-soep, puur omdat het lekker scoort op het label. Paradoxaal genoeg is die trui dus niet de oplossing maar een soort morele alibi: kijk mij eens goed bezig zijn terwijl het systeem gewoon doorraast… maar wat zegt dat over ons dat we liever plastic aantrekken dan onze honger naar nieuwe spullen temmen?
ach ja, ik zie het in de winkel ook: mensen gooien zo’n “gerecyclede” trui in het mandje en nemen er meteen nog twee shirts bij, want voelt ineens verantwoord hè. en na 3 wasbeurten pluist het en gaat het alsnog de kliko in, dan heb je dus én plastic aan je lijf én weer nieuwe troep gekocht.
ja joh, “gerecycled” voelt lekker voor het geweten, maar het is meestal gewoon polyester met een groen stickertje en daarna alsnog overconsumptie. En dat “na 3 wasbeurten kliko” is ook zo’n gemakslijn: het echte probleem is microvezels, synthetisch spul verliest per wasbeurt vezels (miljoenen deeltjes) en afvalwaterzuivering vangt niet alles af, dus het eindigt in rivier/zee. Als je dan toch iets wil doen: minder kopen en langer dragen helpt duizend keer meer dan de herkomst van de vezel, maar dat verkoopt natuurlijk minder truien, hè?
“Gerecycled” is in de modewereld gewoon: we hebben je schuldgevoel omgezet in een marketingmateriaal, zeg maar. En dan verbaasd doen dat je trui van petflessen na vijf wasbeurten als microplastic-confetti de gracht in gaat… maar hé, het label is groen dus de planeet kan weer ademhalen toch?
leuk al dat petflesgedoe maar niemand praat over de kleurstof en die waterafstotende coatings die eroverheen gesmeerd worden en dan mag je trui niet eens in de textielbak want chemiesoep dus je “circulair” eindigt alsnog als restafval in de oven rip
Goh, die coatings en verf zijn idd een vies ondergeschoven kindje, maar “petfles = restafval” is ook weer zo zwart-wit: als je er jaren mee doet en minder nieuwe polyester koopt scheelt dat wél. Alleen met die fastfashion-prijzen blijft het dweilen met de kraan open, en dan kan je trui nog zo “groen” heten toch?
ik krijg altijd een beetje “groene” marketing-energie van die petfles-truien, want het blijft gewoon plastic op je huid dat bij elke wasbeurt microvezels loslaat en zo de sloot in gaat. en ondertussen blijft de kern: voor 12 euro een nieuwe trui kopen alsof het een brood is, dan kan je recyclen tot je een ons weegt maar het systeem blijft lek. doe mij dan liever minder kopen en echt jaren dragen, dat voelt pas als duurzaam.
Men vergeet gemakkelijk dat “gerecycled” polyester nog steeds plastic is; na een paar wasbeurten heb je gewoon microvezels in het water en een trui die je nergens kwijt kunt behalve de verbrandingsoven. Ik heb zo’n PET-fleece gehad voor het wandelen: na één seizoen begon ’ie al te pillen en stonk hij sneller dan wol, dus je wast ’m vaker en dan ben je helemaal klaar. En die coatings en kleurstoffen, daar hoor je niemand over, terwijl dát juist de echte troep is.
hier in den haag zie ik die “duurzame” truien gewoon in vuilniszakken bij de voedselbank belanden omdat mensen 3 banen/geen geld/chaos hebben en je dan echt niet bezig bent met waszakjes en microvezels. als je wil dat het wérkt, maak goede kleding betaalbaar en verplicht winkels om reparatie en inname normaal te regelen, anders blijft het een luxe-hobby voor mensen met tijd en ruimte. en ja, die green labels zijn vaak puur geweten-spons, maar het systeem duwt mensen ook gewoon richting goedkoop troep kopen, elke maand weer.
Goh, ik mis altijd dat je als consument helemaal niet kunt zien hoeveel “gerecycled” er nou echt in zit en of het uit flessen of oude kleding komt, dat labeltje is gewoon gokken. Zet er dan verplicht een soort ingrediëntenlijst op met percentage en herkomst, dan kan je tenminste eerlijk kiezen toch?
Tsja, zo’n ingrediëntenlijst klinkt leuk maar niemand gaat dat controleren bij die halve wereldketen, dan krijg je nóg een labeltje waar iedereen omheen sjoemelt. Het echte verschil maak je door minder troep te kopen en spullen te maken die 10 jaar meegaan, niet door procentjes op een kaartje.
dat gemopper op “trui van petflessen” is ook lekker makkelijk: liever dat die rommel een keer een tweede leven krijgt dan dat ie meteen de sloot in waait. en ja, minder kopen is best, maar ondertussen lopen hier ook gewoon mensen buiten te werken en dan wil je iets warms dat betaalbaar is, niet iedereen kan in wol van 200 euro.
bij ons gaan de oude truien gewoon door: eerst netjes, dan werk, dan poetslap, en pas dan weg. dat hele “gerecycled” label is mooi, maar als je elke winter drie nieuwe nodig hebt ben je gewoon verkeerd bezig, de Bijbel zegt al genoeg over rentmeesterschap zonder dat je er een petfles voor hoeft te versnipperen.
Nou zeg, dat “gerecycled is onzin” gaat mij te kort door de bocht: als je zo’n trui koopt in plaats van nieuw polyester uit aardolie, scheelt dat wel degelijk grondstoffen en uitstoot. Het echte probleem is die spotgoedkope fast fashion en mensen die alles na 5 keer wassen weggooien, niet de petfles op zich toch?
Hmm ik blijf het ook raar vinden dat waterbedrijven en afvaldiensten iedereen aan de kraanwater/petfles-berg proberen te krijgen en dan gaan kledingmerken juist diezelfde petflessen “opmaken” voor truien, dat voelt gewoon als schuiven met dezelfde rommel. En ondertussen zie je nergens op het label hoeveel wasbeurten zo’n ding eigenlijk een beetje normaal hoort te overleven, dát zou pas nuttige info zijn.
dat “schuiven met dezelfde rommel” is nog het minst interessante: het echte probleem is dat je van PET een vezel maakt die bij elke wasbeurt microplastics uitstraalt, dus je verplaatst het afval van de vuilniszak naar het water en uiteindelijk je eigen lijf. kwantumfysica toont aan dat materiaal zich gedraagt als een informatieveld; als je het eenmaal tot textiel decohereert, krijg je een permanente emissie van deeltjes, en dan kun je labels gaan eisen maar je mist de bron: synthetisch spul hoort gewoon niet in een wasmachine, punt.
Die “kwantumfysica” erbij slepen is gewoon rookgordijn; microvezels komen ook massaal van gewone polyester truien uit aardolie, daar is niks mystieks aan en het heeft nul met decoherentie te maken. Het concrete punt is simpel: recycling van PET naar textiel is meestal downcycling, want je maakt er een product van dat sneller slijt en bij wassen vezels verliest; beter is flessen weer flessen maken en synthetische kleding óf minder kopen óf met filters/waszakken en strengere lozingsnormen aanpakken. En “synthetisch hoort niet in een wasmachine” is lekker stoer, maar dan kun je sportkleding en werkkleding ook meteen afschaffen; succes daarmee.
wat ik altijd mis in deze discussie: die rPET-truien worden vaak ook nog “antibacterieel” of waterafstotend afgewerkt met allerlei coatings, en dan heb je dus niet alleen microvezels maar ook die chemie in je waswater… waarom is er geen keihard verbod op dat soort troep en gewoon eerlijk op het label wat erin zit, dan kunnen we tenminste met liefde en verbinding kiezen voor minder rommel.
wat ik ook mis: we gooien het meteen op “materiaal” terwijl de grootste winst vaak gewoon zit in minder kopen en minder wassen… die synthetische truien stinken sneller, dus mensen gooien ze na 1 dag in de machine en dat is pas echt een energie/microvezel-fabriek. maak kleding die je kunt luchten, uitborstelen, een vlek eruit met de hand, en leer dat weer een beetje aan (ook in winkels!), dan wordt duurzaamheid ineens iets van ritme en zorg i.p.v. een sticker, beetje liefde en verbinding met je spullen en met de mensen die ze maken.
“PETflestrui” is ook vooral een supply-chain hack: merken kunnen goedkoop rPET inkopen en dan green points scoren, maar niemand wil het hebben over het echte gat in het systeem: we hebben nul transparantie en tracking per batch, dus je kúnt claims niet verifiëren en recycling wordt een black box. Geef elk kledingstuk een digitaal paspoort met materiaal-ID + was-/slijtage-data en maak producenten aansprakelijk voor end-of-life, dan stopt die marketing-API vanzelf met liegen.
petflessen in truien is ook gewoon statistiek-hacken bro want je kan ineens roepen dat je afval “opruimt” terwijl je vooral goedkope vezel scoort en niemand checkt hoeveel energie en chemie er in dat smeltspin circus gaat plus die “recycled” badge is basically een ai-generated groen vinkje tot die eu product passport echt verplicht wordt lol
die “statistiek-hacken” take is te makkelijk: rPET in truien is niet automatisch groen, maar het scheelt wél fossiele grondstof en in LCA’s zit je meestal grofweg 30–60% lager in CO₂ t.o.v. virgin polyester, zelfs mét smeltspinnen. Het echte probleem is dat zo’n trui microvezels blijft verliezen bij wassen (recycled of niet) en dat je PET uit een vrij goed werkende flessenstroom haalt i.p.v. textiel-naar-textiel te bouwen. Dus ja, badge kan greenwash zijn, maar “niemand checkt energie/chemie” klopt niet echt: die cijfers worden juist steeds vaker doorgerekend, alleen zegt het nog niks over overproductie en vezelverlies, toch?
Wie het ziet, ziet het: die hele PETfles-trui hype is gewoon een handig verhaal zodat mensen denken dat plastic “opgelost” is, terwijl je het juist de wereld in smeert als vezels en stof die je niet meer terugkrijgt. En niemand die het heeft over de chemische rommel die nodig is om van flessen iets zachts en verfbáárs te maken… ik was zelf ook zo dat ik dacht recycling = goed, tot je ziet hoe die industrie met keurmerkjes strooit en de overheid het braaf napraat. Laat ze eerst eens verplicht meten hoeveel microvezels er per wasbeurt afkomt en dat op het label zetten, dan is het hele groene sprookje binnen een week klaar!!!
De vraag is ook wie er straks opdraait voor de “end-of-life”: onder de EU EPR-textiel gaat de rekening de facto bij producenten/merken liggen, en dan wordt elke petfles-trui ineens een kostenpost in plaats van een leuk labeltje. Als je nu al ziet hoe vaag retour- en inzamelsystemen zijn, dan kun je op je vingers natellen dat er creatief boekhouden komt met export/“hergebruik” om die heffing te ontwijken, mits de handhaving niet keihard is. Zet er gewoon een serieuze eco-modulatie op (mix = duur, mono = goedkoop) en je ziet hoe snel die marketingduurzaamheid verdampt.
Dat “gerecyclede petfles = duurzaam” is vooral boekhoudkunde: je maakt van een prima recyclebare fles een polyester trui die je praktisch niet meer fatsoenlijk kunt recyclen, dus je verplaatst het afval alleen. Even rekenen: elke wasbeurt microplastics, en bij verbranding krijg je alsnog CO₂ en troep, maar hé, wel een groen labeltje op de mouw. EPR gaat dit inderdaad pijnlijk maken: als mixstoffen duur worden, zie je ineens hoeveel “duurzaamheid” gewoon marketing was.
alsof die petflestrui het probleem is terwijl de echte scam is dat de helft van die “recycle content” gewoon mass balance boekhoud-ding is en jij alsnog virgin olie draagt maar dan met een groen stickertje bro
Die petfles-trui is ook zo’n perfecte *aflaat*: je koopt iets en koopt meteen het gevoel dat je “goed bezig” bent, terwijl het systeem gewoon doordendert op volume, volume, volume. Enerzijds roepen we “consument moet kiezen”, anderzijds is die keuze allang geprogrammeerd door lage prijzen, constante drops en het idee dat je outfit je identiteit is en dus moet wisselen alsof het een Spotify-playlist is. En dan hebben we nog het ongemakkelijke deel: die hele keten draait op arbeid die we liever niet zien (lage lonen, onveilige fabrieken), dus “duurzaam” gaat niet alleen over vezels maar over macht en wie de rekening betaalt. Als je echt wil prikken: verplicht merken om een jaar lang álle retouren/afgedankte spullen terug te nemen en te verwerken, dan zie je hoe snel die groene labels ineens verdwijnen.
wat ik hier nog mis: die petfles-truien zijn óók een chemische cocktail, want om polyester “lekker zacht” en kleurvast te krijgen gaan er weekmakers, coatings en vaak PFAS-achtige waterafstoters overheen, en dat spoelt niet alleen als microvezel maar ook als rommel mee richting waterleven. En dan staan we straks weer met z’n allen verbaasd dat het ecosysteem in sloten en rivieren achteruit kachelt terwijl we plastic kleding als duurzaam verkopen, kom op zeg.
Kijk, “PETfles-trui” is vooral boekhoudkundig arbitrage: merken kopen goedkope rPET-certificaten, plakken er een groen label op en cashen die sustainability-risicopremie bij de consument, terwijl de echte externaliteit (microvezels, afvalverwerking) gewoon niet in de prijs zit. Zet er eens een fatsoenlijke EPR-heffing op per kilo synthetische vezel + verplicht wasfilter bij nieuwe machines, dan wordt fastfashion ineens heel snel bearish.
Kijk, iedereen focust op microvezels en marketing (terecht), maar de olifant is dat “gerecycled” polyester gewoon fossiel blijft in je kledingkast: als je het in textiel stopt haal je het uit een best werkende fles-naar-fles keten en maak je er een illiquide eindproduct van waar niemand nog een exit voor heeft. Zet gewoon een harde cap op virgin polymer in kleding + verplicht take-back met echte boetes, dan wordt die hele fastfashion supplychain ineens bearish en gaan merken vanzelf weer kwaliteit verkopen i.p.v. green labeljes.
ach man, als die petflessen niet in truien gingen gingen ze net zo goed de fik in of naar azie, dus rPET is tenminste nog wat minder nieuwe olie oppompen en dat microvezelverhaal los je eerder op met filters en betere garens dan door weer alles naar “katoen” te lullen toch
Iedereen focust op die PET-trui, maar de echte driver is gewoon dat kleding te goedkoop is omdat retouren, overstock en vernietiging “ingecalculeerd” zijn in het businessmodel. Gooi eens een echte EPR-heffing per verkocht kledingstuk erop (hoe slechter te recyclen, hoe duurder) en je ziet ineens dat merken wél kunnen designen voor kwaliteit en hergebruik, want dan gaat de spreadsheet pijn doen.
leuk al die petflestruien maar niemand praat over dat je met elke wasbeurt letterlijk plastic confetti door de wasmachine jaagt en nederland nog steeds amper fatsoenlijke microvezelfilters verplicht stelt dus we doen green vibes in de winkel en dumpen t daarna stilletjes in t water rip
precies, en dan staat er trots “gerecycled” op zo’n trui terwijl je ‘m na twee winters weggooit omdat ie pillt en stinkt, maar goed zolang het label groen is mag de microplasticsoep blijkbaar gewoon door de afvoer.
Men vergeet gemakkelijk dat die petflestrui na drie seizoenen gewoon in de verbrandingsoven eindigt, want “gerecycled polyester” is meestal een doodlopende straat: van vezel terug naar vezel lukt amper, dus het is vooral marketing met een groen sausje. En ondertussen schuiven we de rekening door naar waterzuiveringen die microplastics er niet uit krijgen; maar in Den Haag durft niemand gewoon te zeggen: minder synthetisch, minder fast fashion, punt. Als je echt duurzaam wil, koop dan wol of katoen van fatsoenlijke kwaliteit en draag het tien jaar, niet drie TikTok-trends.
Wat ik echt mis in die hele “petflestrui”-hype: het gaat ook om chemie, niet alleen om plastic. Al die kleurtjes, coatings en ‘anti-odor’ finishes… in het ziekenhuis zie je zó vaak huidirritatie en rare allergieën en niemand kan nog achterhalen wat er precies in zo’n stof is geflikkerd. Zet dan maar eens keiharde transparantie op labels en laat merken opdraaien voor testen/terughalen, maar ja dat kost geld en dan wordt er weer lekker weggekeken.
Nee hè, dat “gerecycled” klinkt leuk maar ge hebt alsnog een chemisch soepje op je lijf. Ik had zo’n sportshirt met anti-zweet gedoe, na twee keer wassen al jeuk en rode vlekken in m’n nek, en in de winkel doen ze net alsof dat niet kan… zet gewoon op het label wat erin zit en laat ze het terugnemen als mensen er last van krijgen.
klopt, maar wat je nooit hoort is dat je die “gerecyclede” truien ook bijna niet meer normaal kunt wassen: geen droger, lage temp, speciaal programma, anders zijn ze na een paar keer gewoon op. en als je dan kijkt hoe weinig mensen echt zin hebben om wasinstructies te volgen, dan is dat hele duurzame verhaal in de praktijk ook meteen weer weg.
Feitje dat vaak ontbreekt: die gerecyclede polyester truien zijn óók een bron van microvezels die je gewoon inademt, zeker binnenshuis bij drogen/stoffen, en dat is niet alleen een milieuverhaal maar ook een luchtweg/irritatie-ding (astma, eczeem, jeuk). We fixeren op het label, maar niemand vraagt waarom we kleding überhaupt zo goedkoop en wegwerpbaar hebben gemaakt dat je na een seizoen alweer “nieuw” nodig hebt.
dat petfles-verhaal is mooi voor de folder, maar ondertussen rijden er elke dag busjes met “nieuwe collectie!!” door de stad en gaan retourtjes weer hup het magazijn in en vaak de shredder in omdat uitpakken te duur is. als je echt wat wil doen: kap met die gratis retour-circus en laat winkels gewoon weer standaard een rits of naad fixen, dan hoeft niemand elke maand een nieuwe plastic trui te bestellen.
Dat hele “trui van petflessen” is vooral marketing met een groen stickertje, want je maakt er in feite plastic textiel van dat bij elke wasbeurt microvezels loslaat en uiteindelijk toch weer als afval eindigt, alleen nu lekker verspreid in het water. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten hoe het gaat: in Azië zag je de balen met retouren en overstock gewoon achter het hek liggen te wachten op de verbrandingsoven, terwijl hier iedereen zichzelf op de borst klopt dat-ie ‘bewust’ shopt. En ondertussen blijven we doorgaan met die fastfashion-onzin, drie keer dragen en weg, en dan verbaasd doen dat het niet duurzaam wordt omdat er ergens een flesje in verwerkt zit… tja.
Even serieus, microvezels zijn een issue maar doen alsof “petfles-trui” per definitie slechter is dan virgin polyester slaat nergens op: je vervangt gewoon nieuwe olie door bestaand plastic en als je ’m lang draagt + koud wast/waszak gebruikt is de footprint vaak juist lager. Het echte probleem is die hyperbullish wegwerpcyclus en retouren dumpen, niet dat er een flesje in zit.
Petflessen-truien zijn niet per se scam, maar het is vooral green marketing zolang fast fashion op “hyperbullish drops” draait en die hele retourketen goedkoop blijft. Maak retouren duurder en verplicht reparatie/onderdelen, dán pas zakt de prikkel om elke week nieuw polyester te kopen en verdwijnt die shredder-risicopremie uit het systeem.
ik koop dus soms zo’n “gerecycled” ding omdat het zogenaamd beter is, maar dan staat er op het label: apart wassen, niet in de droger, lauw strijken, geen wasverzachter... ja doei, met 2 kids en een berg was gaat dat niet gebeuren. als het alleen duurzaam is als je er een halve lab-procedure van maakt, dan is het dus gewoon niet praktisch voor normale gezinnen.
In de salon zie ik vooral dat mensen die “petfles-trui” na een paar keer dragen al statisch en muf vinden en dan flikkert ie alsnog de kast in, maar ja hij was wel lekker goedkoop bij de keten hè… en wat niemand benoemt: al die plastic zakjes, retouren en bezorgbusjes voor drie shirtjes in drie maten, dáár gaat ook een hoop “duurzaam” de prullenbak in.
ja en ondertussen doet iedereen alsof “gerecycled” automatisch groen is, maar die petfles-trui is gewoon polyester die microplastics staat te schudden bij elke wasbeurt en dan zit het in het water, klaar. en niemand heeft het over dat we met z’n allen elke week voor een tientje een nieuwe trend willen, dáár gaat je duurzaamheid heen, niet bij het labeltje op de mouw.
Wat ik in de salon hoor: mensen gooien die “gerecyclede” truien juist sneller weg omdat ze na een paar wasjes raar gaan hangen of prikkelen, en dan ga je dus nóg vaker shoppen… en niemand heeft het over die eeuwige textiel-“mixen” met elastaan, glitters, coatings en van die rubberprints, dat spul kun je echt niet eens meer normaal naar de kringloop brengen zonder dat het als afval eindigt.
herkenbaar: zo’n “gerecyclede” hoodie gehad, na 4-5 wasbeurten werd het zo’n statisch, prikkelig ding dat scheef ging trekken bij de naden en je krijgt die zweetlucht er ook nooit meer fatsoenlijk uit. en dan die blend-hel met elastaan/prints: het voelt als groen marketinglabeltje plakken op een product dat letterlijk ontworpen is om niet te repareren en niet te recyclen, slechte UX dus: je eindigt alsnog met meer afval én vaker kopen.
het probleem is dat jullie één beroerde hoodie gelijkstellen aan “gerecycled = onduurzaam”, terwijl rPET juist prima werkt als je het als monomateriaal ontwerpt en niet volgooit met elastaan, coatings en dikke prints; dat is geen natuurwet maar gewoon slechte productkeuzes en goedkope confectie. de oplossing is: verbied die blend-rotzooi en eis ontwerp op demontage/monostroom + minimale kwaliteitseisen (krimp, pilling, kleurvastheid), dan kun je wél circulair opschalen en blijft de infrastructuur voor inzameling en recycling ook nog enigszins rendabel qua draagvlak.
niemand heeft het over brandveiligheid lol polyester smelt op je huid als een kaars en toch zitten scholen en bedrijven allemaal in die “duurzame” fleeces alsof dat een feature is bro
Leuk allemaal dat PET in je trui “gerecycled” heet, maar niemand heeft het over de olifant in de paskamer: al die retouren die als halve confetti de wereld rond vliegen (passen, foto maken, terugsturen, vaak gewoon vernietigd), maar goed plak er een groen blaadje op en je mag je pakketje met kerosine-etiket toch duurzaam noemen.
BasT heeft gelijk, maar er zit nog zo’n smerige laag onder: die “gerecyclede” PET-truien zijn gewoon plastic op je huid dat bij elke wasbeurt microvezels loslaat, zo hup het water in en uiteindelijk in ons eten… en dan mag de industrie zich groen wassen met een labeltje!! En ondertussen wordt de consument weer opgevoed met schuldgevoel (“koop bewust”), terwijl dezelfde clubs elk seizoen bergen nieuwe meuk pushen en retouren/vernietiging gewoon in hun verdienmodel zit, net als bij pharma: winst eerst, gezondheid/planeet later!!!
Ach ik heb in de haven zat van die “recycle” hoodies gehad van leveranciers, na 3 keer wassen zit je filter vol pluis en ruikt dat spul als een natte vuilniszak, maar wél lekker groen stickertje erop hè
Hier in Thailand doen ze tenminste niet alsof elke trui een morele keuze is: je koopt wat je nodig hebt en je draagt het op, klaar. Dat gezeur over “retouren confetti” is ook weer zo’n NL-hobby; het echte probleem is fast fashion: elke week nieuwe zooi, flinterdunne kwaliteit, en mensen die 6 euro normaal vinden en dan verbaasd zijn dat het afval wordt. PET in textiel is niet perfect (microplastics, ja), maar beter dan nóg meer nieuw polyester uit olie pompen terwijl iedereen hier gewoon z’n oude shirt als poetsdoek eindigt te gebruiken.
Iedereen focust op die PET-flessen, maar het echte rookgordijn is dat “gerecycled” meestal alleen over de vezel gaat en niet over de hele keten: verf, coatings, water/energie, transport, arbeidsomstandigheden. Bron trouwens: hoeveel % van die truien is echt post-consumer rPET en hoeveel is fabriekssnipper (pre-consumer) dat anders ook gewoon hergebruikt werd? En waarom zie je nergens harde cijfers over microvezelverlies per wasbeurt + wat rioolwaterzuiveringen daar nou écht van afvangen, wie checkt dat?
Nou zeg, waarom hoor je nooit iets over die *waszakken/filters* tegen microvezels, dat zou toch zo’n simpele tussenstap zijn als we dan per se polyester blijven dragen? En maak die kleding eindelijk eens met normale naden en extra stof zodat je ‘m kunt innemen/uitlaten, dan hoeft niet elke groeispurt meteen een nieuwe “duurzame” trui te zijn toch?
Waszakken zijn leuk voor je eigen wasje, maar dat is weer zo’n “doe het zelf”-pleister: ondertussen blijven merken die troep maken van mixjes en dunne stof zodat je na 1 seizoen weer terugkomt voor een nieuwe trui. Wat niemand zegt: als ze écht duurzaam wilden doen, stopten ze met die fast-fashion prijsknallers en gingen ze gewoon fatsoenlijke kwaliteit + reparaties aanbieden in de winkel, niet alleen groene labels plakken.
Ach ja, en dan die “gerecyclede” pet-trui die na een paar maanden stinkt en statisch wordt en je ’m toch weer weggooit, dan ben je dus alsnog verder van huis. als ze echt wat willen doen: minder collecties, dikkere stof, knopen/rits los erbij en in de winkel gewoon repareren voor een paar euro.
Ja precies, en dan heet het “gerecycled” maar het is gewoon plastic op je huid dat na 3 wasbeurten vol pillen zit en microtroep in het water gooit. geef mij maar een goeie katoenen of wollen trui die 5 jaar meegaat en als er een naad los is kan je ’m ff laten maken, niet elke maand weer een nieuwe hype in de schappen.
petflessen horen wat mij betreft gewoon in de fles-naar-fles keten, dat spul is tenminste nog redelijk schoon en te volgen. als je er mode van maakt wordt het “iets” met verf en rommel en na een paar jaar is het afval waar niemand raad mee weet; rentmeesterschap begint bij minder kopen, niet bij een groen labeltje.
onzin dat rPET-truien “bewijzen” dat de hele industrie niet duurzaam kan zijn; het echte probleem is dat we kleding als wegwerp-API gebruiken. petflessen zijn lang niet altijd netjes bottle-to-bottle (kleur, doppen, labels, vervuiling = reject), dan is textiel juist een prima second life zolang je het serieus doet: mono-materiaal, geen rare coatings, take-back en verplicht microvezelfilter in wasmachines. nu is het vooral marketing omdat fast fashion de boel DDoS’t, maar dat is een businessmodel-bug, niet “recycleplastics is per definitie slecht”.