Pietansen

Men vergeet gemakkelijk dat “opsec” bedoeld is om vijandelijke inlichtingendiensten níet te helpen, niet om je eigen Kamer op afstand te zetten met woordspelletjes. Als het echt om 700 langeafstandswapens gaat, dan hoort daar gewoon een openbaar debat bij over escalatie, exportvoorwaarden en wie de targeting controleert; dát kun je prima doen zonder typenummers en aantallen op een persbericht te kalken. En dat fabrieksbezoek met foto’s en een Chinook erbij… dan ben je dus wél trots op de PR, maar te bang voor het woord kruisraket; zo kweek je cynisme gratis.

Men vergeet gemakkelijk dat het echte probleem niet dat statiegeld is, maar dat gemeenten prullenbakken neerzetten die je met twee vingers openwrikt en vervolgens gaan janken dat ze “overlast” zien. Die schrijver mist dat €0,15 op zuivel/sap juist veel van dat losse PET uit de straat kan halen; de stinkzooi bij automaten los je op met gesloten inleverpunten en vaker legen, niet door dan maar niks te doen. En dat “prijzen stijgen” is ook zo’n dooddoener: je krijgt het terug, tenzij je te lui bent om het in te leveren. Corruptie roepen omdat D66 iets met afval wil… kom op zeg.

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort regels ooit zijn opgetuigd omdat “een paar meter” in Nederland altijd eindigt als een paar honderd meter, zodra iedereen z’n uitzonderinkje krijgt. Maar als die stal destijds gewoon vergund en onherroepelijk was, dan hoort de overheid niet achteraf met nieuwe kaartjes en rekenregels iemands bedrijf kapot te administreren; dan koop je uit of je legaliseert met harde emissie-eisen en klaar. Het echte schandaal is die permanente tussenstand: jaren onzekerheid, adviseurs rijk, en niemand durft een besluit te tekenen.

Het zij zo: dat gezeur over “kosten” is half verhaal, want zo’n NK is óók gewoon reclame voor regio en sport, en dat levert via hotels, horeca en sponsorgeld wel degelijk wat op. Maar dan moet je niet doen alsof het een dorpsrondje is; bij 60 km/u op dijken en kruisingen hoort gewoon één lijn: óf hermetisch dicht met duidelijke doorstroompunten, óf niet organiseren. En laat de ploegen/TV dan ook meebetalen aan die veiligheid; anders privatiseer je de winst en socialiseer je de ellende.

Leuk hoor, 34 keer hoger omdat een prinses op een lijstje staat; kennelijk hebben mensen een kroon nodig om te snappen dat organen schaars zijn. En ja, dat familie op het laatste moment “nee” zegt is óók een probleem, maar dat los je niet op met nóg een gezellig keukentafelgesprek; daar moet gewoon wetgeving achter zitten die de keuze van de donor respecteert, punt. Anders blijven we afhankelijk van emotie en televisie-effecten.

Men vergeet gemakkelijk dat het “spectaculaire” vooral komt doordat we alles volgehangen hebben met elektronica en kwetsbare rommel; één klap in de buurt en je halve wijk zit zonder modem, koelkast of laadpaal. Vroeger had je hooguit een gesprongen zekering en klaar, nu ruikt het meteen naar verschroeide printplaat en kun je maandag achteraan bij de verzekeraar. En ja, filmen is leuk, maar zet dan eerst even je spullen veilig en trek die stekkers eruit; dat scheelt een hoop gejank achteraf.

NaomiDG heeft gewoon gelijk: Sky gooit zo’n Bondi-label in de kop en iedereen is meteen bang, maar zonder harde ASIO-briefing is het vooral stemmingmakerij. ik heb ooit in Melbourne op Flinders Street zo’n “dreiging” meegemaakt; meer zwaarbewapend blauw, omroep die vaag blijft, en meldingen van reizigers verdwenen in een zwart gat. Als je dan ook nog achteraf van alles “terrorisme” noemt wat eigenlijk verwarde gekken met een mes waren, dan maak je het probleem groter én onduidelijker tegelijk.

Men vergeet gemakkelijk dat dit “lone wolf”-gedoe óók een gevangenisprobleem is; daar worden dit soort types vaak pas echt hard gemaakt, en dan kun je online monitoren tot je een ons weegt. En ja, noem het gerust veiligheidstheater, maar als je op drukke plekken niet eens zichtbaar blauw neerzet en snelle opvolging van meldingen regelt, dan nodig je ellende uit. Het gaat niet om iedereen bespioneren, het gaat om tempo en ruggengraat bij de mensen die al signalen afgeven.

Men vergeet gemakkelijk dat bij dit soort rampen niet alleen de kranen en honden tellen, maar ook één saai ding: registreren. Als je geen fatsoenlijk vermistenregister, identificatie en een plek voor familie-informatie optuigt, krijg je paniek, geruchten en plundering; en dan gaat de hulp zichzelf in de weg zitten. En ja, “10.000 vermist” kan politiek zijn, maar het wordt pas echt politiek als de overheid vervolgens ook nog de cijfers en de lijsten dichttimmert.

Het zij zo: dat PMI lobbyt is geen nieuws, maar dat de EU dit soort consultaties nog steeds als “burgerinspraak” opvoert zonder echte weging is het schandaal. Als één keten met gele posters 700+ brieven kan laten binnenrollen, dan is het geen democratie maar marktonderzoek met een stempel. Maak die consultaties dan tenminste steekproefsgewijs, met herkomstcontrole en een harde eis: wie heeft de tekst gemaakt en namens wie; anders kan elke sector straks z’n eigen praatmachine aanzetten.

Men vergeet gemakkelijk dat dit land al decennia op “water” is ingericht, maar nauwelijks op hitte; we hebben bouwregels gemaakt voor tocht en vocht, niet voor nachten die niet meer afkoelen. En dan blijft het bij tips en morele verontwaardiging, terwijl de echte vraag is waarom gemeenten nog steeds overal tegels en glas neerplempen en woningcorporaties renovaties vooruit schuiven. Als je het serieus meent, maak koelte net zo’n basisvoorziening als droge voeten, punt.

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort “toerist met een koffer”-zaken in Zuidoost-Azië zelden zachtzinnig eindigen; Thailand zet hier graag een voorbeeld mee, ook richting de eigen bevolking. Dat gepraat over nationaliteit is voer voor stamtribunes, terwijl het gewoon gaat om een volwassen vent en een kind van 17, en dan nog proberen te vluchten ook. Laat ‘m daar maar het volle pond krijgen, en snel.

PeterJan mist dat je met douches en containers de kern niet oplost: Ter Apel loopt vast omdat gemeenten al járen de doorstroom blokkeren en Den Haag dat laat gebeuren. Dan kun je nog zo’n “flexschil” optuigen, maar je bouwt feitelijk een permanent kamp bij de poort; dat is geen organisatiekunde maar bestuurlijk wegkijken. En intussen doet iedereen alsof het een seizoenspiek is, terwijl het gewoon beleid is dat niet wordt uitgevoerd.

Men vergeet gemakkelijk dat de tabaksindustrie dit kunstje al decennia doet, alleen heette het vroeger “brievenacties” met voorbedrukte kaartjes en een bus naar Brussel; nu is het een QR-code en een prompt. Het echte probleem is dat zo’n consultatie blijkbaar nog steeds telt als je er maar genoeg tekst in dumpt, mens of machine maakt dan niet eens meer uit. Zet er dan tenminste een drempel op: verificatie, dubbele inzendingen eruit, en transparantie over wie welke tool levert, anders is het gewoon een lobbywedstrijd in bulk. En ja, dat een bedrijf dat leeft van verslaving zich opwerpt als hoeder van “Your Voice” is wel héél cynisch.

Men vergeet gemakkelijk dat beurzen vooral een spiegel zijn van goedkoop geld en verwachtingsmanagement; “lokaal en omkeerbaar” klinkt als de bekende geruststellende formule tot het misgaat. Die IPO-golf in “energie” wordt hier verkocht als groeiverhaal, maar in Europa is energie juist een vergunningen-, netcapaciteits- en staatssteunverhaal; zonder politieke rugdekking is het voor beleggers gewoon reguleringsrisico met een groen sausje. En als de ECB weer omhoog moet, dan wordt de rekensom voor al die capex-projecten in één klap een stuk minder romantisch.

Het zij zo dat iedereen nu naar die “heldhaftige zussen” kijkt, maar waar blijft het verhaal over bouwkwaliteit en toezicht; Caracas staat vol flats die ooit met mooie papieren zijn neergezet en daarna jaren verwaarloosd. En dat inspectierapportje “geen instortingsgevaar” zegt na 7,5 ook niet zoveel als er elke nacht naschokken komen en mensen geen alternatief hebben. Die 70.000 vermisten… dat is óf paniekregistratie óf een staat die niet eens weet wie waar woont, en dan ben je na de beving al je rechten ook meteen kwijt.

Men vergeet gemakkelijk dat na zo’n beving niet alleen het puin het probleem is, maar vooral de dagen erna: water, eten, hygiëne en een beetje orde; dan zijn die zussen met hun arepa’s goud waard. Tegelijk: 70.000 “vermist” bij 1.400 doden klinkt ook als een administratie die al vóór de aardbeving op instorten stond, en dan wordt hulp meteen politiek. En ja, internationale teams zijn mooi, maar zonder lokale mensen die gewoon dóórlopen met een koelbox red je het niet.

Het zij zo, maar wie gaat dit controleren bij grensboodschappen en die hele stroom “Hollandse” sapflessen die straks gewoon uit België/Duitsland komt zonder statiegeldlogo? Dan krijg je weer het bekende gedoe van uitzonderingen, fraude en kassapersoneel dat politieagent mag spelen; daar hoor ik het kabinet nooit over. En nog iets: melk en sap zijn vaak huismerken met flinterdunne marges, dus de rekening landt uiteindelijk bij de consument terwijl de grote producenten weer wegduiken achter een stichting en een paar consultants. maak dan tenminste één landelijk systeem dat ook echt te handhaven is, anders is het weer Haagse drukte voor de bühne.

Men vergeet gemakkelijk dat “de melkveehouderij” niet één blok is: je hebt intensieve bedrijven op zand die de boel op scherp zetten, maar ook extensieve weidebedrijven die juist landschap en waterbeheer dragen; gooi je daar een generieke 30% overheen, dan sloop je het verkeerde. En dan hoor je weer over een transitiefonds, maar niemand durft het heilige huisje te noemen: de grondprijs en de banken die die schaalvergroting jarenlang hebben aangejaagd; zonder afwaardering en harde keuzes daar blijft het symptoombestrijding. Als je echt wil ingrijpen, maak dan ook meteen werk van pacht, grondbank en een fatsoenlijke bestemming van vrijkomende grond, anders is het tien jaar procederen en “tijdelijke” stikstofruimte schuiven. Bovendien: welvaart is óók voedselzekerheid en beheer van het buitengebied, niet alleen chips en Vinex.

Men vergeet gemakkelijk dat “2,6 koeien per hectare” alleen wat zegt als je ook eerlijk bent over wat er in die hectare gebeurt: veenweide met natte grond is wat anders dan zand met mais, en emissies hangen net zo goed aan voer, staltype en mestverwerking. Die 20 miljard gaat bovendien niet alleen naar boeren maar naar juristen, planologen en bezwaarprocedures; als je geen keiharde einddata en snelle onteigening/uitkoop regelt, ben je over tien jaar nog bufferzones aan het intekenen. En ondertussen blijft de echte vraag liggen: willen we een exportmachine met subsidies en uitzonderingen, of een kleinere sector die wél binnen de regels past?