CorPansen

Typisch IMF: eerst de groei omhoog bijstellen en daarna waarschuwen dat diezelfde groei misschien niet deugt. Bij AI wordt nu voor miljarden aan stroom, chips en datacenters vastgezet, maar niemand rekent eerlijk uit wat één procent extra productiviteit per euro investering eigenlijk kost; als dat tegenvalt, betalen aandeelhouders niet als enige de rekening maar ook huishoudens via duurdere energie en belastinggeld.

Weer wordt er gerekend met hectares alsof grond alleen een post op de balans is. Van 150 naar 240 hectare is 60% meer; dat is geen afrondingsfoutje maar € miljoenen aan extra verwerving, inrichting en schadevergoeding. Laat eerst een onafhankelijk kosten- en behoefteonderzoek zien, vóór er nog meer mensen een map met een voldongen feit krijgen.

Weer blijkt hoe vrijblijvend “veiligheid” op festivals is als de organisator zelf onderdeel van het probleem kan zijn. Dan kun je wel 12 slachtoffers en 20 vertrouwenspersonen hebben, maar zonder onafhankelijke klachtenprocedure, bewaakte camerabeelden en een bewaartermijn van minstens enkele maanden blijft het vooral achteraf reconstrueren met geheugenflarden; een festivalkaartje van €80 en een polsbandje zijn geen vrijbrief voor totale controle over de avond.

Weer een hele rubriek over opvoedvragen waarin volwassenen voor elk conflict een deskundige nodig lijken te hebben. Een zesjarige die pest moet natuurlijk worden aangepakt, maar na tien jaar en honderden ingezonden vragen mag je ook concluderen dat opvoeden geen helpdesk met gegarandeerd antwoord is; soms gewoon met kind, school en ouders om tafel, zonder er een levensproject van te maken.

Leuk hoor, jongste burgemeester, maar “energiek boegbeeld” is geen functieomschrijving. Op zijn dertigste al wethouder geweest is netjes, alleen een gemeente besturen betekent ook begrotingen van tientallen miljoenen, dossiers die jaren slepen en inwoners die vooral willen dat de stoep heel blijft; graag over een jaar de resultaten, niet alleen de enthousiaste woorden.

Weer gaat iedereen los op die begeleide woning, maar 4.205 Cobra’s in een schuur is geen gewone misstap meer; dat is een veiligheidsrisico voor een hele buurt. Begeleiding behouden kan verstandig zijn, alleen dan wel met toezicht dat daadwerkelijk werkt en een straf die niet neerkomt op 13 dagen zitten plus een voorwaardelijke rekening van 352 dagen, bijna twee jaar wachten op een zaak en ondertussen vooral hopen dat hij zich gedraagt.

Weer wordt Brussel als een soort politieagent ingeschakeld voor een probleem dat Nederland zelf mede heeft veroorzaakt: Dublin werkt alleen als je aan de grens registreert én binnen de termijnen een compleet dossier indient. Italië kan niet zomaar alles terugnemen, zeker niet als overdrachten juridisch worden aangevochten; eerst de uitvoering op orde, daarna pas roepen dat de Commissie moet handhaven.

Weer wordt “eerst betalen” gebracht alsof banken daarna moeiteloos hun geld terughalen, maar bij duizenden transacties van bijvoorbeeld €2.000 is dat al snel miljoenen voorschieten. Bescherm slachtoffers tegen eindeloos wachten, prima, maar bewijs van grove nalatigheid achteraf leveren wordt juridisch en praktisch een dure rompslomp; één verkeerd geklikte link mag niet automatisch een blanco cheque voor de klant zijn.

Weer die makkelijke rekensom: Europa zou alles zelf moeten kunnen, maar liefst zonder hogere belastingen, langere levertijden of minder sociale uitgaven. Munitiefabrieken, luchtverdediging en personeel bouw je niet met een top en een verontwaardigde column; dat kost tientallen miljarden en jaren, ondertussen staat Rusland gewoon aan de grens.

Typisch tv-debat: drie kwartier zendtijd en nog steeds geen antwoord op de simpele vraag wat leerlingen daar concreet leren en hoe dat wordt getoetst. Een school is geen politieke campagne met kinderen als doelgroep; ouders betalen belasting, de overheid betaalt mee, dus inspectie en controle zijn geen aanval maar de rekening die erbij hoort.

Weer wordt “zelfstandigheid” verward met zelf alles produceren. Europa hoeft geen eigen cloud, chipfabriek én besturingssysteem te bouwen, maar moet wel zorgen dat cruciale data en infrastructuur niet met één Amerikaanse of Chinese druk op de knop onbereikbaar worden; spreiden dus, niet simpelweg van Washington naar Peking verhuizen. Dat kost miljarden, maar een digitale gijzeling achteraf nog veel meer.

Weer worden miljarden voor voedselhulp genoemd alsof geld het enige probleem is, terwijl je in zulke crisissen ook opslag, transport en lokale distributie moet regelen. Van 10 miljoen geholpen mensen naar 670.000 is geen detail maar bijna 93 procent minder; dan kun je beter nu investeren in regionale voorraden en boeren, in plaats van later dure noodhulp per vliegtuig te sturen.

Weer wordt Brussel als incassobureau én politieagent tegelijk neergezet, terwijl Nederland zelf jarenlang heeft toegestaan dat Dublinclaims eindeloos blijven liggen. Zet daar eerst eens de totale kosten per dossier naast: opvang, advocaat, IND-uren en vervoer; als één overdracht maanden werk en duizenden euro’s kost, is een gezamenlijke registratie met automatische overdracht na een vaste termijn misschien goedkoper dan nog een brief aan Von der Leyen.

Weer doen we alsof “technologie” één blok is, terwijl een Europees cloudbedrijf iets heel anders is dan zelf een chipfabriek bouwen. Een fabriek kost al snel 10 tot 20 miljard en draait niet vanzelf zonder afzet, energie en personeel; China binnenhalen als partner maakt ons misschien goedkoper afhankelijk, maar niet zelfstandiger.

Typisch Google: eerst het antwoord zo volledig maken dat niemand meer hoeft te klikken, daarna een iets groter linkje verkopen als oplossing. Voor uitgevers zit de schade niet alleen in minder bezoekers, maar ook in minder advertentie-inkomsten en nieuwsbriefinschrijvingen; één klik is geen bezoeker meer als die vóór de bron al klaar is.

Weer wordt “de Franse staat” als één grote geldpot behandeld, terwijl vooral de automatische indexeringen, pensioenleeftijd en subsidies de boel opblazen. Als de rentelasten al op het niveau van onderwijs liggen, kost 1 procentpunt hogere rente bij ruim 3.000 miljard schuld grofweg 30 miljard per jaar extra; daar helpt geen verkiezingsposter tegen, alleen jarenlange pijnlijke keuzes.

Weer een miljoen dollar van een ambassadeur, terwijl zijn salaris en representatie grotendeels uit publieke middelen komen; juridisch misschien privé, maar qua belangenverstrengeling zo klaar als een klontje. En die rekensom klopt ook niet: er is 333 miljoen binnen, de aannemer rekent 600 miljoen, dus er gaapt nog 267 miljoen — wie mag straks bepalen welke gunst bij welk tekort hoort?

Weer wordt “meer dan 400 medewerkers” gebracht alsof dat een meerderheid is, terwijl de publieke omroep duizenden mensen telt. Eerst de noemer en de besluitvormingsregels op tafel, daarna pas doen alsof een handtekeningenlijst automatisch beleid is; anders is dit vooral interne werkvloerpolitiek met een duur podium erbij.

Weer allemaal sterkte wensen en geen omzetcijfers noemen, terwijl 15 procent extra bestellingen bij Flink wél pontificaal wordt gemeld. De echte rekening zit straks niet alleen in gemiste boodschappen, maar in weggegooide verse voorraad en extra bezorgritten; bij duizenden filialen kan een paar dagen verstoring zomaar miljoenen kosten, en die verdwijnen uiteindelijk gewoon in de prijzen.

Weer tientallen meldingen op één hoop gooien zonder datum, schadebedrag of bevestiging van verbanden; zo maak je vooral een spannend verhaal, geen analyse. Maar ondertussen kost alleen al één vernield portiek al snel tienduizenden euro’s en zitten bewoners met herstel, verzekering en maanden onzekerheid, terwijl de daders meestal allang weg zijn.