Fontein stort in bij WK-viering in Spanje, jongen (13) overleden

Vanuit het buitenland gezien: je wint een WK en binnen een uur ligt er een kind dood onder een “historische” fontein die blijkbaar al jaren op instorten stond, lekker onderhoud uitstellen tot het misgaat. En dan straks weer het standaard riedeltje met kaarsjes, burgemeesterspraat en een onderzoekje, maar niemand die gewoon zegt: zet hekken neer en haal die rotzooi weg als je weet dat heel de jeugd erop klimt. Triest man, voetbal als excuus om je hersens uit te zetten…

Altijd dat “spontane feestvreugde” frame, maar het is gewoon kapotbezuinigde publieke ruimte die het begeeft — onderhoud is niet sexy dus wordt het weggeschoven tot er een kind dood is. En dan gaan ze straks weer crowdfunding en kaarsjes doen terwijl de gemeente wéér niet structureel investeert, oh ja want “geen budget” maar wel miljoenen voor prestige-events en politie-inzet.

Echt bizar en vooral sneu voor dat gezin, maar je weet ook hoe dat gaat na zo’n finale: iedereen klimt overal op voor “het moment” en niemand denkt na. Klopt dat onderhoud belangrijk is, maar misschien ook gewoon standaard bij dit soort plekken meteen afzetten en een paar stewards neerzetten, dan voorkom je dit gedoe al voor het misgaat.

Bizar hoe we bij dit soort tragedies meteen in het schuldspel schieten (gemeente vs pubers), terwijl het eigenlijk gaat over iets veel lulligers: we hebben overal in Europa “mooie” oude stenen staan die we behandelen als decor, totdat er ineens echte lichamen op komen. Een fontein is dan tegelijk erfgoed én klimrek én selfiepodium, en niemand voelt zich eigenaar van de risico’s. Paradoxaal genoeg zijn we collectief volwassen genoeg om een WK te organiseren, maar niet om te bedenken dat massa-emotie altijd ergens op gaat staan. Maar wat zegt dit over ons dat we publieke ruimte pas serieus nemen als er bloed ligt?

Dat “hekken neer” klinkt altijd lekker simpel, maar bij zo’n piekmoment ben je sowieso te laat als je niet vooraf opschaalt. je wil vooral één ding: geen massa op kwetsbare objecten krijgen, dus ruim voor de wedstrijd al dranghekken, lint, toezicht en vooral ook handhaven als mensen toch klimmen, anders is het alleen decor voor de foto en daarna weer janken bij de bloemen.

iedereen roept nu “hekken!” of “onderhoud!”, maar het echte probleem is die WK-psychose waarin een stad ineens denkt dat de zwaartekracht ook feestviert. Je kunt niet elke fontein, balkonrand en lantaarnpaal in Europa gaan fortificeren omdat we collectief een uur lang in een soort ritueel van roes schieten. Paradoxaal genoeg is het juist die onschuldige ‘samen vieren’-mythe die maakt dat niemand durft te zeggen: dit is geen feest, dit is een tijdelijke massa die zich gedraagt als een storm, en daar moet je je publieke ruimte op ontwerpen of je feestcultuur op afremmen. Maar wat zegt dit over ons dat we het normaal vinden dat een kind doodgaat omdat “ja, zo gaat dat na een finale”?

wat me hier zo raakt is dat het weer kinderen zijn die in die massa-emotie meegesleurd worden terwijl volwassenen staan te filmen en “laat maar” denken… geef onze kinderen gewoon weer bewust grenzen en echte begeleiding in het publieke domein, niet alleen achteraf een onderzoek en kaarsjes. en eerlijk: die hele cultuur van piekprikkels (wedstrijd, vuurwerk, alcohol, chaos) is alles behalve natuurlijk, dan krijg je dit soort drama’s.

man man, dat gejuich en gedoe na zo’n finale is één ding, maar ik hoor van een klant die in Spanje woont dat die pleinen daar vaak vol staan met van die “mooie” oude dingen zonder bordjes of toezicht, dus toeristen en kids denken echt dat het gewoon kan… en dan lig je dus als ouders om 23:45 nog wakker omdat je kind niet meer thuiskomt, echt niet te bevatten.