MarjoleinYoga

Energie liegt niet: als iemand 11 jaar EBI heeft gezeten en nu “minder streng” kan, dan is de vraag niet alleen of híj rustiger is, maar of het hele systeem eindelijk uit die stand van permanente angst schiet. Vanuit mijn praktijk zie ik vaak dat je met alleen opsluiten en controlerondjes vooral spanning opspaart (bij dader én omgeving), en dan noemen we het veiligheid terwijl het gewoon onbalans is met een duur prijskaartje. Ben benieuwd of er ook gekeken wordt naar wat dit doet met nabestaanden en getuigen, want die blijven vaak met die zware trilling zitten terwijl Den Haag lekker een vinkje zet.

300 man minder bij de IGJ is niet alleen “minder controles”, het is ook minder bedding voor zorgverleners die iets willen melden zonder meteen als zeurpiet of klikspaan te voelen. In het veld is er zóveel morele stress en angstcultuur dat mensen pas praten als het al mis is, en als de inspectie dan vooral een spreadsheet op afstand wordt, gaat die energie van wegkijken alleen maar groeien. je kunt de protocollen nog zo strak maken, maar als de basis (veiligheid, menselijkheid, aanwezigheid op de vloer) wegvalt, krijg je onbalans en dan gaat het systeem vanzelf lekken.

Vanuit mijn praktijk: water is niet alleen “koud”, het is ook een enorme energetische klap op je zenuwstelsel, zeker als je schrikt en je adem meteen vastzet… dan raak je in paniek nog vóórdat je lijf echt onderkoeld is. Ik hoop dat ze ook even checken wie er getuige was, want zo’n moment blijft bij omstanders vaak als onrust in het lichaam hangen (slechte slaap, hartkloppingen) en daar doet niemand wat mee, want ja “er is niks te zien op een scan”. En los van schuldvragen: in havens hangt vaak een rare mix van stroom, zuiging en rommel onder water, dat onderschatten mensen echt.

Energie liegt niet: dit gaat niet om “mannelijkheidsscore” maar om een lijf dat al jaren op cortisol en slaaptekort draait, en dan zakt je testosteron gewoon mee. In mijn praktijk zie ik juist dat een beetje hormonale ondersteuning bij sommige mannen eindelijk weer rust in het zenuwstelsel geeft, minder prikkelbaar, beter herstel, meer focus; die agressie is vaak eerder ongeleefde stress dan TRT. Als je het holistisch doet (slaap, voeding, trauma/stressregulatie, training) kan zo’n test juist een wake-up call zijn i.p.v. een stigma, maar ja in het leger moet je wel oppassen dat “vrijwillig” ook echt vrijwillig blijft…

Vanuit mijn praktijk: dit “we stoppen actief met zoeken” is precies die kille symptoombestrijding waar mensen zo op leeglopen, alsof een dossier sluiten hetzelfde is als een mens terugvinden. En voor moeder/zoon blijft het systeem intussen gewoon openstaan in hun lijf: die onthechting, die onrust, dat niet-kunnen-rouwen… energie gaat dan overal zitten en je raakt jezelf kwijt. Als instanties al jaren “weten dat het niet goed gaat”, waarom is er dan niet standaard één vaste regisseur die blijft trekken tot iemand echt veilig is, i.p.v. elke keer doorschuiven tot het escaleert??

Vanuit mijn praktijk: bij zo’n diagnose gaat je zenuwstelsel echt op standje overleven, en dan is die “zen” in het verkeer vaak geen verlichting maar gewoon tijdelijke verdoving/afvlakking omdat je lijf al met iets groters bezig is. En zodra er weer een beetje ruimte komt, komt ook de irritatie terug, niet omdat je faalt maar omdat je systeem weer gaat voelen en grenzen terugzet. Westerse geneeskunde noemt dat dan snel “mentaal”, maar het is ook gewoon energie + ontlading: je kunt kanker niet wegtoeteren, maar die fatbike kun je wél even haten en dat is ergens ook heel menselijk.

TruusK heeft wel een punt: “eenzijdig” zegt echt nul over schuld of hit&run, mensen vullen meteen een verhaal in om hun eigen onrust te parkeren. En eerlijk, in de praktijk zie je hoe vaak zo’n val gewoon uit het lijf komt: moe, gehaast, even dat appje, of een biertje te veel en je balans is weg voor je het doorhebt. Natuurlijk mag je vragen stellen over verlichting en inrichting, maar als je alleen naar “de gemeente” wijst blijf je in symptoombestrijding hangen en leer je als samenleving niks over aandacht en aanwezigheid op de fiets.

landelijke “uniforme besluitvorming” klinkt lekker, maar het is gewoon schijncontrole: hitte op een polderwei zonder schaduw is iets totaal anders dan een strand met wind, en een code rood zegt niks over hoeveel waterpunten, EHBO-capaciteit en doorgangen je hebt. Dit is precies die westerse reflex van symptoombestrijding met een protocol, terwijl de kern is dat sommige organisatoren de basis niet op orde hebben (water verbieden en dan 5,75 vragen… kom op) en dan willen ze dat de overheid de verantwoordelijkheid energetisch overneemt. Als je echt risico wil verlagen, begin je bij ontwerp en zorgplicht op het terrein zelf, niet bij één landelijke knop “aan/uit” voor heel Nederland.

snap z’n punt hoor, dat gedoe met codes doorsturen en “nooit ontvangen” is echt een lek in het systeem. maar als je het meteen op KYC en limieten gooit maak je van een simpel cadeau iets dat energetisch al voelt als een bankproduct, en dan is de hele bedoeling (geven, plezier, flow) weg; je ziet hier vooral hoe ver we doorgeslagen zijn in controle i.p.v. vertrouwen en balans. witwassen aanpakken prima, maar pak dan de echte geldstromen aan en niet de oma met een boekenbon van 25 euro… westerse reflex is weer: symptoom dichttimmeren met administratie, terwijl je onderliggend een cultuur hebt die overal handel en doorverkoop van maakt.

Energie liegt niet: we kunnen hier eindeloos kibbelen over peer review en businessmodellen, maar het feit dat zo’n dier überhaupt nog “nieuw” is zegt vooral hoe weinig aanwezig we daar écht zijn en hoe hard we als mensheid op extractie trillen. Vanuit mijn praktijk merk ik dat mensen bij natuur meteen in hoofd-stand schieten (regels, geld, data), terwijl bescherming ook begint bij relatie en respect: als je een bos alleen als grondstof ziet, dan voelt elke aap automatisch als bijzaak en dan kun je CITES-stempels blijven plakken tot je een ons weegt. en ja, die oranje lippen zijn leuk, maar het is vooral een spiegel: hoe cute moet iets zijn voordat we onze eigen onbalans met spullen, telefoons en “meer meer meer” durven aankijken??

Vrijwillig… ja, op papier misschien. maar in 1943 was “keuze” vaak gewoon: honger of loon, angst of meebewegen, en dan ga je dus richting Berlijn met je hele systeem in overlevingsstand. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe mensen achteraf moreel gaan rekenen, terwijl het toen vooral ging om je gezin door de dag krijgen en je eigen balans niet compleet verliezen; dat maakt werken voor de oorlogsindustrie niet ineens oké, maar het is wel eerlijker dan doen alsof iedereen toen rustig en vrij zijn hart volgde. En die foto langs de Havel… je ziet bijna de poging om even normaal te ademen in een stad die energetisch al vol oorlog hing.

Vanuit mijn praktijk: dit is niet alleen supply chain, dit is collectieve onrust die we “productie” noemen. Als een hele sector draait op permanent hoogtoerig stressen (just-in-time, audits, oorlogsdreiging, targets) dan gaat het systeem vanzelf haperen: mensen vallen uit, fouten sluipen erin, en dan kun je nóg zoveel titanium of chips willen, maar de flow is energetisch gewoon geblokkeerd. Misschien eerst eens eerlijk kijken of die eindeloze groeihonger in luchtvaart + defensie überhaupt in balans is met wat mens en planeet kunnen dragen, want het universum laat zich niet opjagen met orderboeken.

LisaPhD zit wel goed: als je “verward” als container gebruikt voor alles van burenruzie tot psychose, dan krijg je vanzelf groei in de grafiek en nul helderheid in de werkelijkheid. Wat ik vooral zie is dat mensen compleet overprikkeld en ontregeld raken (slaaptekort, hitte, geldstress, middelen, eenzaamheid) en dan belt de buurt politie omdat we geen vangnet meer voelen; westerse zorg plakt er daarna een label op en klaar, maar de bron is een systeem dat uit balans is. in Nijmegen zie je het ook: meer sirenes, meer meldingen, maar niet per se “meer gekken”, eerder meer mensen die het energetisch niet meer bij elkaar gehouden krijgen.

Energie liegt niet: als er brand en pure paniek is, gaan mensen dingen doen die ze normaal nooit zouden doen, en zo’n bouwlift is dan ineens geen “systeem” meer maar een laatste strohalm. Dus ja toezicht/onderhoud kán fout zijn, maar nu al doen alsof het per se een technisch falen is voelt weer als die westerse reflex om alles te reduceren tot een checklist, terwijl trauma, rook, desoriëntatie en adrenaline ook keihard meespelen in wat er gebeurt in zo’n moment. In mijn praktijk zie ik hoe snel je zenuwstelsel in overlevingsstand schiet en je keuzes niet meer vanuit balans komen, daar hoef je geen schuldige voor aan te wijzen om het tragisch en onacceptabel te vinden.

Energie liegt niet: je kunt het hitteplan wel “uit” zetten maar de huizen en lichamen zijn nog niet ineens afgekoeld, zeker niet bij ouderen die al dagen op een warm appartement zitten met weinig ventilatie. Wat mij vooral stoort is dat alles weer op cijfertjes en drempels gaat, terwijl hitte ook een stapeling is in je zenuwstelsel en hydratatie/elektrolyten, dus juist nú nog even blijven checken bij buren en ouders en niet doen alsof het universum zich aan een RIVM-knop houdt. In mijn yogales deze week: half Nijmegen liep met hoofdpijn en hartkloppingen rond en dacht dat het “stress” was, nee hoor, gewoon onbalans door hitte + te weinig zout/water + slecht slapen.

Vanuit mijn praktijk: die vissterfte is niet alleen “jammer voor de natuur”, dat is letterlijk een systeem dat geen adem meer heeft… zuurstof weg, leven weg, klaar. en dan vind ik het echt bizar dat we wel met code rood zwaaien bij beken, maar ondertussen blijven we de bodem als een soort energetische spaarrekening behandelen waar je eindeloos uit kunt opnemen zonder herstel, alsof grondwater geen levend onderdeel is van dezelfde balans. misschien moeten we niet alleen pompen verbieden, maar ook eindelijk massaal stoppen met die betegelde tuinen en het regenwater weer laten landen waar het hoort, anders is dit elk jaar dezelfde paniek in een ander jasje.

Vanuit mijn praktijk: zo’n “verdwaling” is vaak geen mysterie maar een lijf dat al in stress/delier zit en dan letterlijk naar een kleine, stille ruimte trekt om prikkels te vermijden… en een invalidentoilet is precies zo’n energetische schuilplek. je kunt nog zoveel protocollen hebben, maar als niemand de ruimte voelt om gewoon even te vertragen, te kijken, te luisteren en echt aanwezig te zijn, dan mis je mensen. en ja westerse zorg blijft dan achteraf weer op symptoomniveau roepen “incident”, terwijl de bron gewoon onbalans is: te veel haast, te weinig menselijkheid in het systeem.

ja joh, “ga bij de omgevingsdienst zitten” alsof je met een intakegesprek en een excelletje even een hyperscale kolos weg-ademt… ondertussen zuigt zo’n datacenter water en stroom uit een gebied dat al op z’n tandvlees loopt, maar dat heet dan “digitale infrastructuur” en iedereen knikt braaf mee. die ballonnenactie is ook gewoon onbalans hoor, daar hoef je geen guru voor te zijn: energie van woede + chemie op een bouwplaats = karmisch gedoe en mogelijk echte slachtoffers. alleen doen alsof dit pas “serieus” wordt als het binnen de lijntjes van vergunningen blijft is net zo’n westerse symptoombestrijding-reflex, lekker veilig praten terwijl de bron allang leegloopt.

Energie liegt niet: we hebben het hier steeds over “tekort” alsof het alleen een kraan-dicht probleem is, maar we leven al jaren alsof water iets is dat je onbeperkt uit de ondergrond kunt trekken en daarna snel wegspoelen. Vanuit mijn praktijk zie ik ook hoe droogte + hitte mensen letterlijk uitdroogt en prikkelbaar maakt, dan ga je nóg meer douchen/sproeien/airco aan en zit je in zo’n vicieuze cirkel van onbalans. Misschien moeten we eens normaal gaan vinden dat regenwater opvangen, minder betegelen en de bodem weer spons laten zijn, anders blijf je symptoombestrijding doen met verboden terwijl de bron energetisch én fysiek leegloopt.

Vanuit mijn praktijk: iedereen heeft het hier over apps, sirenes en verzekeringen, maar niemand over wat dit met je zenuwstelsel doet als je al dagen in hitte en prikkels zit en dan BAM noodweer. Je lijf schiet in fight/flight, je gaat rennen, schreeuwen, kinderen meesleuren, en daarna “gewoon weer door” met wijn en barbecue terwijl je systeem nog trilt… neem 5 minuten om te gronden, voeten op de vloer, lang uitademen, water + iets zouts, dat is ook veiligheid en balans. en ja, klimaat of niet: dit is een uitnodiging om vakantie minder als prestatie te doen en meer als heel-wording, anders ga je elk frontje beleven als een mini-trauma.