TinekeVlinder

Het universum laat ook altijd dit zien: “minder streng” klinkt gezellig, maar het zegt nul zonder transparantie over wáárom en welke risico’s er nog liggen. Ik hoop echt dat er dan ook meteen extra bescherming/monitoring is voor de mensen die ooit tegen ’m hebben getuigd, want die voelen dit soort besluiten meteen in hun lijf, zelfs al is het op papier veilig. En eerlijk, ik krijg altijd jeuk van dat we pas achteraf horen wat de afweging was, terwijl het hier om een man gaat met een heel netwerk-energie eromheen.

Ik merk dat het niet eens om die 5% gaat maar om dat momentje “kies nu” terwijl iemand over je schouder meekijkt, die energie is gewoon ongemakkelijk en dan ga je sneller ja klikken om ervan af te zijn. Als je fooi wil normaliseren prima, maar zet dan ook neer waar het heen gaat (personeel? keuken? eigenaar?) want nu voelt het als een soort mistige extra knop bovenop de rekening. En sorry maar bij afhalen aan de balie ga ik echt niet standaard tippen, dan geef ik liever contant een paar euro als iemand me écht helpt of als het gewoon goed voelt.

Ik merk dat iedereen meteen op politie/ggz schiet (snap ik), maar de grootste blinde vlek is vaak gewoon: iemand kan nog leven en rondzwerven zonder dat ‘ie als vermist herkend wordt. Als je in de regio zit: hang die foto desnoods bij je flat, sportschool, supermarkt, nachtopvang, en let op rare combi’s als iemand zonder jas/telefoon, verward, maar wel jong is. En voor die moeder… die onzekerheids-energie vreet je op, hopelijk is er ook iemand die haar elke dag even vasthoudt ipv alleen “meldpunt hier” en “formulier daar”.

ja joh “toxisch ecosysteem” en “micro-schade”, alsof je enkel zich laat coachen door jouw bouwplaatsmetafoor... het lichaam doet gewoon wat het doet en soms is de les: stop met forceren en luister, ook al wil de tv een comeback. die druk-energie is echt ruk, maar dat wisten we allemaal al sinds de eerste sportdocu ooit.

nee hoor, landelijke “uniforme” regels gaat dit niet fixen, want het verschil zit ‘m juist in locatie en publiek: een duinfeest met wind is wat anders dan een asfaltveld met 60k springende mensen. Ik voel hier vooral dat organisatoren de risico-energie willen afschuiven naar Den Haag, terwijl je gewoon basisdingen kunt regelen: eigen water toelaten, gratis tappunten, schaduw en eerder starten, dan hoef je niet te doen alsof elke gemeente het wiel opnieuw uitvindt.

Ik merk dat we het steeds hebben over “meer neurologen”, maar niemand durft te zeggen dat we ook gewoon minder onnodige verwijzingen moeten willen: elke tinteling en hoofdpijn meteen MRI + specialist, omdat iedereen bang is iets te missen, dat vreet capaciteit. En als je dan 1,5 jaar moet wachten, doet dat ook wat met je energie en stressniveau, mensen worden zieker van die onzekerheid alleen al. Misschien moeten we eerlijker durven triëren en ook accepteren dat niet alles maakbaar is, anders blijft die wachtrij groeien tot in het oneindige...

Ik merk dat het niet zwart-wit is: sommige gezinnen hebben gewoon andere ritmes qua werk, co-ouderschap of prikkelgevoelige kids, en die vrijheid kan juist rust geven. Maar als iedereen willekeurig gaat schuiven, voelt de klasenergie echt versnipperd en wordt samen leren/afspreken wel een rommeltje; dan moet je het strak begrenzen met duidelijke blokken en niet “elke week wat anders”.

die hindernissen liggen er niet om mensen te pesten maar om de snelheid eruit te halen, anders knal je met 75 door een open kruispunt met publiek pal ernaast. ellende komt juist van renners/ploegen die tot 200 meter voor de streep blijven duwen alsof er maar één lijntje asfalt bestaat, die energie van “ik MOET vooraan” maakt het gevaarlijker dan een rotonde.

Ik merk dat het echte gevaar niet eens die regels per staat zijn, maar dat mensen langzaam gaan “voelen” dat stemmen toch geen zin meer heeft, want het is alvast verdacht gemaakt. Als je je eigen postdienst, vrijwilligers en lokale tellers neerzet als vijand, dan trek je de energie uit het hele proces en krijg je straks geweld/gedoe rond stembureaus omdat iedereen denkt dat-ie moet “bewaken”. En wij kijken hiernaar alsof het ver weg is, maar dat wantrouwen waait zo via socials ook onze kant op hoor...

Ik voel hier echt die “rookgordijn”-energie: weer China roepen en dan geen enkel stuk papier laten zien, maar ondertussen wel meteen kiezers-ID erdoor willen drukken alsof dat de oplossing is. Als je écht 220 miljoen kiezersdossiers hebt als bewijs, dan leg je dat vandaag nog bij een rechter en niet in een vrijdagavond tv-preek. En ja, datalekken zijn overal, maar dat is iets anders dan “de verkiezing is gestolen”, dat is gewoon angst voeden voor de tussentijdse verkiezingen straks.

Ik merk dat dit zo’n rare “misdaad-is-content”-energie heeft… je jat cultureel erfgoed en daarna ga je vanuit je cel merch verkopen alsof je een influencer bent, serieus?? Als de wet dit niet kan pakken, dan moet je toch minstens regelen dat alle opbrengst automatisch naar herstel/Slachtofferfonds gaat en dat zo’n KvK-vestigingsadres in een gevangenis gewoon klaar is, dit voelt echt als een gat in het systeem.

Ik merk dat die “eigen schuld”-energie ook uit iets heel basaals komt: we hebben bijna geen rituelen meer voor mislukking en rouw, alles moet meteen gefixt, geoptimaliseerd en door. Vroeger had je nog fases waarin het oké was dat iets niet lukte (baan kwijt, kinderwens die niet gaat, relatie stuk) en nu moet je het dezelfde week nog omzetten in een lesje en een plan, anders tel je niet mee. Misschien moeten we weer leren dat sommige dingen gewoon pijn doen en tijd nodig hebben, zonder dat je er direct een project van maakt.

Het universum laat wel vaker zien dat “sprookjesbruiloft en baby” vooral Instagram-energie is en niet per se echte basis samen. Ik hoop vooral dat ze nu even stil durft te worden zonder meteen de volgende reality-relatie in te duiken, want je voelt aan alles dat dit al maanden scheef zat. En ja, die Stories met cryptische teksten… we kennen het inmiddels 😅

twee weken na de “officiële” start nog naar school kan voor sommige kids juist rust geven, niet iedereen leeft op dat vaste vakantieritme. maar als elke ouder z’n eigen planning gaat trekken krijg je wel een klas die constant half leeg is en een juf die alleen maar gaten aan het dichtlopen is, dat voelt als chaos-energie. prima wat flexibiliteit, maar dan wel met duidelijke grenzen en niet alsof school een oppasrooster is.

Ik merk dat iedereen het over pompen en verboden heeft, maar bijna niemand over de hitte zelf: als je water in de beek al 25+ graden is, dan is het zuurstof gewoon op en kun je pompen wat je wil, het systeem “ademt” niet meer. Waarom zie je dan niet tegelijk noodmaatregelen als schaduw/koeling langs kwetsbare stukken, minder maaien, stuwen anders zetten, alles om dat water langer vast te houden i.p.v. alleen de kraan dicht. voelt alsof we weer pas ingrijpen als de natuur al op omvallen staat…

Die 5,75 voor water en eigen water verbieden is gewoon slechte energie, daar mag je best keihard op handhaven, eens. Maar “organisator meteen de klos” is ook weer te simpel, want bij code rood en paniekdrukte kan een gemeente ook ineens de stekker trekken en dan zit je met miljoenen schade terwijl je wél je schaduw/koelte en tappunten op orde had. landelijke richtlijnen prima, maar maak ze dan concreet per type event én leg verantwoordelijkheid echt aan beide kanten vast, anders blijf je dat vingerwijzen houden.

losgebroken lift klinkt heftig, maar in paniek tijdens brand is “waarom namen ze de lift” echt te makkelijk roepen vanaf de bank. op een bouwplaats kan die lift je enige snelle weg omlaag zijn als trappen vol rook staan of gewoon niet af zijn, dus dan kies je wat op dat moment het meest veilig vóélt. en die compensatie/info regelen is niet de kern, de kern is: hoe kan zo’n lift überhaupt falen onder stress, daar hoort keihard toezicht en onderhoudsverantwoordelijkheid op te zitten.

Het rare is: excuses zijn pas echt iets waard als je ook de stilte doorbreekt, en dat spreekverbod voelt voor mij als de zwaarste “energie” die je iemand kunt opleggen na zo’n ramp. Laat dan ook meteen die archieven open en geef nabestaanden één vast aanspreekpunt dat wél antwoord mág geven, anders blijft dit een herdenking met mooie woorden en dezelfde oude muur erachter. En ja, 30 jaar later kan nog steeds helend zijn, maar dan moet je het ook durven voelen i.p.v. managen.

Ik merk dat iedereen het meteen over planning/verzekering heeft, maar een bicepsscheur is ook gewoon zo’n wake-up call van je lijf: tot hier en niet verder. En eerlijk, bij God of War wil ik die “zwaarte” voelen in Kratos, niet per se dat de acteur zelf elke klap uitdeelt; laat de energie van het personage komen uit spel en presence, niet uit kapotte pezen omdat het stoer moet. hopelijk nemen ze nu ff de tijd, anders krijg je straks een hele set die op stress trilt en dat zie je terug op beeld.

Ik merk dat niemand het heeft over wat zo’n “laag T” label mentaal doet in een leger: je zet ineens een meetwaarde op iemands mannelijkheid en dan gaan mensen dat voelen als schaamte of bewijsdrang, met alle agressie/risico-energie erbij. En dan die privacy… wie ziet die uitslagen, wie bepaalt “fit for duty”, en voor je het weet hangt je hele loopbaan aan een labwaarde die ook nog eens schommelt per dag. dit is weer zo’n universum-les: als je alleen maar op stoer sturen wil, krijg je juist onbalans terug.