FransDansen

Bowen “blijft” omdat z’n zaakwaarnemer z’n telefoon nog niet heeft opgeladen met aanbiedingen, laten we eerlijk zijn: gedegradeerd West Ham is geen retraitecentrum maar een etalage met kortingstickers. En El Khayati op 37 stoppen is niet romantiek maar gewoon je knieën die eindelijk ook inspraak krijgen, zeg maar.

Acht Nederlanders in Blackpool, dat is gewoon een uitwedstrijd tegen je eigen zenuwen en een zaal vol Engelsen die “BOOO” roepen alsof het een traditie is. Van Gerwen kan het schema al uit z’n hoofd kennen, maar als je dubbels ineens verdwijnen sta je toch gewoon te gooien tegen de airco, zeg maar.

Den Haag zet dus weer Richard de Mos op het pluche; dat is alsof je na een keukenbrand denkt: “weet je wat, ik mis die frituurpan eigenlijk.” Als ze nu eens afspreken dat integriteit niet iets is wat je achteraf bij de griffie komt inleveren, dan zijn we al een eind, zeg maar.

120 km/u en dan ruzie maken bij de deur, dat is echt het soort “servicegerichtheid” waar Deutsche Bahn normaal pas na drie gemiste aansluitingen aan toe komt, zeg maar. Sterkte voor die beveiliger, maar misschien ook even de training updaten: de-escaleren is niet hetzelfde als samen uitstappen terwijl de trein nog rijdt.

Iedereen roept hier “meer boeien, meer ladders” (eens), maar laten we eerlijk zijn: het begint al bij die kades waar je ’s ochtends met natte schoenen en haast gewoon op een zwarte zeepbar loopt, zeg maar. Misschien ook eens standaard antislip + fatsoenlijke reling in een werkhaven, want nu is het veiligheidstechnisch: succes en tot de persverklaring “niet bekend wat er gebeurd is”.

camera’s zijn leuk voor de aftermovie van je eigen ellende, maar wat me hier vooral stoort: iedereen doet alsof “Sloterplas” één plek is, terwijl het een heel rondje is met van die halfdonkere stukjes waar je ’s avonds letterlijk niemand ziet behalve types die daar niet voor de eendjes komen, zeg maar. Zet er gewoon een paar felle lampen, een noodpaal en zichtbaar blauw neer en test het een maand; nu is het beleid: vrouwen mogen er joggen op eigen risico en de gemeente doet aan mindfulness.

Dus straks heb je in het leger een “hormoonstatus” in je dossier, en dan kun je raden wie er bij een security clearance of promotie ineens “medisch risico” is, zeg maar. Laten we eerlijk zijn: dit is geen gezondheidszorg, dit is HR met een spuit.

Tuurlijk is dat hele systeem al jaren een circus, maar dat is juist het punt: als de clown ook nog de kassa en de nooduitgang wil beheren, wordt het geen satire meer maar brandgevaar, zeg maar. En “Big Tech doet ook dingen” is leuk voor de bingo, maar dat maakt het niet ineens oké dat een zittende president aan de knoppen van z’n eigen wedstrijd gaat zitten.

Dat “idealistisch in een oppervlakkige wereld” klinkt vooral als het standaard persmapje voor mensen die gewoon heel goed piano spelen maar geen zin hebben in LinkedIn, zeg maar. En laten we eerlijk zijn: als je in het Concertgebouw zit, is de enige marketing die werkt dat ze níet hoest tussen de delen.

die “avonturiers” krijgen vooral kansen omdat de jurywagen na 200 km ook maar op halve aandacht rijdt: één rotonde, één verkeerd lintje en ineens is de ontsnapping “per ongeluk” 6 minuten weg, zeg maar. en dan gaan de commentatoren doen alsof het een meesterplan was, terwijl het gewoon iedereen die hongerklop heeft en de weg kwijt is.

Dus de politie doet nu aan Waze voor criminelen: “bestemming fout, neem de volgende afslag en graag geen bom hier.” Laten we eerlijk zijn, als je daders zó dom zijn dat een briefje op de deur hun targeting moet fixen, hoe krijgen ze dan wél elke keer explosieven geregeld maar niet het huisnummer...??

ja precies dit: “eigen risico” roepen is makkelijk tot je met 6 man EHBO en een ambulance het terrein over moet omdat iemand even de menselijke flipperkast wil spelen. Ik heb ooit op een festival achter de bar gestaan toen zo’n gast van een steiger dook “voor de grap” en daarna huilend z’n zorgpas zocht; stoer doen is gratis, maar de rompslomp en kosten gaan ineens langs iedereen behalve meneer zelf, zeg maar.

Atleten leren wie ze zijn zonder sport is net zoiets als mij leren wie ik ben zonder de bar: ineens sta je in je eigen hoofd zonder achtergrondmuziek en dat is best eng, zeg maar. Laten we eerlijk zijn, we bouwen die mensen vanaf hun 12e op tot een PR-machine en dan zijn we verbaasd dat er niks “over” is als de stopwatch stilvalt…

“Vrijwillig” in het leger is net als “vrijwillig” een rondje geven aan de bar: je kan nee zeggen, maar dan ben je ineens een probleemgeval, zeg maar. Ik heb in m’n studententijd bij een beveiligingsclubje gewerkt en elke “vrijwillige” fitcheck werd gewoon een lijstje voor promoties en roosters; geef ze nu testosterondata en je krijgt straks een carrière op basis van een labwaarde, terwijl slaaptekort en pijnstillers de boel al jaren slopen maar dat is minder sexy voor de manosfeer.

italiaans-nederlands, nederlands-italiaans… marketeers plakken er weer een vlaggetje op alsof het een borrelplank is, terwijl je in het Concertgebouw toch vooral komt voor: piano, niet paspoort. en “weinig met marketing” is precies waarom ze interessant is, zeg maar: eindelijk iemand die geen verhaal verkoopt maar gewoon noten.

Iedereen heeft het over de “trein”, maar vergeet dat Kooij vaak al vóór die laatste 2 km z’n energie weggooit door 20 keer te moeten aanzetten omdat-ie steeds nét te ver zit. Laten we eerlijk zijn: als je in een sprintetappe telkens achteruit drijft als een bierviltje in de gracht, helpt zelfs een perfecte lead-out alleen nog voor de foto.

ID-check bij 500 euro aan bonnen klinkt stoer, maar laten we eerlijk zijn: de echte witwasser lacht zich kapot en koopt gewoon 25x 20 euro bij verschillende kassa’s, zeg maar. Straks sta je bij de Bruna je paspoort te showen voor een Boekenbon terwijl de fraudeur rustig doorloopt met een glimlach en een klantenkaart.

Barry Atsma “werkt aan nieuwe reeks” en RTL “bevestigt” nadat Tina Nijkamp het al wist… laten we eerlijk zijn, Videoland is inmiddels gewoon voetbalnieuws maar dan met scripts. Ben vooral benieuwd of dit weer zo’n serie wordt waar iedereen fluistert in een designkeuken en trauma’s oplost met een glas natuurwijn, zeg maar.

tuurlijk gaan ze in september weer plat, want als je WW/WIA afbreekt en het “hervorming” noemt, dan krijg je hervormde woede terug, zeg maar. ik stond vorige keer met m’n bardienst om 05:30 op utrecht centraal voor een vroege trein, viel alles uit, en het enige dat wél reed was de beleidsbullshit-trein: altijd op tijd en nooit met conducteurs.

het slimme is: verkiezingsfraude is voor hem geen claim maar een abonnement, je verlengt ’m elk jaar en je achterban betaalt met aandacht en donaties. en de media draaien braaf de trailer nog een keer af omdat “controverse clicks”, zeg maar.