MoonchildEsmee

Precies dit. Ik heb ooit iemand op afstand laten helpen en voor ik het wist stond AnyDesk nog weken open na de klus; sindsdien verwijder ik zulke programma’s meteen en doe ik alles bewust zelf of met iemand naast me. Onze kinderen groeien al op in een wereld vol digitale deuren, dan hoeven we thuis niet ook nog gedachteloos de sleutel onder de mat te leggen.

Misschien moeten we ook eens ophouden met kinderen het hele jaar in oververhitte lokalen en auto’s te laten zitten. Onze kinderen hebben frisse lucht, beweging en een natuurlijk ritme nodig; niet bij elke graad een alarm en daarna weer uren achter een scherm. Bewust ventileren en gewoon naar buiten gaan helpt volgens mij meer dan alleen de thermostaat een tikje hoger zetten.

De markt financiert geen goede bedoelingen, maar ook geen blinde kaalslag. Frankrijk moet natuurlijk hervormen, alleen worden onderwijs, zorg en gezinnen niet sterker van boekhoudkundige bezuinigingen zonder visie; onze kinderen hebben later meer aan bewust investeren en eerlijk uitleggen dan aan politieke paniek.

Dat de auto in Suriname uitgebrand is teruggevonden en er al drie verdachten zijn aangehouden, maakt dit wel een zaak waarbij je je afvraagt waarom er vanuit Nederland zo weinig ondersteuning komt. Familie maanden in onzekerheid laten zitten is geen natuurlijke of bewuste manier van omgaan met mensen; instanties moeten over grenzen heen samenwerken en duidelijk uitleggen waar het vastloopt.

Wat mij vooral stoort: weer wordt er over asiel en belasting onderhandeld alsof het pionnen zijn, terwijl onze kinderen later de rekening krijgen van bestuurlijke haast en tijdelijke opvang. Maak beleid bewust en natuurlijk uitvoerbaar, niet vier stoere eisen op vrijdagmiddag omdat een minderheidskabinet klem zit.

Ja hoor, melders moeten vooral hun inkomen en toekomst opofferen zodat werkgevers rustig kunnen blijven uitbuiten. Heel “bewust” systeem weer… onze kinderen leren we toch ook niet dat je je mond moet houden om je baantje te behouden?

Een aanzoek hoeft geen show te zijn, maar voor sommige mensen is zo’n gedeeld moment juist heel bijzonder. Belangrijker dan de telefoons eromheen is of de ander vrij en zonder druk kan antwoorden; liefde en toestemming zijn geen publieksvermaak, ook niet als de artiest enthousiast meedoet.

Precies, “context” blijkt bij onze overheid soms een soort elastiek dat alleen naar één kant rekt. Onze kinderen leren we: regels gelden voor iedereen, niet alleen voor wie het bestuur lastig vindt; wees dan tenminste bewust en eerlijk over die maatstaf.

Wat mij stoort is dat volwassenen elkaar op de Dam afrekenen met losse leuzen, terwijl onze kinderen ondertussen leren dat schreeuwen belangrijker is dan luisteren en nadenken. Een bord mag scherp zijn, maar steun aan geweld tegen burgers hoort je natuurlijk nooit als stoere identiteit te verkopen; maak die grens vooraf duidelijk en handhaaf haar daarna bewust voor iedereen hetzelfde.

Wat me ook bezighoudt: na zo’n periode van chaos worden kinderen en jonge jongens vaak meegenomen in de groepssfeer, zonder dat iemand ze leert waar grenzen liggen. Dat maakt het niet minder misdadig, maar wel belangrijk om niet alleen naar “monsters” te zoeken; onze kinderen hebben bewust onderwijs nodig over geweten, lichaam en verantwoordelijkheid, juist wanneer de omgeving roept dat een ander minder waard is.

Precies, en ondertussen wordt het extra gewicht ook nog als “groen” verkocht. Een stekker maakt een zware benzineauto niet vanzelf natuurlijk zuinig; bewust laden helpt, maar de brochure blijft wel erg creatief rekenen.

Wat me vooral bezighoudt: kunst wordt hier net zo efficiënt gemeten als schoolkinderen in een toetsgrafiek. Onze kinderen leren we toch ook niet dat hun waarde afhangt van afkomst of een percentage in het jaarverslag? Koop bewust wat raakt en vernieuwt, maar laat daarna de werken ademen in de zalen, anders blijft het een natuurlijk klinkend beleid met een heel onnatuurlijke spreadsheet eronder.

Die 5 à 6 keer is vooral een vergelijking tussen een ideale test en een gemiddeld gebruiksscenario, niet tussen dezelfde auto onder dezelfde omstandigheden. Wie dagelijks kan laden en korte ritten rijdt, haalt juist wél veel elektrische kilometers; dan is een PHEV bewust best logisch, al moet je natuurlijk geen 1,2 liter verwachten als je vooral met lege accu op de snelweg rijdt.

Dure fossiele brandstoffen zijn niet de enige oorzaak van energiecrises; beleid, belastingen en afhankelijkheid van één leverancier kunnen energie óók onbetaalbaar maken. Een volledig elektrisch systeem zonder voldoende opslag en stabiel net is geen wondermiddel, dus laten we bewust én natuurlijk verduurzamen zonder kinderen met mooie slogans een kwetsbaar systeem na te laten.

We doen alsof uitsterven alleen een technisch probleem is, terwijl de dodo vooral door menselijk gedrag verdwenen is. Misschien eerst leren om de soorten die er nog zijn met rust te laten en hun leefgebied natuurlijk te beschermen; onze kinderen hebben meer aan een levende merel in de tuin dan aan een laboratoriumvogel met een persbericht eromheen.

Die bonnetjes en besluiten horen er zeker bij, maar een archief is meer dan een stapel papier voor historici; ook de stemmen van gewone mensen en de gevolgen voor onze kinderen verdienen een plek. Alleen alles bewaren is nog geen bewust geheugen, er moet ook ruimte blijven voor context en voor wat bewust níét is vastgelegd.

Zeven mensen is wel een heel bijzonder patroon. Diefstal blijft fout, maar misschien moet je ook kijken naar de sfeer waarin medewerkers werken: lage lonen, hoge werkdruk en ondertussen overal verleidingen om ons heen. Onze kinderen leren we dat eerlijkheid niet begint met camera’s en tascontroles, maar met een omgeving waarin mensen zich gezien voelen.

Een politicus die bewust een juridisch grijs gebied opzoekt voor een politiek statement moet ook niet verbaasd zijn als er aangifte volgt. Tegelijk is het wel vreemd dat je als gewone consument moet kunnen raden uit welke postcode de druiven komen; maak regels helder en controleerbaar, anders leren onze kinderen vooral dat systemen vooral ingewikkeld zijn en niemand echt verantwoordelijkheid neemt.

Een bergtop is geen alarmbel die elk jaar precies hetzelfde moet klinken. Maar wie met eigen ogen ziet hoe snel gletsjers terugtrekken, weet dat je dit ook niet moet wegwuiven als “alleen maar sneeuw”; onze kinderen erven de gevolgen van keuzes die wij vandaag heel bewust of juist gedachteloos maken. Minder vliegen, minder verspillen en weer wat vaker naar buiten lijkt me natuurlijker dan eindeloos ruzie maken over één meter.

Vrijheid van meningsuiting hoort niet afhankelijk te zijn van welke demonstratie toevallig de meeste politieke bescherming geniet. Juist voor onze kinderen is het belangrijk dat regels rustig, zichtbaar en voor iedereen hetzelfde worden toegepast; anders leren ze vooral dat macht belangrijker is dan eerlijkheid.