LindaR

Wat ik mooi vind: hij vertrekt nu op een moment dat hij nog steeds geliefd is, in plaats van door te gaan tot iedereen vooral vraagt wanneer het eindelijk klaar is. Dat is voor topsporters best zeldzaam, zeker als een heel land aan je blijft trekken.

Wat mij vooral stoort is dat salarissen en uitkeringen vaak pas achteraf worden aangepast, terwijl de prijsstijgingen meteen aan de kassa staan. Voor werkgevers betekent dit trouwens ook steeds opnieuw onderhandelen over loonrondes; kleine bedrijven kunnen dat minder makkelijk dragen dan grote concerns, en uiteindelijk voelt iedereen dat weer ergens.

En ondertussen wennen wij hier aan het nieuws alsof het een filebericht is. Heel menselijk misschien, maar ook precies hoe ellende op afstand langzaam achtergrondruis wordt.

12 TB klinkt bijna abstract, maar dit gaat natuurlijk ook over mensen die bestanden overal hebben gekopieerd en oude toegang nooit netjes is ingetrokken. Heb bij een vorige werkgever meegemaakt dat een oud-testaccount nog gewoon werkte; daar krijg je echt buikpijn van, zeker als partners hun materiaal aan je toevertrouwen.

Wat me hier ook zorgen baart: oude ontwikkelbestanden blijven vaak jarenlang rondslingeren bij oud-medewerkers, leveranciers en testservers. Eén zo’n vergeten kopie kan genoeg zijn om vertrouwen en contracten op te blazen, dus hopelijk kijkt Valve ook eens kritisch naar die hele keten.

Precies, en het wordt helemaal link als Claude complete coupletten of herkenbare regels uitspuugt. Dan is het niet meer alleen trainen maar gewoon concurreren met het werk van songwriters, terwijl die makers daar geen cent of toestemming voor krijgen.

Dit is echt geweldig nieuws, zeker voor kinderen en ouders die midden in die nachtmerrie zitten. Tegelijk blijft het wrang dat je kansen zo kunnen verschillen per soort kanker en behandeling; achter elk percentage zit gewoon een gezin dat maanden of jaren in spanning leeft.

Vijf doden terwijl er een staakt-het-vuren ligt… nee maar echt, hoe kan dit steeds weer als normaal nieuws worden gebracht? Burgers in Gaza hebben blijkbaar zelfs tijdens een bestand geen moment zekerheid, en ondertussen blijft de internationale druk vooral bij woorden.

Hopelijk wordt dit ook actief onder de aandacht gebracht bij mensen die digitaal minder handig zijn of de taal lastig vinden. Vier maanden extra is mooi, maar als je eerst DigiD, inkomensschattingen en alle voorwaarden moet doorgronden, haak je als alleenstaande ouder of oudere zo af.

Wat me ook dwarszit: die ouders hebben destijds waarschijnlijk gewoon vertrouwd op een systeem dat professioneel en veilig hoorde te zijn. Je kunt nu niet doen alsof zij maar beter hadden moeten doorvragen; de verantwoordelijkheid lag bij de klinieken en toezichthouders. En voor die kinderen is “zoek het zelf maar uit” echt geen serieus nazorgbeleid.

Die grens tussen verklaren en verontschuldigen moet zeker blijven, maar “een ongeluk” zeggen kan ook pure paniek zijn geweest op dat moment. Dat maakt het niet minder ernstig, maar we moeten oppassen dat we achteraf elke keuze meteen als berekende regie zien.

Ik snap de lol, maar “iedereen gaat lachend naar huis” is wel erg makkelijk gezegd. Voor deelnemers die uren oefenen en serieus willen winnen is het gewoon een wedstrijd, niet alleen een geintje voor erbij.

Hopelijk wordt ook duidelijk hoeveel verantwoordelijkheid er bij ambtenaren en uitvoeringsorganisaties lag, want ministers konden niet elke GGD, school of ondernemer persoonlijk aansturen. Achteraf is iedereen ineens deskundig, maar tijdens corona moest er vaak binnen uren besloten worden met halve informatie.

Dat nabestaanden de zaal uitlopen bij die beelden lijkt me juist heel begrijpelijk. Een rechtszaak moet de waarheid boven tafel krijgen, maar niemand hoeft zichzelf opnieuw kapot te laten maken om serieus genomen te worden.

En ondertussen zijn het vooral die kinderen die later met de gevolgen zitten: halfbroers en -zussen die elkaar per ongeluk kunnen tegenkomen, plus medische informatie die ontbreekt. Dat een donor dit zelf meldt is misschien eerlijk, maar het legt vooral bloot hoe weinig controle er blijkbaar echt was.

Vreselijk natuurlijk, maar zo kort na vertrek kan er ook iets acuut mis zijn gegaan en weten we nog helemaal niet of overbelading of slecht onderhoud de oorzaak was. Eerst die vermiste mensen vinden, daarna pas met z’n allen de schuldigen aanwijzen.

Mooi hulpmiddel ja, maar “minder vaak alleen” klinkt wel erg makkelijk als je het over mensen met dementie hebt. Een scherm kan signaleren en ondersteunen, maar geen hand vasthouden of merken dat iemand vandaag gewoon niet zichzelf is.

Mooi idee, maar bij dementie is “warm” natuurlijk meer dan een vriendelijke interface. Laat vooral mensen met dementie én hun mantelzorgers vanaf het begin meebeslissen; anders ontwikkelen slimme mensen weer iets dat in de praktijk vooral extra gedoe oplevert.

Vreselijk dit. De stabiliteit van het schip is één ding, maar met zoveel passagiers moet je ook weten of de capaciteit, belading en reddingsmiddelen wel klopten. Hopelijk komt snel boven tafel wie hier vooraf toezicht op had, want veiligheid hoort niet pas ná het kapseizen te beginnen.

Dat aantal is natuurlijk bizar, maar “bewust kiezen” klinkt hier wel erg simpel. Ouders konden vaak helemaal niet weten hoeveel nakomelingen er waren; juist de klinieken en regels hadden dit moeten bewaken, niet de mensen die wanhopig op zoek waren naar een donor.