Patrick Bruel ook in België aangeklaagd voor zedendelict

pfff 2010 bij de RTBF en nu pas weer boven water, en dan gaan ze natuurlijk weer doen alsof “niemand iets wist” daar… ik hoor van klanten die in de media gewerkt hebben dat er toen al genoeg gefluister was over bepaalde types, maar ja zolang er hits en vriendjespolitiek is kijkt iedereen de andere kant op.

het probleem is dat dit soort zaken altijd als “te laat gemeld” wordt weggezet, terwijl bij zedendelicten de hele bewijs-infrastructuur juist verdampt door tijd: geen camerabeelden meer, geen logboeken, geen toegangsdata, geen getuigen die het nog scherp hebben. de oplossing is dat omroepen/venues eindelijk gaan werken als een normale kritieke organisatie: structureel toegangsregistratie en retention, duidelijke meldlijn met onafhankelijke opvolging en meteen maatregelen op de werkvloer, dan hoeft justitie 15 jaar later niet te puzzelen met alleen herinneringen en PR.

altijd die reflex van fans en pr mensen van ja maar hij is beroemd en lief en doneert aan goeie doelen alsof dat een free pass is, check gewoon z’n machtspositie toen backstage bij omroepen en festivals en wie er toen “nee” mocht zeggen zonder carrière suicide, en stop met doen alsof een aanklacht meteen cancel of meteen leugen is laat het onderzoek z’n werk doen maar hou die heilige artiest vibes ff uit de rechtbank rip

Dat “2010 dus zal wel onzin zijn”-frame blijft zo lui: bij zedenzaken meldt een groot deel pas veel later, o.a. omdat je toen gewoon je baan/circuit kwijt was als je “lastig” deed. Wat me hier vooral triggert: als het echt in een RTBF-gebouw was, dan moeten er toen toch draaiboeken, call sheets, bezoekersbadges of minstens wie-was-waar logs zijn geweest, of is alles na een paar jaar expres weggegooid? En fans die nu meteen vrijspreken of veroordelen: laat dat onderzoek eerst z’n werk doen, maar kap met doen alsof beroemdheid een alibi is.

Nou zeg, iedereen focust op “te laat” en “beroemd”, maar ik vraag me vooral af: als het in een omroepgebouw was, waarom is er dan toen niet direct intern ingegrepen of op z’n minst vastgelegd wie daar rondliep? En als er niks bewaard is na zoveel jaar, dan leert zo’n organisatie dus ook echt nooit, toch?

wat ik mis hier: iedereen doet alsof dit alleen “zij zei / hij zei” is, maar zo’n omroepgebouw heeft toch receptie, badges, security, agenda’s, wie ‘m binnenliet, wie ‘m naar de studio bracht… als dat er níet meer is na 15 jaar, dan is het niet alleen bewijs dat verdampt, dan is het een organisatie die z’n geheugen bewust op standje goudvis zet, laten we eerlijk zijn.

iedereen zit nu op badge logs te geilen maar in belgie/frankrijk heb je ook gewoon verjaringstermijnen die per feit en per datum veranderen dus straks is het hele circus vooral juridisch tetris en niet “waarheid vs leugen” bruh

Ik zie het elke dag hoe mensen pas jaren later durven praten als ze eindelijk niet meer afhankelijk zijn van zo’n “grote naam” of dat wereldje, dus dat 2010-verhaal zegt mij echt niks over waar of niet waar. Wat me wél kwaad maakt: in zo’n omroepgebouw had er toen gewoon meteen iemand moeten ingrijpen en vastleggen wat er gebeurd is, maar nee hoor, iedereen wilde de ster tevreden houden en de rest mocht het maar slikken. En nu zitten we weer met eindeloos gezeur over bewijs terwijl de cultuur daar nooit echt is aangepakt.

iedereen doet alsof justitie ff een it-admin moet bellen voor de logs maar als dit via belgie en frankrijk loopt krijg je eerst 3 rondes bevoegdheid gedoe vertalingen en procedurele pingpong en tegen de tijd dat het inhoudelijk wordt is de halve commentsectie al afgehaakt lol bro

Iedereen zit nu te nerd’en op badge-logs en GDPR, maar de echte vraag is: wat deed RTBF toen iemand daar “stop” zei? Ten eerste: als je als omroep een ster binnenhaalt, heb je óók een zorgplicht voor je medewerkers en freelancers, en dat gaat verder dan een receptiebadge; ten tweede: die verjaring/“te laat” discussie is precies waarom je zedenzaken niet moet behandelen als een PR-incident maar als een arbeidsveiligheidsissue met directe opvang en vastlegging. En fans die nu al “heksenjacht” roepen: acht vrouwen over bijna 30 jaar is geen toevallig misverstand, maar ok.

iedereen focust op logs en badges maar de echte cheatcode is verjaring en civiele claims bro want strafzaak na 15 jaar is vaak russian roulette en dan zie je ineens schikkingen en “geen erkenning van schuld” statements terwijl iedereen online al jury speelt lol

Joa, iedereen tuurt naar badge-logs en GDPR, maar het echte punt is: in 2010 was “die artiest” gewoon heilig en liep security/receptie vaak op automatische piloot, niemand die durfde te zeggen “ho ho, dit gaat niet” als er backstage iets schuurt. En als het nu pas gemeld wordt is dat ook omdat zo’n mediowereldje één grote ons-kent-ons is: spreek je je uit, dan kun je je klusjes en contacten wel op je buik schrijven, sjön gezellig maar keihard.

Nou ja, iedereen zit op logboeken en badges, maar als dit in 2010 bij een omroep gebeurde dan wil ik vooral weten: wíe had daar de plicht om een veilige werkplek te regelen voor jonge vrouwen, en waarom hoor je pas wat als het over een bekende kop gaat, dat zegt ook iets over die hele cultuur van “niet zeuren dan kom je er niet meer in” hoor, toch.

en los van wie er gelijk heeft: waarom lopen er überhaupt nog steeds beroemdheden met “entourage” door kleedkamers en make-upruimtes waar jonge vrouwen gewoon hun werk doen, dat is zo’n onveilige backstage-cultuur die niemand durft te benoemen. als moeder denk ik dan: onze kinderen leren dus dat grensoverschrijding erbij hoort als iemand status heeft… bah, maak die werkplekken gewoon bewust en natuurlijk veilig, met altijd een tweede persoon erbij en duidelijke regels, klaar.

Noe ja, iedereen zit te speuren naar logs en badges, maar als het zó lang geleden is moet je ook eerlijk zijn: zo’n zaak wordt óók een PR-oorlog met advocaten die elk detail kapot procederen tot het slachtoffer murw is. en RTBF of Bruel, die hebben geld en tijd zat; de gewone mens niet… sjön systeem hè, rustig aan.

dat “bewijs is weg dus pech” is ook een beetje een keuze van hoe we met mensen omgaan: je kunt iemand in 2010 al serieus nemen zonder meteen een rechtbank te spelen, gewoon vastleggen, opvang regelen, grenzen stellen op de werkvloer en die persoon niet laten voelen dat ze de sfeer verpest. als omroepen/labels echt om liefde en verbinding geven, stop dan met de reflex “stilhouden want imago” en maak melden normaal, ook als het over een grote naam gaat.

Die focus op “waar zijn de badge-logs” is leuk voor de reconstructie, maar het echte punt is dat zo’n omroep toen al een simpele regel had kunnen hebben: nooit een artiest alleen met één medewerker in een kleed-/make-upruimte, altijd twee mensen of een open deur. echter dat kost niks en voorkomt juist dit soort machtsmisbruik, daarentegen hoor je bij veel mediabedrijven nog steeds dat “het hoort bij het vak” en dan ben je dus 15 jaar later aan het ruziën over herinneringen.

Hmm los van die logboeken-discussie: in België/Frankrijk zijn die verjaringstermijnen ook steeds aangepast en daar snapt echt niemand nog wat wel/niet kan na zoveel jaar. Benieuwd of dit in België überhaupt nog vervolgbaar is of dat het vooral een civiele/mediastorm wordt.

Dat “GDPR dus logs weg” is ook zo’n makkelijke uitvlucht: privacyregels zeggen niet “gooi alles na 6 maanden weg”, ze zeggen dat je een bewaartermijn moet hebben die past bij doel/risico, en voor toegang/security is 0 jaar best raar. Als RTBF echt niets meer heeft (badges, bezoekersregistratie, roosters, wie die kleedkamer beheerde), dan is dat óf slecht beheer óf bewust kort houden zodat er nooit gedoe terugkomt… welke van de twee klinkt waarschijnlijker? En los van Bruel: publieke omroepen zouden dit juist strak moeten organiseren, want dit soort backstage-situaties blijven anders gewoon een blinde vlek.

Die focus op “waar zijn de badge-logs” is leuk voor CSI, maar bij een zedenzaak draait het juridisch vaak om patroon + geloofwaardigheid + eventuele andere meldingen, zeker als er meerdere vrouwen onafhankelijk hetzelfde soort gedrag beschrijven. En als dit bij een publieke omroep gebeurde: dan mag RTBF óók eens uitleggen welke interne meldkanalen er toen waren en of er ooit signalen zijn weggemasseerd om geen rel met een ster te krijgen. Beroemdheid is geen vrijbrief, maar “15 jaar geleden dus bewijsloos dus klaar” is net zo’n luie uitweg.

Men vergeet gemakkelijk dat “te laat” bij zedenzaken óók betekent: te laat voor de verdediging; na 15 jaar is het al snel een wedstrijdje herinneringen en reputaties. Als dit in een RTBF-gebouw was, wil ik vooral weten: wie had daar destijds de plicht om een klacht veilig te registreren zonder dat zo’n medewerker meteen als lastig werd weggezet? En die fans die nu al met vrijspraak of brandstapel komen aanzetten: laat de rechter het doen, niet de tourmanager of het twittertribunaal.

Wat ik hier mis: België/Frankrijk is leuk voor de roddelpers, maar juridisch wordt dit gewoon een grensoverschrijdend dossier met wederzijdse rechtshulp, vertalingen, verjaringstermijnen en gedoe over welke feiten precies onder welk artikel vallen. En ja, dat maakt het traag, maar dat is geen “Brussel houdt het tegen”, dat is gewoon rechtsstaat + proportionaliteit: je gaat niet op basis van een talkshow-fragment iemand veroordelen. Benieuwd of RTBF nu eindelijk eens transparant wordt over wat er toen aan klachten/HR-procedures bestond, want dáár zit vaak de echte doofpot, niet bij de politie.

15 jaar terug of niet, als je het níet gedaan hebt wil je juist dat het netjes onderzocht wordt en als je het wél gedaan hebt moet je er ook niet mee wegkomen omdat je een bekende kop bent. en die omroepen mogen ook wel eens in de spiegel kijken: niet alles wegpoetsen met “gdpr”, waarheid verdraagt licht.

altijd dat “bewijs is weg door tijd” alsof dat natuurwet is — nee, dat is ook een keuze van instellingen die liever geen paper trail hebben als er een ster rondloopt. publieke omroepen zouden juist voorbeeldig moeten zijn met protocollen + onafhankelijke meldpunten, maar ja zolang reputatie en kijkcijfers geld opleveren is wegkijken cheaper, classic power. en fans die nu meteen “heksenjacht!!” roepen: check ff wie er in 2010 risico liep z’n baan te verliezen door één keer nee te zeggen.

klopt dat je na zoveel jaar weinig “hard” bewijs hebt, maar daarom zou je juist heel voorzichtig moeten zijn met meteen kamp kiezen online. en los van RTBF: die man treedt nog overal op, dan mogen venues/festivals best even nadenken of je zo iemand nu al backstage alle vrijheid geeft of gewoon strakkere begeleiding tot het uitgezocht is.

Wat mij hier opvalt is niet alleen “waar zijn de logs”, maar hoe zo’n omroepgebouw in 2010 echt werkte: een ster komt binnen, iedereen wil meewerken, en de norm is dat jij als junior/visagist vooral niet moeilijk doet want “het is maar even”. Enerzijds is dat precies de machtsmix waardoor grensoverschrijding kan gebeuren zonder dat iemand het hardop zegt, anderzijds is het ook waarom je 15 jaar later weinig tastbaars hebt: die hele cultuur draaide op informele gunsten en wegkijken, niet op nette procedures. En dan krijg je nu dat rare theater: fans roepen heilig, haters roepen monster, terwijl de kernvraag is waarom publieke organisaties zó lang konden doen alsof backstage een soort rechtsvrije zone was, pfff. *serieus* werk maken van veilige werkvloeren is niet alleen een meldlijn, het is ook: stoppen met dat “genie/ster”-gedoe waardoor iedereen automatisch in de plooi schiet.

iedereen heeft het over logs en badges maar nobody noemt ff dat in belgie en frankrijk die verjaring bij zedenzaken steeds schuift dus dit kan juridisch gewoon nog prima lopen ook al voelt 2010 voor jullie als prehistorie lol

iedereen blijft hangen in logboeken en GDPR, maar het echte punt is dat zo’n make-upruimte een afgesloten meetopstelling is: macht + intimiteit laat het gedrag van zo’n beroemdheid “collapsen” naar de laagste remming, kwantumfysica toont aan dat dat geen toeval is maar veldcoherentie. en daarom komen dit soort verhalen ook pas later: trauma zet je herinnering in een soort superpositie die pas stabiel wordt als meerdere getuigenissen hetzelfde bewustzijnsveld vormen, dan durf je pas te meten en te melden. RTBF kan nog zoveel badges hebben, maar als je cultuur toen al resonantie had van wegkijken, dan was de uitkomst al voorspeld hoor...

Dat “te laat gemeld” is ook een handige morele rookbom: we doen alsof tijd de waarheid oplost, terwijl het vooral onze bereidheid oplost om destijds grenzen te bewaken. Paradoxaal genoeg is de echte vraag niet alleen of Bruel het deed, maar waarom zo’n omroepomgeving blijkbaar als jachtgebied kon functioneren zonder dat iemand dacht: dit is inherent onveilig, punt. en ja, justitie moet het uitzoeken, maar wij mogen best erkennen dat beroemdheid in dit soort backstage-ecosystemen vaak gewoon een toegangspas is tot andermans stilte.

RTL Boulevard/RTL citeert nu vooral een interview met het vermeende slachtoffer, maar waar is de Belgische kant: parket Brussel bevestigt “aangifte” oké, maar is er ook echt een dossiernummer/kwalificatie (aanranding vs verkrachting) en valt 2010 daar nog binnen verjaring of is dat net het hele punt? En RTBF zelf: hebben die toen een interne melding gehad of is dit voor hen ook “nieuw” — bron? Zonder die basics wordt het alweer zo’n headline die harder klinkt dan wat er juridisch nu echt ligt.

Tsja, 2010 of niet: als het waar is heeft ie het toen gedaan en als het niet waar is is het nu wel heel makkelijk iemand kapot te gooien zonder hard spul. Laat de rechter maar varen, wij hoeven hier geen walpraat-rechtbank te spelen.

iedereen hier doet alsof rtbf een datacenter is maar in 2010 draaide de helft nog op papiertjes en freelance chaos en de enige “log” was de receptionist die om 16u al weekend had lol dus ja laat justitie het doen en stop met die csi badge fetish bro

Die hele “GDPR dus logs weg” take is ook zo’n handige scapegoat: privacywet zegt niet “vergeet alles”, het zegt “bewaar doelgericht en beveiligd”, en een omroep die constant met externe gasten werkt kan prima een minimale audit trail + incident-flagging houden zonder iedereen te stalken. Dit is gewoon een bug in het systeem: organisaties optimaliseren voor PR en korte retention, en 15 jaar later zit justitie te debuggen met alleen menselijke memory leaks.

ach al dat gezeur over logs en badges, het gaat gewoon om 1 ding: als je in zo’n omroepgebouw werkt moet je meteen kunnen melden zonder dat je daarna je klusjes en contracten kan vergeten, anders hou je dit soort types altijd uit de wind

Ja jong, 2010 of nie: als ge pas jaren later durft te praten snap ik dat best, maar dan moet ’t onderzoek ook eerlijk blijven en niet meteen mee op de “bekende kop dus schuldig”-trein. En die omroepen mogen ook wel eens stoppen met alles wegmoffelen achter AVG en “beleid”, want als er toen intern niks is vastgelegd hebde dus gewoon geen ruggengraat gehad.

Typisch dat het weer alleen gaat over “te laat gemeld” en badge-logjes, maar niemand het heeft over de rekening: België + Frankrijk allebei onderzoek, vertalingen, rogatoire commissies, advocaten, zittingen… zo €200.000-€500.000 aan publieke kosten voordat er überhaupt iets op papier staat. En ondertussen blijft zo’n artiest gewoon touren en cashen, terwijl de omroep van toen (RTBF) natuurlijk weer zegt dat er “geen budget” was voor fatsoenlijke gedragscode en vertrouwenspersoon in 2010.

Iedereen doet alsof “te laat” het issue is, maar in 2010 was de reflex bij omroepen gewoon: stilhouden, advocaatje bellen, artiest weer de deur uit en door met de uitzending. en dan nu verbaasd kijken dat het jaren later via RTL terugkomt, alsof PR een tijdmachine is zeg maar.

15 jaar terug en dan nog steeds geen fatsoenlijke route om veilig te melden, dat zegt ook wat over zo’n wereldje waar iedereen afhankelijk is van “netwerk” en stil blijven loont. laat de rechter het uitzoeken, maar stop eens met die heilige-status van artiesten, een mens blijft een mens en wat in het verborgene gebeurt komt ooit aan het licht.

Vanuit mijn praktijk zie ik bij dit soort verhalen vooral hoe trauma in het lichaam “wacht” tot het veilig genoeg voelt om te spreken, dus dat eeuwige “waarom nu pas” is echt westerse symptoombestrijding: je focust op timing i.p.v. op wat er toen energetisch is overruled. En ja, beroemd of niet, backstage/omroepgebouwen hebben vaak zo’n rare bubbelvibratie van macht + haast + iedereen doet alsof het normaal is, en precies dáár gaan grenzen het snelst stuk. Laat justitie het uitzoeken, maar stop met die heilige artiest-aura, energie liegt niet.

Men vergeet gemakkelijk dat publieke omroepen toen vooral bezig waren met “de ster tevreden houden”; als er al iets werd gemeld, verdween het in een la omdat niemand ruzie wilde met een productie of manager. En dat gedoe over logboeken: in 2010 liep half Hilversum/Brussel nog met papiertjes, freelancers en “kom maar door”-mentaliteit, dus reken niet op een digitale heilige graal. Wat me wél interesseert: wie was zijn begeleider die dag, wie had de sleutel van die make-upruimte, en waarom hoor je daar nooit namen van—alsof zo’n artiest autonoom door een omroepgebouw zweeft.

En ondertussen kan hij gewoon blijven optreden en schuiven bij talkshows alsof er niks aan de hand is?? Waarom is er niet gewoon een standaard: bij zo’n aanklacht meteen alles on hold tot het uitgezocht is, klaar?? En dan moeten slachtoffers maar kijken hoe de advocaatjes en pr-machines het “imago” beschermen, moet ik dat maar normaal vinden?!?!

Dat “te laat dus niks meer te bewijzen” is precies waarom je bij dit soort oude zaken vaak eindigt met: iedereen roept wat, en de enige harde vraag is of er destijds überhaupt iemand iets heeft vastgelegd of gemeld. En als een omroep toen dacht “ach, artiestje, laat maar lopen”, dan krijg je 15 jaar later dit gezeik met alleen herinneringen en reputaties. Verrast me niks.

Feit is ook: dat mensen pas jaren later melden is bij aanranding eerder regel dan uitzondering, omdat je brein het vaak eerst wegstopt en je pas later doorhebt hoe grensoverschrijdend het was. In de praktijk zie je dan ook schaamte, paniekklachten, slecht slapen, soms vaginisme of seksproblemen, en dan durven ze pas te praten als er meer verhalen naar buiten komen. En los van Bruel zelf, omroepen en producties moeten echt stoppen met die kleedkamer-make-uphoek als grijs gebied waar niemand verantwoordelijk is.

Dat gedoe over “bewijs verdampt” is maar de helft van het verhaal: het echte probleem is dat dit soort plekken (omroepen, festivals, sets) jarenlang draaiden op informele hiërarchie en stilzwijgen, en dát is óók een vorm van infrastructuur. Paradoxaal genoeg willen we nu een perfect logboek alsof het een kerncentrale was, terwijl iedereen toen wist dat backstage juist een grijze zone was waar sterren rondliepen en anderen vooral niet lastig moesten doen. Maar wat zegt dit over ons dat we pas na vijftien jaar eisen dat de organisatie een geheugen heeft, terwijl het geheugen toen vooral bestond uit: “hou je mond als je carrière wil.”

Iedereen staart zich blind op “waar zijn de badge-logs”, maar er zit ook zo’n saaie kanttekening bij: in 2010 was veel bij omroepen gewoon freelance/extern geregeld en liep je op een dagpas van een productiemaatschappij, dus zelfs mét administratie heb je vaak alleen “iemand is binnen geweest” zonder context. En dan nog: als het intern toen al gefluister was, dan gaat het niet alleen om bewijs voor justitie maar ook om arbo/werkcultuur, en daar zijn organisaties meestal pas wakker als de krant belt… net iets te laat weer.

Die “waarom nu pas”-mensen vergeten ook dat zo’n artiest in 2010 gewoon een rijdend hofhoudingetje had: manager, pr, omroepcontact, iedereen wil dat de promo soepel loopt en niemand wil de zeikerd zijn die “gedoe” maakt. En als het in BE is gebeurd terwijl hij Frans is, krijg je meteen die grensoverschrijdende spaghetti: wie pakt het op, welke verjaringstermijn, welke onderzoeksdaden kunnen nog, welke getuigen zitten intussen in Parijs/Montreal… dat maakt het niet minder ernstig, alleen trager en rommeliger. Ben vooral benieuwd of RTBF toen überhaupt een fatsoenlijke interne meldroute had of dat het weer het klassieke “praat met je chef” was (aka: succes ermee).

Iedereen blijft hangen in badge-logs en “waarom nu pas”, maar ik mis dat omroepen/labels nog steeds doen alsof dit alleen een justitie-ding is terwijl je intern ook gewoon een duty-of-care hebt: chaperone bij artiesten, geen 1-op-1 in kleedruimtes, duidelijke grensregels en meteen opvolgen als iemand “stop” zegt. Overigens, wat veel mensen niet weten: bij dit soort situaties is de stressreactie vaak freeze i.p.v. vechten/roepen, dus dat “waarom duwde ze hem niet harder weg” is echt een fabeltje. Laat dat onderzoek lopen, maar RTBF en co mogen ook ff in de spiegel kijken hoe ze toen (en nu) hun werkvloer inrichten.

Iedereen heeft het over badges en logboeken, maar even rekenen: 2010 is 16 jaar terug, dus zelfs als RTBF alles netjes bewaarde heb je nog steeds vooral “hij was daar” en niet “hij zat aan iemand”. En dat hele GDPR-excuus is ook zo’n klassieker: privacy is geen shredderplicht, het is vooral een handige smoes om niks meer te hoeven weten. Als je als omroep niet eens een fatsoenlijk incidentregister had, dan was het protocol toen gewoon: beroemd binnen, problemen naar buiten.

Dat “te laat” gedoe is een makkelijke morele uitweg: als het lang geleden is hoeven we ons niet meer te verhouden tot wat er toen als “normaal backstage” gold. En daar zit de echte rot, want zo’n omroepgebouw is geen neutrale plek maar een hiërarchie met kleedkamers, runners en stilzwijgende regels: wie lastig doet, ligt eruit. Paradoxaal genoeg willen we keiharde bewijzen én willen we tegelijk een wereld waar mensen pas durven praten als de macht van die beroemdheid is afgekoeld… wat zegt dat over ons dat we veiligheid pas serieus nemen als het al geschiedenis is?

15 jaar later is het bijna altijd ellende voor beide kanten: als het waar is voelt het slachtoffer zich niet serieus genomen, en als het niet klopt blijft er toch altijd iets hangen bij zo’n artiest. Aan de andere kant, die omroepen hadden toen al gewoon simpele regels moeten hebben van wie waar met wie is, nu gaat het weer eindigen in “geen hard bewijs” en boosheid aan alle kanten.

Typisch dat iedereen hier over badges en logboeken begint, maar niemand het over geld heeft: zo’n onderzoek over 2010 sleept jaren en kost zo €200.000-€500.000 aan recherche/advocaten/vertalers, en aan het eind is het “onvoldoende bewijs” en mag de belastingbetaler weer aftikken. En RTBF maar doen alsof ze niks konden vastleggen, terwijl een fatsoenlijk archief en klachtenprocedure toen een paar tientjes per medewerker per jaar had gekost… maar ja, liever achteraf crisis-PR en consultants.

dat “waarom nu pas” geroep… ik zie het dagelijks dat mensen pas jaren later durven, omdat je toen gewoon bevroor en daarna jezelf de schuld gaf. En ondertussen kon zo’n bekende vent gewoon door naar de volgende kleedkamer, want iedereen wil “geen gedoe” tijdens een productie. Als dit in een omroepgebouw was, hoop ik echt dat RTBF niet weer wegkomt met schouderophalen maar eindelijk keihard laat zien wat ze toen deden met meldingen en wie er verantwoordelijk was voor veiligheid backstage.

Dat “GDPR dus logs weg” argument is ook half waar: privacyregels zeggen niet “gooi alles meteen weg”, ze zeggen dat je een bewaartermijn moet hebben die past bij doel/risico, en in een omroep met veel externen zou je juist verwachten dat bezoekersregistratie/security-incidenten langer en strakker geregeld zijn. En los van badges: mailtjes, callsheets, facturen, wie zat er in de visagie, wie begeleidde hem… dat soort administratie blijft vaak wél ergens hangen. Benieuwd of RTBF destijds überhaupt een meldprocedure had die niet gewoon eindigde bij “hou je mond, we hebben een ster te gast”?

klopt wel dat je na 15 jaar weinig “hard” bewijs hebt, maar dat maakt het ook zo belangrijk dat je niet meteen roept dat het dus wel gelogen zal zijn. en los van RTBF en logboeken: als meerdere landen nu ineens zaken krijgen rond dezelfde persoon, dan is het toch gewoon logisch dat justitie kijkt of er een patroon is en niet alleen naar dat ene incidentje uit 2010.