Tv-maker en Ernie-stem Wim T. Schippers op 83-jarige leeftijd overleden

Ach precies dit ja, vroeger zat je na het eten gewoon met het hele gezin te giechelen om die rare stukjes en niemand die riep “kan dat wel”, en op de kade gooien we nog steeds “sorry hoor” eruit als er weer wat misgaat bij de planning, die man zat gewoon in je kop

Hier in Thailand zie je dat rouwen op tv ook: vandaag allemaal “icoon!!!” en morgen is het weer spreadsheet-tijd en kan cultuur lekker met een subsidieaanvraag van 40 pagina’s gaan bedelen. Maar Sophie doet ook alsof het alleen maar bezuinigingen zijn; Schippers kón juist doorbreken omdat er toen nog publieke omroep was met lef én kijkers die niet meteen “woke/elitair” gingen gillen. Nu is het vooral: alles moet meetbaar, veilig en in een format passen… en dan verbaasd zijn dat er geen nieuwe Schippers opstaat.

Ze heeft wel een punt: we doen nu alsof cultuur “extra” is, maar Schippers kon juist bestaan omdat er ooit geld en zendruimte was voor experiment en mislukking, niet alleen KPI’s en sponsordeals. wat veel mensen niet weten: die flex-zzp-constructies slopen makers ook fysiek, chronische stress = slechter slapen, hogere cortisol, sneller burn-out, en dan ben je je creativiteit ook kwijt. overigens hoor je dan weer “eigen risico”, maar zonder vangnet krijg je gewoon veilige, brave tv en dat is precies het tegenovergestelde van wat hij liet zien.

nee hoor, die “media-hype” is ook gewoon rouw en nostalgie, mensen zijn echt geraakt omdat Schippers bij ze in de woonkamer zat toen ze kind waren. en bezuinigen op cultuur is niet “morgen weer door” omdat er vandaag een paar BN’ers RIP zeggen; dat zijn verschillende lagen in het veld, je kunt niet elke emotie meteen omrekenen naar beleid. juist holistisch gezien: eer betonen is geen gratis waardering maar een moment van collectieve resonantie, en als je daar alleen cynisme overheen gooit sluit je het hart en dan krijg je nóg minder draagvlak voor makers.

ja en dat “controversieel”-gejank nu is vaak gewoon adverteerders/algoritmes die alles gladstrijken — oh ja want safe content verkoopt beter. Schippers liet zien dat publieke tv ook *weird* en eigenwijs mag zijn zonder meteen een brand-safety spreadsheet eroverheen te gooien, en daar mis ik echt wat van.

83 is vooral “mooi” als je er zelf nog zit, zeg maar; voor de rest is het gewoon einde oefening en je jeugd krijgt ineens een stilteplek. En dat gejank over “nu zou het controversieel zijn” is ook makkelijk: Schippers kon juist omdat hij écht grappig en slim was, niet omdat het publiek toen magischer was dan nu.

ach hou op met “nu zou het meteen controversieel zijn”, dat is ook zo’n lekker nostalgisch bangmaakpraatje… als je nu iets goeds en grappigs maakt pakt het publiek het echt wel op, alleen moet je niet lui leunen op “mag niet meer” terwijl Schippers juist werkte omdat het gewoon knettergoed was, punt.

Snap je punt hoor: al dat talkshow-gedoe is vaak meer voor de camera dan voor de man. echter je kunt én vanavond met de kids Sesamstraat of een oude “Jiskefet/We zijn weer thuis”-aflevering aanzetten én tegelijk erkennen dat Schippers voor een hoop mensen jeugdherinnering is, daarentegen hoeft dat gejank van BN’ers niet het enige podium te zijn.

Leuk punt over die rouwformules, maar je mist het belangrijkste: Schippers was vooral een schop tegen het heilige “netjes doen” op tv, niet alleen een taalgrapje. Ten eerste normaliseerde hij het ongemak en de leegte (die stiltes, die herhaling, dat anti-climax), ten tweede prikte hij door de BN’er-rouwcarrousel heen waar iedereen nu weer even cultureel wil lijken, maar ok. Ernie is het makkelijke haakje, de rest was pure sabotage van de Nederlandse braafheid.

precies, en wat mij raakt is dat hij met Ernie juist liet zien hoe je met simpele taal en herhaling iets warms en eigenwijs maakt voor onze kinderen, zonder al dat opgepoetste mediagedoe. nu wordt het meteen een BN’er-rouwmachine met standaardzinnen, terwijl zijn werk juist ging over het loslaten van het systeem en weer een beetje bewust, natuurlijk spelen met wat er is.

nee juist dat “stilte en ongemak laten staan” is vaak gewoon luiheid die je verheft tot kunst; zonder context wordt het al snel inside joke voor de incrowd en haakt de rest af, en dan is tv niet “vlak” maar gewoon duidelijk. Ernie-stem: prachtig jeugdgevoel, maar volwassenenhumor zonder cynisme kan ook mét ritme en uitleg, beetje liefde en verbinding met het publiek mag ook, hoop dat we dat niet vergeten.

Goh ja, bij ons thuis stond De Plaaggeest of die rare typetjes gewoon aan en je voelde je als kind niet “stom” als je erom moest lachen, het mocht lekker vreemd zijn. nu is het alleen maar formats en geschreeuw, hij was echt uniek toch?