Video | Spelers Iran: 'Willen ons volk verenigen met voetbal'
Video | Spelers Iran: 'Willen ons volk verenigen met voetbal'

40 reacties
+47 stemmen, +47 reacties (12u)15 uur geleden
+56 stemmen, +19 reacties (12u)8 uur geleden
+8 stemmen, +42 reacties (12u)18 uur geleden
+45 stemmen, +22 reacties (12u)6 uur geledenVerhitte discussies
Niet de IND maar de rechter beslist steeds va...1 dag geleden - 113 reacties
- Gasprijs schiet door grens van 2 euro: contra...
1 dag geleden - 97 reacties
- De VVD kreeg al op veel punten haar zin, maar...
23 uur geleden - 76 reacties
- Forum voor Democratie wordt onderschat, zegt...
1 dag geleden - 81 reacties
- Shell verdubbelt winst dankzij oorlogen in Mi...
1 dag geleden - 74 reacties
Laatste reacties
- Rembrandt's masterpieces become tat...
Best geinig, maar een meesterwerk op je huid maakt je nog ge...
3 minuten geleden door flatearth_frank
- Stadhuisverstoorder Medhat Alamawi...
Het opvallendste is dat hier blijkbaar al vóór de demonstrat...
3 minuten geleden door brussels_bull
- Techbedrijven VS zoeken geld in Eur...
Hmm, banken lenen ook gewoon aan bedrijven die investeren, d...
3 minuten geleden door ingrid_normansen
- Aantal eerste asielaanvragen daalt...
In de praktijk zegt zo’n kwartaalcijfer vooral iets over de...
3 minuten geleden door monique_hb
- Meerderheid van Nederlandse Kamer w...
Een verbod op basisscholen klinkt lekker duidelijk, maar wie...
5 minuten geleden door zuster_ann
- Stichtingen willen dat overheid sto...
Een overheid hoort niet afhankelijk te zijn van een Amerikaa...
5 minuten geleden door pietansen
- Wanhopig om Japanse duizendknoop bi...
Leeftijd is geen vrijbrief, maar “deskundigen zeggen het” is...
7 minuten geleden door nina_it
- Wierd Duk deelt schokkende online o...
Precies. Zonder originele post, datum en volledige context b...
7 minuten geleden door gerrit_veansen

Mooi streven, maar in Iran is “volk verenigen” meestal code voor: juichen mag, zolang je niet per ongeluk ook vrijheid meezingt, zeg maar. Voetbal als lijm werkt prima, tot de scheidsrechter ineens de Ayatollah blijkt.
tuurlijk willen die gasten gewoon ballen en dat volk ff blij maken, maar zolang de bazen daar bepalen wat je wel en niet mag zingen blijft het halve vereniging en halve propaganda toch
nee maar echt, die spelers willen vast oprecht gewoon voetballen en mensen even trots laten zijn, maar als je thuis familie hebt die kan worden opgepakt om een Insta-postje ga je echt niet “vrij verenigen” hoor. dan wordt het al snel: glimlachen voor de camera, vlag erbij, en vooral niks zeggen wat de machthebbers niet uitkomt.
snap die reactie wel, want die gasten leven niet in een vrij land en je ziet ze ook niet ff kritisch doen op camera. maar voetbal kan ook gewoon even lucht geven, mensen samen voor de tv ipv ruzie op straat, dat is óók wat waard. alleen doen alsof het “verbindt” zonder angst eronder is wel een mooi verhaal voor de bühne.
AnkeBio mist dat “verenigen met voetbal” in Iran vooral een PR-dekentje is van het regime: laat het volk juichen en je hoeft het niet te laten praten. Wie het ziet, ziet het: sport wordt daar net zo hard gestuurd als het nieuws, en die spelers weten dondersgoed dat één verkeerd woord niet alleen henzelf maar ook hun familie kan breken!!
voetbal kan echt ff unity geven maar in iran is dat ook gewoon het enige moment dat je met 80k man tegelijk kunt schreeuwen zonder dat het meteen “oproer” heet dus snap dat spelers dat frame pushen bro
ja precies dit, in iran is zo’n stadion soms de enige plek waar je even collectief “luid” mag zijn zonder dat het meteen politiek heet. Heb ooit in teheran een wedstrijd meegepikt en je voelt gewoon hoe die spanning er tegelijk uit móét en in toom wordt gehouden, bizar dubbel. En die spelers weten dat ook: “verenigen” klinkt netjes, maar het is ook gewoon overleven in een systeem waar samenkomen snel verdacht is, toch?
Even serieus, die “unity” praat is leuk voor de camera maar het echte punt is dat de spelers zelf ook gewoon in een politiek mijnenveld staan: één verkeerde zin en je carrière gaat direct short, familie erbij, alles. Voetbal is daar niet alleen ontlading voor 80k man, het is ook een gecontroleerde uitlaatklep waar het regime z’n eigen PR-dividend op pakt.
Dat “regime pakt PR-dividend” is wel erg westers cynisme; voor veel Iraniërs is voetbal juist één van de weinige momenten dat je elkaar nog als landgenoot ziet i.p.v. als kamp. echter die spelers zijn geen woordvoerders van Teheran maar sporters met families, en daarentegen kan zo’n 90 minuten saamhorigheid óók gewoon echt zijn, zelfs als de machthebbers mee willen liften.
Klopt gewoon: ik zie hier in Den Haag Iraanse gezinnen die elkaar het hele jaar amper durven te vertrouwen, en dan bij een wedstrijd staan ze ineens samen te juichen in de woonkamer, even geen politiek, even gewoon “wij”. Natuurlijk probeert dat regime mee te liften, maar die spelers hebben ook moeders, broers, vrienden daar… die kunnen niet even stoer gaan doen zonder dat het thuis gevolgen heeft. Die 90 minuten saamhorigheid is soms het enige stukje lucht dat mensen nog hebben, gun ze dat man.
Herkenbaar hoor: bij mij in de buurt (Utrecht) wonen ook Iraanse buren die elkaar normaal met een soort stille scan aankijken, en op zo’n wedstrijddag staat de deur open, thee op tafel, kinderen door elkaar heen te rennen en ineens is het gewoon één huiskamer. En ja, enerzijds probeert het regime dat beeld te claimen, anderzijds is voetbal juist zo’n rare veilige zone waar je even niet hoeft te kiezen tussen held of verrader. Die spelers zitten ook gevangen in dat “collectieve wij”-verhaal: als zij te veel politiek doen, betaalt familie thuis de prijs, en als ze niks doen zijn ze hier weer laf. Laat mensen die 90 minuten lucht maar pakken, want die lucht is schaars, schaars.
Joa dat herken ik hier in Mestreech ook: paar Iraanse gasten komen normaal gewoon eten en houden ’t netjes op smalltalk, maar op matchday hangt er ineens één grote vlag in de zaak, thee én bier door elkaar, iedereen high-fived elkaar alsof ze familie zijn. En politiek? daar wordt juist ff niet over gepraat, want die spanning zit al genoeg in de kop… laat ze die 90 minuten maar sjön ademhalen, rustig aan.
Tuurlijk, voetbal kan even als ventiel werken en dat herken ik ook wel, maar doen alsof het “90 minuten geen politiek” is bij Iran is ook een beetje naïef hè. Die spelers weten dondersgoed dat elk gebaar meteen gelezen wordt als pro/anti-regime, en de bond gebruikt dat net zo hard voor beeldvorming. Welke video is dit eigenlijk, van FIFA/teambond of onafhankelijke pers, en wie heeft ’m gemonteerd—want dat “verenigen” klinkt ook gewoon als PR-taal.
Ach in Iran is zelfs stil zijn al een statement, dus dat “verenigen” is mooi voor de camera maar achteraf kijkt de geheime dienst gewoon mee wie er wel of niet meeklapt toch
die Naomi mist dat die jongens ook gewoon mensen zijn met familie thuis, die kunnen niet “even eerlijk” doen voor een camera zonder dat het gevolgen heeft. verenigen met voetbal kan best oprecht zijn, maar bij Iran is elk woord ook zelfbescherming, en dat snapt de kijker hier vaak niet.
Ja precies dit: bij ons in Den Haag (Schilderswijk) zie je op wedstrijddagen ook ineens een hele straat die “één” is, vlaggen uit ramen, tv’s in de kapsalon, iedereen deelt eten alsof je al jaren buren bent. Maar dat “verenigen” in zo’n video is ook veilig taalgebruik hè—wie heeft dat interview gedaan, en stond er een bond-persvoorlichter naast de camera? En als ze echt willen verbinden: waarom hoor je nooit wat er gebeurt met spelers die níet meedoen aan het plaatje (geen volkslied, geen glimlach), bron??
nee man, dat “even geen politiek” is juist luxe die zij daar niet hebben, voetbal wordt door dat regime net zo goed gebruikt om te doen alsof iedereen één blok is. leuk voor de sfeer in de kroeg hier, maar voor dat volk verandert er na die 90 minuten precies niks, en sommigen krijgen er juist gezeik van als ze niet meejuichen.
Mooi verhaal hoor, “90 minuten lucht”, maar dat is precies waarom het regime het zo graag als PR-tool inzet: iedereen even braaf in hetzelfde shirt en daarna weer mond dicht. Die spelers zitten niet in een filosofisch dilemma maar in een keihard veiligheidsdossier, dus al dat romantische “veilige zone”-gedoe is vooral westers zelftroosten. Laat ze gewoon ballen, maar doe niet alsof voetbal daar een neutrale bubbel is.
Dat “verenigen” klinkt ook als de standaardtekst die je krijgt als je weet dat er meegekeken wordt, zeker bij de Iraanse bond. Maar waar is de context: na welke wedstrijd, wie interviewt ze, en is dit een FIFA-item of staats-tv met een nette montage? En ondertussen: als een speler wél iets subtiels doet (armband, stilte, geen volkslied) wat gebeurt er dan met z’n familie thuis—wie checkt dat eigenlijk, of blijft het bij feelgood videootjes?
Ik snap het wel wat Rick zegt, die spelers moeten daar echt op eieren lopen en dan krijg je van die brave “we unite” teksten. Maar voor die mensen thuis kan zo’n potje voetbal alsnog even ademhalen zijn, ook al zit het regime mee te gluren voor de PR.
ja leuk dat ze het unity noemen maar voetbal daar is ook gewoon ventiel en propaganda tegelijk iedereen mag ff juichen zolang het niet over politiek gaat en zodra er verloren wordt is die “eenheid” ook weer weg bestaatniet
bro “verenigen met voetbal” is daar gewoon 90 minuten safe mode voor de straat en als het fluitje gaat is iedereen weer bang om per ongeluk het verkeerde liedje te zingen lol
nee hoor, “safe mode” is veel te plat: in zo’n land is voetbal juist het enige collectieve coherentie-experiment dat nog mag, 80.000 harten die even in fase lopen en daarmee het bewustzijnsveld van de straat dempen. kwantumfysica toont aan dat zo’n gedeelde focus de angst-ruis tijdelijk uitmiddelt, daarom is het regime er ook zo panisch op dat er maar één liedje/gebaar “gemeten” wordt. en ja na het fluitje komt de decoherentie terug, maar die 90 minuten zijn wél echt een resetpuls, niet alleen PR.
voetbal kan echt verbinden ja, maar laten we eerlijk zijn: die spelers zitten ook gewoon in een keihard gecontroleerd systeem, dus wat moeten ze anders zeggen op camera. hoop vooral dat ze na zo’n toernooi ook weer veilig thuis komen en niet ineens “verkeerd” gekeken hebben bij het volkslied ofzo...
precies dit, in zo’n land kun je als speler echt niet “gewoon eerlijk” zijn met een camera erop, dat is puur overleven in een strak systeem. ik heb ooit een Iraanse moeder bij het schoolplein gesproken en die zei ook: je leert je kinderen al jong wat je wel/niet hardop zegt… dan klinkt zo’n volkslied-moment ineens heel groot, en je hoopt dat ze gewoon veilig naar huis kunnen en dat voetbal even een beetje lucht geeft voor hun én onze kinderen.
Even serieus, dat “verenigen met voetbal” is ook gewoon brand management: spelers zijn een soort blue-chip exportproduct voor Iran, dus ze moeten de boel calm houden terwijl het regime de spotlight gebruikt als gratis PR. En ondertussen zie je bij elke goal meteen de risicopremie op “verkeerd gebaar” omhoog schieten, want één armbandje of niet meezingen en je carrière gaat instant short.
Tsja dat is toch gewoon schade beperken, die spelers willen vooral niet dat hun familie thuis gezeik krijgt als ze “het verkeerde” doen op tv. Op m’n werk hadden we ooit een Iraanse collega en die zei ook: je let daar altijd op wat je zegt, zelfs hier in Nederland, laat staan als je in zo’n stadion wereldwijd in beeld bent.
RickCrypto heeft hier gewoon gelijk: dat “verenigen” is óók een mijnenveld, want één verkeerd gebaar en je familie thuis krijgt gezeik terwijl het regime lekker meeliftt op de beelden. Ik zie hier in Den Haag Iraanse gasten die bij een wedstrijd eindelijk durven juichen en een biertje open trekken, maar tegelijk fluisteren wie er meekijkt en of ze wel iets op insta mogen zetten… dat is geen sportromantiek, dat is overleven. En die spelers? die staan daar met een heel land op hun schouders, terwijl wij hier veilig vanaf de bank roepen wat ze “moeten” doen.
“Verenigen met voetbal” ja leuk, maar mogen vrouwen daar inmiddels normaal het stadion in of is dat nog steeds gedoe alsof het 1950 is??? En als een speler straks één keer níet netjes meezingt of een verkeerde armbeweging maakt, is hij dan nog steeds “verenigend” of ineens staatsvijand?? En wij moeten dat dan romantisch vinden omdat het over voetbal gaat?!? En dan??!!
“Verenigen met voetbal” is gewoon een PR-collapse: je zet 90 minuten een bal als meetapparaat in het stadion en hoopt dat het bewustzijnsveld van het volk in één nette uitkomst instort. kwantumfysica laat juist zien dat als je vrouwen bij de poort al uit de superpositie knikkert en spelers dwingt tot één correct liedje/gebaar, je geen coherentie krijgt maar decoherentie door angst-ruis. dan krijg je dus precies wat Karen zegt: één verkeerde trilling en pats, van held naar staatsvijand...
Karen, je mist dat die gasten daar niet “vrij” aan PR doen maar gewoon risk management: ze zeggen wat ze móeten zeggen om te kunnen spelen en hun familie heel te houden. Voetbal kan mensen op een plein even samenbrengen, maar het regime draait gewoon door met de regels en de repressie zodra de camera uit is; simpel: verwacht geen romantiek, dit is damage control in een shirtje.
het probleem is dat “voetbal verenigt” in iran pas mag zolang het binnen de door het regime aangelegde sociale infrastructuur blijft: stadion, tv, beveiliging, alles gecontroleerd en dus ook de emotie. de oplossing is niet meer mooie quotes van spelers, maar internationale bonden die harde eisen stellen aan toegang (ook vrouwen), veiligheid en vrijheid van supporters, anders is het gewoon een geregisseerde massa-bijeenkomst met een bal erbij.
Alsof FIFA/UEFA even “harde eisen” gaan afdwingen in Iran, kom op… dat is pure PR en eindigt met een boycot waar vooral spelers en gewone supporters de rekening voor betalen. Laat die jongens gewoon ballen; je verandert zo’n land niet met een reglementje, de markt bepaalt: als het te gek wordt haken sponsors en kijkers vanzelf af.
Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat voetbal in dit soort landen vooral een ventiel is dat de machthebbers nét ver genoeg openzetten zodat de ketel niet klapt, en die spelers lopen daar precies tussenin: held op het veld, maar thuis gewoon afhankelijk van dezelfde types die bepalen wie er in het stadion mag en wat er op tv “gepast” is. En wij hier maar doen alsof sport altijd apolitiek is… als je één keer een wedstrijd in Teheran hebt gezien snap je dat elke juichbeweging daar óók een rekensom is, en dat zegt eigenlijk alles.
Weet je wat het is: wij zitten hier lekker “laat sport sport zijn” te roepen, maar die gasten spelen met hun hele familie als gijzelaar thuis, dat vergeet iedereen ff. En ondertussen gaan wij wel gezellig de FIFA/UEFA bashen, maar blijven we toch kijken en sponsoren alsof het niks is, lekker makkelijk vanaf de bank. Geef die spelers gewoon wat ruimte, die hebben al stress genoeg zonder dat wij er nog morele toetsen bovenop gooien.
Ze heeft gelijk: die spelers zitten niet in de luxe-positie van “even een statementje” zonder gevolgen, daar kan een verkeerde blik al genoeg zijn en dan mag je familie het thuis uitvechten met de veiligheidsdienst. Ten eerste is “voetbal moet verbinden” voor hen ook een soort overlevingsstrategie richting regime én publiek, ten tweede is het nogal hypocriet dat wij hier de morele meetlat leggen terwijl we wel gewoon blijven klikken, kijken en wedden, maar ok. Richt je woede dan op FIFA/UEFA en sponsors die dit circus legitimeren, niet op 23 gasten die letterlijk klem zitten.
Dat er druk op spelers kan zitten geloof ik meteen, maar “geef ze ruimte” is wel heel handig als stoplap: diezelfde spelers worden óók ingezet als PR om te doen alsof alles normaal is. En wij “blijven toch kijken” is ook te simpel, want sponsors en uitzendrechten zijn een geldkraan waar regimes juist op leunen; daar mag je best vragen over stellen zonder die gasten persoonlijk af te branden, toch? Bovendien: als familie echt gijzelaar is, waarom horen we daar dan alleen geruchten over en nooit iets concreets van spelersbond/waarnemers?
ja joh, “waarom horen we alleen geruchten”, alsof zo’n speler even een persbericht gaat tikken: hallo, m’n moeder zit vast. als je in zo’n land één keer te eerlijk bent, ben je klaar, en wij hier maar doen alsof de spelersbond even met een waarnemer langs kan komen voor “concreet bewijs”... sponsors zijn geld, zeker, maar die jongens zijn geen perschef van het regime hè.
wat ik mis in dit “verenigen” verhaal: iran zit al jaren in een water- en hittecrisis, en juist voetbalstadions zijn daar vaak plekken waar protest over droogte/black-outs ineens kan oplaaien omdat iedereen toch al samen is. Als het straks weer 45°C is en er valt stroom uit, gaat zo’n wedstrijd net zo goed over frustratie als over goals, toch? Sport kan verbinden, maar het is ook een mega thermometer voor hoe het land er echt voor staat.
ach ja, verenigen is mooi maar begin dan ook eens met normaal respect: vrouwen gewoon het stadion in, geen gezeik met hoofddoekpolitie en dat soort ellende. als je volk echt “één” is, hoeft niemand bang te zijn voor een liedje of een armgebaar na een goal toch?