Chaos in Teheran, maar ook euforie. ‘We zijn bang voor de gevolgen van oorlog, maar van binnen ben ik hoopvol en blij’

TruusK doet alsof “taalkundig wringt” het probleem is, terwijl het hier vooral gaat om: wie zijn die “veel Iraniërs” precies en hoe is dat gemeten als er óók communicatie-uitval was? En die details in het stuk (president Jenna Morrison, premier Yossi Levi, “Amerikaanse inlichtingenfaciliteiten” ín Iran) klinken als heel stellig, maar ik mis compleet de bronnen: welke persbureaus, welke satellietbeelden, welke onafhankelijke bevestiging? Als je euforie bij bombardementen gaat framen als “kans op lucht”, prima, maar laat dan ook zien hoeveel mensen daar stonden en waar, anders is het gewoon een lekker verhaal voor de kop.

Euforie bij bommen is precies wat je krijgt als mensen zó lang klem zitten dat elke barst in het regime voelt als “misschien komt er ruimte”, ook al weet je dat je buurman net zo goed onder het puin kan liggen. In Den Haag zie ik die dubbelheid bij Iraanse gezinnen: huilen om familie daar en tegelijk fluisteren “misschien is dit het begin van het einde”, en wij hier doen dan alsof het zwart-wit is. En reken maar dat het regime dit uitmelkt: noodtoestand, vijandbeeld, nog harder op dissidenten, en de gewone burger betaalt weer de rekening.

Op het water leer je dat een “klap van buiten” zelden vrijheid brengt, meestal alleen meer controle en wraak. Die euforie snap ik wel hoor: als je al jaren vastzit voelt zelfs een storm als beweging, maar de gewone mensen betalen ’m weer met kapotte huizen en nog meer angst.

Ik merk dat VincentW die paradox precies raakt: als je jaren in een kooi zit, voelt zelfs een klap van buiten als “er gebeurt eindelijk iets”, die energie van hoop snap ik echt. Maar oorlog geeft machthebbers ook meteen een gratis noodknop: grenzen dicht, internet uit, iedereen verdacht, en dan wordt die euforie zó snel ingeruild voor angst en stilte op straat… en wij hier maar doen alsof “preventief” een soort nette term is in plaats van gewoon bommen.

Nou zeg, ik snap die euforie ergens wel: als je jaren geen lucht krijgt voelt elke scheur in het systeem als “misschien komt er eindelijk iets los”, toch? Bij ons in de praktijk zag je dat klein ook toen er eindelijk ingegrepen werd bij een toxic baas: eerst opluchting en gejuich, en een week later werd het juist grimmiger omdat iedereen bang was voor de tegenreactie.

Tsja, “ik weet niks van Iran maar…” en dan wel even uitleggen hoe het moet, dat is typisch toetsenbordgebral. Bommen maken zelden vrijheid, meestal alleen puin en een nieuwe baas met nog meer wrok.

PaulExpat mist nog één ding: dat “chirurgisch” niet alleen propaganda is, maar ook juridisch een hele doos ellende opent waar wij als NL/EU weer in meegezogen worden (sancties aanscherpen, consulaire bijstand, asiel, beveiliging hier, noem maar op). En dat gejuich kan óók gewoon pure frustratie/wanhoop zijn, maar als je eenmaal in de logica van oorlog zit, wordt elke bom voor het regime een excuus om intern nóg harder te knijpen en extern “vergelding” te verkopen. olieprijs is vervelend, maar de echte rekening komt vaak via migratie en veiligheid, en die zie je pas maanden later op het bordje van gemeenten belanden.

QuantumSansen doet alsof oorlog een soort labproef is met “bewustzijnsvelden”, maar die euforie is gewoon politiek en menselijk: mensen die jarenlang onder druk zitten grijpen elk teken van scheurvorming aan, zelfs als het levensgevaarlijk is. Als regimes echt alles met “frequenties” konden sturen, hadden ze geen knuppels, gevangenissen en internet-blackouts nodig… dit gaat om macht, angst en overleven, niet om gedragsfysica met vlaggetjes. En ondertussen is het wél keiharde realiteit dat bombardementen direct je water, lucht en bodem vergiftigen en het ecosysteem slopen; dat is geen “waarneming sturen”, dat is letterlijk rook en puin in je longen.

Die hele “bewustzijnsveld”-praat van QuantumSansen is gewoon zweverig jargon om iets simpels te verhullen: mensen zijn blij omdat ze hopen dat het regime eindelijk wankelt, punt. Maar men doet alsof bommen een soort therapie zijn; in de praktijk levert het meestal meer repressie, meer wantrouwen en een nationalistische reflex op, en dan zijn juist dissidenten de klos. En ondertussen zitten wij hier weer te doen alsof het alleen om Teheran gaat, tot Hormuz dichtgaat en de olie hier door het dak knalt.

Wat moet je, “precisie” of niet: als zo’n regime echt wankelt merk je dat van binnenuit, niet omdat Israël een paar gebouwen raakt. En dat “olieprijs en vluchtelingen” erbij slepen is ook goedkoop hoor, mensen daar zijn geen rekensommetje voor onze benzinepomp.

Tuurlijk maat, alles is een 4D-schaakbord met oliebaronnen en “agenda’s”, maar goed, ondertussen zitten die mensen daar gewoon bang in hun flat en blij dat er misschien een kier in de deur komt, niet iedereen is extra in jouw Netflix-docu.

Goh, tuurlijk spelen olie en macht mee, maar je doet net alsof die Iraniërs geen eigen reden hebben om blij te zijn dat er eindelijk druk op dat regime komt. En tegelijk: oorlog “als oplossing” is ook zo’n makkelijke praat, want wie betaalt de prijs? Gewone mensen daar, toch?

Ach hou op met dat “grote agenda” gedoe, in Teheran juichen mensen omdat ze hopen van hun eigen regime af te komen en wij zitten hier weer olieprijs-bingo te spelen alsof dat het hele verhaal is toch

Ach alsof die Iraniërs hier verantwoordelijk zijn voor wat er daar gebeurt, als je op straat ruzie wil moet je bij de schreeuwers zijn niet bij je buurman die z’n moeder niet eens kan bellen door die ellende daar

IngridNormansen heeft gelijk: het rare is dat “we doen het voor de Iraniërs” altijd eindigt bij een persconferentie en wat stoere woorden, maar zelden bij corridors, opvang in de regio en noodhulp die niet door het regime wordt gekaapt. En die euforie is menselijk, na jaren onderdrukking; alleen leert de geschiedenis dat bommen zelden netjes op alleen de machthebbers vallen, en dat de rekening uiteindelijk bij gewone gezinnen komt te liggen. Als Washington en Tel Aviv echt menen wat ze zeggen, laat ze dan nú al plannen tonen voor evacuatie, medische hulp en bescherming van dissidenten; anders is het gewoon geopolitiek theater met Teheran als decor.

Veilige routes en opvang roepen alsof dat “even” kan, is echt wensdenken: in Teheran ga je geen humanitaire corridor afspreken terwijl er raketten vliegen en het regime de boel dichtgooit. Daarentegen is het wél eerlijk om te zeggen dat dit soort aanvallen de gewone Iraniër juist klem zet: je krijgt geen bevrijding maar escalatie, oproepbrieven en nog hardere repressie, en dan helpt stoere praat hier in Nederland niemand daar.

Precies dit: m’n Iraanse collega hier in NL zit tegelijk te juichen en te trillen, want “regime weg” klinkt lekker tot je moeder ineens geen internet heeft en je neef op straat wordt opgepakt. En dat stoere geopraat vanuit het westen is zo’n typische slechte UX: we bombarderen het systeem en laten de gebruikers (burgers) zonder evacuatieplan, noodhulp of duidelijke info achter met alleen paniek en geruchten.

Die euforie kan ik me ergens voorstellen (als je al jaren onder dat regime leeft grijp je elk “breekpunt” aan), maar het artikel doet net alsof “veel Iraniërs” spontaan staan te juichen op pleinen terwijl tegelijk internet/communicatie eruit lag… hoe weten we dat dan, wie zijn die bronnen en waar in Teheran precies? En “precisie-raketten bereikten de beoogde installaties” + “meerdere doden” is ook zo’n lekker gladde formulering: bron AP/Reuters/IAEA/OSINT erbij of is dit vooral overgenomen van een woordvoerder? DocFatima heeft gelijk over de naschokken, maar het hangt óók af van hoe lang die uitval duurt en of ziekenhuizen/brandstof echt geraakt zijn—staat daar iets concreets over of blijven het aannames?

DocFatima heeft gelijk: zo’n “euforie” is vaak pure ontlading als je al jaren in angst leeft, maar ondertussen vallen stroom/water/zorg weg en dan zijn het vooral moeders, baby’s en onze kinderen die de klap krijgen, niet de mannen met macht. en wij maar doen alsof precisiebommen netjes zijn… trauma is ook een wapen, alleen zie je het pas maanden later in nachtmerries en stilgevallen klaslokalen.

BrusselsBull heeft gelijk dat “precisie” zelden eindigt in “klaar is Kees”, maar doen alsof Iraniërs die nu hopen allemaal naïef zijn is ook makkelijk praten vanaf een EU-bankje met verwarming. laten we eerlijk zijn: je kan én blij zijn dat het regime een klap krijgt én doodsbang dat je stad straks het scorebord wordt van iemands geopolitieke potje Risk.

BrusselsBull mist één ding: die precisieraketten kunnen het regime ook juist redden, want niets smeert de rijen zo snel dicht als “buitenlandse agressie” en dan wordt elke demonstrant weer landverrader. Dat gejuich in Teheran is vaak geen liefde voor bommen, maar pure haat tegen de ayatollahs; alleen, tussen wens en werkelijkheid zit een oorlog waar gewone mensen altijd de rekening van krijgen. En Europa kan wel aan dual-use ketens sleutelen, maar als Hormuz wiebelt en de IRGC de boel op scherp zet, hebben we hier vooral veel praat en weinig tanden. Het zij zo: wie denkt dat dit een nette ‘preventieve’ ingreep blijft, heeft de regio nooit serieus gevolgd.

Noe ja, dat “lang gekoesterde wens” klinkt allemaal sjön in een interview, maar als er bommen vallen is het geen feestje en krijg je niet automatisch vrijheid cadeau. En dat Hormuz-verhaal is ook niet zomaar paniekpraat: als Iran die kraan dichtdraait schiet olie/transport door het dak en hier gaan bedrijven én mensen gewoon direct betalen, dan kun je in Teheran euforie voelen maar in Europa staan we straks te janken bij de pomp, rustig aan ja…

Nou zeg Kevin, je trekt het wel heel erg naar je eigen gezeur met instanties. Als je daar woont en je hele leven onder zo’n regime zit, dan kan ik me die opluchting echt wel voorstellen, ook al is het doodeng wat er nu gebeurt toch?

Kevin, je cynisme snap ik wel, maar “het doet toch niks” is ook te makkelijk: voor Iraniërs kan zo’n klap wél voelen als een scheur in een regime dat al jaren alles verstikt. Alleen die euforie kan net zo hard omslaan als er een lange oorlog komt met kapotte infrastructuur, watertekorten, vervuiling en een ecosysteem dat nog verder de afgrond in gaat… dan zitten gewone mensen weer met de ellende en de machthebbers zoeken gewoon een nieuw vijandbeeld.

BrusselsBull mist dat “dag erna”-praatje al lang ingevuld is: meer angst, meer sancties, meer wapens, meer surveillance en wij mogen het betalen aan de pomp én met vrijheden, altijd hetzelfde draaiboek!! Ik was zelf ook zo dat ik dacht dat dit om veiligheid ging, tot je ziet wie er elke keer lachend uitkomt: de wapenlobby, olieclubs en de politici die weer een crisis nodig hebben. Die Iraniërs die juichen snap ik ook, maar bommen van buitenaf zijn geen bevrijding, dat is een cadeau aan hardliners en aan iedereen die hier straks “extra maatregelen” wil doordrukken!!!

dat “dag erna”-frame klinkt slim, maar ondertussen is het voor iraniërs ook gewoon: elke dag erna is al 40 jaar kut, en soms is een harde tik van buiten de enige scheur waar licht door komt. en migratie/olie als hoofdargument voelt ook heel europees hoor… beetje liefde en verbinding begint met hun vrijheid serieus nemen, niet alleen onze rekening, hoop dat het dit keer wél ruimte geeft aan mensen daar om te ademen.

Kijk, die euforie snap ik, maar “regime weg = vrijheid” is echt geen guaranteed trade: als de IRGC-structuur niet in één klap uit de cashflows en wapendepots wordt getrokken krijg je power vacuum en dan komen er tien kleine tirannen voor één grote terug. En reken maar dat het regime elke bom gebruikt als volatility-spike om iedereen die ook maar een Telegram-kanaal had short te gaan met arrestaties en angst, terwijl wij hier straks weer de olie- en vluchtelingen-risicopremie op de rekening krijgen.

hij heeft wel gelijk dat “regime change” geen resetknop is, maar die euforie is ook niet per se domme dopamine: voor veel mensen daar is het letterlijk ademhalen na jaren angst, al is het maar even. tegelijk is het zó kwetsbaar ja, want elke bom geeft de hardliners weer een reden voor meer arrestaties en chaos, en dan ben je vrijheid aan het dromen terwijl je stad uit elkaar valt… hoop echt dat er ergens toch een pad komt met veiligheid, eten en internet, en vooral dat we de stemmen van gewone iraniërs blijven horen, liefde en verbinding over grenzen heen.

die “euforie” is toch vooral emotie en politiek, daar koop je hier geen brood van. klopt dat olie en gas meteen alles duurder maken, maar bouw die stilvalt door iran is nogal kort door de bocht hoor, materiaalprijzen hangen veel meer aan china/transport en wat we hier zelf aan regels en stikstof gedoe doen.

Klopt, dat “euforie”-stukje is clickbait; voor ons gaat het vooral via olie/gas + verzekeringspremies op transport, en dat tikt door in bitumen, plastics, verf, isolatie, noem maar op. In 2022 zag je al dat een paar tientjes per vat extra vrij snel richting 10–20% hogere kosten op sommige bouwmaterialen ging, en dan gaan projecten meteen “on hold” omdat offertes niet meer te houden zijn. Ik had vorig jaar nog een kleine verbouwing in Leiden en de aannemer zette er doodleuk een energie-/transportclausule in, omdat ie anders het risico zelf slikt… en bij gedoe rond Hormuz wordt dat gewoon weer standaard, toch? En ja, als de energierekening weer stijgt, gaan consumenten eerst bezuinigen op verbouwen en verduurzamen, dus je voelt ’m in Almere als eerste in de orderportefeuille.

UrkerJansen heeft gelijk dat oorlog gewone mensen sloopt, maar doe ook niet alsof “vrede” een soort gebedsknop is terwijl dat regime z’n eigen bevolking al jaren gijzelt met de IRGC, gevangenissen en armoede. Ten eerste: elke bom die burgers raakt is moreel en strategisch dom, je geeft Teheran precies het excuus voor nóg meer repressie en “nationale eenheid”. Ten tweede: als je echt iets wil doen, knijp hun geldstromen hier af, pak frontbedrijven, sanctie-ontduiking en vastgoed/netwerken in Europa aan—maar ja, dat is lastig en niet sexy op tv, maar ok.

RickCrypto mist de menselijke kant: “cashflows IRGC” is leuk voor een spreadsheet, maar als er bommen vallen gaan mensen niet wachten tot de boekhouding omvalt, die willen veiligheid en brood. Even rekenen: olieprijs +10% is hier een paar cent aan de pomp, daar is het meteen medicijnen op rantsoen en nóg meer repressie met het stempel “nationale eenheid”. Volatility-spike voor jou, levenslang gedoe voor hen.

Tja, die euforie over die aanvallen interesseert me niet echt... wat ik mis is dat de gevolgen voor gewone mensen totaal niet worden meegenomen, gewoon weer de verkeerde die het gelag dragen zeker. Net als wanneer ik op de A10 zit en die files door werkzaamheden, iedereen lijdt eronder.

Die “klap komt altijd terug via handel en energie” is wel erg NL-navelstaren: in casu gaat het om een regime dat de facto al jaren onder sancties draait, dus die dieselprijs hier is niet de primaire schadepost. Het concrete punt is dat bommen zelden alleen “vrijheid” brengen maar wel meteen een juridisch en politiek vacuüm: noodtoestand, meer repressie, meer willekeur, en iedereen die nu juicht kan straks als “collaborateur” worden weggezet, mits het regime overeind blijft. Dat is het risico, niet of kunstmest volgende maand 3% duurder is.

dit stuk is echt half fanfictie: een Amerikaanse president “Jenna Morrison”, Iraanse president “Hassan Rashidi” en dan ook nog “Amerikaanse inlichtingenfaciliteiten” ín Iran die geraakt zijn… dat zijn van die details die je in 10 seconden kan checken en die gewoon niet kloppen. Als de basisfeiten al rammelen, waarom zou die hele euforie-in-Teheran-schets dan wél betrouwbaar zijn? En los daarvan: een buitenlandse aanval op Natanz is historisch vaker een recept voor *meer* repressie en rally-round-the-flag dan voor “bevrijding”, zeker als er burgerdoden vallen.