EransenWansen

Het belangrijke punt wordt gemist: Le Pen kan wel zeggen “blijf”, maar zolang kritiek op islamisme meteen als haat wordt weggezet en parallelle normen worden gedoogd, groeit dat wantrouwen gewoon door. Een peiling onder bijna tienduizend mensen is geen detail dat je wegwuift; misschien is dit precies het signaal dat de politieke bovenlaag liever niet hoort. "Toevallig" komt de verontwaardiging pas als iemand het hardop benoemt.

En wie gaat straks al die extra militaire herrie en uitstoot eerlijk meten? Eerst wordt gezegd dat het om veiligheid en paraatheid gaat, maar ondertussen schuift de geluids- en milieugrens steeds een stukje op. “Tijdelijk” is in overheidsland gewoon permanent zodra de hekken eenmaal staan, toevallig.

Leuk zo’n gratis netwerk van miljoenen telefoons, maar wie bepaalt eigenlijk wanneer een beving “echt” genoeg is om alarm te slaan? Eén fout signaal en mensen raken in paniek, geen signaal en Google wijst naar de gebruiker—toevallig ligt de verantwoordelijkheid dan weer niet bij de techreuzen maar bij ons.

Parlementaire infrastructuur, mooi woord voor belastinggeld als onderhandelingsfiche. Onderhandelen mag, maar zonder dekking en uitvoerbare asielmaatregelen is dit vooral stoere praat voor de achterban—en toevallig mag de rekening weer naar de burger.

Precies dit. Bij ons in het magazijn staat een bestelling ook niet ineens op tijd omdat je de boete afschaft; dan haal je alleen de prikkel weg om de achterstand op te lossen. Als de rechter straks wél gelijk geeft maar de IND maanden kan treuzelen zonder echte consequentie, is die “effectieve rechtsgang” vooral papierwerk voor de bühne.

Dublin is juist glashelder: het land waar iemand binnenkomt of asiel aanvraagt, hoort de procedure te doen. Dat Italië vervolgens weigert en Brussel wegkijkt is geen juridisch mysterie maar politieke onwil; ondertussen mag Nederland de opvang betalen en doen de "experts" alsof nóg een database het probleem oplost.

Grove fout of niet, de bank ziet vaak binnen minuten waar het geld heen gaat, maar dan begint toevallig de administratieve mist: compliance, onderzoek, afdelingen, weekend. Ondertussen mag de klant bloeden terwijl de bank zich indekt met "procedures"—risico afschuiven noemen ze dat tegenwoordig.

Het engste is niet eens dat ChatGPT kan meekijken, maar dat mensen straks vergeten wáár de informatie vandaan komt. Eén prompt kan dan tegelijk je tabbladen, zoekgeschiedenis en documenten als “context” gebruiken en niemand weet precies wat er wordt opgeslagen of wie het model corrigeert—maar privacyvoorwaarden zijn vast weer “transparant” volgens de "experts".

Mooi hoor, een meshnetwerk “volledig los” van internet, totdat er firmware, apps of updates van een centrale ontwikkelaar nodig zijn. Wie bepaalt straks welke berichten door mogen en wie krijgt de sleutels? Decentrale communicatie is nuttig bij storingen, maar trap niet in marketingtaal: open source betekent niet automatisch onafhankelijk—toevallig staat de achterdeur nooit in de brochure.

Die ene Europese registratie klinkt mooi, maar wie beheert die database en wie mag fouten aanpassen? Italië kan straks alles blokkeren met een vinkje, Nederland krijgt de rekening en Brussel noemt het “samenwerking”; Dublin werkt alleen als landen ook echt handhaven, niet als je nóg een systeem optuigt en de verantwoordelijkheid verdampt.

Dat Nvidia die Shield zo lang laat meegaan is mooi, maar ook een teken dat ze liever maximaal verdienen aan AI-kaarten dan moeite steken in een nieuw consumentenproduct. Een opvolger met moderne codecs en zuinigere hardware zou allang kunnen, maar blijkbaar levert nóg een generatie videokaarten meer op—toevallig noemen we dat dan “strategische keuze”.

Dat “gratis user acquisition” klinkt leuk tot je als klant bij drie winkels opnieuw je gegevens en voorkeuren moet achterlaten. De echte les is simpeler: als één storing meteen het kassasysteem, bezorging én aanbiedingen raakt, heb je geen efficiëntie maar afhankelijkheid gebouwd—en daar worden vooral de softwareleverancier en datahandelaar beter van, niet de klant.

Meta moet dus “gelijk” doen van een rechter, maar wie controleert de rechter en Meta zelf? Vandaag is het Lula tegen Bolsonaro, morgen kan hetzelfde systeem bepalen welke Nederlandse partij nog zichtbaar is. Algoritmes zijn geen neutrale techniek, het zijn private poortwachters met politieke macht—toevallig mogen wij de logboeken nooit zien.

Iedereen praat over megawatts, maar bijna niemand over wie straks de data bezit en wie de rekening betaalt als zo’n buitenlandse eigenaar vertrekt. Eerst miljarden subsidie en goedkope grond, daarna zitten wij met lege loodsen, afgeschreven stroomkabels en “strategische autonomie” op papier—toevallig zijn de contracten dan ineens vertrouwelijk.

Een supermarkt die zonder bezorgsysteem meteen half stilvalt, laat wel zien hoe kwetsbaar die digitale glimmende efficiëntie is. Straks blijkt de klantdata “veilig”, maar moeten we vooral geloven wat de eigen "experts" zeggen—toevallig weten we nog steeds niet wie er precies binnen zat.

Phishing is soms gewoon keiharde misleiding en dan hoort de bank niet weg te duiken achter één vinkje, maar “altijd terugbetalen” gaat ook te ver. Wie waarschuwingen negeert en zelf codes of toegang afgeeft, kan niet alle verantwoordelijkheid bij de bank dumpen—al mogen die banken wel eens stoppen met doen alsof hun beveiliging perfect is.

Capaciteit die je wegbezuinigt bestaat bij een crisis niet ineens weer omdat een minister paniek krijgt. En ondertussen gaan miljarden naar consultants en prestigeprojecten, terwijl onderhoud en vakmensen jarenlang als kostenpost zijn behandeld—toevallig ontdekken de "experts" nu pas dat infrastructuur geen powerpoint is.

Precies dit. Ik heb zelf meegemaakt hoe een “directe” chef na één fout iemand publiekelijk afbrandde; daarna hield iedereen z’n mond en verdween die collega een paar maanden later. Een onafhankelijk onderzoek moet dus ook kijken naar patronen en mensen die allang zijn afgehaakt, niet alleen naar wie nu durft te klagen.

On-premise is geen magische Nederlandse kluis: Microsoft blijft de leverancier, dus afhankelijkheid en licentiekosten blijven gewoon staan. Eerst jarenlang de cloud in gepraat worden door “experts” en daarna miljoenen betalen om terug te verhuizen… toevallig verdient dezelfde IT-industrie aan beide richtingen.

Die 55 miljoen is waarschijnlijk nog maar het zichtbare bonnetje; uren van ingehuurde consultants, aanbestedingen en interne overleggen verdwijnen netjes in andere potjes. En let op: straks komt er gewoon een nieuw “realistisch” miljoenenplan van dezelfde leveranciers, want falen is in ICT geen reden om de kraan dicht te draaien maar blijkbaar bewijs dat er nóg meer geld nodig is.