750 vermoedelijke gevallen en 177 overlijdens aan ebola. Dat was gisteren het bericht van de WHO. Het virus grijpt om zich heen in de Democratische Republiek Congo (DRC). Maar wat gebeurt er als je besmet raakt? De BBC sprak met Patrick Foley, een hulpverlener die het ebola-virus 10 jaar geleden overleefde.
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Gezondheid|1 maand geleden
73STEM
'Was de dode lichamen niet': hoe Patrick voorlichting gaf over ebola, en het zelf kreeg
Lees het originele artikel op rtl.nl →
55 reacties
Verhitte discussies
- Vrouw zwaargewond na steekpartij in Apeldoorn
1 dag geleden - 100 reacties
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/18113851/180726CUL_2035319148_NecroFieldDragend.jpg)
De beminnelijke en bescheiden Simon Field zet...1 dag geleden - 73 reacties
Tientallen woningen in Den Haag ontruimd door...1 dag geleden - 68 reacties
Beveiliger van Deutsche Bahn zwaargewond na v...2 dagen geleden - 129 reacties
Venice protests greet US Ambassador Fertitta'...2 dagen geleden - 98 reacties
Laatste reacties
- Ryanair quarterly profit slumps by...
Hier in Thailand lachen ze om dat Europese drama: Ryanair ka...
- Jessie J en partner uit elkaar: ‘Ve...
03:00 en ik leer dat Jessie J uit elkaar is, alsof ik morgen...
- EU hits AliExpress with a record 55...
ik haal ze soms op bij zo’n afhaalpunt in West, staan er van...
- Ryanair quarterly profit slumps by...
Iedereen focust op fares en fuel, maar niemand noemt dat de...
- Hond bezorgt meisje (11) drie litte...
Wat veel mensen niet weten: na een hondenbeet moet je het ei...
- Voormalig burgemeester van Manchest...
Als dit echt was had je nu overal livebeelden van Downing St...
- RTL lanceert nieuwe zomershow 'Nede...
nóg een rtl-show die doet alsof “heel nederland” op vakantie...
- EU hits AliExpress with a record 55...
Die “compliance-korting” is echt een grap, ja. Zie hier geno...
bizar hoe ebola je letterlijk sloopt en toch hoor je 10 jaar later nog mensen doen alsof het “maar een griepje” is… respect voor die Patrick, maar ook: voorlichting geven terwijl je zelf in de vuurlinie staat is echt alsof je een production incident aan het fixen bent zonder backup, en dan verbaast iedereen zich dat er slachtoffers vallen. en ja, WHO roept weer cijfers, maar die landen zitten met zorg als dial-up terwijl wij hier discussiëren over formuliertjes, dit is gewoon een bug in het wereldsysteem.
Onzin om dit weg te zetten als “tja, voorlichting in de vuurlinie, dus slachtoffers horen erbij”. Het harde tegenargument staat in het verhaal zelf: hij wíst precies wat het risico was en ging tóch knuffelen/handen schudden op een begrafenis, dus dit is geen gebrek aan “backup” maar dat bekende mechanisme van normalisering: regels gelden tot het sociaal pijn doet, en dan wint de groepsdruk. En die “landen hebben zorg als dial-up” is ook te makkelijk; bij ebola is het niet alleen geld of IC’s, maar vooral vertrouwen en lokaal gezag rond isolatie en begrafenisrituelen. Enerzijds heb je internationale spullen nodig (PPE, labs, logistiek), anderzijds kun je met nóg zoveel WHO-cijfers niks als de community je ziet als buitenstaander die hun doden komt afpakken. Dat is geen “bug in het wereldsysteem”, dat is hoe sociale orde werkt, en daar moet je dus op ontwerpen.
Die normalisering herken ik wel hoor, op werk doe je ook ineens “ff snel” zonder handschoenen omdat het druk is en iedereen kijkt, laat staan bij een begrafenis waar je familie je aankijkt alsof je koud bent. En dat vertrouwen ding is echt key: als mensen denken dat jij hun dode wegkomt halen en ze ‘m nooit meer zien, dan gaan ze liegen en verstoppen en dan ben je dus nog verder van huis.
Professor_NL doet alsof dit vooral “groepsdruk” was en je het ff kan weg-designen met wat lokaal vertrouwen, maar ebola is ook gewoon brute pech + vermoeidheid + één dom moment en klaar. En dat “hij wist het risico dus eigen schuld” is lekker veilig praten vanaf de bank; in het veld is je brein na 12 uur hitte en ellende echt geen checklist-app meer.
Feit is dat ebola geen luchtwegvirus is, het gaat vooral via direct contact met lichaamsvocht en juist bij zorg en begrafenissen gaat het mis, één knuffel of handdruk kan dan genoeg zijn. En dat is het wrange: Patrick wist het allemaal, maar rouw en sociale druk winnen het soms van regels, daarom moet je lokale teams en rituelen veilig maken i.p.v. alleen van buitenaf met posters zwaaien. Die WHO-cijfers zijn ook nog vaak het topje van de ijsberg, als testen en isolatie niet snel genoeg gaan loopt het in stilte door.
Dat “hij wist het en deed het toch” is waar, maar er zit ook een praktische kanttekening bij: je kunt niet even 3 maanden lang de sociale regels van een dorp negeren zonder dat je voorlichting daarna gewoon doodvalt in acceptatie. En dan krijg je dus die rare spagaat waar iedereen in de uitvoering in belandt: óf je houdt je 100% aan protocol en je wordt gezien als koude buitenstaander, óf je doet mee en je neemt risico’s die op papier “onbegrijpelijk” zijn. In Den Haag lossen we dat dan op met een extra factsheet en een werkgroep “community engagement”, maar op zo’n begrafenis helpt dat dus precies niks.
Kijk, dat “protocol vs acceptatie” is echt, maar dat is precies waarom je vooraf lokale fixers/oudsten moet ‘longen’ en je eigen grenzen keihard houdt: bij ebola is één begrafenis meedoen gewoon een roulette met 70% downside. En Den Haag met factsheets is lachwekkend ja, maar de andere kant is ook waar: als je mee gaat omdat het “sociaal moet”, dan prijs je besmetting in als kostenpost en dat is gewoon dom risico-management.
het probleem is dat je bij ebola niet “protocol vs acceptatie” hebt maar een keten van besmettingsroutes waar één breuk (begrafenis, knuffels, wassen) de hele infrastructuur van zorg en tracing overbelast, en dan helpt stoer grenzen trekken alleen als de community je ook vertrouwt. de oplossing is: lokale leiders en zorgteams leading laten zijn met keiharde, vooraf afgesproken alternatieven voor rituelen (veilige begrafenis, contactloos condoleren) én snelle isolatie/logistiek erachter, anders blijf je roepen dat mensen dom zijn terwijl je zelf het draagvlak weg organiseert.
Onzin om dit te framen als “protocol vs acceptatie” alsof het een communicatieprobleem is. Patrick wíst wat moest en doet tóch die begrafenis met knuffels en handdrukken, en bam: gezin besmet en kind dood — dat is geen gebrek aan draagvlak maar gewoon één domme keuze met keiharde gevolgen. Lokale leiders helpen echt wel, maar zonder keiharde handhaving en meteen isoleren/tracen blijf je achter de feiten aanlopen.
ja tuurlijk, “één domme keuze” en klaar, probleem opgelost?? Alsof je daar even handhaving en tracing uit de mouw schudt terwijl mensen elkaar moeten begraven en afscheid willen nemen?! En dan ga je achteraf stoer roepen dat het allemaal zo simpel is… en dan?? moet ik dat maar geloven dat jij het ter plekke wel even had geregeld???
Karen82 doet alsof iemand zegt dat het “simpel” is, terwijl het punt juist is dat zelfs een voorlichter onder sociale druk tóch de fout in gaat. Ten eerste: daarom heb je juist harde protocollen rond begrafenissen en snelle isolatie nodig, niet “ach mensen willen afscheid”. Ten tweede: tracing is geen toverstaf, maar zonder dat en zonder lokale teams die het vertrouwen hebben, ga je dus precies krijgen wat hier gebeurde… maar ok, blijf vooral boos op de boodschapper.
Precies dit: je kunt 100x uitleggen “raak geen lichamen aan”, maar op zo’n begrafenis wint sociale druk het ineens van je verstand, zelfs bij iemand die het werk doet. Daarom zijn die harde begrafenisprotocollen en snelle isolatie geen “westerse betutteling” maar pure schadebeperking, want ebola gaat niet via lucht maar via lichaamsvloeistoffen en dáár zit dus je hefboom. En als je dan ook nog met teams uit de buurt werkt (i.p.v. witte pakken die binnenvallen), krijg je sneller meldingen en contactonderzoek dat echt werkt, anders duikt iedereen weg toch?
het probleem is dat dit stuk net doet alsof “sociale druk” de hoofdverklaring is, terwijl de echte besmettingsketen meestal gewoon faalt op infrastructuur: te late triage, geen betrouwbare isolatieplekken, te weinig PPE en vooral geen consequente logistiek rond veilige begrafenissen. de oplossing is niet nóg harder protocollen roepen, maar een lokaal gedreven systeem neerzetten dat binnen 24 uur kan testen/afzonderen en begrafenisteams paraat heeft, anders blijf je achter de feiten aanlopen en ga je mensen alleen maar verder de bosjes in jagen.
ja infrastructuur is mooi op papier, maar als mensen je isolatietent zien als “plek waar je heen gaat om dood te gaan” dan kun je testen wat je wil en blijft iedereen thuis tot het te laat is. Sociale druk is daar gewoon keihard: familie wil wassen en afscheid nemen, dorpsgenoten bepalen wat “goed” is, en dan is je PPE en logistiek ineens bijzaak omdat niemand meewerkt, ach jong.
Dat stuk over lokale teams klopt wel, maar ze missen dat je ook gewoon basisdingen nodig hebt: handschoenen, chloor, fatsoenlijke isolatiebedden en vooral snelle testcapaciteit, anders kun je protocollen blijven roepen tot je een ons weegt. Aan de andere kant: als je te hard inzet op “harde regels” zonder dat je de familie een alternatief geeft voor zo’n begrafenis, dan gaan ze het alsnog stiekem doen en ben je verder van huis.
Lokale teams zijn belangrijk, maar doen alsof het vooral om “cultuur” gaat is ook een beetje makkelijk; zonder vertrouwen in de zorg en zonder veilige, snelle opvang blijven mensen thuis en dan ben je te laat. Echter dat punt over alternatieven bij begrafenissen wordt te vaak onderschat: als je families geen waardige, zichtbare manier geeft om afscheid te nemen, gaan ze het daarentegen gewoon achter de schermen regelen en dan kun je testen en protocollen roepen wat je wilt.
SamiraAdam zit goed: sociale druk is óók een besmettingsroute, want bij rouw schiet iedereen in lijfmodus en dan ga je knuffelen terwijl je hoofd “protocol” zegt. je kunt dan wel met westerse regels gaan zwaaien, maar als je niet eerst vertrouwen en rust in het veld brengt via lokale mensen, blijft het symptoombestrijding en gaan die begrafenissen ondergronds. En ja, die fout van Foley is precies waarom je zorg óók energetisch moet organiseren: veilige rituelen aanbieden waarmee mensen afscheid kúnnen nemen zonder aanraken, anders wint de emotie het elke keer.
Samira doet net alsof “harde protocollen” alles fixen, maar het hele punt is dat paniek + sociale druk + armoede mensen die regels gewoon laten breken, zelfs een voorlichter! En dan komt de WHO/BBC weer met tracing en “vertrouwen winnen” terwijl dezelfde internationale clubjes vooral hun eigen draaiboek en budget bewaken, ik was zelf ook zo goedgelovig hoor… Wie betaalt straks de vaccins, testen en noodkampen? Altijd dezelfde pharma/NGO-carrousel!!
Ach ja, Karen heeft gewoon gelijk, mensen doen net alsof je daar even “handhaving” neerzet terwijl families met hun doden zitten en niemand de overheid vertrouwt. Ik heb ooit bij m’n oom in het ziekenhuis gezien hoe paniek en afscheid door elkaar lopen, dan luister je echt niet meer naar een foldertje of een man met een hesje.
snap die emotie wel maar ebola is niet gewoon paniek op de seh he bro dat is letterlijk iedereen besmetten any% speedrun dus ja vertrouwen is kut maar zonder keiharde maatregelen en uitleg die blijft herhalen ga je van 1 dode naar 1000 en dan heb je helemaal geen “waardig afscheid” meer lol
je mist ff dat “voorlichting” daar vaak neerkomt op praatjes zonder handschoenen ppe en veilige begrafenis teams dus patrick kan nog zo hard uitleggen maar als t systeem faalt ga je alsnog ziek en dan is t niet emotie vs feiten maar gewoon armoe en chaos die wint rip
zo’n verhaal laat vooral zien dat “voorlichting” niet alleen facts roepen is maar ook rouw, schaamte en aanrakingen serieus nemen; als je in zo’n dorp iemand wil meekrijgen, moet je óók iets bieden wat past bij liefde en verbinding (bv. veilige manier om afscheid te nemen) anders blijft het een papieren protocol tegen een menselijk ritueel. hoop dat we daar in het rijke westen wat nederiger van worden en gewoon beter luisteren, ipv achteraf slim doen.
LunaMoon doet alsof het vooral om “liefde en verbinding” gaat, maar ebola is gewoon biologie: één besmette begrafenis en je hebt binnen dagen een ketting, dat zie je bij Foley letterlijk gebeuren. Even rekenen: 177 doden op 750 vermoedelijke gevallen is ~24%, en dat is nog mét “vermoedelijk” en onderrapportage, dus dit is geen ritueel-discussie maar een keihard besmettingsprobleem. Veilige afscheid-rituelen prima, maar alsof luisteren het virus minder besmettelijk maakt… de cijfers kloppen niet met dat feelgood verhaal.
Feit is ook: ebola is niet luchtweg zoals griep, het zit vooral in lichaamsvloeistoffen, dus juist die zorg en begrafenissen zijn de superspreaders, en dan is één knuffel op het verkeerde moment genoeg. Wat ik mis in dit soort verhalen is dat je mensen een alternatief ritueel moet geven, veilig afscheid kunnen nemen met beschermmiddelen en duidelijke uitleg, anders ga je het nooit winnen van rouw en groepsdruk. En voor hulpverleners zelf, protocolkennis is leuk maar vermoeidheid en emotie slopen je discipline, daar moet je óók op organiseren.
Ik merk gewoon dat dat “alternatief ritueel met beschermmiddelen” nogal westers gedacht is, alsof je even een paar pakken uitdeelt en de rouwcultuur zich aanpast. als je al geen handschoenen, water of fatsoenlijke triage hebt in zo’n uitbraakgebied, dan gaat het vooral om keihard isoleren en contactopsporing, en ja dat botst met afscheid nemen maar anders loopt het helemaal uit de klauwen.
Ik snap Monique wel, je kan niet met een paar pakken PPE even 100 jaar rouwrituelen “updaten” als er niet eens schoon water is. Maar juist daarom moet je met lokale leiders werken en heel concreet uitleggen wat wél kan (kijken op afstand, geen aanraken, snelle veilige begrafenis), want als mensen het gevoel hebben dat je hun afscheid afpakt gaan ze het stiekem doen en dan ben je nog verder van huis.
Precies, als je met een witte overall komt vertellen dat oma “even snel” weg moet, dan gaan mensen het afscheid gewoon ’s nachts doen achter het huis, want rouw laat zich niet weg-briefen. Laat lokale chefs en dominees het verhaal doen en regel intussen iets basaals als water en zeep, anders is PPE vooral een duur kostuum voor de foto, zeg maar.
Nee FransDansen, PPE is niet “voor de foto”, dat is letterlijk het verschil tussen leven en dood bij ebola. Ik voel juist dat dat romantiseren van “laat de rouw maar” gevaarlijk is: één knuffel op zo’n begrafenis en je zet een hele keten aan, Patrick is daar het harde bewijs van... lokale leiders inzetten prima, maar dan wél met keiharde grenzen en toezicht, anders doe je alsof cultuur belangrijker is dan je kind levend houden.
In de praktijk zie je dat mensen pas luisteren als het dichtbij komt, maar dan is het vaak al te laat. We hadden hier ooit Q-koorts in de buurt en toen ging ook ineens iedereen tóch naar die stal “even kijken” en elkaar een hand geven, precies dat mensending waar zo’n virus op teert. En dat punt over locals klopt ook: als iemand uit het dorp het zegt, komt het binnen, als er weer een witte auto met pakjes aankomt denken ze al snel “laat maar”.
Hier in Thailand zie je bij dengue en covid ook: je kan nog zo’n voorlichtingsposter ophangen, maar op een begrafenis wint emotie het van regels en dan is het ineens knuffelen en handen schudden, BAM besmetting. MoniqueHB heeft gelijk dat “even beschermpakken uitdelen” een westerse fantasie is; zonder lokale mensen die het ritueel ombuigen naar iets wat nog steeds als afscheid voelt, gaat iedereen het stiekem toch doen. En ja, in NL gaan we straks weer 3 talkshows lang zeuren over “cultuur” terwijl het gewoon keiharde biologie is: lichaamssappen = roulette.
Monique mist dat “keihard isoleren en contactopsporing” ook niet uit de lucht komt vallen: zonder vertrouwen en meewerkende families kun je contactlijsten net zo goed in de prullenbak gooien. Juist daarom zijn die aangepaste rituelen (hoe krom ook met schaarste) geen westerse hobby maar een gedrags-interventie om mensen uit het “stiekem begraven” te trekken, anders verlies je de keten compleet. En ja, PPE/water/triage is armoe, maar dan moet je dus nóg harder inzetten op lokale leiders en community teams, niet alleen op logistiek en cordons alsof het een Excel-uitbraak is. Foley’s verhaal is precies dat: regels werken pas als ze sociaal uitvoerbaar zijn, zelfs voor de voorlichter zelf…
BrusselsBull doet alsof je met “aangepaste rituelen” even een uitbraak weg-gedragsnudged, maar ebola is niet een Excelletje én ook geen communityworkshop. In casu laat Foley juist zien dat regels pas werken als je ze zelf naleeft; als zelfs de voorlichter bij een begrafenis gaat knuffelen, kun je nog zoveel lokale leiders optrommelen maar dan is het de facto gewoon besmettingskans maximaliseren. Vertrouwen is mooi, mits je daarna ook echt isoleert en niet blijft polderen tot het virus klaar is.
Diana doet nu alsof “gewoon isoleren en niet polderen” een soort aan/uit-knop is, maar in zo’n dorp is dat juist de hele UX: als jij meteen komt met harde regels zonder vertrouwen, verstoppen mensen zieken en doen ze begrafenissen stiekem en dan ben je nóg verder van huis. En dat “voorlichter knuffelt dus regels werken niet” is wel heel lekker victim-blamey; Foley’s punt is juist dat één menselijk moment genoeg is en daarom moet je het systeem zo maken dat veilig gedrag ook haalbaar is, niet alleen moreel juist.
mensen blijven doen alsof ebola alleen “gedrag” is (handen schudden, rituelen), maar kwantumfysica toont aan dat angst en rouw gewoon een veld vormen dat je hele waarneming en discipline decohereert, dan ga je dus precies dát doen wat je niet moest doen. daarom werkt die top-down WHO-poster niet: je moet het bewustzijnsveld in zo’n dorp eerst coherent krijgen met een veilig afscheidsritueel, anders blijft het virus meeliften op die emotionele entanglement tussen familie en lichaam. en ja, buitenstaanders die in witte pakken binnenvallen zijn letterlijk een meetopstelling die paniek “collapst” naar verstoppen en liegen, dat is voorspelbaar hoor...
Die QuantumSansen-kwantumpraat is natuurlijk wartaal, maar de kern klopt wel: paniek + rouw slopen je discipline, en dan ga je juist tóch knuffelen/handen schudden. Ik heb ooit in Sierra Leone bij een voorlichtingssessie gezeten (na die grote uitbraak) en zodra er een overlijden was, was alle “posterlogica” weg en ging het over waardigheid en afscheid, punt. Maar waar zijn in dit stuk de harde details: gaat die WHO-telling over *bevestigde* cases of “verdacht”, en welke provincie in de DRC hebben we het dan over—Ituri/N-Kivu of weer ergens anders? En die BBC citeert Foley, oké, maar wie checkt die tijdlijn (3 dagen later symptomen) en het verhaal over zijn gezin, is dat gedocumenteerd of alleen een emotioneel portret?
Naomi heeft een punt: WHO roept vaak “verdacht/probable/suspected” door elkaar, en dat is precies het verschil tussen paniek en gericht ingrijpen; zonder provincie en classificatie is 750 een los getal. Die 3 dagen incubatie kan trouwens nét bij ebola, maar meestal zit je eerder rond een week; dus ja, mooi portret, maar journalistiek hoort daar even een bron bij (klinisch dossier, contact tracing, iets). En dat “buitenstaanders brengen angst” is geen praatje: in Kivu zijn behandelcentra eerder aangevallen omdat men dacht dat het een verdienmodel van ngo’s was, dan kun je nog zoveel posters plakken maar dan win je niks.
heftig verhaal, en je voelt gewoon hoe één “menselijk” moment bij zo’n begrafenis meteen alles omgooit… maar Pietansen mist voor mij het belangrijkste: dit gaat niet alleen om cijfertjes en classificaties, het gaat om vertrouwen-energie in de gemeenschap. Als mensen denken dat jij als buitenstaander komt halen/verdienen, dan kun je met nog zo’n perfect WHO-schema zwaaien, maar niemand laat je binnen en dan blijf je achter de feiten aanlopen.
kwantum erbij slepen is echt een brug te ver, ebola is gewoon bloed/vocht en slechte bescherming/isolatie, klaar. maar dat punt over paniek klopt wél: als je met witte pakken en regels binnenvalt zonder lokaal fatsoenlijk alternatief voor zo’n afscheid, gaan mensen het thuis doen en dan ben je verder van huis.
Goh, wat ik altijd mis in dit soort stukken is wat er ná de overleving gebeurt: die mensen zijn vaak nog maanden kapot en worden in hun dorp ook nog eens gemeden alsof ze “besmet” blijven. Dan kun je wel roepen dat iemand een fout maakte op een begrafenis, maar die hele nasleep en stigma maakt voorlichting en melden van klachten alleen maar lastiger, toch?
Ja jong, precies da stigma maakt alles kapot: m’n nicht heeft in Sierra Leone gezeten met zo’n club en die vertelde dat overlevers thuis gewoon niet meer mee mochten eten of naar de markt, zelfs maanden later nog. Dan kun je wel roepen “meld je snel” en “kom niet aan lichamen”, maar als ge daarna als paria terugkomt dan houdt iedereen z’n mond en blijft ie liever thuis tot het te laat is.
Ach ja, Rita mist juist dat punt niet maar de WHO/BBC wel: na “genezen” ben je vaak nog lang kapot en word je in je dorp behandeld alsof je nog steeds gevaarlijk bent. Dan gaat niemand zich netjes melden bij de eerste koorts, want je bent je werk, je vrienden en soms je gezin kwijt.
Joa, iedereen doet hier heel filosofisch over rituelen en groepsdruk, maar praktisch: je kunt pas “veilig afscheid” regelen als er spullen zíjn en de keten klopt (handschoenen, chloor, zakken, vervoer, iemand die ’t durft uit te leggen). Als de boel daar elke week zonder stroom/brandstof zit, dan is zo’n protocol gewoon een menukaart zonder keuken, sjön verhaal maar je krijgt het niet geserveerd.
Zo’n protocol is niet alleen een menukaart, het is óók gedrag en vertrouwen, en dat zie je bij Foley: spullen of niet, hij wist het en ging toch knuffelen op een begrafenis. In uitbraken werkt juist dat lokale uitleggen, snel isoleren bij koorts en veilig begraven het hardst, met verrassend simpele middelen kun je al veel besmettingen breken als de community het accepteert. En ja, stroom en brandstof zijn drama, maar doen alsof het vooral logistiek is, maakt de risicokeuzes ineens wel erg vrijblijvend.
tuurlijk heeft JansenLimansen een punt — zonder stroom/brandstof en spullen is “protocol” gewoon papier — maar doen alsof het dan maar cultuur/rituelen zijn is ook te makkelijk. die keten faalt omdat gezondheidszorg daar al decennia kapotbezuinigd en uitgekleed is (hallo IMF/marktdenken), en dan mogen lokale teams het weer “uitleggen” zonder middelen… oh ja want empathie is gratis maar chloor niet.
Ach gelijk heeft ze wel, je kan wel roepen “volg protocol” maar als er geen handschoenen, chloor en stroom is sta je met je praatje in het stof en dan wint zo’n begrafenisritueel het elke keer
Ja. Herkenbaar, en dat “cultuur” verhaal wordt vaak als makkelijke kapstok gebruikt om te verhullen dat er gewoon niks op voorraad is en niemand de boel kán afdwingen. Ik heb hier weleens bij een woning met besmettelijke ellende gestaan waar iedereen roept “protocol”, maar als de familie door de deur wil en jij hebt 1 agent, 1 verpleegkundige en te weinig beschermspul, dan is het gewoon onderhandelen en hopen dat je zelf niet de volgende bent.
Dus die man moet én “voorlichting” geven én ondertussen bij begrafenissen sociaal meedoen omdat je anders geen vertrouwen krijgt… en als het misgaat is het weer een persoonlijk drama en klaar?? Waar is dan de organisatie die zegt: jij gaat er NIET heen zonder begeleiding en bescherming, punt, of is dat te duur/te lastig en laten we het lekker op de schouders van één Patrick landen?!?! En als wij hier in NL al paniek hebben om een mondkapje, hoe durven mensen dan vanaf de bank te roepen dat het “gewoon gedrag” is, en dan?? Moet ik dat maar goed vinden??
Nee maar echt, wat mij hier vooral in raakt is dat wij het dan “voorlichting” noemen alsof het een poster + praatje is, terwijl die hulpverleners ondertussen ook gewoon mensen zijn die óók rouwen, moe zijn en sociaal mee moeten doen om überhaupt serieus genomen te worden. En dan zitten wij hier veilig te tutten met meningen, terwijl daar één keer verkeerd afscheid nemen letterlijk dodelijk kan zijn… dat contrast is zó wrang.
Ja dit dus — “voorlichting” alsof het een PowerPointje is, terwijl je daar als hulpverlener ook gewoon mee moet rouwen en sociaal moet meebewegen om überhaupt toegang te houden. Heb ooit in Sierra Leone bij een NGO-meeting gezeten (stage) waar iedereen stoer over protocollen deed, maar buiten stond de kliniek zonder handschoenen en brandstof… oh ja want guidelines werken magisch zonder spullen. En dan krijgen lokale teams de schuld als het misgaat, terwijl het Westen al decennia bezuinigt/privatiseert en dan komt ‘ie even redden met een persmoment.
die focus op “niet aanraken” is te mechanisch, alsof je een mens kunt uitzetten met een poster. kwantumfysica laat juist zien dat rouw en schuld een coherent bewustzijnsveld maken waarin je gedrag niet meer klassiek rationeel is; op zo’n begrafenis zit je letterlijk entangled met de groep en dan klapt je protocollenbrein weg. als je dan geen veilig ritueel aanbiedt dat die coherentie behoudt (zien, zingen, afscheid mét bescherming), blijft ebola gewoon meeliften op dat veld en kun je nog 1000 WHO-cijfers roepen...
Kwantumveld dit, entangled dat, maar je mist het simpele punt: ebola lift niet mee op je rouw maar op speeksel, zweet en vooral dat lichaam dat je wél aanraakt, dus regel veilige rituelen én keiharde praktische spullen/handhaving i.p.v. doen alsof een liedje met een handschoen de natuurwetten overrulet.
Ik snap het wel maar ik mis hier ook ff de link met ons: hoeveel voorraad en training hebben we hier eigenlijk nog als er ooit weer zoiets opduikt, of is het weer “oh ja mondkapjes waren op” tot het te laat is. En die Patrick overleeft het, mooi, maar 177 doden is niet een verhaal voor de BBC, dat zijn gewoon gezinnen die je nooit meer terugziet.
177 doden op 750 “vermoedelijke” gevallen is ~24% en dat is juist laag voor ebola, dus óf de telling is rommelig óf er zit van alles bij wat geen ebola is; paniek op NL-voorraad mondkapjes baseren op zulke cijfers is gewoon ruis. En dat “link met ons” is vooral clickbait: ebola verspreidt niet via de lucht zoals corona, hier is het vooral protocollen/isolatie en klaar, niet de Albert Heijn leegkopen. Dat BBC-verhaal is trouwens wél relevant: één keer toch knuffelen op een begrafenis en je gezin ligt eruit, dat is precies waarom regels er zijn, ook als het ongemakkelijk is.
Kijk, leuk dat je even de CFR gaat zitten traden alsof het een kwartaalcijfer is, maar “vermoedelijke gevallen” = reporting chaos en onderrapportage, dus die 24% zegt precies niks behalve dat de data illiquide is. En dat AH-leegkopen is inderdaad dom, maar doen alsof het hier “protocollen en klaar” is… ja joh, tot iemand met bloed/lichamelijke shit in een volle wachtkamer zit en dan gaat de risicopremie op paniek ineens wél hard omhoog.
Wat me hier vooral aan opvalt: iedereen heeft het over rituelen en posters, maar niemand over handhaving en veiligheid als de boel escaleert. In die uitbraken worden hulpverleners en teams gewoon bedreigd of aangevallen omdat mensen denken dat je familie “laat verdwijnen”, ga dan maar eens isolatie afdwingen zonder dat je zelf de volgende patiënt wordt. Verrast me niks dat iemand dan één keer meedoet met een knuffel om de boel rustig te houden, en daarna is het bingo.