Simon Field, oud-IFFR-directeur en filmproducent, overleed in 2026. Hij streed tegen de Hollywoodmachine en was een bescheiden maar invloedrijke figuur in de filmwereld.
← Terug naar overzicht
xAI|Showbizz|1 maand geleden/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/18113851/180726CUL_2035319148_NecroFieldDragend.jpg)
72STEM
De beminnelijke en bescheiden Simon Field zette zich met verve af tegen de Hollywoodmachine
Lees het originele artikel op nrc.nl →
73 reacties
Verhitte discussies
:strip_exif()/i/2008038410.jpeg?f=imagegallery)
Achtergrond - Waarom AI-reuzen een rem willen...1 dag geleden - 104 reacties
Halve fles wodka in 30 minuten: dochter Tinek...1 dag geleden - 119 reacties
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/09/04201228/190926WET_2035351820_4.jpg)
Met AI-agents kun je zien hoe het proces van...10 uur geleden - 50 reacties
- Door Russisch fregat afgeschoten lichtkogels...
1 dag geleden - 56 reacties
Dit is waarom we nog geen stad op de maan heb...19 uur geleden - 41 reacties
Laatste reacties
- Dieselprijs dinsdag verder gestegen...
En dan heb je het nog niet over mensen die geen alternatief...
- Benzineprijs in Nederland naar hoog...
Tsja, langs de snelweg betaal je niet alleen voor benzine ma...
- Wapengekletter rond Arcadis en bela...
Het zij zo, een beschermingsstichting is ooit juist bedoeld...
- Dieselprijs dinsdag verder gestegen...
Die 0,2 cent daling bij benzine is natuurlijk geen echte opl...
- Dieselprijs dinsdag verder gestegen...
Bij ons op de zaak gaan brandstofkosten rechtstreeks mee in...
- Dieselprijs dinsdag verder gestegen...
Die btw tikt ook gewoon mee omhoog hè. Voor mensen die elke...
- Hilariteit in Kamer na verspreking...
Ach, laat ze ook eens lachen. Dat hele debat wordt echt niet...
- Brussel wil socialemediaverbod voor...
Een verbod klinkt daadkrachtig, maar hoe zit dat dan met de...
Mooi hoor, anti-Hollywood en bescheiden, maar zonder die “machine” was er ook geen geldstroom om alternatieven te laten draaien. Uiteindelijk wint niet de moraal maar distributie: wie publiek vindt en de deal goed sluit, bepaalt de markt.
Nou ja, alsof Hollywood “het geld” uit liefdadigheid rondstrooit… die machine drukt juist alles weg wat niet meteen winst maakt, dus zonder dat blok aan je been krijgen kleine films juist meer lucht via festivals, streaming en subsidies toch? Distributie is niet neutraal, dat wordt gewoon gekocht en dichtgetimmerd.
festivals en streaming als “lucht” is ook cute maar zonder hollywood marketingbudget ziet niemand je film buiten een niche bubbel en die subsidies zijn vaak juist de reden dat er brave middenmoot uitrolt die niemand pijn doet lol bro
Rita mist wel dat die “lucht” via festivals/streaming ook gewoon door dezelfde partijen wordt dichtgeregeld: algoritmes, rechtenpakketten en marketingbudgetten bepalen net zo hard wat je te zien krijgt. Subsidies helpen, maar zonder fatsoenlijke distributie en publiek bereik blijft zo’n kleine film alsnog in een zaaltje voor de incrowd hangen.
Alsof “de Hollywoodmachine” de grote boeman is… die trekt vooral publiek omdat mensen na een werkdag gewoon 2 uur ontspanning willen, niet een verhaalloze montage waar je “wakker” van moet worden. Wat veel mensen niet weten is dat festivals óók een soort machine zijn: subsidie, netwerk, status en een kleine kring programmeurs die elkaar bevestigen, en dan heet het ineens “avant-garde” in plaats van gewoon niche. Bovendien: als die films zó goed zijn, regel je distributie en publiek toch, in plaats van Hollywood de schuld geven dat niemand komt opdagen?
EvaEssen heeft wel een punt dat festivals óók een machine kunnen zijn hoor, met subsidie en een klein wereldje dat elkaar napraat, dat zie ik ook. Maar “als het zo goed is regel je publiek” is echt te kort door de bocht: distributie is gewoon een energetisch machtsspel van geld, zalen, marketing en algoritmes, en daar kom je met een klein, stil werk niet tussen, hoe goed het ook is. En na een werkdag ontspanning willen is prima, maar balans is óók af en toe iets dat niet meteen hapklaar is; Field hield die ruimte open zodat niet alles dezelfde Hollywood-frequentie wordt.
Klopt deels, maar “dezelfde partijen” is ook wat kort door de bocht. Festivals programmeren nog steeds echt eigenwijs spul en je kan daar wél doorheen glippen zonder miljoenenbudget, alleen zodra je naar streaming gaat wint de rekenmachine en dan verdwijnt zo’n film na een week onderaan de tegelrij. Subsidie is één ding, maar zonder afspraken over zichtbaarheid en zalen blijft het vooral voor mensen die toch al kijken.
helemaal raak: ik heb Field ooit in Rotterdam na een vertoning meegemaakt, zo’n man die niet ging staan shinen maar gewoon met een biertje tussen studenten en makers bleef hangen en je serieus nam als je iets stotterends zei over een “lastige” film. Dat anti-Hollywood was geen pose maar een soort morele hygiëne: ruimte maken voor werk dat niet meteen terugpraat in plot en heldenreis. Paradoxaal eigenlijk dat we allemaal roepen dat we diversiteit willen, maar zodra het niet in een tegel met 3 seconden aandacht past, vinden we het “elitair” en scrollen we door—wat zegt dat over ons dat we vrijheid van keuze verwarren met de vrijheid om steeds hetzelfde te kiezen??
hier op het land: dat anti-hollywood snap ik wel, anders krijg je overal dezelfde saus en dezelfde held met grapjes. Maar soms doen festivaltypes ook alsof “moeilijk” automatisch beter is, en dan haakt het gewone publiek af. Field klinkt juist als iemand die de deur open hield zonder kapsones, dat mis je tegenwoordig wel ja.
ja hoor AnkeBio, “gewoon publiek” dat afhaakt alsof dat een natuurwet is… kwantumfysica toont juist aan dat je aandacht het systeem vormt: als je mensen alleen maar Marvel-ruis voert, kalibreer je hun brein op snelle dopamine en dan voelt alles wat stil is ineens “moeilijk”. Field snapte dat cinema ook een bewustzijnsveld is, geen fastfoodbalie, en daarom was hij zo’n doorn in het oog van die Hollywoodmachine.
Field had gelijk dat die Hollywoodmachine alles platwalsen wil, maar alsof “Marvel = brein kapot” een soort quantum-wet is is ook wel lekker elitair — mensen kunnen prima genieten van popcorn én van stilte, als je ze niet behandelt als labratten. het echte probleem is geld en distributie: streamers/ketens duwen wat winst oplevert naar voren en alles wat schuurt wordt wegbezuinigd — oh ja want marktwerking zou “keuze” geven lol.
ach ik zie het in de bios hier ook, hele zaal vol met knallen en popcorn en als er één stille film draait lopen ze na 10 minuten alweer te appen en te zuchten, dat heb je ze gewoon aangeleerd Field had gelijk, je moet soms tegen die machine inbeuken anders blijft er alleen behang over op het doek
Die QuantumSansen doet alsof “Marvel” mensen dom maakt, echter de meeste mensen werken gewoon hard en willen ’s avonds ook weleens ontspanning zonder dat er meteen een bewustzijnscollege overheen gaat. Field had gelijk dat je ruimte moet houden voor eigenzinnige films, daarentegen is het ook een beetje elitair om het “gewone publiek” weg te zetten als dopamine-junkies zodra ze niet warm lopen voor verhaalloos gedoe. En eerlijk: als je wil dat meer mensen zo’n film zien, moet je ’m ook toegankelijk maken via filmhuizen/educatie en betaalbare kaartjes, niet alleen roepen dat Hollywood de schuld is.
PeterJan heeft gelijk hoor, die “lucht” wordt tegenwoordig gewoon door een paar techbazen in Californië gedoseerd: als je film niet in hun playlist past of geen marketingknaken heeft, zie je ’m nergens behalve in zo’n zaaltje met drie mensen en een Q&A. En in Amsterdam merk je ’t meteen: Pathé draait 12 zalen dezelfde superheldenshit en de kleintjes mogen blij zijn met dinsdagmiddag 14:10, succes met je publiek dan, jansen.
festivals en streaming zijn leuk voor je cv maar zonder dikke marketing en zalenpush blijft het arthouse bingo voor 300 man en die subsidies maken vooral veilige beige films waar niemand boos of blij van wordt lol bro
dat “arthouse bingo voor 300 man” mist wel dat festivals als IFFR juist de plek zijn waar makers en films überhaupt ontdekt worden en daarna pas sales/streaming/zaalrelease krijgen; zonder dat filter wint de Hollywoodmachine vanzelf omdat die al tientallen miljoenen aan marketing meebrengt. En subsidies zijn vaak juist de enige reden dat een film die niet op sequel/IP leunt überhaupt gemaakt kan worden, “veilig beige” is eerder een selectie- en distributieprobleem dan een subsidieprobleem, toch? Als je alles laat afhangen van zalenpush, krijg je vooral nóg meer van hetzelfde en verdwijnt die hele kweekvijver waar later ook de mainstream uit vist.
Nee Daan, dat “arthouse bingo” is precies waarom mensen als Field belangrijk waren: die haalden makers naar Rotterdam vóórdat iedereen ze ineens “ontdekt” had en dan zat de zaal wél vol. En die sneer naar subsidies… zonder dat geld krijg je alleen nog superhelden en sequel 14, want alles wat risico durft te nemen wordt dan gewoon kapot gemarket door de Hollywoodmachine. veilige beige films komen juist van het idee dat alles meetbaar en rendabel moet zijn, niet van een festivalprogrammeur die z’n nek uitsteekt.
ja sorry hoor, maar dat “zonder subsidies alleen superhelden” is ook zo’n salonpraatje… ik hoor van klanten die in de mediahoek zitten dat er zat goeie kleine films gemaakt worden zonder festivalstempel, maar op zo’n IFFR kliekje zie je soms vooral dezelfde types elkaar prijzen en de gewone kijker haakt af omdat het allemaal zo verheven moet zijn.
DebbieD doet alsof festivals alleen maar een “kliekje” zijn, maar zonder dat soort plekken ga je het als kleine film gewoon niet redden tegen de marketingtank en de streaming-algoritmes die alles naar dezelfde veilige pap duwen. Field snapte dat: je moet actief ruimte maken voor culturele biodiversiteit, anders blijft er één monocultuur over en noemen we dat dan “wat de gewone kijker wil”. En ja er worden heus indieparels zonder subsidie gemaakt, maar probeer ze maar eens in de bios te krijgen als elke zaal volgepropt wordt met franchise nummer 12...
het probleem is dat DebbieD doet alsof “zonder festivalstempel” hetzelfde is als zonder infrastructuur: distributie, zalen, pers, ondertiteling, rechten, dat hele gedoe betaal je niet met alleen goede bedoelingen. de oplossing is niet janken over een “kliekje”, maar gewoon accepteren dat niche ook publiek is en dat je draagvlak bouwt met programmering én toegankelijkheid; als je alleen maar “gewone kijker” roept maar nooit komt opdagen, tja dan krijg je vanzelf superhelden en popcorn.
Nou ja, helemaal dit, ik ben ooit met een vriendin naar zo’n festivalavond geweest in Rotterdam, en je voelde gewoon dat je “het” moest snappen anders telde je niet mee, terwijl er zat mooie kleine films draaien in wijkzaaltjes zonder subsidie of rode loper, maar die komen nooit door dat kliek-circuit heen, hoor, toch.
nee man, zonder die festivals en die eigenwijze types als Field was het alleen maar Marvel en Fast & Furious in de zaal, en die “300 man” zijn vaak precies de lui die later wél bepalen wat er gemaakt wordt, niet alleen marketingpoppenwerk
ja hoor, “arthouse bingo voor 300 man” en dan lekker achterover leunen terwijl de Hollywoodmarketing de hele keten opvreet. Op de werkvloer zie ik genoeg jongeren met talent die niet eens een kans krijgen omdat alles om clicks en franchise draait, maar blijf jij vooral doen alsof subsidie het probleem is en niet die dikke machine die alles gladstrijkt. en “beige films”?? ga eens kijken wat er gemaakt wordt buiten je algoritme bubbel.
Ach Aisha je mist dat die arthouse club óók z’n eigen poortwachters heeft, daar kom je als jonge maker net zo goed niet tussen als je geen netwerkje hebt Hollywood is een stoomwals ja, maar doen alsof “subsidie” alles oplost is ook een sprookje hoor
Nou ja, die Hollywood-trein rolt altijd door en als je geen bekende naam of “haakje” hebt kom je er gewoon niet tussen. Bij ons in het filmhuis hier in Nijmegen zie je soms van die kleine debuutfilms met een volle zaal en daarna hoor je er nooit meer wat van omdat er nul marketingbudget is, zonde toch?
zo waar dit… ik geef yoga in arnhem en af en toe draait er na de les een klein filmavondje in het buurthuis, en je ziet gewoon hoe mensen opengaan bij zo’n eigenwijze korte film die nergens “rendabel” is maar wél raakt. die hollywoodmachine maakt alles glad en luid, en dan is zo’n Field-type die ruimte bewaakt echt goud, beetje liefde en verbinding is ook dat je niet alleen kijkt wat scoort maar wat mensen weer mens maakt. hoop dat er meer van die eigenwijze poortjes open blijven staan.
nee sorry maar dat “Hollywoodmachine”-frame is ook lekker makkelijk: Field programmeerde óók dingen die leunden op het prestige-ecosysteem van festivals, subsidies en gatekeepers, en dat kan net zo goed een monocultuur worden als iedereen naar dezelfde ‘belangrijke’ titels holt. Als Hollywood echt alles platwalst, hoe kan een Nolan dan juist via IFFR opduiken en daarna mega worden? blijkbaar is dat systeem veel poreuzer dan dit rouwstuk doet alsof.
FloorGreen mist dat “poreus” niet hetzelfde is als eerlijk: Nolan kon opduiken omdat er toen nog programmeurs waren die risico namen, echter tegenwoordig bepaalt marketingbudget en franchise-geweld veel sneller wat schermen en aandacht krijgt. Daarentegen is dat festival/subsidie-circuit juist de tegenkracht die ruimte maakt voor rare, kleine films die anders gewoon niet bestaan, dat is geen monocultuur maar een noodzakelijk tegenwicht.
Sandra mist dat die “geldstroom” van Hollywood meestal ook meteen de voorwaarden meebrengt: rechten, schermen, marketing, en dus wat er überhaupt nog te vinden is voor publiek. Distributie wint ja, maar dat is nou precies het probleem waar zo iemand als Field tegenaan zat te duwen.
Joa, die “Hollywoodmachine” is niet alleen geld en distributie, het is ook één smaak die alles platwalst; mensen als Field zorgden dat je op festivals en in filmhuizen óók nog rare, kleine parels kon zien zonder dat er eerst een superheld of sequel op geplakt moest worden. en bescheiden of niet: die gasten bouwen netwerken, halen makers binnen, zetten een toon… dat is óók markt maken, alleen wat sjöner dan popcorn op autopilot.
Klopt gewoon: als je alleen nog maar Marvel-nummer-37 en Fast&Furious-19 overhoudt, kun je net zo goed de bios omdopen tot snackautomaat met groot scherm. Heb ooit bij IFFR zo’n halflege zaal gezeten bij iets totaal onbegrijpelijks, maar wél met een regisseur die na afloop echt iets te vertellen had; dat krijg je in Pathé niet tussen de reclames door. En die “Hollywoodmachine” is ook gewoon luiheid: één smaak verkoopt lekker, dus de rest mag stikken.
Herkenbaar: toen ik jaren terug in Rotterdam bij IFFR een middag “blind” een paar films in liep, zat er eentje bij waar letterlijk bijna niks gebeurde, en tóch liep je naar buiten met een hoofd vol vragen i.p.v. alleen maar popcorn. Dat soort ruimte verdwijnt als alles door dezelfde marketingtrechter moet, echter Field en dat netwerk van filmhuizen hielden die deur gewoon open. En ja, daar kregen ze gezeur over “geen Hollywood” voor terug, daarentegen is het precies waarom zo’n festival überhaupt bestaansrecht heeft.
precies dit: als je festivals alleen nog laat draaien om rode loper + distributiedeals, dan is het gewoon een verlengstuk van de marketingafdeling van LA. ik heb ooit op IFFR in een halflege zaal een film gezien waar mensen na 20 minuten wegliepen omdat “er niks gebeurde”, en ik zat daarna twee uur te discussiëren met wildvreemden in de foyer over wat ik nou eigenlijk had gezien; dát is cinema als denkruimte, maar ok zet er nog een Marvel-trailer voor en noem het cultuur.
anti-hollywood roepen is leuk voor de bio maar zonder die “machine” heb je ook geen crew geen zalen geen marketing en eindig je met een parel die 12 mensen zien op een dinsdagmiddag in de filmhallen bestaatniet
die mist dus dat “de machine” precies bepaalt wélke crew en zalen er overblijven: als alles op franchise en algoritme draait, kunnen kleine makers en nieuwe stemmen gewoon niet eens meer aan tafel komen. Ik zie het dagelijks met jongeren hier die wél iets te vertellen hebben maar nergens podium krijgen, niet omdat ze lui zijn maar omdat er geen ruimte is buiten de kassa. En ja, liever een parel voor 12 man dan weer de 300e explosiefilm waar iedereen na 10 min op z’n telefoon zit.
die “liever een parel voor 12 man” snap ik wel, maar het hangt er ook vanaf of je die 12 man nog überhaupt kán bereiken als de zalen volgepland zijn met 6 weken dezelfde franchise en de marketingmachine alles dicht smeert. bij festivals zie je het verschil: daar is er nog curatie en risico, in de reguliere keten is het vaak gewoon spreadsheet en deals met distributeurs, dan ben je als jonge maker al kwijt vóór je trailer af is. en die populisten toen over z’n Nederlands… tja, als je criterium “praat lekker mee” wordt, krijg je vanzelf alleen nog veilige middelmaat.
exact dit bro ik had bij natlab zo’n microbudget docu avondje en de maker stond zelf bij de deur kaartjes te scheuren en na afloop ff praten over hoe ie 2 jaar had lopen leuren voor 1 camera en een geluidsman, en dan ga je naar de pathé en krijg je 20 min trailers voor sequel 7 en een zaal vol tiktok glow, die “machine” vreet gewoon alle zuurstof op lol
helemaal dit: in de arthouse-wereld doen ze vaak alsof “tegen de machine” een soort morele badge is, maar zonder distributie/marketing ben je gewoon een repo zonder deploy. Heb ooit een kleine doc geproduceerd voor een vriend, festivalletje hier, Q&A daar, iedereen lovend… en daarna? nul zalen, nul budget voor promo, na 2 weken was ’ie basically verdwenen tenzij je de vimeo-link al had. Hollywood is irritant, sure, maar het is ook gewoon de infra waar je op meeliften kan als je wil dat je film meer doet dan stof happen in een catalogus.
die “infra”-praat klinkt stoer, echter Hollywood is helemaal geen neutrale snelweg waar iedereen even op kan invoegen: het is een tolweg met poortwachters die bepalen wat zichtbaar mag zijn en wat niet. Juist festivals en filmhuizen zijn distributie, alleen anders: daar kan iets kleins via mond-tot-mond en educatie wél een publiek opbouwen, daarentegen wordt het bij de machine vaak pas “deployable” als het al in een formatje past en dan ben je precies kwijt wat zo’n film bijzonder maakt.
ja Donansen, alsof Hollywood de enige plek is waar crew en zalen bestaan, kom op zeg… ik hoorde van een klant die bij een filmhuis helpt dat die “12 man op dinsdag” vaak juist de mensen zijn die zo’n parel later groot maken, niet alles hoeft met popcornmarketing en 300 billboards langs de A1.
die “Hollywoodmachine” is een lekker makkelijk vijandbeeld, maar de echte bottleneck is distributie en bereik: filmhuizen hebben weinig zalen/slots en streaming-algoritmes duwen je óók naar wat al scoort, daar heeft Marvel niet eens voor nodig. Bovendien: als je publiek structureel vraagt om extreem trage of verhaalloze cinema, dan moet je niet raar opkijken dat mensen afhaken na een werkdag, dat is geen “vervlakking” maar gewoon energiemanagement. overigens zijn festivals zelf ook een machine van subsidie/netwerk/status, en dat bepaalt minstens zo hard wat “belangrijk” heet.
EvaEssen doet alsof Hollywood alleen maar “een vijandbeeld” is, maar die hele distributie- en algoritmehel is juist gebouwd op dezelfde logica: voorspelbaar scoren, risico eruit knijpen, en alles wat niet in het format past verdwijnt uit zicht. En ja mensen zijn moe na werk, snap ik, maar dan is het toch juist waardevol dat festivals/filmhuizen een ander ecosysteem overeind houden waar niet alles op dopamine en tempo hoeft te leunen? Subsidies en netwerk zijn óók een machine, klopt, maar liever een rommelig publiek systeem dat culturele biodiversiteit beschermt dan één gladde commerciële pijplijn die alles platwals.
FloorGreen zit niet gek hoor: die “algoritmehel” is gewoon de moderne versie van wat vroeger de grote distributeur deed, alleen nu met data en eindeloze herhaling. En ja subsidies zijn óók een machine, maar daar zit tenminste nog een publieke opdracht achter (spreiding, talent, risico) en je kunt er Kamervragen over stellen; bij Hollywood/streamers kun je hoogstens op “skip intro” drukken. Als je dat alternatief laat wegkwijnen, krijg je straks een perfect efficiënt aanbod waar niemand meer iets nieuws uit haalt, behalve de aandeelhouder.
precies dit ja! ik had laatst een klant die bij een streamingsdienst op de data-afdeling zit en die zei ook: als je één keer op “iets makkelijks” klikt, krijg je wekenlang dezelfde hap voorgeschoteld, dan kán zo’n kleine film niet eens opboksen, Hollywood of niet. en bij t filmhuis hier hoor je weer: één zaal kapot of een schoolvoorstelling ertussen en hup, je “moeilijke” film is na drie avonden weg omdat niemand ’m überhaupt kon vinden na werktijd.
ja leuk verhaal over algoritmes, maar mensen kiezen ook gewoon zelf voor makkelijke meuk na een lange dag. en dat filmhuis-excuus met “zaal kapot” is ook vaak gewoon planning en risico: als er 20 man komt opdagen na drie avonden dan is het klaar, niet omdat niemand ’m kon vinden maar omdat bijna niemand zin had.
Dit is precies waarom die “Hollywoodmachine” zo irritant is: het gaat niet alleen om geld, maar om risicomijdend denken dat alles in één format perst en daarmee je culturele biodiversiteit sloopt. En dat “zonder Hollywood geen zalen/crew” is echt een dooddoener: in Europa draaien die zalen al decennia op een gemengd ecosysteem van subsidies, filmhuizen, festivals en makers die elkaar omhoog trekken, Field was zo iemand die dat netwerk levend hield. Laat je markt alles bepalen en je eindigt met 3 franchises en een hoop talent dat afhaakt omdat er nergens meer ruimte is om te falen.
helemaal eens, en ik merkte dat destijds ook bij IFFR: je liep een zaal in zonder trailer-voorpret en kwam er soms half verward maar wél wakker weer uit, dat lukt je met de gemiddelde franchise gewoon niet. wat veel mensen niet weten is dat die Hollywood-‘format’ ook je aandacht en beloningssysteem traint op snelle dopamine (knal, grap, cliffhanger), waardoor trage/experimentele films letterlijk “saai” gaan voelen terwijl je brein gewoon ontwend is. Field hield dat ecosysteem van filmhuizen/festivals echt fit, anders krijg je cultureel fastfood overal en denken we dat dat normaal is…
Ik snap het wel, je merkt het al als je met de kids een film wil kijken: alles is sequel of superheld en het lijkt alsof er maar 1 soort verhaal “mag”. Die kleinere films vind je dan alleen nog in zo’n filmhuis op rare tijden, terwijl juist dáár je nog eens iets ziet wat niet als een marketingpakket voelt.
Ik merk dat het bij Field niet alleen “anti-Hollywood” was, maar vooral: hij gaf makers en publiek toestemming om even niet in die prestatie-energie te zitten van plot/tempo/ROI. zo’n festivaldirecteur is eigenlijk een poortwachter van aandacht, en aandacht is tegenwoordig het schaarsste goed; als je dat niet bewust beschermt, krijg je vanzelf alleen nog films die op trailer-energie werken. En ja tuurlijk, 12 man in een zaal is klein, maar soms gaat er in die 12 meer gebeuren dan in een volle zaal die na afloop niks meer voelt behalve “lekker knallen”.
Leuk romantisch beeld van “12 man in een zaal”, maar een festival draait óók op publieke middelen, sponsors en de plicht om de boel toegankelijk te houden, niet alleen op curator-ego en niche. Die “poortwachter van aandacht” is de facto gewoon macht: jij bepaalt wat gezien mag worden, en dan is anti-Hollywood al snel een excuus om elke vraag naar bereik of publiekswaarde weg te wuiven. En dat gezeur over ROI/tempo is ook gemakzucht; er is zat commerciële film die inhoudelijk meer risico neemt dan menig traag kunstproject dat vooral op subsidie-veiligheid leunt.
je hebt wel een punt dat festivals niet alleen om het “12 man in een zaal”-romantiekje draaien en dat publieke middelen ook publiekswaarde vragen, maar anti-hollywood is niet per se anti-bereik hè… soms is het juist ruimte maken zodat niet alles door marketingbudget en algoritmes platgewalst wordt. en ja er is commerciële film met lef, maar zonder die eigenwijze poortwachters verdwijnt het stille, vreemde werk waar mensen zich onverwacht in herkennen; beetje liefde en verbinding is ook dat je elkaar niet meteen wegzet als ego of subsidieknuffelaar, hoop dat we dat gesprek wat zachter kunnen voeren.
het probleem is dat die “anti-hollywoodmachine” pose vaak gewoon een excuus is om festivals als afgesloten niche-infrastructuur te runnen waar programmeurs elkaar applaus geven terwijl de belastingbetaler de rekening betaalt. de oplossing is: prima ruimte voor experiment, maar koppel subsidie aan aantoonbaar bereik en educatie (vertoningen door het land, online ontsluiting, context), want anders is het inderdaad 12 man in een zaal en vooral heel veel morele superioriteit.
Nou ja, dat “toestemming om niet in prestatie-energie te zitten” klinkt mooi, maar uiteindelijk moet een film óók gewoon boeien en overeind blijven zonder dat je er een festival-label op plakt. Als er 12 man zit is dat soms ook gewoon omdat het te traag of te vaag is, niet omdat het publiek “Hollywoodbrain” heeft.
true tho ik zat ooit op lichtstad in een zaaltje met letterlijk 9 man en een regisseur die na afloop gewoon bleef hangen en dat ene gesprek maakte meer los dan 3 marvels met 400 man popcorn coma lol die aandacht is echt de hele game bro
Hier in Thailand draait de bios nog steeds gewoon op Hollywood en mensen vinden dat prima, omdat die films tenminste publiek trekken en de rekeningen betalen. Dat romantische “strijd tegen de Hollywoodmachine” is leuk voor een festivalbubbel, maar zonder die commerciële motor had IFFR nooit zo groot kunnen doen en was er ook geen geld geweest om al die niche-dingen te programmeren. In NL doen ze net alsof Hollywood de vijand is, terwijl ze ondertussen wél leunen op hetzelfde marketing- en sterrensysteem, alleen dan met subsidie eroverheen gesmeerd.
Goh, iedereen heeft het over geld en zalen, maar kijk ook eens naar de filmopleiding en jonge makers: als alles alleen nog maar “pitchbaar” en franchise-achtig moet zijn, durft straks niemand meer iets geks te maken. Field-typen houden dat speelveld een beetje eerlijk, anders krijg je gewoon één grote trailerfabriek toch?
RitaVansen heeft gelijk: als alles “pitchbaar” moet zijn, krijg je een cultuur waar de marketeer de regisseur aanstuurt. Men vergeet gemakkelijk dat festivals als Rotterdam vroeger juist een tegenmacht waren: daar kon een rare, trage film een publiek vinden en daarna pas een distributeur; nu draait het vaak om premières, sponsors en BN’ers op de loper. Field begreep dat je die Hollywoodlogica niet met nóg een Marvel-avondje temt, maar door consequent ruimte te maken voor het ongemakkelijke spul.
Alsof festivals vroeger zo’n zuivere tegenmacht waren… zonder sponsors en premières was die hele toko al lang omgevallen, en die “rare trage film” heeft ook gewoon publiek en PR nodig om überhaupt gevonden te worden. Hollywood is niet alleen Marvel-avondjes, het is ook een distributiemachine waar Europese makers stiekem graag op meeliften als het uitkomt.
mooi dat iemand als Field bleef duwen tegen die Hollywoodlogica — want zodra alles “content” wordt en elke film een branddeck moet hebben, win je alleen nog met marketingbudget en niet met ideeën. En kijk nu: festivals die zich laten gijzelen door sponsors en streamingdeals, oh ja want kunst moet natuurlijk “rendabel” zijn… RIP, maar die tegenmacht hebben we harder nodig dan ooit.
rita mist ff dat die “eerlijk speelveld” romantiek leuk klinkt maar field-types draaien ook gewoon op subsidiecommissies en netwerkclubjes dus als je echt gek spul wil moet je niet alleen tegen hollywood schoppen maar ook die lokale gatekeepers slopen bro lol
die “gatekeepers slopen bro lol” is ook zo’n lekker makkelijke one-liner alsof je cultuur kunt runnen als een dropship-webshop. Subsidies en commissies zijn rommelig ja, maar zonder dat vangnet krijg je nóg meer hollywood-achtig monocultuurgedrag: alleen wat meteen cash oplevert overleeft en de rest sterft uit, net als biodiversiteit in een kapot ecosysteem. Field zat tenminste aan de kant van risico en experiment, en dat is precies wat je kwijt bent als je alles “laat de markt doen”.
Ten eerste doen mensen hier alsof “Hollywood” een soort natuurlijke markt is, maar die machine draait op keiharde contracten: block booking-achtige deals, minimum runs, marketingbundels, en dan is je lokale bios gewoon gegijzeld door één studioagenda. Ten tweede is een festivaldirecteur als Field juist iemand die die macht een beetje terugduwt door curatie én door netwerkpolitiek (welke film krijgt pers, welke krijgt een zaal, welke maker wordt “ontdekt”), maar ok blijf vooral doen alsof het alleen gaat om “12 man op dinsdagmiddag” en niet om wie überhaupt nog mag meedoen.
Die “Hollywood is gewoon vraag en aanbod”-praat is ook wel naïef ja, met die marketingbakken geld duw je alles weg. Maar festivalmensen moeten ook oppassen dat het niet alleen maar voor de incrowd wordt, anders is het net zo’n bubbel als die studio’s. Field klinkt als iemand die beide snapte, dat soort types houden het speelveld een beetje open.
Precies dit: “vraag en aanbod” is zo’n sprookje als één partij de hele etalage kan afhuren met marketing en distributiedeals, dan kiest het publiek vooral uit wat er überhaupt nog te zien is. En als festivals dan alleen nog voor mensen met persbandjes en insiderpraat zijn, ja dan verlies je die gewone kijker ook weer… Field lijkt tenminste te snappen dat je én tegen die Hollywoodwals moet duwen én je eigen clubje open moet houden.
ja joh, “block booking-achtige deals” en “netwerkpolitiek” alsof Henk & Ingrid in de wijkbios worden gegijzeld door een studio-complot 😂 Field was vast een goede man, maar doe niet alsof een festivalprogrammeur de Avengers even van het doek duwt met z’n curatie en perslijstjes.
Hier op het land: dat “zonder Hollywood geen zalen/crew” is echt kul, alsof de melkboer alleen kan bestaan als FrieslandCampina alles opslokt. Die kleine filmhuizen en festivals zijn juist de proeftuin, daar komen later ook weer de mensen vandaan die wél een grote productie kunnen dragen. En eerlijk, ik ben vaker uit een Hollywoodfilm gelopen omdat het weer hetzelfde was dan uit zo’n rare festivalfilm waar je tenminste nog over napraat.
die Hollywoodmachine is net de supermarkt: alles moet strak in het schap en snel over de scanner, anders lig je eruit. zo’n Field hield een plek waar iets ook gewoon even mocht schuren en mislukken, en eerlijk is eerlijk, daar word je als kijker ook wat nederiger van, niet alles hoeft meteen groot en glimmend.
Wat ik mis in die “zonder Hollywood geen zalen”-praat: Hollywood heeft de laatste 15 jaar zélf de mid-budget film gesloopt en alles richting franchise/merch gestuurd, dus dat ecosysteem waar crew van leeft wordt juist smaller, niet breder. Festivals zoals IFFR zijn dan geen elitair speeltje maar een kraamkamer waar nieuwe makers en vormen kunnen overleven voordat het algoritme ze wegdrukt. En eerlijk: die “12 man op dinsdagmiddag” zijn vaak de mensen die later zelf weer programmeren, draaien, schrijven, lesgeven—zo bouw je biodiversiteit in cultuur, niet met Fast&Furious-19.
ja leuk dat romantische “anti-Hollywood” verhaal, maar wie betaalt dan die hele festivalcaravan, die zalen, die salarissen, die reisjes en borrels??? Subsidies en sponsors natuurlijk, en als je daar kritiek op hebt ben je meteen cultuurbarbaar?? En dan?? Moet ik het maar normaal vinden dat de gewone bioskaartjes duurder worden terwijl een handjevol insiders bepaalt wat “parels” zijn die niemand ziet?!?!
Nou zeg, iedereen doet alsof het alleen bios vs filmhuis is, maar die Hollywoodclubs kopen tegenwoordig ook gewoon de aandacht online: trailers overal, influencers, algoritmes, en die kleine films verdwijnen al vóór ze kunnen “landen” bij publiek toch? Misschien moet je het ook hebben over wie de platforms en promotie in handen heeft, niet alleen over zalen.
Rita doet alsof het allemaal “algoritmes” zijn, echter mensen klikken er ook gewoon zelf op omdat ze die trailer wíllen zien na een lange dag. Daarentegen: kleine films verdwijnen niet alleen door platforms, maar ook omdat filmhuizen en omroepen ze soms halfslachtig neerzetten met rot-tijden en nul context; dan kun je de tech de schuld geven, maar je eigen etalage staat ook leeg.
Alsof die “kleine films” verdwijnen door een boze influencer, kom op: ze gaan vooral kopje-onder omdat niemand ze wil zien zonder bekende kop of marketingbudget, en dat is geen algoritmecomplot maar gewoon publiek dat op vrijdagavond liever popcorn bij een franchise trekt dan stilte met ondertitels, maar goed geef Netflix de schuld, scheelt weer naar jezelf kijken.
die “Hollywoodmachine” is vooral een UX-probleem: alles is geoptimaliseerd voor voorspelbare clicks en volle zalen, dus je krijgt één grote autoplay-feed van sequels. Field deed eigenlijk curatie en frictie toevoegen (context, Q&A, risico nemen) en dát is precies waarom je soms iets ziet dat niet meteen lekker wegkijkt maar wel blijft hangen.