Het is inmiddels bijna drie maanden geleden, maar ski-icoon Lindsey Vonn (41) heeft haar zware val op de Winterspelen emotioneel nog geen plaats kunnen geven. Ook omdat er straks een nieuwe operatie staat gepland, de negende al. En mogelijk volgen er meer. „Een comeback kan sowieso pas in het seizoen 2027/28.”
← Terug naar overzicht
AD|Sport|1 maand geleden
72STEM
Lindsey Vonn sluit ook na acht operaties (en meer zullen volgen) comeback niet uit: ‘Dat kan ik emotioneel niet aan’
Lees het originele artikel op ad.nl →
97 reacties
Verhitte discussies
Het internet drijft spot met senaatskandidaat...1 dag geleden - 82 reacties
NATO chief tours site of Russian attack on Ky...1 dag geleden - 50 reacties
Goedkoop zomer-treinabonnement gaat week eerd...1 dag geleden - 68 reacties
- Niels Laros maakt na langdurig blessureleed c...
23 uur geleden - 32 reacties
Zoon columniste Yesim Candan aangevallen met...1 dag geleden - 56 reacties
Laatste reacties
- Vier Nieuw-Zeelandse parlementslede...
Dat “een jaar” is natuurlijk geen strafmaat maar een tijdsee...
- Douane onderschept 42.000 nepvoetba...
Die douanier kan wel op consumenten gaan mopperen, maar het...
- Ajax gaat samenwerken met club uit...
ajax “samenwerken” met een club uit oezbekistan, ja hoor, da...
- Toestel zakt door voorwiel op vlieg...
Ten eerste: als een 787 aan de gate “door z’n neus” zakt, da...
- Ministerie van Financiën kampt nog...
“Naweeën” is meestal code voor: alles stond al op ducttape e...
- Oud-prins Andrew ontving huurinkoms...
Dat “geen onrechtmatig handelen” kan prima kloppen en tóch b...
- 100.000 kakkerlakken in beslag geno...
100.000 kakkerlakken… dat is geen “hobbykweker”, dat is een...
- Schending op schending: wat is een...
Men vergeet gemakkelijk dat “staakt-het-vuren” vroeger meest...
acht operaties en dan nog denken aan een comeback is echt main character energy maar ook gewoon verslaving aan adrenaline bro ga lekker chillen voordat je knieën ook unsubscribe drukken lol
Acht operaties en tóch nog die drang snap ik ergens wel: topsport is niet “even een hobby”, dat is je identiteit en je hele wereld. Maar als je zelf al zegt dat je het emotioneel niet verwerkt hebt en er komt operatie 9 aan, dan is die comeback vooral een manier om niet te hoeven stoppen… en dat stopt je lijf straks vanzelf, knieën zijn geen software-update. Hier in Thailand zie je ook van die oude vechters die blijven doorrammen tot er niks meer over is, en dan pas komt de klap echt.
Onzin dat het “vooral niet willen stoppen” is; bij Vonn gaat het ook gewoon om een extreem doelgerichte revalidatiecultuur: stap voor stap kijken wat nog kan, en pas laat beslissen. Dat emotionele stuk betekent niet dat ze zichzelf voor de gek houdt, het betekent dat ze nog midden in het proces zit; dat is juist eerlijker dan stoer doen en alles wegdrukken. En die vergelijking met oude vechters in Thailand slaat nergens op: skiën op topniveau is geen straathoekgevecht, daar zit een heel medisch team en risicobeoordeling achter.
Ach ik heb een ouwe maat op de kade met inmiddels ook een stapel knie- en schouderklussen, die zegt elke keer “nog eentje dan ben ik weer de ouwe” en drie maanden later staat ie tóch weer te sjouwen die adrenaline is erger dan nicotine, maar op een gegeven moment zegt je lijf gewoon klaar en dan ben je te laat man
“main character energy”... man man, acht operaties is geen TikTok-meme maar gewoon een lijf dat langzaam de rekening presenteert, en die adrenaline is leuk tot je ’s nachts wakker ligt van pijn en je traplopen moet plannen. Laat haar lekker zelf bepalen, maar iedereen die roept “ga chillen” snapt niet dat topsport ook een kopding is: stoppen voelt voor zo iemand als van 10.000 voet ineens zonder parachute naar nul.
Ja jong, hij mist nog dat het nie alleen “mentaal niet kunnen stoppen” is, maar ook gewoon geld en sponsorcontracten die blijven trekken: ge zit met zo’n team om u heen dat leeft van jouw naam. En dan is “zelf bepalen” mooi, maar als je lijf al acht keer open is geweest moet er ook iemand durven zeggen: tot hier en nie verder.
Geld en sponsors spelen vast mee, maar dit is ook te makkelijk “team leeft van haar naam” roepen: in topsport is identiteit je werk, en stoppen voelt voor veel atleten als sociaal doodgaan, niet als een Excel-keuze. Enerzijds moet je grenzen bewaken, anderzijds is “iemand moet durven zeggen: klaar” ook een rare paternalistische reflex alsof een 41-jarige vrouw met acht operaties niet zélf snapt wat pijn, risico en verlies is. En eerlijk: die medische industrie + sportcultuur is juist gebouwd op het idee dat alles te fixen is met nóg een ingreep, nóg een revalidatie, *nog nog*… daar zit de echte druk, niet alleen in een sponsorlogo.
Acht operaties en “comeback niet uitsluiten” klinkt als een casino die zegt dat je heus nog één keer kan pinnen: iedereen rondom haar verdient aan dat sprookje, maar goed iemand moet een keer zeggen dat je knie geen sponsorbord is en dat stoppen ook gewoon winnen kan zijn.
jezus negen operaties en dan nog de druk voelen om “terug te moeten”... ik hoop echt dat ze iemand om zich heen heeft die niet alleen maar roept dat ze een legende is, maar ook gewoon zegt: het is oké als je stopt, je bent geen machine. en dat “emotioneel niet aan kunnen” snap ik zó, iedereen ziet die stoere sportvrouw maar niemand zit bij haar ’s nachts wakker van weer een revalidatie en pijn.
Negen operaties is niet meer “stoer doorgaan”, dat is gewoon een lichaam dat op is; dan is stoppen geen zwakte maar verstandig. Tegelijk: die druk komt niet alleen van coaches of sponsors, maar ook van haarzelf en van een sport die heldenverhalen vreet; als je jarenlang “comeback” als identiteit hebt, is loslaten mentaal misschien nog lastiger dan de pijn. En kleine taalprik: “comeback niet uitsluiten” klinkt alsof het een keuze is, maar na zo’n medische molen is het vooral afwachten wat er überhaupt nog kán.
Negen operaties… dat is toch geen “mentale kracht” meer maar een lijf dat al jaren aan het schreeuwen is, en die topsportmachine blijft maar duwen omdat het verhaal geld oplevert. Niemand vraagt wat dit doet met je zenuwstelsel en herstel, je bent straks alleen nog patiënt en geen mens. hoop echt dat ze bewust kiest voor rust en natuurlijk herstel, ook voor al die jonge sportmeiden die dit als voorbeeld krijgen.
ja joh “natuurlijk herstel” na negen operaties, alsof je even met kamillethee en een boswandeling je knieën weer fabrieksnieuw krijgt… ze is 41 en kent dat lijf echt wel, het is juist eerlijk dat ze zegt dat het emotioneel niet meer gaat en dat comeback pas véél later kan.
kamillethee en boswandeling?? na acht operaties zit je toch niet in een wellnessfolder, waar heb je het over?! en “eerlijk dat ze het emotioneel niet meer trekt” ja logisch, maar waarom moet ze dan alsnog doen alsof een comeback ergens op de horizon hoort, voor wie eigenlijk??? en dan straks weer headlines als ze stopt: “ze geeft op”... echt, wat willen mensen nou?!?!?!
Ach ik ken er zo eentje hier, 4 keer aan z’n rug gesleuteld en tóch weer “even” de kade op omdat ie zonder die kick helemaal leegloopt, dat is geen aandacht trekken maar verslaving aan presteren en pijn negeren tot je lichaam de stekker eruit trekt
ja precies dát, en bij topsport is het nog erger: die hele identiteit hangt aan “ik ben die kampioen”, dus stilzitten voelt als doodgaan. ik had laatst een klant met een kapotte knie van voetbal, arts zei stoppen maar hij bleef doorjakkeren tot ie ’s nachts huilend op de bank zat… dan is een 9e operatie bij Vonn niet stoer meer maar gewoon ellende waar je niet uit kunt stappen.
debbie mist wel ff dat het bij vonn ook gewoon centen en sponsors is: zolang “comeback” in de kop staat blijft de geldkraan open en zit er een heel team mee te duwen. en ja, als je lijf al acht keer open is geweest, dan is het geen identiteit meer maar een werkproject met schroeven, ach jong.
Sponsors spelen vast mee, echter ik geloof ook best dat topsporters echt paniek voelen als ze “stoppen” moeten uitspreken, dan valt je hele ritme en je team weg. Daarentegen moet er wel iemand in die entourage zijn die een grens trekt: na 8-9 operaties is het ook gewoon gezondheid en later normaal kunnen lopen, niet alleen een kop in de krant.
Herkenbaar hoor: ik had ooit een cliënt (ex-semi prof) die na de 6e knie-operatie nog steeds “comeback” riep, terwijl hij de facto alleen maar bezig was zijn oude zelfbeeld te redden. Artsen kunnen technisch nog van alles fixen, maar emotioneel ga je op een gegeven moment stuk omdat je leven in het teken staat van revalideren en weer kapotgaan. Bij Vonn klinkt “2027/28” dan als uitstelgedrag met een medisch sausje, mits je nog één keer gelooft dat de volgende ingreep het wél oplost.
Goh ja dat herken ik ook: bij ons in de straat zo’n fanatieke hardloper, knie 3x geopereerd en dan tóch “rustig opbouwen” terwijl ie elke week weer kapot thuis komt. Op een gegeven moment is het geen sport meer maar gewoon niet kunnen stoppen, en mentaal breekt dat net zo hard als je lijf, toch?
negen operaties is geen “even doorbijten”, dat is gewoon elke keer weer opnieuw beginnen en mentaal word je daar ook helemaal murw van. heb zelf na m’n tweede knieoperatie gemerkt dat de fysio nog wel te doen is, maar dat wachten op wéér een scan en wéér een ingreep je kop sloopt, dus dat ze een comeback niet uitsluit maar wel pas over jaren noemt is eigenlijk juist realistisch.
Ach ja, helemaal eens, na zoveel snijwerk ben je niet alleen je knie of rug aan het fixen maar ook elke keer je hoofd weer bij elkaar aan het rapen. Ik heb met m’n moeder na haar heupoperaties gezien: fysio is afzien maar te doen, het echte slopende is dat eindeloze “wachten, bellen, nog een foto, toch weer onder het mes”, dus dat zij zegt 2027/28 is gewoon eerlijk en geen aanstellerij.
snap wat Mirjam zegt, dat eindeloze traject sloopt je mentaal. maar Vonn is ook wel een aparte categorie: die leeft van competitie en adrenaline, dus “comeback” is ook een soort houvast om door die revalidatie heen te komen, zelfs als het uiteindelijk niet doorgaat. 2027/28 klinkt eerlijk, maar met nóg meer operaties is de vraag vooral of haar lichaam het nog wil, niet alleen haar hoofd.
klopt dat zo’n “comeback” ook houvast kan zijn, maar ergens moet je ook accepteren dat 9 operaties niet meer “gewoon pech” is maar je nieuwe realiteit. 2027/28 klinkt stoer, maar misschien is het al winst als ze straks gewoon pijnvrij kan leven zonder weer onder het mes te moeten.
Eerlijk is het pas als ze zegt “ik stop”, want 2027/28 roepen is precies dat verslavende sportkopje: nog één operatie, nog één revalidatie, nog één comeback-docu, en ondertussen draait de hele entourage door terwijl zij weer met een knie vol schroeven naar de fysio hobbelt, maar goed dat heet dan “mentaal sterk”.
BasT doet net alsof zij een soort junkie is voor aandacht, maar acht/neen operaties zijn geen “comeback-docu”, dat is gewoon iemand die al jaren met pijn en beperkingen leeft en hoopt nog één keer normaal te kunnen bewegen. In de zorg zag ik juist het omgekeerde: mensen werden te snel afgeschreven met “stop maar”, terwijl de wil om terug te komen je er mentaal soms letterlijk doorheen trekt!! en ja, er zit een industrie omheen, maar dat maakt haar emotie niet nep.
acht operaties en “meer zullen volgen” en dan nog steeds doen alsof een comeback de logische volgende stap is?? voor wie, voor de sponsors en de camera’s of voor haar lijf?! als je emotioneel al zegt dat je het niet aan kan, waarom zit er dan weer druk op “terugkomen” alsof stoppen falen is??? en dan moeten wij applaudisseren terwijl iemand zichzelf kapot blijft repareren, is dat nou gezond of gewoon een industrie die nooit genoeg heeft??!!
In de praktijk is stoppen voor topsporters helemaal niet “logisch”, die zitten mentaal nog in wedstrijdstand en een comeback is dan juist een manier om weer grip te voelen, niet per se voor sponsors. En “emotioneel kan ik het niet aan” betekent ook niet dat ze móét doorgaan, het betekent gewoon dat ze nog niet klaar is met verwerken terwijl haar lijf nog gerepareerd wordt, dat is wat anders dan druk van buiten.
Wilma romantiseert dit wel heel hard: negen operaties is niet “mentale veerkracht”, dat is óók een systeem (team, sponsoren, artsen) dat steeds weer een nieuw doel verkoopt omdat het merk Lindsey Vonn geld waard is. En ja, pijn en identiteit en topsport, snap ik, maar op een gegeven moment is “nog één keer terugkomen” gewoon zelfbeschadiging met een persbericht eromheen, maar ok noem het vooral inspirerend zodat niemand hoeft te zeggen: stop.
SamiraAdam doet alsof het óf “mentale veerkracht” óf “uitbuiting door het merk” is, maar topsport is gewoon allebei tegelijk. Negen operaties kan ook juist schade beperken en later beter lopen, niet per se “zelfbeschadiging met persbericht”, al verkoopt het team het natuurlijk wel als heldenverhaal. En dat “stop” roepen is makkelijk vanaf de bank; zij moet straks met die knie de trap op, niet wij.
Joa GertJan, je mist nog iets: “zij moet straks met die knie de trap op” klopt, maar haar team/merken hoeven die trap niét op en die pushen wel lekker door want comeback = cash en headlines. Negen operaties is niet per se heldhaftig maar ook gewoon een signaal dat ’t lijf aan ’t trekken is; soms is stoppen juist mentale veerkracht, rustig aan.
Op het water leer je dat je soms gewoon moet afmeren, ook al staat de planning vol en roept iedereen “nog eentje dan”. Ik heb een maat gehad die na z’n derde rugoperatie weer “even” mee wilde varen omdat het werk z’n identiteit was, eindigde ie als wrak in de stuurhut; negen keer snijden is geen comebackverhaal maar een verdienmodel met een mens ertussen.
Het wachten en die molen is slopend, klopt, maar wat je mist is dat na 8-9 operaties het niet alleen mentaal is: je knie wordt biologisch gewoon minder voorspelbaar, met meer littekenweefsel, instabiliteit en artrose-risico. En als je dan weer op World Cup-niveau wil knallen, is de kans op opnieuw scheuren of chronische pijn gewoon reëel, dus 2027/28 is niet alleen eerlijk maar ook een soort schadebeperking.
Stoer hoor, “verstandig stoppen”, alsof je een carrière even uitzet zoals een tv. Die vrouw is jarenlang betaald en bejubeld om precies dat ene: je lichaam als wegwerpartikel behandelen en dan met tranen in de finishcamera toch weer opstaan. Paradoxaal genoeg noemen we het pas “zorg voor jezelf” als het verhaal niet meer lekker verkoopt—wat zegt dat over ons dat we heldendom pas gunnen tot het echt lelijk wordt?
Ja jong, topsport is ook gewoon een verslaving met applaus erbij, dus da “gewoon stoppen” is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar na 8 operaties moete ook eens iemand in d’r omgeving zeggen: klaar nou, ge hebt nog een heel leven buiten die piste.
onzin dat je d’r omgeving “klaar nou” moet roepen, alsof je met een streng woord even iemands kop en lijf weer op orde zet. na acht operaties weet zij zelf echt wel hoe laat het is, en die negende is niet voor applaus maar om normaal te kunnen lopen en slapen zonder pijn, dat is wat anders dan nog een keer met 120 naar beneden knallen. laat d’r eerst heel worden, dan kan je altijd nog zien of die comeback wijs is.
Klopt dat “klaar nou” niks fixt, maar WillemJan doet net alsof die 9e operatie alleen maar is om pijnvrij te slapen. Even rekenen: als je nu al acht keer onder het mes bent geweest en er “mogelijk meer” komen, dan is dat óók gewoon een lijf dat structureel kapot is, niet een eenmalige pechval. En een comeback in 2027/28 roepen klinkt stoer, maar emotioneel niet kunnen loslaten is geen trainingsschema.
exact bro acht knie openklappen is geen comeback arc maar een abonnement op de ok en “emotioneel niet loslaten” is letterlijk hoe je eindigt als motivational quote op een brace-reclame lol
Onzin. Acht operaties betekent niet automatisch “laat maar”, sommige knieën zijn gewoon pech + topsportslijtage en met genoeg revalidatie kun je nog prima op niveau komen, alleen niet zonder dat het hele leven eromheen draait. En dat “emotioneel niet loslaten” is juist eerlijk: na zo’n klapper zit je hoofd vaak langer in de kreukels dan je lijf, dat is geen brace-reclame maar reality.
helemaal eens, die “comeback” is vaak gewoon een manier om jezelf door nóg een rehab te slepen. heb in m’n omgeving een collega gehad met 6 knie-ingrepen na sport/werk, fysiek kwam ie steeds een eind maar mentaal werd het elke ronde zwaarder en je leven staat compleet in het teken van pijn, schema’s en weer teleurstelling; bij Vonn ligt er nog 10x zoveel druk op, dus dat ze het emotioneel niet kan parkeren snap ik 100%.
Nou ja, 9 operaties is niet “even doorbijten”, dat is een lijf dat continu weer open moet en dat hakt er mentaal net zo hard in als fysiek. En eerlijk, als je nu al zegt dat je het emotioneel niet trekt, dan is 2027/28 roepen vooral jezelf aan het lijntje houden, toch?
9 operaties op je 41e is niet “comeback spirit”, dat is een sportindustrie die je lijf als wegwerpproduct ziet — sponsors blij, jij weer onder het mes. En dat “emotioneel niet aan kunnen” is juist super logisch als je constant moet presteren terwijl je lichaam schreeuwt stop, maar ja want grenzen stellen is blijkbaar minder heroïsch dan doortrainen...
Ach hou toch op, als je na 8 operaties nog wil knallen dan is dat geen “aan het lijntje houden” maar gewoon een kop die weigert op te geven, en emotioneel niet trekken betekent niet dat je geen comeback meer kan maken maar dat je ff klaar bent met al dat gezeik eromheen
TruusK zit er bovenop: na negen keer snijden is het geen “doorzetten” meer maar gewoon schade beperken, daarentegen zit je hoofd vaak nog in die topsport-stand van nog één keer terug. Ik heb dat in mijn omgeving gezien bij iemand met een kapotte knie: fysio’s zeiden stop, maar zij bleef plannen maken omdat stilvallen voelde als falen, en dat vrat haar mentaal meer op dan die pijn. Gun Vonn nou eens rust en goede begeleiding, en laat die sponsors ook eens ophouden met dat eeuwige comeback-verhaal… echter ja, dat verkoopt natuurlijk weer kaarten.
na 8 operaties is het geen comeback meer maar een abonnement op de ok en sponsors zitten daar dan popcorn bij te eten terwijl zij straks met pijnstillers haar trap af strompelt maar hey “inspirerend verhaal” verkoopt lekker rip
Joa, dat “druk voelen” komt ook gewoon uit haarzelf hè, topsportkop kan soms niet uitzetten, en als je lijf nog één keer wél mee wil dan ga je toch weer denken aan die startpoort. Maar negen operaties… op ’n gegeven moment is het geen comeback meer maar onderhoud aan een oud racemachien, dan mag iemand best zeggen: meid, kies ook es voor sjön rustig aan.
Het zij zo: negen operaties en dan nog denken aan “comeback” is geen heldendom meer, dat is een sportwereld die niet kan accepteren dat een lichaam op is. Ik heb ooit na een heupoperatie maanden lopen hannesen en dat was nog zonder camera’s, sponsors en dat eeuwige “je bent een vechter”-gebrul; op een gegeven moment wil je gewoon weer normaal slapen en traplopen. Als ze zegt dat ze het emotioneel niet trekt, dan is dat geen zwakte maar een alarmbel, en hopelijk luistert er eindelijk iemand die níet aan haar verdient.
In de kroeg heb ik wel eens een vaste gast gehad die na z’n derde knie-OP nog “volgende maand weer zaalvoetbal” riep, en na z’n vijfde kwam ie alleen nog binnen om te kijken of de trap er nog stond. laten we eerlijk zijn: als je bij operatie negen zit en het woord comeback valt nog steeds, dan is dat geen topsport meer maar een abonnement waar vooral anderen aan verdienen, zeg maar.
FransDansen mist echt het punt: bij Vonn gaat het niet om “anderen die eraan verdienen”, maar om iemand die haar hele identiteit aan die sport heeft opgehangen en nu mentaal nog niet kan accepteren dat het klaar is. En ja, artsen/teams hebben óók een verantwoordelijkheid om niet elke keer weer “misschien kan het nog” te verkopen als het lichaam al negen keer nee heeft gezegd, maar ok alsof een kampioen ineens rationeel gaat doen omdat jij het een abonnement noemt.
Negen keer opengeknipt en dan nog “comeback” als optie op tafel, dat is geen topsport meer maar verslaving aan applaus. En die hele entourage roept natuurlijk door, want zolang zij skiet verdienen anderen ook nog wat mee.
tja, bij skiën is “comeback” niet even weer een rondje joggen hè, dat is met 120 per uur de berg af en hopen dat je knie niet besluit er vandaag mee te kappen. ik snap het emotioneel wel: als je stopt voelt het alsof die val het laatste woord had, maar je lijf geeft al járen het sein “eindhalte, iedereen uitstappen”...
Snap dat ze het niet kan loslaten, als je stopt voelt het voor haar vast alsof die val wint. Maar negen operaties en dan nog “misschien meer”… op een gegeven moment is het ook gewoon oké om te zeggen: klaar, ik wil nog normaal kunnen lopen met 50.
Dit is precies waarom topsport zo’n verslavende mindfuck is: je lijf schreeuwt STOP en je hoofd blijft maar onderhandelen met “nog één keer”. Heb zelf na m’n 3e knie-operatie ook veel te lang gedaan alsof doorbeunen “karakter” was, tot ik merkte dat ik niet eens meer normaal een trap af kon zonder pijn en chagrijn. Negen operaties… op een gegeven moment win je niet van die val door terug te komen, maar door te kiezen voor een leven waarin je nog kan lopen, lachen en gewoon in de bergen zijn zonder dat je lichaam elke dag oorlog voert.
StansenNL mist dat “lijf zegt eindhalte” niet alleen door die sport komt, maar ook omdat er een hele medische en sponsor-machine achter zit die altijd nog een ingreep, nog een revalidatietraject, nog een comeback-docu kan verkopen!! 9 operaties en dan nóg praten over 2027/28… ergens moet iemand zeggen: stop, dit is geen heldenverhaal meer maar slijtage en verdienmodel, ik heb dat in de zorg zó vaak gezien. en ja ik was zelf ook zo hoor, dacht echt dat het altijd om de patiënt ging… tot je ziet hoe hard er aan hoop verdiend wordt!!!
Nou ja, altijd maar roepen “verdienmodel” vind ik ook zo makkelijk, die vrouw heeft zóveel meegemaakt en als zij nog één keer wil kijken of het kan, met artsen die gewoon ja of nee zeggen, laat haar toch, hoor. Je kunt ook stoppen met iets waar je hart ligt, maar emotioneel is dat soms net zwaarder dan die operatie, toch.
Feit is ook: elke operatie is weer littekenweefsel, stijvere gewrichten en meer kans op chronische pijn, dan is het niet alleen conditie terugtrainen maar soms gewoon schade beperken. Dat ze zegt dat ze het emotioneel niet aankan, klinkt voor mij als rouw om een lijf dat niet meer doet wat je hoofd wil, daar is een sportpsycholoog net zo logisch als een orthopeed. en als ze ooit terugkomt, hoop ik vooral dat het op een veilige knie is en niet op een verhaal voor de camera.
“Feit is ook” ja, maar je doet nu alsof operatie = automatisch einde verhaal. Er zijn zat sporters met een knie vol hardware die met goede revalidatie juist weer functioneel terugkomen, het hangt mega af van wat er precies kapot is (kraakbeen? banden? standafwijking?) en waarom er nog een 9e ingreep moet komen. Bron trouwens dat “er meer zullen volgen” al medisch zo is ingeschat en niet gewoon een dramatische kop? En dat “verhaal voor de camera” vind ik ook makkelijk: Vonn is al 20 jaar publiek bezit in de media, maar dat zegt niks over haar motivatie of risico-inschatting. Wie begeleidt haar nu echt inhoudelijk—welke orthopeed/kliniek, welk protocol—of is dit allemaal gebaseerd op één emotionele quote in een interview?
Ze mist één ding: na acht/ negen operaties gaat het niet alleen om “wat is er kapot”, maar ook om wat er nog over is aan belastbaarheid van weefsel en bot, en dan wordt elke volgende ingreep óók een risico op complicaties en nóg langere revalidatie. En “meer zullen volgen” is vaak geen hard medisch schema maar gewoon de realiteit dat ze stapsgewijs moeten kijken wat aanslaat, dat klinkt dramatisch maar is soms gewoon de bijsluiter. Emotioneel is leuk voor de quote, maar de echte vraag is of haar lijf nog een seizoen World Cup-landing aankan, niet of ze gemotiveerd is.
DocFatima vergeet even dat je na 8-9 operaties ook gewoon klaar kunt zijn met het hele circus eromheen: elke revalideren-voor-de-camera ronde trekt je kop net zo hard leeg als je knie. En “veilig terugkomen” klinkt leuk, maar topsport is juist telkens op het randje rijden, anders hoef je niet eens te starten, ach jong.
Na zoveel operaties ben je niet meer “aan het skiën”, maar aan het runnen van een medische roadmap met af en toe een afdaling ertussen. heb zelf een paar keer langdurig gerevalideerd (knie/enkels) en het slopende is niet de pijn maar de eindeloze loopband: fysio, scans, hoop, setback, repeat—je hoofd raakt gewoon out of memory. simpel: als je nu al zegt “emotioneel niet aan te kunnen”, dan is die comeback geen sportplan maar coping, en dat is een dure manier om jezelf kapot te patchen.
AntonioDev mist één ding: het gaat niet alleen om “koping” of een kapot sportplan, het is óók identiteit en levensenergie die vastzit in die afdaling. Als je lijf na 8/9 operaties nog steeds “ja” blijft roepen maar je hart zegt ik kan dit emotioneel niet dragen, dan is dat geen zwakte maar een signaal dat de balans weg is en dat je eerst heel-wording nodig hebt ipv nóg een fix van buitenaf. Westerse geneeskunde kan haar knie misschien patchen, maar het zenuwstelsel en het trauma van die val moet ook landen, anders wordt elke comeback gewoon een herhaling in een nieuw jasje.
ach jong, “op het randje rijden” ja leuk voor de kijkcijfers, maar na ACHT operaties is het randje toch gewoon afgrond?? hoeveel schroeven en pezen moet er nog in voordat iemand zegt: stop nou eens, je bent geen raceauto die je steeds de pit in rolt?! en dan straks weer “heldin” roepen als ze terugkomt en stil zijn als ze weer kapot gaat, moet dat dan normaal zijn???
Snap de frustratie, maar “stop nou eens” is makkelijk roepen vanaf de bank. Zij leeft al jaren met pijn en identiteit als sporter, dan is die drang om terug te komen niet rationeel maar wel menselijk, alleen moet er iemand in haar omgeving ook durven zeggen: nog één keer en je loopt straks op 55 met een kunstknie en spijt.
mooie analyse maar je mist ff het grootste ding: topsport is ook gewoon identiteit en geld en sponsors dus die “comeback” is niet alleen emotie maar ook contractdruk en ego management, veiligste knie wint zelden van de cashflow rip
Na zoveel knie-ellende is het niet alleen de vraag of ze nog kan skiën, maar ook of ze straks op haar 50e normaal trap kan lopen zonder dagelijkse pijnstillers. En dat emotionele stuk is vaak ook gewoon posttrauma na zo’n klap, je brein blijft die val herhalen en dan voelt stoppen als verliezen, terwijl het soms juist de enige gezonde keuze is. Hopelijk zit er iemand in haar team die niet alleen naar 2027/28 kijkt, maar ook naar de rest van haar leven.
Wat mij opvalt: in topsport wordt “comeback” nog steeds als morele plicht verkocht, terwijl negen operaties gewoon een medisch dossier zijn waar je de rest van je leven last van kunt hebben; die trap op je vijftigste is echt geen bijzaak. En DocFatima heeft gelijk over dat brein dat blijft terugspoelen, maar stoppen is niet “verliezen”, het is kiezen voor functioneren zonder elke dag pijn en angst—dat lijkt me pas winnen. Kleine taalnoot: het is *posttraumatisch* (of PTSS), niet “posttrauma”.
Wie het ziet, ziet het: dit is ook gewoon de medische industrie die aan zo’n topsporter verdient, elke “fix” weer een nieuwe ingreep, nieuw implantaat, nieuwe revalidatie, en niemand die hardop zegt: misschien is het genoeg geweest!! Ik heb in de zorg zó vaak gezien hoe je van patiënt naar verdienmodel schuift, en bij beroemdheden gaat dat nog sneller omdat er altijd een comeback-verhaal te verkopen is. en ja ik was zelf ook zo, dacht vroeger: arts weet het wel… tot je ziet hoeveel er geduwd wordt richting snijden en doorgaan!!!
dus omdat iemand 41 is en beroemd, moet je ineens gaan roepen dat artsen alleen maar “verdienen” aan operaties?? alsof zo’n vrouw voor de lol 8 keer onder het mes gaat en maanden revalideert, echt waar?? en dan “misschien is het genoeg geweest” ja dat bepaalt zij toch zelf met haar artsen, wie zijn wij om vanaf de bank haar lijf af te schrijven?!?!
Ach Karen heeft gelijk, m’n collega hier had z’n heup al 6 keer open en toch wou ie weer de kraan in, dat is geen “dokters willen verdienen” maar koppigheid en topsport in je kop alleen ja, op een dag zegt dat lijf gewoon nee en dan lig je niet op de piste maar thuis op de bank te mopperen
Hier in Thailand noemen ze dat geen “koppigheid” maar verslaving aan applaus en adrenaline, en artsen die vrolijk blijven sleutelen zolang de patiënt ja knikt. Acht, negen operaties en dan nog over 2027/28 praten… dat is geen topsportmentaliteit meer, dat is niet kunnen accepteren dat je lijf al lang klaar is. En ja, op een dag is het niet “thuis op de bank mopperen” maar gewoon nooit meer normaal lopen, maar dat past niet in het comeback-sprookje hè.
Karen mist wel ff dat het niet alleen “zij bepaalt het met haar artsen” is, want je zit ook in een sportwereld vol sponsors, druk en ego waar je lijf soms het laatste is dat mee mag praten… en die artsen-opmerkingen zijn flauw, maar blind vertrouwen alsof geld en belangen nooit meespelen is ook naïef. gun haar vooral rust en eerlijke begeleiding, met liefde en verbinding, hopelijk kiest ze straks voor wat haar echt heel maakt.
tuurlijk Wilma, elke orthopeed zit ’s avonds met een sigaar z’n “Vonn-implantaatbundel” te tellen… laten we eerlijk zijn: als je knie bij bocht één al uit elkaar klapt, is “misschien is het genoeg” geen complot maar gewoon natuurkunde, zeg maar.
ja joh, “natuurkunde”... alsof iemand na 8 operaties nog even voor de fun terugkomt omdat ze zin heeft in aandacht?!?! Heb je enig idee wat revalideren is en hoe kapot je mentaal kan zijn na zo’n klap?? en dan vanaf de bank roepen dat bocht één alles “uit elkaar klapt”, ben jij haar knie of haar arts ofzo???!!!
Karen, revalideren is hel en ik gun het haar ook niet, maar “natuurkunde” is hier gewoon de realiteit: na acht, straks negen operaties is je lichaam geen blanco vel meer en op 41 ga je niet nog even een World Cup-seizoen in omdat je wil laten zien dat je taai bent. In mijn tijd bij de KLM noemden we dat getunnelde focus: je blijft naar die ene landingsbaan staren terwijl de marges allang weg zijn, en dan is het juist de omgeving die een keer moet zeggen dat emotioneel willen niet hetzelfde is als fysiek kunnen. En die comeback in 2027/28… ja leuk op papier, maar elke extra ingreep is weer littekenweefsel, minder stabiliteit en meer pijn, dat is geen “vanaf de bank roepen”, dat is gewoon hoe een versleten knie werkt.
Jaap mist één ding: topsport is niet alleen “knie versleten”, het is ook identiteit, en juist daarom blijft iemand als Vonn dat gat in haar hoofd vullen met nóg een doel; dat kun je niet wegzetten als tunnelvisie van een kantoorman. De omgeving “moet ingrijpen” klinkt stoer, maar wie is dat dan, een arts met een contract, een sponsor met belangen, of een familie die óók niet wil zeggen dat het voorbij is? En eerlijk: alsof een World Cup-comeback alleen gaat om winnen; soms wil iemand gewoon één keer zélf het einde bepalen, al is het op halve kracht. Het zij zo, maar die emotionele kant is óók gewoon realiteit, net zo hard als littekenweefsel.
Pietansen mist dat een lichaam geen project is dat je eindeloos “bijstelt”: na 8-9 operaties ben je niet meer aan het sportsturen maar aan het schade beperken, en dan wordt die identiteit juist een valkuil. In de praktijk hoor je ook gewoon iemand te beschermen tegen zichzelf, ook als dat niet stoer klinkt, want nog één keer “zelf het einde bepalen” kan ook betekenen dat je de rest van je leven met pijn loopt.
Na 8 operaties is het vaak niet meer terug naar vroeger maar kiezen tussen minder pijn of net iets meer kunnen, en elke nieuwe ingreep maakt revalideren zwaarder. Die emotionele klap is ook logisch, topsport is haar identiteit, maar je kunt niet blijven spelen met knie/heup/rug zonder dat je straks op je 50e al chronisch pijnpatiënt bent. Hopelijk zit er iemand in haar team die niet alleen naar 2027/28 kijkt, maar ook naar hoe ze de trap op wil lopen over 10 jaar.
AnkeBio doet alsof “beschermen tegen zichzelf” een soort neutrale zorgplicht is, maar dat is gewoon betutteling met een warm sausje. Topsport ís schade beperken, dat hele vak bestaat uit knieen, schouders en ruggen aan elkaar plakken tot het niet meer gaat. En “nog één keer einde bepalen = levenslang pijn” is ook lekker stellig: de cijfers kloppen niet, sommige operaties zijn juist om later minder pijn te hebben, niet meer.
8-9 operaties en dan nog praten over “comeback” is geen topsport meer, dat is een rouwproces dat je probeert te overschreeuwen. Ik zie het ook bij mensen die na een ongeluk blijven duwen op revalidatie omdat stoppen voelt als falen, en dan zitten ze op hun 45e vast aan pijnstillers en kunnen ze nog geen trap op zonder spijt. Bescherm haar tegen zichzelf ja, want emotioneel “het einde zelf bepalen” klinkt stoer maar je lijf betaalt de rekening voor de rest van je leven.
“Bescherm haar tegen zichzelf” is echt zo’n paternalistische reflex: Vonn is 41, kent haar lijf en risicoprofiel beter dan wij vanaf de bank, en een comeback in 2027/28 is juist een signaal dat ze níet blind doordendert maar plant en afweegt. Meer operaties = niet automatisch “straks verslaafd aan pijnstillers”; bij topsporters zijn revisies/complicaties helaas vrij normaal en veel doen daarna gewoon nog jaren prima functioneren. En stoppen voelt niet alleen als falen, het is ook identiteit/werk/inkomen, dus doe niet alsof “gewoon ophouden” mentaal de gezonde default is? Laat haar artsenteam de medische grens trekken, niet een forumdiagnose.
Identiteit speelt zeker mee, maar “één keer zelf het einde bepalen” is bij een negende knie-op vaak geen romantisch script meer maar gewoon risico stapelen: elke ingreep vergroot de kans op artrose/chronische pijn en dan lever je in op basisdingen later. En die “wie moet ingrijpen”-vraag is precies het punt: artsen kunnen alleen medisch adviseren, maar in zo’n topsport-ecosysteem zitten er altijd prikkels om door te duwen. Misschien is de echte autonomie juist durven stoppen vóórdat je lijf je dwingt?
Bij zulke knie/been-operaties is “nog eentje dan” vaak wishful thinking: elke ingreep vergroot de kans op artrose en chronische pijn, en dan gaat het niet meer om topsport maar om normaal traplopen op je 55e. Wat ik hier mis: waarom is er in die hele skiwereld zo weinig openheid over de échte lange-termijn uitkomsten, hoeveel ex-toppers lopen later met protheses rond? En emotioneel snap ik het ook: stoppen voelt alsof die val wint, maar je lijf wint uiteindelijk altijd, of je nou wil of niet…
die “je lijf wint altijd” is ook maar half waar hoor, je lijf knapt soms juist op als je blijft vechten en goede dokters hebt. en die openheid over protheses… tja, in elke sport en op elke boerderij lopen zat mensen later met versleten knieën, dat is niet alleen de skiwereld, dat is het leven na jarenlang over de grens gaan. als zij zegt 2027/28 dan klinkt dat niet als wishful thinking maar als iemand die precies weet wat ze opgeeft en wat ze nog hoopt, en dat mag best.
Goh, bij al die operaties vraag ik me ook af wie er nog “ja” zegt in zo’n medisch team: ergens moet er toch een punt komen dat je niet meer repareert maar alleen schade stapelt. En als ze nu al zegt dat het emotioneel niet lukt, dan is dat misschien juist het signaal om eerst mentaal te herstellen en niet meteen weer een datum op 2027/28 te plakken, toch?
Rita, dit is een rare frame: alsof een medisch team “ja” zegt omdat ze haar per se weer op ski’s willen hebben. Die operaties zijn vaak gewoon nodig om überhaupt fatsoenlijk te kunnen lopen en pijn te verminderen, dat is geen “schade stapelen” maar proberen functioneel te blijven. En dat ze emotioneel stuk zit is juist logisch na zo’n klap; dat betekent niet automatisch dat je nooit meer een doel mag uitspreken voor 2027/28, soms is dat juist houvast terwijl je revalideert.
Ach ja, ik herken dat van m’n pa: elke keer weer “nog één ingreep en dan ben je er”, maar je stapelt ook gewoon pijn en teleurstelling op, en mentaal ben je op een gegeven moment gewoon leeg. Als zij nu al zegt dat ze het emotioneel niet trekt, dan is dat juist het eerlijkste signaal om ff te stoppen met dat comeback-gedoe en eerst mens te zijn.
Mirjam heeft wel een punt over dat mentale slijtageslagje, maar “ff stoppen en mens zijn” is ook makkelijk praten als je hele identiteit al 20 jaar op snelheid, pijn en presteren draait. In topsport is terugkomen na ellende bijna het standaard script, en artsen/teams/merken hangen er ook omheen dus niemand zegt echt: klaar ermee, ga lekker wandelen. Alleen ja, bij operatie 9 zit je niet meer in comeback-modus maar in schadebeperking, en dat applaus betaalt later je knieën niet terug.
Rita mist vooral dat die “ja” van het medisch team vaak gewoon betekent: we kunnen je pijn en functie nog wat verbeteren, niet: je bent weer topfit voor wereldbekers. En als zij zelf al zegt dat ze het emotioneel niet trekt, dan is 2027/28 prikken vooral jezelf gek maken; eerst accepteren dat stoppen ook een uitkomst is. acht, negen operaties... op een gegeven moment is je lijf geen project meer.
Rita mist hier echt het verschil tussen “comeback” en gewoon kunnen functioneren: zo’n team zegt vaak ja omdat je anders met chronische pijn en scheef herstel blijft zitten, niet omdat ze haar per se weer van een berg af willen jagen. En dat ze emotioneel kapot zit én tóch 2027/28 noemt is juist menselijk; een doel kan ook een soort anker zijn terwijl je lijf (en je hele interne ecosysteem) nog in de war ligt.
Iedereen roept “stoppen”, echter bij topsport is dat ook gewoon je inkomen, je team, je hele dagritme en zelfs je verzekeringen die eraan hangen, dus het is niet alleen een emotioneel knopje. Daarentegen zou ik juist willen dat er in die wereld een soort onafhankelijke second opinion standaard is (niet van sponsor/ploegarts), zodat je niet per ongeluk door blijft modderen omdat het verhaal nog geld oplevert. En als ze pas 2027/28 denkt: prima, maar dan wel met een plan voor leven ná de piste, anders wordt elke operatie weer een uitstel van rouw.
Nee hè Marian, da “onafhankelijke second opinion” klinkt mooi maar in die topsport gaat die ook gewoon mee in het circus, iedereen kent mekaar en niemand wil de ster echt afschrijven. Als ge na 8 operaties nóg denkt aan 2027/28 dan is het al lang geen plan meer maar verslaving aan applaus, en dan helpt geen rapportje van een dokter.
MarianCDA doet alsof dit vooral een “plan na de piste” issue is, maar het hele topsportcircus is gewoon een industrie die lichamen opbrandt en dan zegt: eigen keuze, next. onafhankelijke second opinion? ja graag — maar dan ook zonder sponsors/medische business die aan elke comeback-operatie verdient, want anders is het gewoon damage control met een strik eromheen. En 2027/28… dat is geen rouw uitstellen, dat is een systeem dat je pas laat stoppen als je knie letterlijk op is.
Ach iedereen roept hier “stoppen”, maar als je hele leven op schema’s, rehab en winnen staat is stilzitten pas eng, alleen hoop ik dat d’r arts een keer nee zegt ipv dat sponsors en ego de planning maken
ach ja, iedereen roept “stoppen” maar als je je hele leven maar 1 ding bent geweest, dan is stilzitten echt enger dan nog een operatie. hoop alleen dat ze ook iemand heeft die eerlijk zegt hoe je leven met pijn eruit ziet, want daar zit je na je carrière ook nog elke dag mee.
nee maar dat hele “comeback in 2027/28” klinkt ook een beetje alsof er al een draaiboek klaar ligt voor sponsors en tv, terwijl zij ondertussen gewoon weer onder het mes moet… gun haar zó dat iemand een keer zegt: je mag ook stoppen en tóch nog onderdeel van die sport blijven (coach, commentaar, talenten begeleiden) zonder dat het voelt als ‘falen’ of je val die wint.
Dat “iemand moet zeggen dat ze mag stoppen” is wel erg betuttelend; Vonn is 41, geen stagiair die tegen zichzelf beschermd moet worden. Als zij na acht operaties nog denkt dat 2027/28 haalbaar is, dan is dat juist realisme: revalidatie en planning horen bij topsport, sponsors of niet. En coachen of commentaar geven is leuk, maar dat is een ander vak; je kunt niet doen alsof dat hetzelfde is als zelf weer aan de start staan.
Vanuit mijn praktijk: na zoveel operaties is het niet alleen “knie kapot”, je hele systeem raakt gewend aan stress, narcose, pijnstilling, revalidatie… dat zet je zenuwstelsel in een soort permanente fight/flight en dan voelt stoppen letterlijk als leegte, niet als rust. Misschien is die “comeback” minder sport en meer een poging om weer controle te voelen na trauma, en daar helpt nog een scalpel echt maar half bij; je kan ook aan je fascia, adem en trauma-release werken zodat het lijf weer veilig wordt vanbinnen, anders blijf je maar repareren aan de buitenkant.
Die yoga-praat mist één heel groot punt: topsporters zijn geen doorsnee “zenuwstelsel in fight/flight”, die zijn gewoon verslaafd aan competitie, status en het idee dat ze nog één keer kunnen bewijzen dat ze het nog hebben, en dat los je niet op met ademwerk en fascia-rollen. In mijn tijd bij de KLM zag ik ook collega’s die na een incident niet bang waren voor de pijn maar voor het moment dat je je uniform inlevert en ineens niemand je meer nodig heeft, en dát is bij Vonn precies die leegte waar ze het over heeft. En eerlijk, met negen operaties is het ook gewoon een harde rekensom: je kunt wel “controle” zoeken, maar je lijf stemt uiteindelijk gewoon niet meer mee, hoe spiritueel je het ook inkleurt.