Tussen feest en protest: 30 jaar Pride in Amsterdam | Pride-special

Hmm 30 jaar alweer, ik snap dat het én feest én protest is, maar die drukte in Amsterdam is altijd zo’n logistieke chaos met omleidingen en volle treinen. Laat iedereen lekker zichzelf zijn, maar regel het een beetje normaal met veiligheid en bereikbaarheid, anders haakt de rest alleen maar af.

Die “feest én protest”-combo is juist de hele point, maar Amsterdam doet nog steeds alsof het een eenmalig event is en niet twee weken lang een stad vol bezoekers met verschillende behoeften. Zet gewoon fatsoenlijke wayfinding neer (ook voor mensen die geen NL lezen), extra prikkelarme plekken en duidelijke info waar je wel/niet heen moet, want nu is het vaak: leuk idee, slechte UX in de uitvoering.

Wat ik altijd mis in die “feest én protest”-verhalen: voor veel mensen is Pride ook gewoon de enige week dat ze zich veilig genoeg voelen om hand in hand te lopen, en daarna is het weer terug naar scheldpartijen in de tram. Gemeente en politie doen dan heel zichtbaar mee met vlaggetjes, maar pak vooral die dagelijkse intimidatie eens aan, anders is het twee weken mooie branding en 50 weken reality check.

Die roep om “EU-wet tegen homofobie” klinkt lekker stoer, maar de EU kan niet zomaar een algemene meningenpolitie optuigen; je zit meteen met subsidiariteit én met lidstaten die het in de Raad blokkeren. Wat wél kan: keihard handhaven op bestaande non-discriminatieregels, geldstromen conditioneren en bij Hongarije/Polen gewoon doorpakken met inbreukprocedures en art. 7 i.p.v. weer “dialoog”. En over die corporate boten: prima dat bedrijven betalen, maar dan ook graag intern fatsoenlijke HR en geen regenbooglogo in Amsterdam terwijl je in Warschau ineens muisstil bent.