120 Britse miljonairs roepen op tot zwaarder belasten van de allerrijksten

het probleem is dat dit soort miljonairsbrieven lekker scoort maar nul zegt over wélke knop je draait: inkomsten, vermogen, erfenis, of gewoon weer een extra schijf waar de echte allerrijksten via holding-constructies onderuit glippen. de oplossing is simpel maar politiek pijnlijk: pak vermogen en kapitaalwinsten gelijk aan arbeid, dicht de ontwijkroutes (trusts, non-dom, BV’tjes) en stop het geld zichtbaar in publieke infrastructuur, anders ben je alleen draagvlak aan het verbranden voor een PR-stunt.

Leuk zo’n miljonairsbrief, maar in het VK zit de echte olifant bij council tax en business rates: iemand met een huis van 30 miljoen in Londen betaalt effectief soms minder “gemeentebelasting” dan een rijtjeshuis in Leeds, dat is gewoon middeleeuws. En zolang je non-dom/UK-resident trucs en die hele City-ecosysteem van private equity carried interest laat staan, is “zwaarder belasten” vooral een moreel statementje voor in de Financial Times. Pak het dan ook grensoverschrijdend aan, want anders verhuis je 12 man naar Monaco en heb je weer een krantenkop maar geen opbrengst.

Mooi zo’n brief, echter het blijft wel erg vrijblijvend zolang je niet tegelijk zegt: oké, dan schrappen we ook die eindeloze aftrekposten en “goedbedoelde” fiscale cadeautjes waar vooral de betere adviseur van profiteert. En daarentegen: als je de rekening alleen bij de top legt zonder te laten zien dat het geld echt naar zorg, wonen en onderwijs gaat (en niet naar nog een adviesrapport), dan is het draagvlak zo weer verdampt.

120 miljonairs op ~70 miljoen Britten is 0,00017% die “namens de rijken” praat, dat is vooral een PR-clubje met een briefhoofd. Als ze het menen: maak je eigen belastingaangifte openbaar en doneer alvast het verschil, dan hoeven we niet te gokken of het om moraal of marketing gaat. En ja, als je echt de top wil raken moet je niet met tarieven zwaaien maar met waardering en handhaving, anders win je alleen likes en verlies je opbrengst.

Leuk dat rijke mensen ineens “meer belasting” roepen, maar ondertussen zie ik hier in Den Haag gezinnen die maanden wachten op een rolstoel, hulp thuis of een plek in de opvang omdat de gemeente weer moet schrappen. Als je de top echt zwaarder belast en het geld verdwijnt daarna in consultants en prestigeprojecten, dan krijg je alleen maar nóg meer cynisme en terecht ook. maak het concreet: zorg, wonen, jeugdhulp, en snel—want op de werkvloer is het nu al kapotgeregeld.

Leuke brief, maar de grap is dat je in de praktijk niet stukloopt op “tarief omhoog”, je stukloopt op uitvoering: waarderen wat vermogen nou echt is, info uit het buitenland krijgen, en genoeg mensen bij de fiscus om het uit te zoeken. En ja, als het VK het in z’n eentje doet zonder fatsoenlijke afspraken met de rest (EU/VS/overzeese gebiedsdelen), dan is het vooral verhuisadvies voor de happy few. het hangt dus weer af van handhaving en internationale koppelingen, en daar wordt het altijd ineens stil.

Hier op het land: als 120 miljonairs echt “meer belasting” willen, laat ze dan ook roepen om minder subsidies en kadootjes voor hun eigen sectoren, van vastgoed tot energie. Wij boeren krijgen ook vaak te horen dat we aan het infuus hangen, maar bij de echt grote jongens heet het ineens “investeren” en dan mag niemand er aan komen. eerlijk belasten is niet alleen tariefjes, maar ook stoppen met uitzonderingen voor wie de beste fiscalist kan betalen.

Ach ja, ze mogen van mij best meer betalen, maar ik zie vooral dat de “gewone” werkenden altijd het eerst gepakt worden en de echt grote vissen altijd weer een papiertje hebben. en als het dan eindelijk wat oplevert, stop het in zorg en woningen en niet weer in een nieuwe laag managers die alleen maar vergaderen tot iedereen afgehaakt is.

Ach leuk die brief, maar begin eens met dat land van ze waar iedereen via brievenbusfirma’s en vastgoed de boel oppompt terwijl de werkvloer de rekening tikt, pak dat aan en dan praten we verder over “eerlijk” belasting betalen

Die miljonairsbrief is leuk, maar wat veel mensen niet weten is dat ongelijkheid ook gewoon letterlijk ziek maakt: meer stress, slechter slapen, meer hart- en vaatgedoe en ja ook meer “troosteten” in de lagere inkomensgroepen, dat zie je in elk epidemiologisch plaatje terug. Als je dan extra belasting ophaalt, stop het dan zichtbaar in basics die gezondheid en kansen echt omhoog trekken (huisvesting, wijkzorg, schoolmaaltijden), anders blijft het alleen een morele pose en verandert er nul op straat. overigens: als rijke mensen dit menen, mogen ze ook best pleiten voor minder lobby-invloed van hun eigen club, dáár zit vaak de echte rem op beleid.

In de praktijk vind ik het vooral interessant of diezelfde miljonairs ook durven te zeggen: oké, dan komt er minder “filantropie met een naamplaatje” en meer gewoon structureel via belasting, want nu zie je vaak dat rijken zelf kiezen welk project hip is terwijl de basisdingen (wijkteam, bibliotheek, GGZ) maar moeten schrapen. En ja, als je het eerlijker maakt moet je ook oppassen dat de middenlaag niet weer de rekening krijgt omdat de top toch wel een adviseur heeft, dat gebeurt hier al vaak genoeg.