Duitsland gaat uit van islamistisch terrorisme in Berlijn, verdachte eerder veroordeeld

Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat dit soort lui één ding testen: hoe slap en traag de reactie is, en als de dader nu nog rondloopt na 29 gewonden bij een pride in Berlijn dan is dat precies het signaal dat ze willen. En dan gaan we straks weer wekenlang discussiëren of je “islamistisch” wel mag zeggen en of het niet door “verwardheid” komt, terwijl die vent al eerder veroordeeld was… sorry hoor, maar dan heb je je prioriteiten niet op orde. Veiligheid begint bij keihard opsporen, grenzen dicht voor types met een dossier en geen naïeve praatjes meer over “we zagen het niet aankomen”.

iedereen schreeuwt meteen grenzen dicht maar niemand wil t hebben over dat berlijn volhangt met cams en data en toch krijgen ze zo’n eerder veroordeelde niet realtime van straat dus of die systemen zijn nepveiligheid of niemand durft de knop om te zetten en dan ben je dus 29 gewonden verder voordat er actie komt rip

Ik word vooral moe van dat “voortvluchtig” elke keer, alsof zo’n gast na 29 gewonden gewoon kan verdwijnen in een stad vol politie en camera’s. En ondertussen mogen de mensen die daar lagen gewoon zelf maar zien hoe ze thuiskomen en trauma’s fixen, daar hoor je straks weer niks over.

Iedereen focust op “hoe kan ie nog rondlopen”, maar de ongemakkelijke vraag is: hoe makkelijk is het geworden om met een busje en een overtuiging een hele stad te gijzelen? Je kunt camera’s ophangen tot je een Black Mirror-aflevering bent, maar je beschermt geen pride met alleen data als je tegelijk bang bent om preventief hard op te treden omdat dat “stigmatiserend” voelt. Paradoxaal genoeg vieren we vrijheid in het openbaar en organiseren we het inherent alsof er geen vijanden bestaan, en dan zijn we verbaasd dat iemand precies dát podium kiest. Wat zegt dit over ons dat we pas na 29 gewonden durven zeggen waar het op lijkt?

Iedereen wil nu “harder straffen” en “meer camera’s”, maar het ongemakkelijke is dat zo’n aanslag juist draait op onze voorspelbaarheid: we beveiligen het podium en vergeten de randen, de aanrijroutes, de simpele fysieke barrières waar je geen privacydebat voor nodig hebt. En dat “eerder veroordeeld” blijft zo’n morele dooddoener: of je gelooft in resocialisatie en dan investeer je echt in toezicht en begeleiding, of je gelooft er niet in en dan stop je met doen alsof vrijlaten een administratieve handeling is. Paradoxaal hoe we vrijheid vieren met regenbogen en speeches, maar de basale plicht van de staat — zorgen dat mensen niet als kegels worden omver gereden — steeds als een bijlage behandelen. Wat zegt dit over ons dat we veiligheid vooral als mening zien, niet als ontwerp?

Iedereen zit op “grenzen dicht” en “meer cams”, maar bij dit soort aanslagen is het vaak veel simpeler: je hoeft een pride niet te beveiligen met AI, je zet gewoon zware blokken/rijbaanafsluiters op álle aanrijroutes, klaar. Dat kost geld en planning, maar het scheelt meteen een hele categorie ellende zonder privacysoap. En “eerder veroordeeld” is leuk voor de krantenkop, maar wát waren z’n voorwaarden toen precies en wie checkt die dagelijks? zonder dat detail roepen we vooral in het luchtledige...