Statushouders moeten voortaan zo snel mogelijk aan de slag kunnen

prima dat ze sneller aan het werk moeten, maar dan moet je ook stoppen met dat eindeloze rondpompen via taalcursussen, “trajecten” en loketten waar niemand verantwoordelijk is als het na twee jaar nog steeds niks is. Geef mensen vanaf dag 1 fatsoenlijke taalles op de werkvloer, erken diploma’s sneller of zeg eerlijk “dit wordt omscholing”, en leg werkgevers ook wat op: niet alleen de krenten uit de pap plukken en de rest laten bungelen bij de gemeente. En 60% na vijf jaar klinkt stoer, maar als je ondertussen huisvesting, kinderopvang en die hele toeslagen-jungle niet regelt, dan kan je net zo goed 100% opschrijven en hopen dat de pers het slikt.

60% na 5 jaar klinkt leuk, maar wat is “volwaardige baan” dan: 32 uur vast contract, of ook 12 uur flex met toeslagen erbij?? even rekenen: als je mensen eerst 1-2 jaar in de wachtrij zet voor woning/BSN/gezinshereniging, blijft er van die 5 jaar gewoon 3 jaar over om “te slagen”. En dan verbaasd doen dat het niet lukt, ja sorry hoor.

60% na vijf jaar is vooral een KPI voor in een Kamerbrief, maar de echte bottleneck zit in de regels: zolang je mensen maanden laat wachten op een BSN, bankrekening en een VOG kun je “aan de slag” roepen tot je blauw ziet. En ja, werkgevers schreeuwen krapte, maar zodra het om taalniveau B1, rijbewijs, ploegendienst en “geen gat in cv” gaat, is het ineens heel stil. Maak het dan ook proportioneel: laat mensen meteen starten in sectoren met begeleiding en bouw taal/veiligheid on the job op, en stop met 355 gemeentelijke varianten die elkaar tegenspreken. Anders blijft het Brusselse woord voor dit plan gewoon: implementatierisico.