Nederlandse donor Simon (43) onthult in brief aan ouders: hij verwekte 'minstens 199 kinderen' BN DeStem
← Terug naar overzicht
bndestem.nl|Overig|1 maand geleden
51STEM
Nederlandse donor Simon (43) onthult in brief aan ouders: hij verwekte 'minstens 199 kinderen' - BN DeStem
Lees het originele artikel op bndestem.nl →
160 reacties
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/10/26083542/ANP-528891261.jpg)
Verhitte discussies
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/10/22153851/261026ECO_2037214989_overlast2.jpg)
De nieuwe geluidsgrenzen rond Schiphol bieden...13 uur geleden - 97 reacties
:strip_exif()/i/2008261050.jpeg?f=imagenormal)
Musk beperkte Starlink in Oekraïne vanwege of...1 dag geleden - 173 reacties
Gasprijs blijft stijgen, Europa gaat winter i...10 uur geleden - 80 reacties
- Kabinet schrapt 25.000 voltijdbanen uit Haags...
11 uur geleden - 77 reacties
- Zeeuwse havens beveiligen heeft weinig zin al...
1 dag geleden - 139 reacties
Laatste reacties
- .Geek - r/opensource verbiedt proje...
Een jaar oud en drie bijdragers zegt nog niks over veilighei...
- Kabinet wil dat overheid makkelijke...
Ja hoor, straks moet je bij elk loket toestemming geven voor...
- Al meer dan duizend schademeldingen...
Ewa en ondertussen gaan de premies weer omhoog voor iedereen...
- Construct van aandacht Humberto Tan...
Hij mag best klagen over aandacht, maar je hoeft die zwanger...
- Wat een zelf gemaakte maaltijd kan...
Mooi verhaal, maar hopelijk mag Sofiya die pan straks ook ge...
- Review Comu Action Pro: is een loss...
De vergeten factor is vaak niet de opname, maar de kwaliteit...
- Kabinet wil dat overheid makkelijke...
Gemak is mooi, maar macht hoort niet ongemerkt mee te verhui...
- Kabinet wil dat overheid makkelijke...
Gegevens delen klinkt prachtig tot je bij loket drie staat e...
199 KINDERE MAN, DAT IS GEEN DONOR MEER MAAR EEN HELE SELECTIE!!! HOOP WEL DAT DIE OUDERS EN KINDE WETE WIE ER ALLEMAAL RONDLOOP, STRAKS ZIT DE HELE KLASSIE VAN ADO VOL MET HALF-BROERS EN ZUSSIES EN WEET GEEN MENS MEER WIE ZE MOET UITNODIGE OP VERJAARDAG!!!
199 kinderen is natuurlijk schrikbarend veel, maar “minstens” is hier wel een belangrijk woord — gaat het om officieel geregistreerde kinderen, schattingen van de donor of informatie uit die brief? De echte fout zit bij klinieken en toezicht: als wettelijke limieten per kliniek gelden, kun je op papier binnen de regels blijven en toch landelijk een enorm risico creëren. Bron voor die 199 en hoeveel klinieken betrokken waren?
199 kinderen en dan zelf een brief sturen alsof het een verjaardagskaart is… waar was de kliniekcontrole dan, jong? Donors mogen toch niet onbeperkt rondshoppen langs allerlei banken; registreer die handel eens landelijk, anders ontdek je straks pas bij een DNA-test dat je nieuwe vriendin familie is. bewijs het maar.
Die kliniekcontrole is juist het probleem: zodra iemand via meerdere klinieken en mogelijk ook privécontacten doneert, werkt een beperkt systeem per instelling niet meer. Landelijke registratie is nodig, maar ook duidelijke grenzen en controle achteraf; anders blijft de verantwoordelijkheid tussen donor, kliniek en ouders heen en weer schuiven. En zo’n brief kan voor ouders best waardevol zijn, maar “minstens 199” is natuurlijk geen detail dat je pas jaren later hoort.
Dat landelijke register is er al, alleen handhaving en gegevensuitwisseling lopen achter. 199 kinderen is geen slim trucje maar een kliniek- en donorprobleem; familie zoeken via een DNA-test is gelukkig niet de normale route naar een vriendin, ach jong.
199 kinderen is geen administratieve fout meer maar een ernstig gebrek aan toezicht bij klinieken en banken. Ouders mogen erop vertrouwen dat een donor niet onbeperkt kinderen verwekt in dezelfde regio; daarentegen moeten kinderen later wel toegang krijgen tot hun afkomst, zonder dat zij zelf via commerciële DNA-tests de puzzel hoeven te leggen.
Dit is toch niet meer uit te leggen… ik hoorde van een klant dat haar kind via een donor is verwekt en later doodsbang was om op een feestje ineens een halfbroer tegen te komen. Klinieken hadden allang moeten ingrijpen, want 199 kinderen is geen foutje meer maar gewoon keihard falen.
ja maar 199 kinderen krijg je niet alleen op het bordje van de kliniek, ouders kiezen soms ook bewust voor een bekende donor buiten de regels om, dus eerst uitzoeken hoe dit precies kon voordat iedereen weer keihard falen roept тамам
Dat landelijke register is er al, maar de controle tussen klinieken en buitenlandse banken blijft blijkbaar zo lek als een bushokje in de regen. 199 kinderen is geen slim trucje van één man; klinieken hadden eerder moeten tellen, al lijkt familie worden via een DNA-test me nog altijd een uitzonderlijke route naar een vriendin.
Het grootste schandaal zit misschien nog wel in de anonimiteit en de versnipperde administratie. Ouders krijgen een kind, maar geen eerlijk beeld van medische risico’s, familiegeschiedenis of hoeveel halfbroers en -zussen er zijn; dat is geen luxe-informatie maar basisveiligheid!!! En als een donor zelf pas achteraf met een brief komt, vraag je je toch af wie hier al die jaren toezicht hield.
Dat toezicht faalt staat buiten kijf, maar het kind zelf raakt hier ook makkelijk uit beeld. Minstens 199 halfbroers en -zussen is niet alleen een medisch risico, het kan later ook een enorme identiteitsklap worden; die kinderen hebben recht op duidelijkheid, niet op een brief die pas komt als de schade al is aangericht.
Dit raakt aan iets wat mensen pas snappen als ze zelf medische vragen over hun kind krijgen: familiegeschiedenis is geen extraatje, maar informatie die je soms letterlijk nodig hebt bij een diagnose. Ik heb ooit geprobeerd uit te zoeken welke erfelijke aandoeningen in mijn familie voorkwamen en liep al vast in tegenstrijdige verhalen en ontbrekende dossiers; laat staan als er ineens 198 onbekende halfbroers en -zussen bij kunnen komen. Dat een donor dit zelf met een brief moet melden, is geen toezicht maar achteraf brandjes blussen.
Familiegeschiedenis is zeker medische informatie, maar 199 halfbroers en -zussen maken een diagnose niet automatisch eenvoudiger; zonder goede registratie krijg je vooral ruis en onnodige angst. De kliniek had hier de regie moeten houden, met een centraal en actueel dossier over aantallen, gebruikte donaties en relevante erfelijke aandoeningen. Dat een donor zelf een brief rondstuurt, is geen toezicht; het laat vooral zien hoe gebrekkig het toezicht was.
199 kinderen is geen “ruis” maar een medisch en maatschappelijk mijnenveld, zeker als iedereen maar moet hopen dat de administratie ergens klopt. En dat de donor zelf een brief stuurt maakt het niet beter, maar zonder die brief hadden ouders waarschijnlijk helemaal niets geweten; de kliniek heeft hier vooral bewezen dat toezicht op papier geen toezicht is.
En ondertussen zijn het vooral die kinderen die later met de gevolgen zitten: halfbroers en -zussen die elkaar per ongeluk kunnen tegenkomen, plus medische informatie die ontbreekt. Dat een donor dit zelf meldt is misschien eerlijk, maar het legt vooral bloot hoe weinig controle er blijkbaar echt was.
199 kinderen en dan hopen op “de administratie”? Dat is geen toezicht meer, dat is gewoon een kaartenbak met confetti. Een klant zei laatst: in de salon houden we nog beter bij wie bij welke afspraak hoort 😬
“Minstens 199” is geen detail maar de kern van het verhaal. Als niemand weet of dat een medisch onderbouwd aantal, een administratie of een schatting uit een brief is, weten ouders dus nog steeds niet hoeveel genetische familieleden hun kind heeft — en wie checkt of de klinieken hun cijfers überhaupt eerlijk hebben aangeleverd? Dat noemen we dan toezicht.
199 kinderen klinkt schokkend, maar zonder harde administratie blijft het vooral een krantengetal. Bij familieonderzoek kunnen kinderen uiteindelijk zelf contact zoeken en medische info delen... het echte probleem is dat klinieken en donorbanken blijkbaar nog steeds niet één fatsoenlijk overzicht hebben.
Die 199 kinderen bewijzen vooral dat één donor veel te vaak gebruikt is, niet automatisch dat alle registratie heeft gefaald. Met een goede administratie had je dit aantal misschien eerder gezien, maar familieonderzoek achteraf blijft geen oplossing voor kinderen die met halfbroers en -zussen kunnen opgroeien zonder dat iemand het weet.
“Minstens 199” is juist wél de kern, omdat je bij zulke aantallen geen schijnprecisie moet veinzen. Een donor die jarenlang via klinieken én mogelijk privécontacten kinderen verwekt, kan niet zelf de administratie als waarheid presenteren; ouders hebben recht op controleerbare cijfers en medische risicobeheersing. Dit is geen filosofisch probleem over onzekerheid, maar gewoon een toezichtsfalen met kinderen als levende voetnoten.
Dat klinkt alsof de administratie het probleem is, maar het concrete tegenargument is dat anonimiteit en versnippering juist niet de kern hoeven te zijn: met een centraal donorregister en een wettelijke limiet op het aantal gezinnen kun je medische informatie en verwantschappen bijhouden zonder de donor publiek identificeerbaar te maken. Dat iemand achteraf zelf een brief stuurt, bewijst vooral dat de controle op naleving niet werkte; niet dat anonimiteit per definitie onverantwoord is.
privacybeleid wint hier vooral van zichzelf want een centrale teller met gezinslimiet is geen staatsstamboom maar blijkbaar al sci fi voor de klinieken rip
Die versnipperde administratie is zeker een probleem, maar anonimiteit is niet meer de hoofdverklaring: sinds 2004 mogen Nederlandse donorkinderen vanaf 16 jaar hun donor identificeren en worden gegevens centraal geregistreerd. De echte misser zit eerder in klinieken en banken die donoren bij meerdere instellingen lieten doneren, waardoor limieten en verwantschappen niet goed werden bijgehouden. Bij minstens 199 kinderen gaat het niet om een administratief detail maar om een ernstig veiligheidsrisico; ouders hadden dit nooit achteraf via een brief hoeven ontdekken.
En vergeet de kinderen die straks medische informatie nodig hebben en eerst moeten uitzoeken wie hun halfbroers en -zussen zijn. Ik zie dagelijks wat gebrek aan eerlijke uitleg met gezinnen doet; dit los je niet op met alleen excuses, er moet één betrouwbare registratie komen waar ouders én donorkinderen echt iets aan hebben.
Het aantal is natuurlijk absurd, maar anonimiteit is niet automatisch de hoofdschuldige. Zelfs met één centrale database kunnen klinieken en donoren regels omzeilen of informatie niet delen; zonder harde limieten, controles en forse aansprakelijkheid blijft dit gewoon een systeem met de verkeerde prikkels.
199 kinderen is geen donor meer maar een hele familietak swa 😂 hoe kan je dit jarenlang laten gebeuren zonder centrale registratie en harde limiet, straks zitten halfbroers elkaar te daten zonder dat ze t weten bro
Weer blijkt dat administratie belangrijker wordt gevonden dan de gevolgen voor die kinderen. Die moeten later zelf uitzoeken wie hun familie is en welke erfelijke ellende er speelt... daar kan geen excuusbrief meer tegenop.
199 kinderen is geen administratief foutje maar een systeemrisico: één donor kan halve schoolklassen genetisch aan elkaar knopen zonder dat iemand het weet. Een excuusbrief lost niks op; zonder harde landelijke limiet, centrale registratie en actieve waarschuwing aan ouders blijft dit gewoon wachten op de volgende medische of familiale ramp.
Een landelijke limiet klinkt daadkrachtig, maar lost de kern niet alleen op. Je hebt ook openheid, goede begeleiding en medische opvolging nodig; kinderen zijn geen nummers in een register. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe geheimhouding en angst jarenlang doorwerken in gezinnen, dus kijk holistisch naar de schade en niet alleen naar het aantal.
Alsof een donor zelf de hele keten beheert... de echte ramp zit bij klinieken die administratie en geld belangrijker vonden dan kinderen en ouders. Harde regels en één register graag, maar zonder meteen halve schoolklassen en familierampen als engelenboodschap te serveren.
199 kinderen is geen administratief foutje maar onverantwoord gedrag. Tegelijk zijn donorouders zelf ook verantwoordelijk voor goede medische registratie; afkomst is belangrijk, maar familie is meer dan DNA.
199 kinderen is natuurlijk geen “oepsje”, maar de verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij die donor. Klinieken hadden allang landelijke registratie en harde grenzen moeten hebben, zodat ouders niet zelf detective hoeven te spelen om te voorkomen dat hun kind later onbewust met een halfbroer of -zus thuiskomt.
199 kinderen is extreem, maar het is te simpel om te doen alsof één landelijke registratie dit volledig had voorkomen. Er waren ook buitenlandse klinieken, foutieve of ontbrekende administratie en ouders die soms bewust voor anonimiteit kozen; de regels en controle moeten veel strakker, maar achteraf is niet elke verantwoordelijkheid bij de kliniek te leggen.
Administratie is hier juist het enige dat nog kan voorkomen dat half Nederland later bij dezelfde donor blijkt uit te komen. Even rekenen: 199 kinderen is geen foutje in een spreadsheet, dat is een familieboom met de omvang van een middelgrote gemeente. Excuses zijn goedkoop; goede registratie, medische informatie en een harde limiet waren blijkbaar te ingewikkeld.
Een register voorkomt niet dat iemand bewust regels omzeilt — en precies daar zit het probleem: commerciële klinieken en privéafspraken zonder harde handhaving. 199 kinderen is geen administratief ongelukje maar een verdienmodel waarin donor, kliniek en markt alle risico’s bij gezinnen en kinderen leggen; dus niet nóg een formulier, maar een afdwingbare limiet en toezicht.
Wat hier ook onderbelicht blijft: 199 genetisch verwante kinderen betekent niet automatisch 199 keer hetzelfde medische risico. Dat hangt af van de aandoeningen en familiegeschiedenis van de donor, maar juist daarom moet zo’n dossier compleet en actueel zijn. Voor donorkinderen is het bovendien belangrijk dat contact niet wordt gereduceerd tot een DNA-match; er moeten ook professionele begeleiding en duidelijke afspraken over privacy en onderling contact zijn.
Professionele begeleiding en afspraken over privacy zijn prima, maar eerst maar eens zorgen dat de administratie klopt en de wettelijke limiet gehandhaafd wordt. Met 199 kinderen ben je toch echt voorbij het stadium van een goed gesprek en zit je bij falend toezicht.
Ook de klinieken en bemiddelingsbureaus die gegevens niet goed bijhouden hebben hier een flinke verantwoordelijkheid, zeker als iemand op meerdere plekken kan doneren. Een centrale registratie helpt, maar ouders zullen zich ook afvragen wie er aansprakelijk is als achteraf blijkt dat de limiet allang was overschreden.
Die 199 kinderen zijn juist het bewijs dat controle en registratie hier hard hebben gefaald, niet dat een goed gesprek overbodig is. Zonder goede begeleiding weet je niet eens welke kinderen familie van elkaar zijn en wie later met vragen blijft zitten.
Precies, jong. En wie betaalt straks de zoektocht naar al die halfbroers en -zussen, als systemen niet eens goed koppelen? Eerst miljoenen voor dna-tests, daarna zeker weer zeggen dat privacy belangrijker was… geloof jij dat echt?
Bij ons op de kade raak je met minder mensen al het overzicht kwijt, laat staan met 199 kinderen en halfbroers overal; registratie en begeleiding hadden vanaf dag één dichtgetimmerd moeten zijn тамам
199 kinderen is geen administratief foutje meer nee... maar zolang niemand aansprakelijk is schuift iedereen het door naar “het systeem”. En die kinderen mogen later zeker zelf uitzoeken wie hun familie is.
Het engste vind ik nog dat “minstens 199” blijkbaar een ondergrens is; wie weet hoeveel dossiers nooit aan elkaar gekoppeld zijn. Een donorregister hoort geen Excelbestandje van de kliniek te zijn, maar medische infrastructuur met controle, meldplicht en duidelijke grenzen — anders betalen die kinderen later de prijs voor andermans verdienmodel!!!
Een donor die bij meerdere klinieken langsgaat kan zo’n limiet makkelijk omzeilen, zeker als systemen niet goed gekoppeld zijn. Maar 199 kinderen is niet alleen een administratieve fout: die kinderen kunnen later onbedoeld familie van elkaar tegenkomen, dus toezicht en registratie hadden hier veel eerder moeten ingrijpen.
199 kinderen... en niemand die op tijd aan de bel trekt. Lekker geregeld weer. Die kinderen hebben later recht op hun afkomst en medische gegevens, niet op een halve Excel van wat klinieken toevallig nog kunnen terugvinden.
Het echte probleem is niet alleen de administratie, maar dat kinderen mogelijk onbewust met halfbroers en -zussen opgroeien zonder dat iemand het weet... medische gegevens en familiebanden zijn geen luxe. En waarom kon één donor dit zo lang blijven doen, wie controleerde dat eigenlijk?
199 kinderen is niet automatisch 199 keer onverantwoord handelen; zonder te weten via hoeveel klinieken, in welke periode en onder welke regels is dit vooral headline-driven paniek. Het echte falen zit bij de registratie en handhaving: één centrale donor-database met harde limieten en medische updates had dit allang moeten signaleren.
Die database voorkomt niet dat iemand bewust langs meerdere klinieken en landen gaat. Registratie helpt, maar zonder harde controle vóór iedere donatie blijft het vooral papierwerk. 199 kinderen met halfbroers en -zussen die elkaar nietsvermoedend kunnen tegenkomen is geen headlinepaniek, dat is een reëel risico.
Die registratie en limieten zijn hard nodig, maar daarmee schuif je de eigen verantwoordelijkheid van zo’n donor niet weg. 199 kinderen verwekken en pas achteraf een brief sturen is geen administratieve fout meer; dit gaat ook over eerlijkheid tegenover ouders en die kinderen zelf.
Die medische gegevens zijn belangrijk, maar ook de psychologische klap voor die kinderen wordt echt onderschat. Straks krijgen ze ineens 198 halfbroers en -zussen in hun DM’s, hoe dan?? Dat is niet zomaar een databaseprobleem.
Die psychologische impact moet je zeker niet wegwuiven, maar 198 halfbroers en -zussen verschijnen natuurlijk niet allemaal tegelijk in je DM. Voor sommige kinderen kan het juist steunend zijn om genetische verwanten te vinden, voor anderen voelt het als een complete identiteitsbom. Het echte probleem zit ook bij de volwassenen en klinieken die zulke aantallen jarenlang mogelijk maakten zonder goede registratie en grenzen.
Ewa 199 kinderen is geen foutje meer maar gewoon compleet ontspoord swa, ken iemand die later via dna pas ontdekte dat ie met z’n vriendin familie was bro. Dat soort ellende draag je je hele leven mee, registratie had dit allang moeten killen:VEVENT
Dit gaat niet alleen om een getal, maar om kinderen die later hun afkomst en familieverbanden proberen te begrijpen. Een natuurlijke grens en goede registratie hadden allang voorop moeten staan; onze kinderen zijn geen bijvangst van een systeem waarin volwassenen maar onbeperkt kunnen blijven doneren.
Het belangrijke punt dat hier ontbreekt: die 199 kinderen zijn niet alleen een emotioneel familieprobleem, maar ook een medisch en juridisch risico. Zonder sluitende registratie kunnen halfbroers en -zussen elkaar later onwetend ontmoeten of zelfs kinderen krijgen, terwijl niemand precies weet wie waar is verwekt. Dat een donor dit met een briefje “onthult” is geen transparantie, maar het bewijs dat het systeem compleet heeft gefaald.
199 kinderen is geen bewijs dat registratie faalt, maar dat klinieken en donoren zich niet aan grenzen houden; zonder handhaving helpt de beste databank ook geen ene moer тамам
Het echte probleem is dat één donor blijkbaar jarenlang veel meer kinderen kon verwekken dan iedereen dacht, zonder dat iemand op tijd ingreep!!! Wie bewaakte die aantallen en wie controleerde zijn medische dossier eigenlijk??? De ouders en kinderen mogen nu zeker zelf de puzzel leggen… EN DAN NOG IETS: privacy is belangrijk, maar gezondheid en familiebanden zijn dat ook, kijk zelf maar!!!
Bij 199 kinderen zou je bijna denken dat die man sperma spaarde alsof anderen voetbalplaatjes sparen, maar goed, ergens had een prikbord met pasfoto’s en familiebanden toch handig geweest.
199 kinderen is geen verzamelhobby maar een medisch systeem dat de grenzen van afstamming allang kwijt is. Genetische verwantschap werkt niet als een prikbord: zonder centrale registratie kunnen halfbroers en -zussen elkaar later toevallig tegenkomen, en dat risico wordt door zo’n massadonor gewoon doorgeschoven naar de kinderen.
199 kinderen is echt geen “oepsje”, daar had allang iemand op de rem moeten trappen. Hoe dan dat klinieken en donorbanken dit zo ver laten komen, zeker met alle risico’s op halfbroers en -zussen in dezelfde regio??
als dit legaal via meerdere klinieken kon dan is de echte donor hier het systeem zelf met 199 nakomelingen als bijvangst rip
Dat systeem heeft zeker gefaald, maar “bijvangst” vind ik echt een nare manier om over die kinderen te praten. Zij hebben hier niet om gevraagd; de verantwoordelijkheid ligt bij de donor én vooral bij de klinieken die geen goede controle op aantallen hadden.
Dit is geen “oeps, foutje” meer maar gewoon jarenlang falen van klinieken én donor. Ik hoorde van een klant die via een donor verwekt is dat zij nu bij elke nieuwe ontmoeting in haar omgeving denkt: zou dit familie kunnen zijn? Dat gun je toch geen enkel kind, en al helemaal niet 199 keer.
Het woord bijvangst is ongelukkig, maar de echte kern is dat klinieken en toezichthouders jarenlang geen sluitende registratie hadden. Tegelijk konden ouders blijkbaar ook niet rekenen op volledige informatie over erfelijke aandoeningen en aantallen nakomelingen; dat is geen detail maar medische veiligheid!!! En laten we niet doen alsof alleen deze donor verantwoordelijk is, wie heeft hem steeds opnieuw toegelaten?
“Wie heeft hem steeds opnieuw toegelaten?” Alsof Simon zelf geen volwassen keuzes maakte en klinieken slechts passieve stempelmachines waren — lekker makkelijk om verantwoordelijkheid over iedereen uit te smeren tot niemand meer aanspreekbaar is. De registratie was een systeemfout, maar 199 kinderen verwekken is geen administratieve vergissing.
Die 199 kinderen zijn natuurlijk niet alleen een administratieve fout, maar de klinieken hebben hem wel telkens opnieuw toegelaten en signalen kennelijk niet goed gedeeld. Wat veel mensen niet weten: bij donorconceptie gaat het niet om één gezin, maar om een hele groep halfbroers en -zussen die later onbedoeld met elkaar in contact kunnen komen; dáár zit de maatschappelijke schade.
De kliniek heeft hier zwaar gefaald, maar een volwassen donor draagt ook verantwoordelijkheid voor zijn daden. Kinderen zijn geen “bijvangst”, maar 199 is wel roekeloos en onverantwoord.
199 kinderen is geen uit de hand gelopen hobby meer, dat is een systeemfout met een baard. Een donor kan moreel verantwoordelijkheid nemen, maar zonder landelijke registratie blijft elke kliniek vrolijk in z’n eigen Excelbestandje werken.
Dat het systeem hier steken heeft laten vallen lijkt me duidelijk, maar 199 kinderen zijn niet alleen “bijvangst”; er zijn telkens ouders en klinieken geweest die verantwoordelijkheid droegen. Juist daarom moet registratie en controle zo geregeld zijn dat één donor niet ongemerkt overal opnieuw kan beginnen.
“Vooral bij de klinieken” is wel makkelijk gezegd. Die donor heeft blijkbaar ook zelf actief grenzen opgezocht en jarenlang gezwegen. Zonder zijn verantwoordelijkheid wit te wassen: 199 kinderen verwekken en dan doen alsof je alleen maar een radertje in het systeem was, gaat er bij mij niet in.
Die klinieken hadden gewoon een harde databankgrens moeten bewaken, maar hij wist zelf ook dondersgoed dat dit geen pakje schroeven was; zoveel kinderen en dan pas na jaren met een brief komen is te makkelijk.
Dat klinkt alsof een centraal register en een wettelijke limiet vanzelf voldoende zijn, maar wie controleert dan alle klinieken, buitenlandse behandelingen en particuliere afspraken? Als iemand bewust langs die registratie heen werkt, blijft anonimiteit geen technische oplossing maar vooral een vertrouwenskwestie; 199 kinderen laat zien dat toezicht en handhaving hier niet bepaald waterdicht waren.
199 kinderen en dan nóg doen alsof een vinkje in een register alles oplost??? Wie controleert de donor zelf, wie waarschuwt gezinnen en wie draait op voor de gevolgen als half Nederland straks familie van elkaar blijkt te zijn?! En die ouders mochten zeker gewoon zelf uitzoeken of hun kind later ineens een onbekende halfbroer of -zus tegenkomt?!
Bij ons in de kroeg zei laatst iemand dat 199 kinderen “best efficiënt” was. Toen wist ik weer waarom je bij familiefeestjes beter eerst de stamboom controleert; dit is geen donor meer maar een lopende loterij met DNA-prijzen.
199 kinderen is natuurlijk geen detailfoutje, daar zijn levens en familiebanden mee verweven... maar de vibratie van dit verhaal ligt niet alleen bij Simon. Klinieken hadden moeten registreren, controleren en ouders eerlijk informeren; maak van één donor niet de enige zondebok terwijl het hele systeem heeft liggen slapen.
De kliniek heeft gefaald, zeker. Maar Simon wist wat hij deed en bleef doorgaan. 199 kinderen zijn geen bijvangst. Dat is verantwoordelijkheid ontlopen.
Het wrange is dat iedereen nu naar die 199 kinderen kijkt, terwijl de echte vraag is hoeveel van die kinderen überhaupt van elkaars bestaan weten en wie straks de verantwoordelijkheid neemt als ze elkaar toevallig tegenkomen. Een landelijke DNA- en donorregistratie klinkt misschien ongemakkelijk, maar zonder zo’n systeem blijft familieonderzoek afhankelijk van losse brieven, commerciële dna-tests en geluk; dat is geen beleid maar Russische roulette met medische gegevens.
ken er eentje uit de buurt die via zo’n dna test ineens een half elftal familie bleek te hebben niemand wist van iets en de kliniek wist blijkbaar ook vooral waar de kassa stond registratie had dit eerder kunnen signaleren maar privacybeleid wint weer van mensenlevens rip
russische roulette met dna klinkt lekker dramatisch maar zonder centrale registratie is het gewoon familiezoektocht op hard mode bro lol
Het wrange is dat de overheid inmiddels wél regels heeft, maar dat oude donorgegevens vaak versnipperd of onvolledig zijn. Bij een dossier dat ik ooit langs zag komen, kostte het al moeite om één correcte registratie boven water te krijgen; laat staan 199. Een brief van de donor is dan misschien eerlijk, maar geen vervanging voor een systeem dat eerder had moeten ingrijpen.
Vooral de medische gegevens mogen niet tussen wal en schip vallen. Een kind kan op z’n achttiende pas ontdekken dat een erfelijke aandoening eerder is gemist, terwijl ouders en huisartsen al die tijd met onvolledige informatie werken; dit is geen administratieve fout meer maar falend beleid.
Het lastige is ook dat zo’n centrale registratie alleen werkt als álle donaties, dus ook privécontacten, verplicht gemeld worden en iemand dat controleert. Aan de andere kant kan je niet elke donor als verdachte behandelen; duidelijke regels en normale medische screening lijken me belangrijker dan alleen achteraf schrikken.
Het echte probleem is niet alleen registratie, maar de industrie die jarenlang per kliniek met dezelfde populaire donoren kon werken zonder dat iemand het totaalbeeld bewaakte. “Normale screening” zegt bovendien niks over erfelijke aandoeningen die pas later bekend worden; ouders en kinderen draaien vervolgens op voor de gevolgen terwijl klinieken en donorbanken vooral naar elkaar wijzen. Dit was geen ongelukje, dit was een systeem dat op vertrouwen en omzet draaide!!!
Wat ik me vooral afvraag is hoe ouders nu praktisch worden geïnformeerd en geholpen. Niet iedereen zit te wachten op contact met 199 halfbroers en -zussen, maar een betrouwbare medische registratie en één duidelijk aanspreekpunt lijken me wel het minste.
Wat ik vooral mis: wie gaat deze kinderen nu actief informeren en begeleiden? Niet iedere ouder wil meteen contact, maar ze moeten wel veilig kunnen weten waar ze aan toe zijn en ergens terechtkunnen met vragen, ook over contact met halfbroers en -zussen.
Wat ik mis in dit hele verhaal is aandacht voor de ouders die nu met schuldgevoel blijven zitten, terwijl zij vaak vertrouwden op systemen die veilig hoorden te zijn. Hopelijk krijgen gezinnen niet alleen informatie, maar ook begeleiding bij al die emoties en vragen; niemand zou dit alleen hoeven uitzoeken.
Omg en wie denkt er eigenlijk aan de gevolgen voor de kinderen als al die halfbroers en -zussen elkaar straks via sociale media gaan opzoeken? Dat kan ook mega ongemakkelijk en overweldigend worden, zeker als sommige ouders helemaal niet willen dat hun kind dit nu al weet.
Juist daarom moet alles openbaar en goed geregistreerd worden... geheimhouding maakt de kans op toevallige familiecontacten alleen groter. Met 199 kinderen is dit geen privézaak meer maar een veiligheidskwestie voor hun medische gegevens, wie hield hier toezicht op eigenlijk?
De schade zit straks ook bij gewone donorbanken: ouders gaan iedereen wantrouwen en kinderen lopen medische vragen mis door één man die blijkbaar onbeperkt kon blijven leveren, dat is geen foutje meer maar systeemrot.
Minstens 199... en dan vraag je je af hoeveel ouders bewust voor deze donor hebben gekozen zonder dat ze wisten hoeveel kinderen er al waren. Dat is geen vrije keuze meer, dat is gewoon gokken met de familieboom.
Gokken met de familieboom is een mooie formulering, maar hier gokten vooral de klinieken en donorbanken: die hadden de aantallen moeten bewaken. Even rekenen: 199 kinderen uit één donor is geen incident meer, dat is administratie die collectief heeft besloten vakantie te nemen.
199 is bizar veel maar zonder te weten hoeveel klinieken en landen meededen is administratie meteen schuld geven ook wel makkelijk bro genealogie is geen excelletje met één tabblad lol
Dat aantal is natuurlijk bizar, maar “bewust kiezen” klinkt hier wel erg simpel. Ouders konden vaak helemaal niet weten hoeveel nakomelingen er waren; juist de klinieken en regels hadden dit moeten bewaken, niet de mensen die wanhopig op zoek waren naar een donor.
Ewa die klinieken hadden t moeten bewaken ja, maar zo’n gast die blijft doneren tot 199 kinderen is ook niet per ongeluk de bus in gestapt swa. Iedereen wijst naar elkaar en die kinderen mogen later de puzzel leggen bro
Toezicht faalde hier eerst. Maar bij 199 kinderen houdt niemand een man meer voor slachtoffer. Dat is geen vergissing, dat is gewetenloos.
Wat mij vooral opvalt: bij 199 kinderen is niet alleen het aantal een probleem, maar ook de prikkelstructuur. De donor krijgt aandacht of vergoeding per behandeling, klinieken omzet, en niemand voelt direct de rekening van risico’s over twintig jaar; dat is marktwerking zonder vangrail, behoorlijk bearish voor vertrouwen in de hele sector.
Tja, 199 kinderen is geen familie meer maar een logistiek probleem... straks kom je bij de sportclub iemand tegen met dezelfde vader. En de bestuurders maar roepen dat alles netjes geregistreerd staat, vanuit hun warme kantoor.
Dit is gewoon een bug in het systeem: registratie achteraf en vrijwillige eerlijkheid gaan nooit werken op deze schaal. Ken zelf iemand die pas via een DNA-test ontdekte dat er in dezelfde regio nog halfbroers rondliepen; zo’n familieboom wordt dan ineens een distributed database zonder beheerder.
Die 199 is juist wél de kern, jong: bij spermadonatie hoort een limiet en controle, geen blind vertrouwen in vijf losse klinieken. Maar iedereen roept nu “systeemfout” terwijl niemand uitlegt hoe je wereldwijd DNA-fraude en privé-donoren meetelt… bewijs eerst wat er echt geregistreerd staat.
199 is al bizar maar vijf klinieken die langs elkaar heen werken is gewoon excelbeheer op vrijdagmiddag bro laat dna en registratie niet afhangen van iemands eergevoel lol
Het grootste probleem is niet alleen dat er 199 kinderen zijn, maar dat die kinderen straks zelf hun verwantschap moeten uitzoeken. Een registratie achteraf helpt pas echt als die ook toegankelijk is voor donorkinderen en medische informatie actueel blijft; anders schuif je de verantwoordelijkheid opnieuw door naar degenen die hier nooit om hebben gevraagd. En “minstens” maakt duidelijk hoe weinig grip er kennelijk nog steeds is.
Het gaat niet alleen om registratie achteraf — de kern is dat commercieel donorschap jarenlang zonder harde landelijke grens kon doorgaan. Eén donor die minstens 199 kinderen verwekt is geen individuele “vergissing”, maar het resultaat van een markt waarin klinieken en wensouders risico’s naar donorkinderen doorschuiven — oh ja want toezicht komt natuurlijk pas nadat de schade zichtbaar is.
De brief is misschien menselijk bedoeld, maar juridisch en praktisch heb je er weinig aan als niemand kan vaststellen welke kinderen bij elkaar horen. Er moet één landelijke, privacy-veilige family graph komen: wie is donor, hoeveel nakomelingen, welke medische updates, en wie krijgt wanneer een waarschuwing. Geen Excelletjes per kliniek meer; dit is data-integriteit met echte mensen als downstream impact.
Die family graph is nodig, maar hij lost het morele probleem niet op: een kind is geen knooppunt in een database dat je met een waarschuwing netjes beheert. Bij 199 nakomelingen gaat het ook om de vraag wie verantwoordelijkheid draagt voor de emotionele en sociale gevolgen, zeker als halfbroers en -zussen elkaar onwetend tegenkomen. We zijn goed geworden in registreren wat er mis kan gaan, maar veel minder in bepalen wie daarna daadwerkelijk moet handelen.
Wat mij vooral opvalt is dat ouders nu zelf moeten gaan uitzoeken of hun kind mogelijk familie tegenkomt bij sport, school of later relaties. Daar hoort gewoon één landelijk overzicht voor te zijn, met toegang voor gezinnen en artsen, niet weer een formulier per kliniek.
Een landelijk overzicht klinkt logisch, maar wie beheert dat en wie mag erin kijken — medische gegevens en donorprivacy zijn geen detail. Tegelijk is het absurd dat gezinnen nu langs losse klinieken en halve archieven moeten zoeken; de overheid moet één veilig systeem regelen met duidelijke grenzen, niet de verantwoordelijkheid bij ouders dumpen.
Een centrale database klinkt handig, maar lost geen gewetenloze donor of falende kliniek op. 199 kinderen is geen marktprobleem maar toezicht dat compleet heeft liggen slapen; eerst harde limieten, DNA-controles en aansprakelijkheid, anders bouw je alleen een groter systeem om dezelfde ellende heen.
Een centrale database is geen wondermiddel, maar zonder zo’n register weet je helemaal niet hoeveel kinderen aan dezelfde donor gekoppeld zijn. DNA-controles en aansprakelijkheid klinken leuk, alleen handhaving zonder goede data is gewoon nattevingerwerk; 199 is vooral bewijs dat het huidige systeem totaal geen logging had.
Dit is bij ons in de familie ook bijna misgegaan: twee kinderen bleken via dezelfde kliniek geboren en kwamen elkaar later bij een sportvereniging tegen. Gelukkig geen bloedband, maar je schrikt je rot; zulke aantallen hadden nooit zonder landelijke registratie en harde limiet gekund.
“Gelukkig geen bloedband” is wel een heel vreemde geruststelling bij een donorzaak… je weet toch pas zeker dat je geen familie bent als die registratie klopt??? Precies daarom konden zulke aantallen nooit aan klinieken en losse administratie worden overgelaten, maar ja, toezicht komt hier altijd ná de krantenkoppen.
Dat er geen biologische band is, kan wél een relevante geruststelling zijn voor ouders die bang zijn voor familiehuwelijken of medische risico’s — maar alleen als de registratie betrouwbaar is. Bij minstens 199 kinderen is “de kliniek hield het niet goed bij” geen detail meer; hoeveel donaties zijn officieel vastgelegd, hoeveel lopen via privécontacten en wie controleert nu of die kinderen correct in beeld zijn?
Dat dit bijna misging is schrikken, maar de kern is dat zulke klinieken jarenlang winst boven de veiligheid van kinderen en ouders hebben gezet — registratie alleen is geen wondermiddel als niemand handhaaft. En laten we de donor niet als enige probleem framen: wie verdient hier eigenlijk aan al die behandelingen en waarom waren harde grenzen blijkbaar zo lastig?
Geld verdient hier de kinderwensindustrie, maar de rekening komt bij 199 kinderen en hun ouders terecht; marktwerking op z’n Rotterdams: de kassa rinkelt, toezicht ligt onder de balie.
Wat hier ook onderbelicht blijft: dit is niet alleen een Nederlands registratieprobleem, maar ook een kwestie van genetische diversiteit en inteelt in een lokaal ecosysteem. Bij zulke aantallen moet je niet wachten tot kinderen later toevallig via een DNA-test familie blijken; er hoort nu een onafhankelijke landelijke melding naar alle betrokken gezinnen te gaan, mét medische begeleiding. En nee, privacy is geen reden om mensen onwetend te houden over een risico dat door beleid en commercie is ontstaan.
Genetische diversiteit en inteelt in een lokaal ecosysteem? Dit gaat over mensen, niet over een vijver met karpers. Een landelijke brief aan ALLE gezinnen klinkt stoer, maar zonder betrouwbare registratie weet je niet eens wie je moet aanschrijven; eerst de dossiers, DNA-matching en medische begeleiding op orde, anders zaai je vooral paniek.
Bij zulke aantallen wordt vaak meteen over erfelijke aandoeningen gesproken, maar het risico zit niet alleen in zeldzame ziektes. Ook medicatiekeuze, allergieën en familiegeschiedenis bij een spoedopname kunnen relevante informatie zijn. De kinderen hebben bovendien recht op één betrouwbaar medisch dossier, niet op losse verklaringen van een donor, ouders of verschillende klinieken.
Los van alle regels raakt dit ook aan de energie binnen families: 199 genetische verbindingen die elkaar vroeg of laat kunnen tegenkomen, zonder dat iemand het weet. Een kind is geen dossiernummer of resultaat van een efficiënt systeem; openheid vanaf het begin is nodig voor vertrouwen en heel-wording, niet pas wanneer de administratie achteraf begint te piepen.
“Energie binnen families” en “heel-wording”... het gaat hier ook gewoon om slecht bijgehouden administratie en een donor die de regels aan z’n laars lapt. Eerst de basis op orde, daarna kunnen we de spirituele folder erbij pakken.
Dat familiedingen ingewikkeld kunnen worden klopt, maar het echte schandaal is dat regels en registratie blijkbaar zo lek waren dat één donor 199 kinderen kon verwekken. Wie controleerde dit eigenlijk, en waarom kwamen ouders en kinderen pas achteraf achter de feiten? EIGEN ONDERZOEK, want “administratie die piept” is wel héél zacht uitgedrukt!!!
“EIGEN ONDERZOEK” roepen is makkelijk, maar wie dacht dat losse kliniekadministraties en vrijwillige meldingen een landelijk maximum vanzelf bewaken, heeft governance verward met een vinkje. Simpel: zonder één betrouwbare donorregistratie was dit geen incident maar gewoon een race condition met 199 kinderen als output.
Het wrange is dat iedereen nu naar die donor wijst, terwijl dit systeem jarenlang prikkels gaf om vooral veel te produceren en weinig centraal te delen. Klinieken konden hun eigen hokje afvinken, ouders kregen geen totaalbeeld en kinderen betalen later de rekening van die versnippering. Een landelijke registratie moet niet alleen nieuwe gevallen voorkomen, maar ook actief bestaande donoren en nakomelingen in kaart brengen; anders blijft “we wisten het niet” de goedkoopste uitweg.
Vanuit het buitenland gezien is 199 niet alleen een medisch of administratief probleem, maar ook een commerciële prikkel: zolang klinieken per behandeling verdienen, wordt de donor al snel een voorraadje in plaats van een persoon met grenzen. En die ouders konden natuurlijk ook niet even bij het kadaster kijken hoeveel nakomelingen er al rondliepen... Nederland digitaliseert alles behalve wat echt belangrijk is.
Die commerciële prikkel speelt zeker mee, maar 199 kinderen komt niet alleen door klinieken die hun administratie niet op orde hebben. Ook donor en ouders hebben verantwoordelijkheid; zonder landelijke registratie en harde limieten blijft dit een tikkende tijdbom, hoe netjes de intenties ook waren.
Die 199 kinderen zijn natuurlijk niet alleen het gevolg van falende administratie. Als ouders bewust voor dezelfde donor kiezen en een donor jarenlang blijft doneren, helpt geen registratie achteraf om dat risico weg te nemen. Het echte gat zit in de combinatie van versnipperde klinieken, internationale donaties en regels die niet overal hetzelfde zijn; één Nederlandse limiet klinkt daadkrachtig, maar lost dat grensoverschrijdende deel niet op.
Dat ouders soms bewust dezelfde donor kiezen, maakt dit nog geen gedeelde verantwoordelijkheid; zij mogen ervan uitgaan dat een kliniek de grenzen bewaakt. De kern is dat Simon jarenlang kon doorgaan terwijl systemen en toezicht faalden, en daar moeten nu harde landelijke én internationale afspraken uit volgen.
Wat hier onderbelicht blijft: die kinderen vormen straks mogelijk geen hechte familie, maar wél een enorme groep mensen met dezelfde biologische vader. Dat kan gevolgen hebben voor contact, relaties en medische keuzes, terwijl niemand verplicht is om met 198 halfbroers en -zussen een familieapp te beginnen. De donor mag dan openheid tonen, maar eerlijk gezegd had hij vooral eerder moeten beseffen dat “mogen” niet hetzelfde is als verantwoord handelen.
Los van de aantallen: kinderen zijn geen administratieve eenheden die je per kliniek mag verdelen. Als de sector alleen kijkt naar vinkjes en formulieren, ontbreekt het holistische beeld volledig; ook de donor had blijkbaar geen innerlijke grens of verantwoordelijkheid voor de levens die uit zijn keuzes voortkwamen. Dat is geen heel-wording maar doorgeschoten ego, hoe goed de bedoelingen misschien ooit waren.
Bij ons in Zaandam zie je ook dat één fout in de administratie grote gevolgen kan hebben, maar hier gaat het wel om kinderen en familiebanden. Dat had nooit zo versnipperd mogen worden, daar hoort veel meer controle en verantwoordelijkheid bij.
199 kinderen met één donor is geen foutje meer maar gewoon een systeem dat niet werkt. Bij ons op het werk moet elke levering langs meerdere controles, terwijl hier blijkbaar niemand bijhoudt hoeveel gezinnen dezelfde donor krijgen; dat je dit pas via een brief ontdekt is echt bizar.
Die versnippering is zeker ernstig, maar je kunt niet alles op de administratie afschuiven. Ook klinieken, donor en toezichthouders hadden verantwoordelijkheid; bij zoveel kinderen gaat het niet alleen om een foutje, maar om een systeem waarin signalen veel te lang zijn genegeerd. Dat voelt gewoon niet goed.
Tsja, bijna 200 kinderen verwekken is natuurlijk niet zomaar een administratief foutje van een kliniek. De donor had zelf ook kunnen stoppen of vragen kunnen stellen, dus alle verantwoordelijkheid bij de sector leggen is wel erg makkelijk.
Die brief roept ook de vraag op hoeveel ouders überhaupt rechtstreeks zijn bereikt en of alle kinderen inmiddels op de hoogte zijn — dat is nogal wat anders dan één bericht aan een deel van de gezinnen. En “minstens 199” klinkt als een ondergrens, maar wie heeft de rest gecontroleerd: de donor, de klinieken of een onafhankelijke landelijke registratie? Zonder die cijfers blijft iedereen vooral reageren op een kop.
Die 199 is gewoon door Simon zelf genoemd, dus zonder onafhankelijke registratie weet je nog steeds niet hoeveel het er echt zijn; klinieken en overheid hadden dit allang strak moeten bijhouden тамам
Precies, en het gaat niet alleen om het tellen achteraf. Je moet vóór iedere donatie realtime blokkeren op een landelijke limiet, anders kan dezelfde man via vijf klinieken en wat privéconstructies een complete klas vullen. Dat dit anno nu nog met spreadsheets en goed vertrouwen wordt geregeld is gewoon bestuurlijk prutswerk.
199 kinderen is geen “minstens”, dat is juist de kern: zonder centrale registratie weet niemand hoeveel er echt zijn en via welke klinieken. Vijf locaties kunnen dit allang regelen zonder dat één arts het totaal ziet; daar heb je geen NASA-verhaal voor nodig, gewoon een systeem dat niet op goed vertrouwen draait, jong.
Centrale registratie is leuk op papier swa, maar zolang privéconstructies en buitenlandse klinieken buiten beeld blijven blijft t dweilen met de kraan open 😂 Die man had gewoon een halve stamboom op voorraad bro
Dat er een landelijke limiet moet komen lijkt me duidelijk, maar realtime blokkeren is niet zo simpel als het klinkt met donaties uit het verleden en privéafspraken. De klinieken hadden wél veel eerder gegevens moeten delen en ouders eerlijk moeten informeren, want bijna 200 kinderen is echt geen foutje meer toch?
199 kinderen is natuurlijk KNETTERVEEL, daar zijn we het over eens, maar doet nou niet alsof alleen die klinieken de boel verneukt hebbe. Met privéafspraken en oude donaties hou je nooit realtime overzicht, dus regels achteraf op de schop en ouders eerlijk vertelle wie wat wist, anders blijf je achter de feiten aanhobbelen ey.
Precies, dit hoort niet afhankelijk te zijn van losse spreadsheets en het geheugen van een kliniek. Ik ken iemand die pas veel later ontdekte dat er via verschillende routes halfbroers en -zussen in dezelfde regio rondliepen; privacy is belangrijk, maar medische en sociale veiligheid gaan vóór mooie protocollen van "experts".
Hier wordt weer meteen “de industrie” als schuldige aangewezen, maar een donor die zelf bij meerdere klinieken doneert kan óók informatie achterhouden of onder een andere naam werken. Een centraal register en harde limieten zijn nodig, maar doe niet alsof elk probleem automatisch bewijs is dat klinieken op omzet uit waren!!!
Weer dat boekhoudkundige vingertje over “onafhankelijke registratie”, alsof 199 kinderen een ontbrekende kassabon zijn. Natuurlijk moet zo’n registratie er zijn, maar als klinieken jarenlang meerdere donaties toestaan en niemand de grenzen controleert, ligt de schuld niet bij degene die eindelijk aan de bel trekt.
Precies, en die 199 kinderen zijn waarschijnlijk nog maar de kinderen die nu bekend zijn — zonder landelijke registratie weet niemand hoeveel gezinnen met dezelfde donor zijn verbonden. Dat is geen administratief foutje maar een falend systeem waarin commerciële klinieken blijkbaar jarenlang hun eigen grenzen mochten bepalen.
Weer meteen de klinieken als enige schuldige aanwijzen... zo simpel ligt het niet. Een donor kan ook via thuisinseminatie of buitenlandse banken kinderen verwekken, dus zonder goede registratie weet je juist niet waar de grens ligt.
199 kinderen met dezelfde donor is gewoon vragen om problemen, zeker als registratie tussen klinieken en thuisinseminatie niet sluitend is. Bij ons wordt elk onderdeel gelogd en gecontroleerd; in de zorgsector zou je minstens moeten weten waar iemands genetische familie zit voordat het misgaat.
Tsja, bijna 200 kinderen verwekken is natuurlijk niet zomaar een administratief foutje van een kliniek. De donor had zelf ook kunnen stoppen of vragen kunnen stellen, dus alle verantwoordelijkheid bij de sector leggen is wel erg makkelijk.
199 kinderen is geen “oepsje” van alleen een kliniek, die man wist dondersgoed waar hij mee bezig was!!! Hoeveel ouders heeft hij dit zelf verteld, en wie denkt er aan die kinderen die straks ontdekken dat ze een hele school vol halfbroers en -zussen hebben? Mijn nichtje zit in de donorwereld en daar zijn ze juist doodsbang voor dit soort verwarring, maar deze Simon bleef maar doorgaan — en dan achteraf een brief sturen, moet dat soms de verantwoordelijkheid afkopen?!
Die man draagt zeker verantwoordelijkheid, maar het is te simpel om dit alleen als zijn individuele actie weg te zetten. Donorklinieken hadden controles en registratie moeten hebben die dit aantal onmogelijk maakten; daar zit dus ook een flinke systeemfout. Voor de kinderen is vooral belangrijk dat hun afkomst en onderlinge verwantschap zorgvuldig worden vastgelegd, want een brief achteraf maakt de gevolgen niet ongedaan.
199 kinderen is geen “systeemfoutje” maar het gevolg van een donor die bewust grenzen bleef opzoeken!!! Klinieken kunnen registreren wat ze weten, maar als iemand via meerdere routes doneert of liegt over eerdere donaties, is geen spreadsheet magisch genoeg. En dan achteraf doen alsof alleen de administratie dit had moeten voorkomen… kijk ook eens naar de verantwoordelijkheid van de man zelf!!!
199 kinderen is geen foutje in een administratie, dat is jarenlang bewust de grenzen opzoeken. Bij ons op het land houd je ook bij waar alles vandaan komt; meerdere routes gebruiken en hopen dat niemand het merkt is gewoon onverantwoord. Die kinderen hebben later recht op duidelijkheid over hun afkomst, niet op een excuusbrief achteraf.
DIE DONOR KEN OOK NIET ZELF IN Z’N EENTJE DE KLINIEKSCOMPUTER BEDIENE HE, ALS ZE WISTE DAT IE AL ZOVEEL KINDERS HAD MOESTE ZE ‘M STOPPE, ANDERS KEN JE ELKE FRAUDEUR ZEGGE “HAD JE MAAR BETER OP MOETE LETTE” MAN!!!
Die klinieken hadden gewoon een harde koppeling moeten hebben met één landelijk donorregister, niet vertrouwen op wat iemand zelf opgeeft. Heb ooit een dossier gezien waar drie systemen allemaal een ander verhaal vertelden; achteraf was niemand verantwoordelijk, behalve de kinderen die met een genetische grabbelton zitten.
199 kinderen is niet alleen een donorprobleem, maar ook een verdienmodel waar klinieken jarenlang aan konden verdienen. Iedereen wijst nu naar elkaar, maar wie heeft er eigenlijk geld verdiend aan al die rietjes en wie gaat straks de DNA- en medische gevolgen betalen? EIGEN ONDERZOEK, WAKKER WORDEN!!!
Ja goed, iedereen kijkt nu naar die 199, maar ik vraag me vooral af hoeveel ouders dit nieuws vanavond pas aan hun kinderen moeten uitleggen. Dat zijn geen dossiers meer maar gewoon levens, en ondertussen zit je als ouder met vragen waar je zelf geen antwoord op hebt.
Ach, naast alle medische ellende krijg je straks ook een logistiek probleem: 199 gezinnen die elkaar moeten kunnen bereiken bij nieuwe erfelijke informatie, dat regel je niet met een brief en een mapje bij de kliniek тамам
Een kind is geen product uit een lopende band. Wie bewust zo vaak doneert, draagt schuld. Niet alleen de kliniek.
Wat mij stoort is dat iedereen nu naar de donor of kliniek wijst, terwijl de ouders jarenlang zelf nauwelijks inzage kregen in wat er met hun gegevens gebeurde. Medische dossiers zijn blijkbaar heilig zodra een patiënt iets wil weten, maar bij donorconceptie mag informatie ineens verdwijnen in losse systemen en privacyregels!!! Ik was zelf ook zo iemand die dacht dat dit netjes geregeld was… tot je ziet hoe weinig een kind later eigenlijk kan controleren.
Dat ouders weinig inzage hadden klopt, maar daarmee wordt 199 kinderen verwekken niet ineens normaal. Een kliniek hoort grenzen te bewaken, en een donor die langs meerdere routes blijft gaan weet ook dondersgoed wat hij doet.
Wat me ook dwarszit: die ouders hebben destijds waarschijnlijk gewoon vertrouwd op een systeem dat professioneel en veilig hoorde te zijn. Je kunt nu niet doen alsof zij maar beter hadden moeten doorvragen; de verantwoordelijkheid lag bij de klinieken en toezichthouders. En voor die kinderen is “zoek het zelf maar uit” echt geen serieus nazorgbeleid.
Het belangrijkste wordt vergeten: 199 kinderen is niet alleen een falend systeem, maar ook een man die bewust bleef doneren terwijl hij wist hoeveel nakomelingen er al waren... waarom is er nooit eerder aan de bel getrokken? Misschien ligt er nog meer administratie onder het tapijt, wie weet wat ze verzwijgen.
Dat een man bleef doneren is ernstig, maar ouders en klinieken konden die aantallen juist niet zelfstandig controleren; de verantwoordelijkheid lag bij een systeem dat versnipperde registraties toestond. “Waarom trok niemand eerder aan de bel?” is achteraf makkelijk gezegd, terwijl betrokkenen vaak helemaal niet wisten dat dezelfde donor elders opnieuw werd ingezet. Eerst de feiten over wat Simon wist en wanneer hij dat wist, anders maken we van een administratief falen meteen een moreel oordeel over één persoon.
ja maar 199 kinderen is geen vergissing meer, dat is gewoon een logistiek probleem met stamboom erbij, straks heb je een familiefeest groter dan de lichtmasten van de Herdgang... тамам