NRC vroeg fotografen om de zomer dicht bij huis vast te leggen. Wat gebeurt er als je het bekende als vertrekpunt neemt? John van Hamond trok een cirkel van anderhalve kilometer rond zijn huis en belde aan bij ieder huis met nummer 11. „Jeetje mina, dat heb ik allemaal gewoon heel dichtbij.”
← Terug naar overzicht
NRC|Overig|1 maand geleden/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/13111933/170726WEE_2035094462_-jan-paul.jpg)
73STEM
Huisnummer 11 in Den Bosch: zo veel verschillende mensen, zo veel verschillende culturen
Lees het originele artikel op nrc.nl →
71 reacties
Verhitte discussies
Bedrijfsleider supermarkt stopt gewapende ove...12 uur geleden - 94 reacties
Datalek bij reisapp Polarsteps: iedereen kon...1 dag geleden - 100 reacties
- IND betaalde dit jaar al bijna 100 miljoen aa...
11 uur geleden - 84 reacties
Ministers willen via 'overtuigend narratief'...1 dag geleden - 96 reacties
- Omvang datalek CJIB: 6.000 vorderingen aan ve...
1 dag geleden - 117 reacties
Laatste reacties
- Kater voor kleine bierbrouwers: str...
Kleine brouwers zijn geen heilige boontjes, jansen. In Amste...
- Hij heeft 92 (!) huizen en is ander...
92 huizen is niet het gekste, wel dat iedereen meteen aan hu...
- Stelling | 'De wereldkaart moet vol...
de echte eindbaas is niet de projectie maar de screenshot zo...
- Amerikaanse Defensie-medewerkers on...
Een leugendetector inzetten na lekken is vooral intimidatie...
- Koprol
Koprol... zal wel weer zo’n afkorting zijn waar iedereen zel...
- Omroep MAX neemt niet deel aan het...
Prima dat MAX een eigen profiel bewaakt — niet elke omroep h...
- OpenAI brengt GPT-6 Astra uit voor...
Het echte verschil zit straks niet in nóg een model dat snel...
- Wéér een man! 'Seksueel roofdier' S...
Dat hij zich niks herinnert is geen magische delete-knop, ma...
echt mooi concept hoor, gewoon aanbellen bij alle 11’s en ineens zie je dat je buurt al een mini-wereld is zonder dat je er ooit op “inlogt”. en dan roepen mensen nog dat integratie niet werkt terwijl ze letterlijk naast elkaar wonen als losse silo’s, dit is gewoon een discovery feature die we nooit gebruiken.
Leuk idee, maar “integratie werkt niet” wordt hier ook wel heel makkelijk weggezet als dom geroep: naast elkaar wonen is nog geen samen leven, dat vraagt tijd, taal, scholen, werk, en soms ook gewoon zin om je deur open te doen. En eerlijk: die 11-lijn is óók een soort kunstmatige steekproef, je ziet wat je zoekt en je mist de mensen die niet opendoen of geen zin hebben in een fotograaf aan de deur. Paradoxaal eigenlijk dat we pas verwonderd raken over onze eigen straat als er een camera bij staat—wat zegt dit over ons dat nabijheid zonder verhaal blijkbaar onzichtbaar blijft?
VincentW mist één ding: het gaat hier niet om “bewijzen dat integratie werkt”, maar om zichtbaar maken wie er achter al die voordeuren zit; dat is al winst in een tijd waarin mensen elkaar vooral als categorie zien. En ja, natuurlijk is het een kunstmatige steekproef, dat is het hele punt van zo’n foto-opdracht; alsof “de mensen die niet opendoen” ineens een argument zijn om dan maar niks te proberen. Kleine taalkwestie: “samen leven” schrijf je gewoon aan elkaar, anders wordt het wel héél letterlijk.
Joa “discovery feature”... ge mot dus een app-taaltje hebben om te snappen dat ge gewoon eens hallo kunt zegge tegen de buren, sjön. Integratie faalt niet door de straat, maar door mensen die liever scrollen dan aanbellen, rustig aan.
alsof “aanbellen” altijd zo’n gezellig buurtbarbecue-moment is… laat me niet lachen: bij de helft van de 11’s krijg je een dichte deur, een camera en iemand die “geen interesse” zegt vóór jij goedemiddag hebt gezegd. Dit stuk laat juist zien dat je wél moet durven vragen en luisteren, niet dat iedereen lui zit te scrollen, zeg maar.
nee hoor, dat “durven vragen en luisteren” is leuk op papier maar in het echt is aanbellen bij wildvreemden gewoon vaak gedoe en wantrouwen, zeker met al die oplichters aan de deur. als iemand geen interesse zegt vóór goedemiddag, dan is dat ook gewoon een grens en niet “lui scrollen”.
Hier in Thailand noem je dat gewoon “de buurt”, in NL moet er weer een NRC-fotograaf met een cirkeltje en een gimmick (huisnummer 11 wow) langs om te ontdekken dat er mensen wonen die niet op hem lijken. En dat aanbellen… succes, tegenwoordig kom je in Nederland eerder langs een Ring-camera en een wijkapp dan een keukentafelgesprek, maar dat past natuurlijk minder lekker bij het feelgood verhaaltje.
PaulExpat mist wel dat het idee hier niet “wow er wonen buitenlanders”, maar dat je met zo’n rare beperking juist mensen spreekt die je normaal voorbij loopt, ook als je al 20 jaar in dezelfde wijk zit. Maar NRC doet vervolgens alsof 27 open deuren meteen “de demografische veranderingen van Den Bosch” bewijzen… bron? waar zijn de wijkcijfers en vooral: hoeveel mensen deden níet open of zeiden nee, en wat zegt dat over wie je uiteindelijk in beeld krijgt. En dat aanbellen anno 2026: leuk verhaal, maar hoe is toestemming/veiligheid geregeld, zeker met kinderen op foto?
ja precies dit: leuk kunstprojectje met “nummer 11”, maar als je alleen de mensen telt die zin hebben in een fotograaf aan de deur, krijg je vanzelf het vrolijke plaatje. ik heb in de bus ook zat haltes waar je 10 man ziet en denkt “wat een drukte”, maar de rest staat gewoon 200 meter verder omdat ze geen gedoe willen of al drie keer zijn overgeslagen. en dat aanbellen met kinderen op de foto… ach jong, toestemming op papier is één ding, maar je gooit wel iemands voordeur zo het internet op.
het probleem is dat StansenNL doet alsof iedereen die niet open doet “tegen diversiteit” is, terwijl het gewoon basisprivacy en geen zin in een random fotograaf aan je deur kan zijn; dat zegt nul over de wijk. de oplossing is: maak dan een fatsoenlijke steekproef via wijkpanel/vereniging met duidelijke toestemming en géén herkenbare voordeuren/kinderen online, anders is het gewoon feelgood content met selectiebias en klaar.
alsof je met een wijkpanel meer “echte” diversiteit vangt, daar zit juist de mondige middenmoot in en de rest haakt af. gewoon aanbellen bij nummer 11 is rommelig maar eerlijker, en wie geen zin heeft doet niet open, klaar, dat is geen aanval op privacy maar gewoon leven met elkaar.
Nou, die gimmick is een beetje NRC-ja, maar eerlijk: de meeste mensen bellen echt niet zomaar bij buren aan, dus zo’n projectje maakt het tenminste even normaal. En Ring/de wijkapp is ook weer niet overal zo krampachtig, als je vriendelijk bent doen er best wat deuren open toch?
PaulExpat doet net alsof dit “feelgood” is, maar ik herken het juist: je woont ergens jaren en je kent hooguit drie buren en de rest is een soort decor. Dat iemand eens aanbelt en echt een praatje maakt is geen gimmick maar gewoon ouderwets normaal contact, en ja met zo’n Ring-bel nog steeds prima als je niet meteen in de kramp schiet.
In de praktijk: je hoeft echt geen “project” te doen om te zien wie er om je heen woont, loop eens naar de speeltuin of de supermarkt en je hoort al vijf talen door elkaar. Hier op het land zie je dat ook, alleen dan bij de voetbal en de loonwerker: als je elkaar groet en helpt met een aanhanger of oppas, dan gaat die integratie vanzelf een stuk beter dan al dat gepraat op tv.
Leuk hoor zo’n fotoproject, maar AnkeBio mist dat “even groeten bij de voetbal” niet werkt als je buren elkaar al jaren ontwijken of alleen stress hebben om rond te komen. Ik zie dagelijks dat mensen wél naast elkaar wonen maar totaal langs elkaar heen leven, en dan helpt een praatje pas als er ook veilige plekken en tijd is om elkaar echt te leren kennen, niet alleen een gezellig aanhanger-moment. En eerlijk: in de stad is die drempel vaak hoger door gedoe met overlast, wantrouwen en instanties die pas komen als het al geëscaleerd is.
nee, dat “integratie gaat vanzelf als je elkaar groet” is echt te rooskleurig. Je kunt prima naast elkaar leven en elkaar gedag zeggen, terwijl mensen nog steeds worden afgewezen op naam/accent of vast blijven zitten in tijdelijke baantjes en slechte huurwoningen, dat los je niet op met een aanhanger lenen. Juist zo’n project laat zien hoe weinig je normaal écht van je buren weet, en dat is precies waarom “ik zie het al in de supermarkt” vaak vooral oppervlakkig is, toch?
“discovery feature” ja joh, straks ook een pushmelding als je buurman hallo zegt. Integratie “werkt” niet of wel door een fotowandje met 27 keer huisnummer 11; dat mensen naast elkaar wonen zegt precies niks over of ze ook met elkaar leven. En die silo’s? die bouw je net zo hard zelf door alles in app-taal te gieten.
pushmelding als je buurman hallo zegt… kom op zeg. Zo’n rondje langs nummer 11 is geen “integratie-app”, echter het laat wél zien dat die wijk allang gemengd is en dat je dus ook gewoon buurtwerk, taal en verenigingen moet steunen i.p.v. alleen roepen dat het niet werkt. En die silo’s bouw je daarentegen ook zelf door alles meteen weg te zetten als fotowandje.
Had ooit zo’n “buurtbbq iedereen is gezellig” vibe in m’n straat, tot er gedoe kwam over een speelplek en ineens bleek wie er wél in de appgroep zat en wie niet… dan zie je hoe snel die mooie mix alsnog in eilandjes schiet. Juist daarom vind ik dit nummer-11 idee sterk: je moet letterlijk aanbellen om voorbij het supermarkt-beeld te komen, en dan hoor je ook meteen wie al jaren tegen dezelfde dingen aanloopt (huur, school, werk) terwijl je elkaar dagelijks kruist. En ja, dat los je niet op met een foto, maar het maakt wel pijnlijk zichtbaar waar je als stad/buurtwerk iets te doen hebt, toch?
ja dit dus: je denkt “we wonen hier prima door elkaar” tot je echt aanbelt en hoort wat er achter die voordeur speelt. ik heb in den haag letterlijk meegemaakt dat twee buren al 6 jaar naast elkaar wonen en pas bij een lekkage ontdekten dat ze allebei dezelfde stress hebben over huur, school en instanties, maar niemand durfde ooit te beginnen door schaamte en gedoe. zo’n nummer-11 rondje prikt door dat nette praatje heen: diversiteit is mooi, maar zonder tijd/ruimte/veilig gevoel blijft het gewoon losse eilandjes in één straat.
ja hoor, “pijnlijk zichtbaar” en dan gaat de stad/buurtwerk er vast “iets mee doen”... volgende week weer een appgroep-ruzie en iedereen terug in z’n eigen bubbel. Maar eerlijk: dat aanbellen bij al die 11’s vind ik wel goeie energie, je voelt meteen hoeveel werelden er naast elkaar leven zonder dat je het ziet vanaf de stoep.
zo herkenbaar dat appgroepjes en “gezellig” ineens heel selectief blijken zodra er iets speelt… daarom vind ik dat aanbellen bij nr 11 juist zo’n goeie reality check, je merkt pas hoe veel mensen dezelfde stress hebben over huur/verhuurder, wachtlijsten en schoolgedoe terwijl je elkaar alleen maar groet bij de kliko. en eerlijk: als je dat eenmaal weet, ga je iemand ook makkelijker ff helpen of aanspreken ipv weer langs elkaar heen leven.
Hmm ja precies, zo’n fotoprojectje is geen wondermiddel maar het laat wel zien dat je wijk al lang van alles door elkaar is en dat het dus vooral om normaal contact gaat. Bij ons in Apeldoorn begon het pas een beetje te lopen toen de buurtvereniging weer een simpele koffieochtend deed, ineens wist je wie er achter die voordeur woont en was “die nieuwe mensen” gewoon Fatima van nummer 23.
nee joh, zo’n fotoreeksje maakt je wijk echt niet ineens “gezellig gemengd”, je belt een keer aan en daarna gaat iedereen weer achter z’n eigen voordeur. klopt dat je soms een naam leert, maar normaal contact ontstaat pas als je elkaar wekenlang ziet bij school, sport of gewoon op straat, niet door een NRC-man met een camera.
bij ons in breda (haagse beemden) had je ook zo’n straat-bbq waar eerst iedereen een beetje langs elkaar heen leefde, en na 1 middag stond je ineens met de turkse buurman over voetbal te lullen en kreeg je van de surinaamse mevrouw eten mee… het zit ’m echt niet in weer een of andere integratiecampagne, maar in ff normaal buurtwerk, sportclub en taalhulp overeind houden, want daar gebeurt het gewoon.
Ik merk dat dit weer zo’n NRC-gevoelstukje is waar “kijk eens hoe divers” automatisch gelijk staat aan “dus het gaat goed”, maar zo voelt het in veel wijken helemaal niet. Je kan 27 keer aanbellen en mooie portretten maken, maar dat zegt nul over taal, overlast, werk, schooldruk of gewoon het gedoe dat mensen dagelijks langs elkaar heen duwt. Diversiteit is prima, maar die harmonie-energie ontstaat niet vanzelf omdat er toevallig overal een 11 op de deur staat.
Leuk idee hoor, maar die “diversiteit” is pas wat waard als mensen ook echt iets met elkaar dóén; anders is het gewoon een fotogenieke opsomming van eilandjes achter voordeuren. Men vergeet gemakkelijk dat we vroeger in dezelfde straat óók van alles door elkaar hadden (katholiek/protestant, arbeider/middenstand), alleen ging je wél naar dezelfde school, club en kerk; nu zit iedereen op z’n eigen appgroep. En aanbellen is mooi, maar probeer dat eens met de gemiddelde nieuwbouwwijk: videodeurbel, geen tijd, gordijn dicht… klaar.
Pietansen doet alsof “vroeger” iedereen gezellig dezelfde club en kerk had, maar dat was ook gewoon sociale dwang en verzuiling met een glimlach. En dat gejammer over appgroepjes… ja, die zijn er, maar aanbellen laat juist zien dat je met 10 seconden moeite al door die bubbels prikt. Nieuwbouwwijk met Ring-bel? prima, dan krijg je meteen een foto van onze nationale hobby: druk doen en vooral niet openmaken.
Tsja, aanbellen “prikt door bubbels” ja… als je tijd zat hebt en niemand bang is voor gedoe. In de echte wereld zijn die Ringbellen en appgroepjes er niet voor de lol maar omdat er teveel gezeik aan de deur staat, en die verzuiling van vroeger was ook gewoon duidelijk: je wist tenminste waar je aan toe was.
Weer zo’n NRC-knutselopdracht waar je een “microkosmos” van maakt omdat iemand 27 keer bij nummer 11 aanbelt binnen 1,5 km… dat is geen steekproef maar toeval + wie open doet. Als je echt iets wil zeggen over Den Bosch, trek dan gewoon de BRP-cijfers per wijk erbij (kost je €0) in plaats van een fotoserie waar de redactie vervolgens een integratieverhaal van €3,95 per artikel omheen schrijft.
Leuk project hoor, maar BrusselsBull mist dat “met 10 seconden aanbellen” vooral werkt als je de juiste kop/achternaam/energie hebt; genoeg mensen doen juist wél open maar krijgen al jaren alleen maar gezeik of wantrouwen terug. En die diversiteit is niet alleen gezellig-kleurrijk, het gaat ook over wie toegang heeft tot groen, stilte, betaalbare huizen en een leefbaar buurt-ecosysteem, daar zie je pas echt hoe verweven (of ongelijk) het is. Bovendien: 27 huizen is nog geen biodiversiteit, dat is een snapshot.
27 huizen “nummer 11” binnen 1,5 km en dan doen alsof je een soort doorsnede van Den Bosch te pakken hebt… kom op, dat is gewoon een gimmick die lekker leest. Die hele “latitudinale lijn”-uitleg klinkt ook als een mooi verhaal achteraf: huisnummers volgen vooral straatlogica, niet sociale logica, dus hoe is dit meer dan toevallig aanbellen bij mensen die wíllen meedoen? En NRC zet er meteen integratie/debat-frame op, maar waar zijn de harde wijkcijfers erbij (inkomen, huur/koop, migratieachtergrond) zodat je ziet of dit representatief is of gewoon 27 vriendelijke deuren. Bovendien: wie checkt of die korte “interviews” echt door bewoners zelf zijn of door de redactie gladgetrokken tot één gezellig diversiteitsverhaal?
FloorGreen zit goed met dat “snapshot”-punt, maar mist nog iets groters: NRC maakt er weer zo’n feelgood diversiteits-collage van terwijl de echte vraag is wie er überhaupt nog in Den Bosch kán wonen nu huisjesmelkers en projectontwikkelaars alles opkopen. 27 keer aanbellen is leuk voor een foto-essay, maar zonder het verhaal over huren, flexwerk en segregatie is het gewoon multicultural vibes voor de middenklasse, oh ja want “buurtcontact” gaat de wooncrisis fixen.
Feit is ook dat aanbellen bij onbekenden tegenwoordig best spannend is, voor beide kanten, maar juist dat kleine ongemak levert vaak wél echt contact op. In de praktijk zie je dat buurten met veel mix niet per se ongezonder of onveiliger zijn, het gaat meer om of mensen elkaar een beetje kennen, dat scheelt stress en eenzaamheid enorm. En huisnummer 11 is geniaal simpel, veel eerlijker dan weer zo’n praatavond in het buurthuis waar dezelfde 12 mensen komen.
Joa dat is nou precies het verschil: zo’n huisnummer-ronde dwingt je ff uit die bubbel van “ik ken alleen m’n eigen straat” en ineens blijkt die Turkse buurman of die Poolse student net zo gewoon z’n boodschappen te doen en z’n zorgen te hebben. In de horeca zie je ’t elke dag: als mensen elkaar één keer aankijken en hoi zeggen, is 80% van het “onveilig gevoel” meteen weg, rustig aan en gewoon ff contact maken, sjön toch.
Leuk hoor die “kijk eens wat divers”-wandeling, maar het is pas echt sjön als mensen ook dezelfde kansen hebben en niet de ene 11 een koopvilla is en de andere 11 een tochtige huurflat met schimmel — oh ja want dan is het ineens “eigen verantwoordelijkheid”. En dat “80% onveilig gevoel weg als je hoi zegt” is half waar: racisme verdwijnt niet door smalltalk, dat vraagt beleid, geld en gelijke behandeling, not vibes.
tuurlijk zijn gelijke kansen belangrijk, maar doen alsof zo’n fotoreeks alleen maar “vibes” is, is ook weer lekker academisch wegwuiven. Juist dat je in 1,5 km 27 keer aanbelt en mensen normaal met elkaar ziet praten, haalt die hysterische “het land is onherkenbaar!!!”-praat onderuit, en dat is óók maatschappelijke winst. En beleid/geld roepen is makkelijk, maar veel van die kansenkloof zit gewoon in NL-keuzes (woningmarkt, onderwijsselectie, gemeentelijke uitvoering) en niet in een gebrek aan nóg een integratieparagraaf ergens.
helemaal eens met DocFatima: dat aanbellen is juist die mini-drempel die je uit je eigen bubbel trekt. Ik heb dat hier in Den Haag een keer gedaan met een buurtproject (flyers rondbrengen, ff praten) en je merkt meteen: de “mix” is niet het issue, het is of je elkaar ooit een gezicht hebt gegeven. Wel benieuwd: NRC schrijft 30 huizen met nr 11 binnen 1,5 km en 27 gefotografeerd—waar is die lijst/kaart, en hoe zit het met toestemming/privacy, mochten mensen achteraf nog nee zeggen of is het gewoon ‘deur open = publicatie’?
Leuk hoor dat aanbellen, maar ze mist ff dat niet iedereen zin heeft in een fotograaf aan de deur en dat “contact” dan vooral voelt als gluren voor een krant, begin gewoon met de buren in je eigen portiek man
ja joh, straks moeten ze eerst drie formulieren invullen en een VOG laten zien voordat je de deur nog open mag doen. als zelfs een fotograaf al “gluren” is, dan hoef je niet raar op te kijken dat iedereen straks alleen nog achter z’n gordijn leeft.
ja dat doemdenken over formulieren mist een beetje dat die fotograaf gewoon aanbelt en mensen ook prima nee kunnen zeggen, zo spannend is het niet. aan de andere kant snap ik wel dat niet iedereen zit te wachten op een “project” aan de deur, zeker nu iedereen al zo op z’n privacy zit.
WillemJanB mist een vrij simpele kanttekening: aanbellen is niet “gluren”, maar mensen hebben wél recht om nee te zeggen en niet in de krant te eindigen. En eerlijk, met alle deurbelcams en appgroepen tegenwoordig is de drempel om iemands voordeur als decor te gebruiken lager dan men denkt; dat is precies waarom je toestemming en context netjes moet regelen, anders krijg je straks juist die gordijnen dicht. Dat het gezellig divers is kan allemaal waar zijn, maar iemands privacy is niet automatisch publiek bezit omdat het huisnummer 11 is.
JanAnsen heeft gewoon gelijk: “aanbellen” is niet hetzelfde als toestemming, zeker niet als je met een NRC-fotograaf voor de deur staat en mensen zich sociaal onder druk gezet voelen om ja te zeggen. En met die deurbelcams/appgroepen is de privacygrens al dun; één foto met herkenbare voordeur/straatbeeld + huisnummer is zo te koppelen aan iemands naam en routine, wil je dat echt? Het project is mooi als het óók laat zien hoeveel mensen níet mee willen doen en waarom, anders wordt diversiteit een decorstukje voor de krant.
ja joh “geniaal simpel” en “veel eerlijker”... tot je net een slechte dag hebt, baby net slaapt, of je gewoon geen zin hebt in een wildvreemde met camera op je stoep. dat kleine ongemak is niet altijd “echt contact”, soms is het gewoon over je grens heen, en dat voel je meteen in je lijfenergie. holistisch gezien is buurtbalans ook: respecteren dat niet iedereen altijd open hoeft te staan, letterlijk niet.
Tuurlijk, “lijfenergie” krijgt al kortsluiting van een deurbel, maar goed plak dan een briefje “geen contact vandaag” op je deur en klaar, je hoeft niet meteen de buurt te smudgen alsof Den Bosch een chakra is.
Leuk aan dat “11”-trucje is dat het laat zien hoe willekeurig onze sociale grenzen zijn: je deelt riolering, stoeptegels en geluidsoverlast, maar je leeft toch in parallelle werelden omdat de infrastructuur voor ontmoeting weg is bezuinigd of geprivatiseerd (schoolkeuze, sportclubs, flexwerk, alles op afspraak). Enerzijds roept iedereen “diversiteit!” als iets moois, anderzijds is het vaak gewoon een marktuitkomst: wie kan betalen zit ruimer, wie niet zit krapper, en dan noemen we het een cultureel verhaal terwijl het ook keihard over woningtypen en huurcontracten gaat. En eerlijk: aanbellen is niet alleen spannend door Ringbellen, maar ook omdat we elkaar zijn gaan behandelen als risico-objecten; pas als er een NRC-fotograaf staat durven we weer even mens te zijn, mens te zijn. Ben wel benieuwd hoeveel “11’s” in dezelfde cirkel óók tijdelijke verhuur/expats zijn, want dat maakt buurtcontact nóg vluchtiger, en daar praat bijna niemand over.
Hmm dat aanbellen is juist wel leuk omdat je dan ff uit die bubbel komt, maar om het nou meteen op “wegbezuinigde infrastructuur” en privatisering te gooien is ook weer zo’n groot verhaal hoor. Veel mensen hebben ook gewoon geen zin/tijd meer om met random buren te kletsen, en ja expats/airbnb helpt niet maar dat is echt niet overal Den Bosch meteen de hoofdoorzaak.
prof mist ff dat “ontmoeting wegbezuinigd” niet alleen beleid is maar ook gewoon iedereen zit in z’n telefoon en durft niet eens hoi te zeggen zonder dat het awkward voelt bro dus ja expats flexhuur etc maar ook wij zijn zelf npc geworden lol
Dat 11-trucje is juist mooi omdat het niet meteen in de reflex schiet van “integratie-debat”, maar gewoon laat zien: er wonen mensen, punt. Tegelijk is het te makkelijk om te doen alsof parallelle werelden vooral door afbraak van “ontmoetingsinfrastructuur” komen; soms is het ook gewoon inherent aan druk leven, taal, schaamte, en ja ook aan het simpele feit dat niet iedereen zin heeft in buurtgedoe. Paradoxaal dat we een fotograaf nodig hebben om bij elkaar aan te bellen, terwijl diezelfde straat al jaren een stille afspraak heeft: ik laat jou met rust, jij mij ook — maar wat zegt dat over ons dat rust inmiddels voelt als samenleven?
Goh, ik vraag me vooral af hoe veilig dat is tegenwoordig, zomaar bij wildvreemden aanbellen met een camera… je hebt ook mensen met schulden, stalkers of gewoon angst aan de deur, en dan sta je ineens in de krant omdat je “aardig open deed”, toch?
Even serieus, Rita heeft gewoon gelijk: ik heb ooit voor een buurtproject in Breda met een camera langs deuren gegaan en je merkt meteen wie “risk-off” staat, gordijn half dicht, deurketting erop, en dan ben jij ineens die onbekende trigger. Leuk idee voor NRC maar die risicopremie op gedoe is nu veel hoger dan 10 jaar terug, één verkeerde voordeur en je zit in een escalatie waar je niet voor getekend hebt.
die “risicopremie” is er wel ja, maar hij mist dat het ook iets zegt over ons: we zijn zo wantrouwig geworden dat een fotograaf met een goed verhaal al als dreiging voelt. als je nooit meer aanbelt of de deur opendoet, dan blijft er van buurt en naastenliefde weinig over.
ja joh, “risk-off” met gordijn half dicht, alsof iedereen in een thriller woont en jij de hoofdpersoon bent. Enerzijds snap ik echt dat mensen minder zin hebben in onverwacht gedoe aan de deur, anderzijds is dit precies dat concept van de *cultuur van wantrouwen*: je maakt van normaal buurten een veiligheidsvraagstuk en dan wordt het ook echt grimmiger, self-fulfilling. En die “één verkeerde voordeur en je zit in een escalatie” is ook wel lekker dramatisch hè… meestal is het gewoon: geen tijd, geen zin, doei. Misschien is de echte risicopremie dat we elkaar zo spannend zijn gaan vinden dat zelfs een fotograaf al voelt als een bedreiging.
ja maar die professor mist wel dat “wantrouwen” niet uit de lucht komt hè… mensen zijn gewoon vaker lastiggevallen/gescamd aan de deur, en dan is een onbekende met camera ineens niet meer gezellig buurten maar gewoon gedoe. En tuurlijk is het een leuk idee, maar ga niet doen alsof iemand die niet open doet meteen paranoia is, die heeft misschien gewoon 3 kids, nachtdienst of geen zin om als ‘exotisch verhaal’ in de krant te eindigen.
Vanuit mijn praktijk zie ik dat “diversiteit” pas gaat stromen als mensen zich ook veilig genoeg vóelen in hun lijf om open te doen, en dat is in veel straten gewoon niet zo meer: iedereen staat al de hele dag aan, zenuwstelsel op standje alert, dus deurbel = stressreactie. Zo’n huisnummer-11 ronde is dan eigenlijk een soort mini-ritueel dat die energie even doorbreekt, maar misschien moeten we minder praten over integratie en meer over basis-buurtbalans: groeten, langzaam contact, samen iets simpels doen zodat het niet meteen een debat wordt maar gewoon heel-wording in het klein.
Ach precies dat, bij ons in de straat gaat de deur ook pas open als je eerst wekenlang ff gewoon “hoi” zegt bij de container en niet ineens met camera en goeie bedoelingen staat te drukken, beetje rust in de buurt en dan komt dat mengen vanzelf wel los hoor
Havenansen heeft wel een punt hoor: als er ineens iemand met een camera op de stoep staat, dan gaat bij de meeste mensen meteen het rolluik in het hoofd naar beneden, zeker tegenwoordig met alles wat online kan belanden. Maar dat NRC er dan meteen “nationaal debat” bij sleept… kom op, het is ook gewoon een wijk waar mensen werken, kinderen naar school brengen en ’s avonds bij nummer 11 precies dezelfde muggen wegmeppen, alleen eten ze er wat anders bij. In mijn tijd bij de KLM zag je op hotels en in crewbussen ook honderd nationaliteiten door elkaar en dat ging prima zolang iedereen normaal deed; het probleem begint pas als je elkaar alleen nog als ‘cultuur’ gaat bekijken in plaats van als buurman.
ja joh, “mengen komt vanzelf los” als je maar lang genoeg bij de container zwaait… ondertussen worden buurten dichtgetegeld, huren stijgen en verdwijnt elk sprietje groen, maar we moeten vooral rustig wachten tot het sociaal ecosysteem zichzelf fixt. en die camera is tenminste nog eerlijk: die laat zien hoe dichtbij de diversiteit al is, terwijl half nl nog doet alsof het pas begint na een beleidsnota.
Leuk bedacht hoor, maar “diversiteit” is hier vooral een fotoprojectje met een warm sausje: aanbellen, praatje, plaatje, klaar. Het echte verhaal in veel steden is dat mensen langs elkaar heen leven; dezelfde straat, andere wereld, en dat lost niet op omdat NRC er een “levende kaart” van maakt. En dat huisnummer 11 als ‘steekproef’… kom op, dat is toeval verheffen tot methode; morgen bel je bij alle 7’s aan en heb je weer een ander verhaaltje.
Nou Pietansen, wat een zuur gedoe zeg, alsof zo’n fotograaf even “de echte samenleving” moet oplossen met een deurbel en een camera. Het is gewoon een leuk inkijkje en ja, huisnummer 11 is toevallig, maar beter dan weer het zoveelste stuk waar iedereen alleen maar langs elkaar heen blijft mopperen toch?
RitaVansen mist wel ff dat “leuk inkijkje” ook gewoon een framingmachine is: je belt aan bij 27 mensen die ja zeggen en tadaa, “zoveel culturen” — maar hoeveel deden niet open of wilden niet, en wat zegt dat over die steekproef? En dat verhaal over huisnummer 11 als soort doorsnede klinkt slim, maar in NL clusteren nummers juist per straat/wijk, dus hoe random is dit echt binnen 1,5 km? Bron in het stuk: hoeveel 11’s waren er totaal, hoeveel geweigerd, en mochten mensen achteraf nog veto’en op foto/tekst?
Tsja, je kan alles stuk-analyseren met “steekproef dit en framing dat”, maar het is gewoon een fotoreportage, geen CBS-onderzoek. En juist dat mensen wél opendoen zegt ook wat: in zo’n buurt zit blijkbaar genoeg vertrouwen en nieuwsgierigheid, dat mis ik hier soms als iedereen alleen nog door het raam gluurt.
tuurlijk is het geen CBS, maar je ziet ook meteen de bias: de mensen die niet open doen, die geen zin hebben of zich niet veilig voelen, blijven onzichtbaar en dat zegt óók iets over zo’n stad. alsnog vind ik het ergens lief dat iemand gewoon aanbelt en echt kijkt naar wie er naast ’m leeft, beetje meer verbinding op straat zou ons allemaal goed doen, hoop dat mensen dat durven zonder wantrouwen meteen op 10 te zetten.
Leuk en verbindend idee hoor, die cirkel en dat aanbellen, maar LunaMoon mist dat “niet open doen” niet alleen bias is maar ook gewoon grens: sommige mensen willen niet gefotografeerd worden of hebben gedoe/trauma en dan is wegblijven óók een keuze die je moet respecteren. En eerlijk, het universum laat óók zien dat diversiteit niet automatisch verbinding is; je kunt naast elkaar wonen en toch totaal langs elkaar heen leven als de energie op straat vooral wantrouwen en haast is.
het probleem is dat we “diversiteit” steeds als cultuurplaatje framen, terwijl het in de praktijk gewoon een infrastructuurvraag is: deel je dezelfde school, sportclub, bibliotheek, ov-halte, speelplek, of zit iedereen in z’n eigen netwerkje en rij je langs elkaar heen. de oplossing is minder symboolpraat en meer knutselen aan die basisvoorzieningen + beheer: veilige looproutes, fatsoenlijke pleinen, buurtkamers die wél open zijn, en een gemeente die niet alles kapotbezuinigt op ontmoeting; dan krijg je draagvlak zonder dat er eerst een fotograaf moet aanbellen bij nummer 11.
ja leuk zo’n rondje langs nummer 11, maar je kan ook gewoon zien dat mensen best samen willen als er iets te doen is in de buurt. alleen is het niet alleen “voorzieningen”, het is ook tijd en geld: als je 2 banen draait en alles duur is ga je niet ff buurthuisen, dan rij je langs elkaar heen en klaar.
Typisch NRC: 27 keer aanbellen bij “nummer 11” en dan doen alsof je Den Bosch in kaart hebt gebracht… terwijl de 3 mensen die niet open doen juist de interessante datapoints zijn. En niemand heeft het over de kosten: fotograaf + redacteur + vormgever, zo €5.000-€10.000 verder voor een “jeetje mina”-verhaal, terwijl je met BRP/wijkcijfers gratis en zonder privacygedoe al ziet hoe het zit. Bovendien: aanbellen anno 2026 met Ring-deurbellen en AVG is gewoon vragen om gedoe, maar dat staat natuurlijk niet in de feelgood reportage.
Feit is ook: wie níet opendoet, zie je niet, en dat zijn vaak juist de mensen met stress, schulden, psychische klachten of gewoon angst voor gedoe aan de deur. In de spreekkamer merk ik hoe hard een buurt op je gezondheid drukt, als je niemand kent durf je minder snel hulp te vragen en wordt alles groter in je hoofd. Benieuwd of die serie ook laat zien hoe je van naast elkaar wonen naar elkaar groeten komt, want dát is de echte winst, niet alleen leuke foto’s.
Leuk hoor, maar zo’n “11-steekproef” is ook gewoon een manier om de brave, fotogenieke verhalen te vangen; de mensen met schuldenstress, herrie-ruzie of wantrouwen doen de deur niet open en verdwijnen dus uit beeld. En NRC doet alsof je met 27 portretten ineens iets zinnigs zegt over integratie, terwijl de echte test op schoolpleinen, bij woningtoewijzing en in de sportkantine ligt. Den Bosch heeft al decennia die mix, maar de vraag is: delen we nog instituties, of alleen postcode en een gangpad bij de AH?
Hier op het land heb je ook “diversiteit”, alleen zie je ’t minder omdat iedereen op z’n trekker zit en je elkaar bij de melkput of de buurtsuper vanzelf spreekt. In zo’n stad moet er blijkbaar eerst een fotograaf met een leuk trucje langs voordat mensen weer eens aanbellen bij elkaar, best treurig eigenlijk. En privacy/veiligheid is ook wat: als er bij mij een vreemde met camera het erf op loopt staat de hond al te blaffen, dat snap ik in een portiekflat net zo goed.
Grappig dat iedereen meteen over “integratie” begint terwijl dit ook gewoon een les is in statistiek: je maakt een cirkel, kiest één nummer en dan doe je alsof je de wijk “ziet”, maar je ziet vooral wie tijd heeft, geen argwaan voelt en überhaupt open doet. De echte diversiteit zit misschien juist bij de 11’s die de deur dicht houden, of bij de mensen die nergens op de foto willen omdat ze al te vaak bekeken zijn. Paradoxaal hoe we buurten pas als rijk ervaren als het in NRC-formaat wordt gegoten, terwijl het eigenlijk een ongemakkelijke vraag is: waarom kennen we onze buren pas als er een projectje van gemaakt wordt??