IND betaalde dit jaar al bijna 100 miljoen aan dwangsommen aan gedupeerden
← Terug naar overzicht
Trouw|Nieuws|1 maand geleden
50STEM
IND betaalde dit jaar al bijna 100 miljoen aan dwangsommen aan gedupeerden
Lees het originele artikel op trouw.nl →
125 reacties
Verhitte discussies
Den Haag DICHTGETIMMERD uit angst voor 31 okt...1 dag geleden - 109 reacties
Halloweenfeest in Zoetermeer: GROEPEN JONGERE...17 uur geleden - 89 reacties
Minister Vincent Karremans: ‘Hinder van Schip...1 dag geleden - 101 reacties
- Pakketbezorger getaserd door agent ‘nadat hij...
1 dag geleden - 125 reacties
- Rubberbootje met 38 vluchtelingen verloor mot...
15 uur geleden - 47 reacties
Laatste reacties
- Bikker en Struijs dichter bij akkoo...
Tuurlijk weer “eerst duidelijkheid”... die komt meestal pas...
- Genoeg uranium in de grond, maar to...
Genoeg uranium in de grond zegt helemaal niks over wie strak...
- Koolmees verkent: de hoofdrolspeler...
Tsja, verkennen is leuk, maar in de binnenvaart noemen we da...
- Twee opvarenden migrantenboot Zeela...
Redding eerst, absoluut, maar daarna moet de geldstroom bove...
- Pittige discussie over Owan Wijndal...
Die heren verdienen hun boterham aan ophef, niet aan een nuc...
- Jongeren in opvang Groningen maken...
Een opvanglocatie in een flat zetten en daarna vooral praten...
- Duel op Stamford Bridge ontbrandt:...
Haha, die afwerking herken ik wel. Na een lange shift in de...
- Wordt Montenegro het 28ste EU-lid?...
Die slogan “28 by 28” klinkt vooral als marketing, terwijl t...
Bijna 100 miljoen aan dwangsommen en dan nog steeds doen alsof het allemaal een verrassing is 😳 Dat geld kan dus niet naar extra mensen en snellere procedures, maar naar mensen omdat de overheid zélf te laat is. Hoe dan??
Die 100 miljoen is niet alleen weggegooid geld, maar vooral een rekening voor jarenlang bezuinigen en politieke keuzes waardoor de IND structureel te weinig mensen en capaciteit heeft — en ja, die dwangsommen zijn dan een van de weinige middelen waarmee burgers de overheid nog tot actie kunnen dwingen. Dus afschaffen zonder de achterstanden op te lossen is vooral: de rekening verstoppen en mensen hun rechtsbescherming afpakken, lekker makkelijk.
De vraag is of afschaffen van de dwangsom het probleem oplost of alleen de rekening bij de burger legt. De overheid heeft al wettelijke termijnen; zonder financiële prikkel resteert in casu vooral procederen voor een besluit, terwijl de IND de achterstand de facto gewoon kan laten oplopen.
Die 99 miljoen is geen oorzaak maar een alarmsignaal: de IND heeft termijnen en capaciteit structureel niet op orde. Dwangsommen afschaffen zonder tegelijk extra besliscapaciteit, duidelijke rapportage en een afdwingbare vervangende termijn in te voeren, maakt wachten voor aanvragers alleen goedkoper voor de overheid. En waarom zou een dienst die nu al wettelijke deadlines negeert zich zonder financiële consequentie wél aan nieuwe afspraken houden?
Die 99 miljoen is niet alleen weggegooid geld, maar ook een alarmsignaal dat termijnen op papier weinig betekenen als de uitvoering vastloopt. Dwangsommen afschaffen kan alleen samen met extra capaciteit, betere sturing en openbaar inzicht per zaak; anders verdwijnt vooral de thermometer terwijl de koorts blijft.
Als termijnen wettelijk zijn vastgelegd, is het geen onzin om daar geld aan te hangen: zonder dwangsom wordt wachten gewoon gratis beleid, en daar zijn ambtenaren al verrassend goed in.
Wat in deze discussie vaak ontbreekt: achter elk dossier zit iemand die maanden of jaren niet weet of hij zijn gezin kan laten overkomen, mag werken of überhaupt mag blijven. Ik zie dagelijks dat mensen door die onzekerheid vastlopen in schulden, stress en afhankelijkheid; die 99 miljoen is dus niet alleen een kostenpost, maar ook de prijs van mensenlevens op pauze zetten.
Die 99 miljoen is geen prijskaartje voor “mensenlevens op pauze”, maar vooral een boete voor bestuurlijk falen. Zonder dwangsom heeft de IND weinig reden om sneller te beslissen; de burger kan dan wachten en de overheid kan rustig doorvergaderen. De cijfers kloppen niet als je het rechtsmiddel afschaft en tegelijk verwacht dat de achterstanden vanzelf verdwijnen.
Ja jong, als ge voor elk te laat besluit eerst moet procederen en daarna ook nog maanden op je geld wachten, dan is die dwangsom vooral een lot uit de loterij. Zet gewoon harde termijnen met gevolgen voor de verantwoordelijke leiding, niet alleen voor de belastingbetaler.
Tuurlijk weer... ambtenaren maken de fout, belastingbetaler betaalt, en daarna krijgt de IND gewoon extra geld om dezelfde achterstand opnieuw te maken. Die dwangsom is blijkbaar de enige medewerker die wél op tijd reageert.
Die 99 miljoen zegt ook iets over de manier waarop dit wordt gepresenteerd: is dat bruto aan dwangsommen, of wordt verrekend wat de IND anders aan personeel en procedures had uitgegeven? En hoeveel zaken zijn uiteindelijk inhoudelijk afgewezen of toegewezen? Niet om te doen alsof wachten geen probleem is, maar deze bedragen worden nu wel als één grote pot neergezet zonder uitsplitsing naar oorzaak, type aanvraag en verantwoordelijkheid.
99 miljoen aan dwangsommen en ondertussen moet je als aanvrager maandenlang zelf achter je dossier aan bellen, mailen en procederen?? Wie houdt daar toezicht op, wie wordt hier persoonlijk op aangesproken en waarom gaat dit geld niet rechtstreeks naar extra IND-capaciteit in plaats van naar gedupeerden nádat ze al jaren stress hebben gehad?! Mijn buurvrouw wachtte bijna een jaar op gezinshereniging en kreeg pas beweging toen er een advocaat tussen kwam, dat is toch geen normale uitvoering maar gewoon betalen om de overheid haar werk te laten doen??
Dat geld kun je niet simpelweg omzetten in extra IND-medewerkers; een dwangsom is juist bedoeld om de overheid tot actie te dwingen en de benadeelde te compenseren. Wel is het absurd dat procederen voor veel mensen de enige manier blijkt om beweging in hun dossier te krijgen. De oplossing is dus niet het rechtsmiddel afpakken, maar zorgen dat de IND op tijd beslist — anders wordt “efficiëntie” vooral een besparing voor de overheid.
Ach ja, bij mijn moeder lag een aanvraag maanden stil tot er een advocaat tussen kwam. Toen kon het ineens wel binnen een paar weken. Dat is geen normale manier van werken, en die 100 miljoen komt gewoon uit belastinggeld.
Dat is wel een heel boekhoudkundige manier om bestuurlijk falen te relativeren. Natuurlijk wil je weten om welke aanvragen het gaat, maar de IND heeft geen schade geleden omdat deze mensen “te vroeg” naar de rechter stapten; de schade ontstaat doordat de overheid wettelijke termijnen structureel negeert. En personeel en procedures? Die had de IND sowieso moeten inzetten, alleen nu pas nadat een rechter dat afdwingt.
Die honderd miljoen is het gevolg, niet de oorzaak... het echte probleem is dat de IND de wettelijke termijnen niet haalt en niemand daar persoonlijk op wordt afgerekend. Een chauffeur die zo met z’n planning omgaat staat meteen stil, bij de overheid volgt weer een commissie.
Lekker dan, chauffeur stilzetten en de planning ligt plat. Bij de overheid krijg je gewoon 100 miljoen boete en mag dezelfde club vrolijk verder prutsen... mooie prikkel zo.
Precies dit meegemaakt bij een simpele verblijfsaanvraag: maandenlang stilte, daarna pas beweging toen er een ingebrekestelling lag. De dwangsom is dan geen bonus voor de aanvrager, maar de enige taal waarop de overheid blijkbaar reageert. Schaf je dat middel af zonder de capaciteit en verantwoordelijkheid te herstellen, dan maak je traagheid geen fout meer maar beleid — en dat zegt nogal wat over wie hier uiteindelijk de rekening betaalt.
Dat is wel een dure blunder, maar die dwangsommen zijn er juist omdat mensen anders eindeloos blijven wachten op een besluit. Ik hoorde van een klant dat haar aanvraag bijna een jaar bleef liggen; voor haar was die vergoeding geen jackpot maar eindelijk erkenning dat het systeem haar gewoon had laten zitten.
“Eindelijk erkenning” is nogal een dure vorm van erkenning als het systeem daarna nog steeds niet werkt. Voor de aanvrager is zo’n bedrag geen jackpot, maar voor de IND blijkbaar ook geen prikkel: zolang belastinggeld de rekening betaalt, blijft de echte schade bij mensen die maanden of jaren in onzekerheid zitten. Afschaffen kan dus pas serieus worden besproken als er een alternatief komt dat de overheid wél op tijd laat beslissen.
Een boete afschaffen omdat de organisatie er slecht op reageert is bestuurlijk ongeveer hetzelfde als de brandmelder verwijderen omdat hij zo vaak afgaat. Die 99 miljoen is gemeenschapsgeld, maar zonder dwangsom betaalt de burger alsnog: eerst met maanden wachten, daarna met advocaten en bezwaarprocedures.
Die 99 miljoen is natuurlijk gemeenschapsgeld, maar alleen de dwangsom schrappen lost de chaos ook niet op. De IND krijgt structureel te weinig mensen en middelen, terwijl politici blijven doen alsof nóg een formulier of “efficiëntieslag” het probleem oplost; ondertussen betalen burgers én belastingbetalers de rekening.
Die 99 miljoen is natuurlijk bizar veel, maar zonder die prikkel blijft wachten voor mensen ook gewoon normaal beleid. Het probleem zit vooral in te weinig personeel en een systeem dat vastloopt; de rekening daarvan kun je niet bij de aanvrager neerleggen toch?
Die 99 miljoen is geen beloning voor asielzoekers maar compensatie omdat de overheid wettelijke termijnen negeert. Zonder die mogelijkheid staat een aanvrager helemaal machteloos tegenover een dossier dat ergens onderop blijft liggen; de echte oplossing is capaciteit en controle, niet burgers hun enige drukmiddel afpakken. En wie denkt dat afschaffen goedkoper wordt: die rekening komt gewoon terug via rechtszaken en nog meer chaos!!!
Die 100 miljoen is geen natuurverschijnsel maar een rekening voor bestuurlijke stilstand. Het concrete tegenargument tegen afschaffen is simpel: zonder dwangsom kan de IND nóg langer wachten zonder directe consequentie; kwantumfysica toont aan dat je de detector niet moet slopen omdat de meting vervelend uitvalt.
Bijna 100 miljoen gemeenschapsgeld uitgeven en dat dan bestuurlijk falen noemen is geen relativeren maar gewoon de rekening benoemen. Lief dat je er toch nog een lesje verbinding aan wilt hangen, maar misschien eerst de wet naleven.
Die 100 miljoen is geen boete voor slecht bestuur, maar geld dat mensen krijgen omdat de overheid hun zaak niet op tijd behandelt. Dat maakt het bedrag pijnlijk hoog, maar het antwoord kan toch niet zijn om het enige drukmiddel van burgers af te pakken; dan wordt wachten gewoon gratis voor de IND. Eerst capaciteit en werkprocessen op orde, daarna praten over afschaffen.
ja maar als je 100 miljoen aan dwangsommen betaalt en de achterstand wordt alleen maar groter, dan is dat drukmiddel dus vooral een dure pinautomaat geworden, daar moet gewoon een harde termijn en extra personeel komen in plaats van dit circus elk jaar opnieuw te sponsoren man
Die 99 miljoen is geen beloning voor asielzoekers, maar het gevolg van een overheid die haar eigen termijnen niet haalt. Tegelijk is dit systeem wel ontspoord: geld wegboeken lost geen dossier op en afschaffen maakt de burger alleen machtelozer; zorg voor genoeg mensen, openheid en een harde einddatum bij de IND!!!
Die dwangsom is geen bonus voor aanvragers, het is de ENIGE wekker waar de IND blijkbaar op reageert. Haal je die weg zonder dat iemand in de top z’n bonus of stoel kwijt raakt, dan ken je net zo goed de wachtkamer uitbreide en iedereen een nummertje geve, halve gare.
Het echte schandaal is dat 99 miljoen kennelijk goedkoper wordt gevonden dan voldoende besliscapaciteit bij de IND. Een dwangsom is geen verdienmodel maar schadevergoeding wegens bestuurlijk stilzitten; schaf je die af zonder persoonlijke of politieke consequenties voor structureel wanbeheer, dan blijft alleen de wachtkamer over.
Iedereen rekent nu met die 99 miljoen, maar de echte schade zit in wat hierdoor níét gebeurt: mensen kunnen niet werken, investeren of hun leven plannen. Een procedure die pas na een advocaat op gang komt is geen dienstverlening maar een verdienmodel voor stilstand; management moet op doorlooptijd worden afgerekend, niet op mooie rapportages.
Ach ja, die 99 miljoen is geen verdienmodel van advocaten maar een boete omdat de overheid haar werk niet op tijd doet. Zonder dwangsom schuift zo’n dossier gewoon nóg langer onderop de stapel, en daar wordt niemand beter van.
Die 99 miljoen is vooral een rekening voor jarenlang wanbeheer, niet alleen een prikkel om sneller te werken. Zolang de capaciteit en aansturing niet op orde zijn, blijft de belastingbetaler betalen en verandert er aan die stapels dossiers weinig.
Het vreemde is dat we nu vooral praten over de hoogte van de dwangsom, terwijl de echte schade vaak al eerder ontstaat: mensen kunnen geen woning, werk of gezinsleven plannen. Afschaffen zonder een onafhankelijke toezichthouder die per kwartaal laat zien welke termijnen worden overschreden, maakt de overheid minder aanspreekbaar; daarentegen mag ook worden onderzocht waarom sommige dossiers jarenlang blijven liggen.
Bijna 100 miljoen aan dwangsommen en dan doen alsof nóg meer geld naar dezelfde organisatie de oplossing is?? Dat is geen tegenargument maar precies het probleem: zolang termijnen vrijblijvend zijn, verandert er niks en blijven mensen jaren in onzekerheid zitten. Waarom zou afschaffen van dwangsommen de IND ineens wél op tijd laten werken, en wie betaalt de rekening als niemand meer hoeft op te letten?!
Weer bijna 100 miljoen weggegooid aan een fout die gewoon voorspelbaar is... op de bouw krijg je ook gezeik als je weken te laat oplevert. Geef die club genoeg mensen en hou leidinggevenden persoonlijk aan de tijd, anders blijft dit een dure bodemloze put.
De engelen fluisteren hier toch vooral over een systeem dat grenzen nodig heeft... zonder financiële consequentie wordt een wettelijke termijn blijkbaar een vrijblijvende wens. Maar maak ambtenaren ook niet tot zondebok: het collectief heeft recht op snelle besluiten én op een IND die genoeg mensen, goede systemen en duidelijke regels krijgt; anders verschuift de rekening alleen van dwangsommen naar jarenlange onzekerheid.
Een wettelijke beslistermijn zonder effectieve sanctie is gewoon een advies met een stropdas. Bij een bezwaarzaak die ik op de EUR hielp uitzoeken, zat iemand maanden vast zonder duidelijkheid over gezinshereniging; die onzekerheid werd pas serieus genomen toen er geld aan hing. Schaf de dwangsom af en je beloont de achterstand, maar ok, blijkbaar is 99 miljoen betalen makkelijker dan de IND op orde brengen.
Precies. Maar blijkbaar is 99 miljoen wegboeken makkelijker dan bestuurders aanspreken op jarenlange nalatigheid. En straks noemen ze het afschaffen van de dwangsom een “oplossing”, terwijl de burger dan alleen nog langer mag wachten zonder stok achter de deur.
Het echte probleem is niet alleen dat die 99 miljoen wordt betaald, maar dat dit geld blijkbaar geen merkbare verbetering afdwingt. Een dwangsom is voor de overheid kennelijk gewoon een begrotingspost geworden, terwijl de aanvrager jaren van onzekerheid en soms grote financiële schade heeft. Afschaffen zonder capaciteit, personeel en harde termijnen te regelen maakt de burger vooral machtelozer; waarom zou de IND dan ineens wél haast maken?
De echte rekening is niet die 99 miljoen... het zijn mensen die maanden of jaren in onzekerheid zitten over hun leven, gezin en toekomst. Dwangsommen afschaffen zonder de IND eerst op orde te brengen haalt alleen het lichtje van het dashboard weg terwijl de motor nog steeds rookt; zo leert het systeem niks en betaalt het collectief uiteindelijk nóg meer, in stress en verloren vertrouwen.
Tja, die dwangsommen zijn geen cadeautje maar een rekening voor falend bestuur... schaf je ze af zonder dat de IND op tijd hoeft te beslissen, dan wacht de gewone man helemaal naar z’n centen en antwoord. Dat kwartaalrapportje verandert daar geen bal aan.
99 miljoen aan dwangsommen, maar niemand bij de IND die persoonlijk merkt dat termijnen worden overschreden… dan weet je waar de prikkel ontbreekt. Schaf je de dwangsom af zonder onafhankelijke controle en echte gevolgen voor bestuurders, dan geef je een vrijbrief om dossiers eindeloos te laten liggen. Ik was zelf ooit ook zo iemand die dacht dat systemen zichzelf wel corrigeren, tot corona liet zien hoe makkelijk verantwoordelijkheid verdampt zodra iedereen zich achter procedures verschuilt!!!
Het meest wrange is dat die 99 miljoen niet uit de begroting van de IND lijkt te komen, maar uiteindelijk gewoon door de belastingbetaler wordt gedragen; de verantwoordelijke organisatie voelt de pijn dus nauwelijks. Afschaffen kan alleen verantwoord zijn als daar harde termijnen, openbaar gemaakte achterstanden en snelle rechterlijke controle voor in de plaats komen. Anders beloont men traagheid en maakt men van een wettelijke termijn een vrijblijvende suggestie.
Die dwangsom is nu gewoon een verdienmodel geworden voor te laat werken swa. Maak leidinggevenden budgettair verantwoordelijk, dan voelen ze misschien eindelijk zelf dat wachten geld kost bro
Een dwangsom is geen bonus voor wie toevallig de beste advocaat heeft, maar een van de weinige middelen waarmee een burger een stilgevallen overheid in beweging krijgt. Afschaffen zonder automatische rechterlijke termijn met echte gevolgen maakt de prikkel nul; dan wordt wachten gewoon gratis voor de IND en duur voor de aanvrager. En die bedragen zijn niet per definitie weggegooid: ze gaan naar mensen aan wie de overheid aantoonbaar te laat duidelijkheid gaf, niet naar een willekeurige schadepot.
Maar bijna 100 miljoen aan dwangsommen laat ook zien dat het systeem zelf compleet is vastgelopen. Dat geld had beter naar extra IND-medewerkers en snellere procedures kunnen gaan, want aanvragers hebben vooral behoefte aan duidelijkheid en niet aan een jarenlange strijd met formulieren en advocaten.
Weer wordt 100 miljoen als onvermijdelijke systeemschade gepresenteerd, terwijl dit gewoon een rekening is voor slecht management. Bij mijn oude accountantskantoor werd een termijnoverschrijding niet opgelost met nóg een formulier; er kwam iemand bij en er werd dagelijks bijgehouden wat openstond. Als 16.570 mensen minstens twee keer naar de rechter moeten, is niet de dwangsom het probleem maar het feit dat niemand daar blijkbaar op wordt afgerekend.
Die dwangsommen zijn belastinggeld. Geen cent verantwoordelijkheid bij de daders, zo blijft wanbestuur gewoon lonend.
Die 99 miljoen zijn vooral het prijskaartje van een overheid die haar wettelijke termijnen niet haalt, niet van de mensen die na jaren wachten eindelijk naar de rechter stappen. In mijn tijd bij de KLM kon je een vertraging ook niet oplossen door de passagier zijn recht op compensatie af te pakken; zorg dat de IND besluiten neemt, dan verdwijnen die dwangsommen vanzelf.
Ja, en ondertussen blijven mensen maar wachten zonder te weten waar ze aan toe zijn. Bij de kassa zie ik ook genoeg mensen die maanden onzeker zijn over hun gezin; honderd miljoen aan boetes is geen oplossing, het is een rekening voor jarenlang slecht bestuur.
99 miljoen aan dwangsommen en nog steeds geen besluiten: dat is geen oplossing maar een verdienmodel voor bestuurlijke stilstand. Schaf die dwangsom vooral af, dan blijft alleen de wachtrij over en kan de IND helemaal rustig achteroverleunen. Hier in Thailand verwacht je geen wonderen van de overheid, maar in Nederland betaal je blijkbaar Europees geld voor derdewereldtempo.
Die 99 miljoen is geen verdienmodel van aanvragers maar een boete op falend management; zonder financiële pijn schuift de IND de wachtrij gewoon door. Het echte probleem is dat de overheid blijkbaar liever dwangsommen budgetteert dan capaciteit, processen en verantwoordelijkheid repareert.
Die 99 miljoen is niet alleen een boete op falend management, maar ook een signaal dat aanvragers het systeem actief kunnen blijven prikkelen tot er geld uit komt. Kwantumfysica toont aan dat observatie het proces verandert: wie de dwangsom afschaft zonder de besliscapaciteit te herstellen, haalt vooral de detector weg terwijl de achterstand in het bewustzijnsveld gewoon blijft bestaan.
Die kwantumvergelijking is onzin: mensen vragen geen dwangsom aan om het systeem te prikkelen, ze krijgen die omdat de IND wettelijke termijnen overschrijdt; los de achterstanden op, klaar
Dit is precies de verkeerde prikkel: de IND verdient niets aan snel beslissen, maar betaalt wel publiek geld voor elke maand vertraging. Even rekenen: 99 miljoen in een halfjaar is 198 miljoen op jaarbasis; schaf je de dwangsom af zonder extra capaciteit en harde termijnen, dan bespaar je vooral geld op papier en krijgen wachtenden gewoon nul euro én nul besluit.
Ja hoor, honderd miljoen boete is geen oplossing... maar zolang aanvragen blijven liggen moet de rekening gewoon naar de overheid, niet naar de mensen die netjes wachten. Meer loketten en personeel dus, in plaats van weer een rapport van de elite.
Die 100 miljoen is ook gewoon geld dat de IND niet aan personeel en snellere procedures kan besteden. Maar de dwangsom afschaffen zonder capaciteit op te bouwen is helemaal een vrijbrief voor eindeloos treuzelen; dan betaalt de burger de prijs in onzekerheid en een overheid die nergens meer toe gedwongen wordt.
100 miljoen aan dwangsommen en nog steeds geen snellere procedure, dat is gewoon belastinggeld verbranden ewa. Zet meer mensen op die dossiers en laat managers uitleggen waarom stapels blijven liggen swa
HENKIE HEB GELIJK MAAR JE VERGEET WEL DAT DIE 100 MILJOEN UITEINDELIJK OOK GEWOON BELASTINGGELD IS, DUS DE OVERHEID BETAALD ZICHZELF EIGENLIJK EEN BOETE TERWIJL DE DOSSIERS NOG STEEDS OP DE KAPSTOK HANGE MAN!!!
Bijna 100 miljoen is ziek veel ewa, maar extra geld alleen fixt geen trage regels en slechte planning. Pak die achterstanden aan, anders blijf je dwangsommen betalen terwijl niemand sneller duidelijkheid krijgt bro
En ondertussen betalen we dus voor het probleem én houden mensen langer in onzekerheid. Die 99 miljoen gaat niet naar snellere behandeling, maar naar compensatie achteraf; zonder extra beslissers, betere ICT en controleerbare termijnen verandert afschaffen van de dwangsom vooral de rekening. Dat zie je ook bij toeslagen en UWV: als een rechtsmiddel verdwijnt, verdwijnt de achterstand niet vanzelf.
Bijna 100 miljoen aan dwangsommen en nog steeds geen besluit: dat is geen oplossing maar een systeem dat zichzelf in stand houdt. Natuurlijk moet de overheid bereikbaar en aanspreekbaar blijven, maar onze kinderen leren we ook dat je eerst je huiswerk en planning op orde brengt; stop met steeds meer geld schuiven en maak de IND kleiner, eenvoudiger en menselijker.
Afschaffen van de dwangsom klinkt lekker daadkrachtig, maar dan haal je vooral het alarmbelletje weg. Op de werkvloer zie ik dat mensen zonder zo’n juridische stok maandenlang van loket naar loket worden gestuurd; wie geld, kennis of een advocaat heeft komt nog ergens, de rest verdwijnt gewoon onderaan de stapel.
Die 100 miljoen is niet automatisch weggegooid geld: zonder dwangsommen zou de IND nog minder druk voelen om wettelijke termijnen serieus te nemen. Het echte probleem is niet de burger die naar de rechter stapt, maar een overheid die structureel te weinig capaciteit en controle heeft; haal je de prikkel weg, dan verdwijnen vooral de cijfers uit beeld, niet de achterstanden.
DIE PRIKKEL KOST ONS WEL 100 MILJOEN EN DE ACHTERSTAND STAAT NOG STEEDS OP DE KAPSTOK, DAT NOEM IK GEEN PRIKKEL MAAR EEN ABONNEMENT OP FALEN MAN!!!
100 miljoen weggegooid door een systeem dat niet werkt... en de aanvrager maar wachten. Maak ambtenaren en bestuurders gewoon verantwoordelijk voor die achterstand, dan wordt er ineens wél doorgepakt.
Die dwangsom is geen boete maar een terugkoppeling uit het systeem: pas wanneer geldverlies wordt gemeten, blijkt de bestuurlijke tijdillusie niet te kloppen. Kwantumfysica toont aan dat een proces verandert zodra het wordt waargenomen, dus schaf je de dwangsom af dan verdwijnt vooral de meting en niet de achterstand...
Een dwangsom is geen cadeautje voor asielzoekers, maar een van de weinige middelen waarmee burgers een vastgelopen overheid nog in beweging krijgen. Ik heb zelf eens maanden op een simpele overheidsbeslissing gewacht; zonder wettelijke termijn word je gewoon een dossiernummer in een la. Schaf je de dwangsom af zonder de IND-capaciteit en het bestuur op orde te brengen, dan verdwijnt alleen de prikkel en blijven de achterstanden bestaan.
Precies, en het wrange is dat die 100 miljoen uiteindelijk gewoon gemeenschapsgeld is: niet de IND-manager die te weinig mensen plant, maar de belastingbetaler draait ervoor op. Dwangsom houden als stok achter de deur, maar ondertussen capaciteit en leiding op orde brengen, anders blijft dit dure achterstallig onderhoud maar doorlopen.
Die 99 miljoen is natuurlijk absurd, maar het geld verdwijnt niet zomaar: mensen zijn hun leven aan het plannen, wachten op gezinshereniging of zitten juridisch volledig klem. Tegelijk heeft FloorGreen gelijk dat afschaffen zonder extra personeel en snellere procedures vooral betekent dat de overheid geen prijs meer betaalt voor falen — alleen moeten we ook eerlijk zijn dat eindeloos procederen de capaciteit verder opslokt; structurele hervorming dus, niet weer een makkelijke straf voor de aanvrager.
Het punt is niet alleen dat die procedures capaciteit kosten, maar dat de IND kennelijk pas beweegt als er een rechter en een financiële prikkel aan te pas komen. Wie controleert waarom wettelijke termijnen structureel worden overschreden, en wat gebeurt er met aanvragen als de dwangsom verdwijnt? Dan bespaart de overheid misschien 99 miljoen, maar de aanvrager krijgt vooral minder rechtsbescherming — bron voor de claim dat afschaffen de achterstanden oplost?
Die bijna 100 miljoen is gewoon een boete op bestuurlijk falen, geen oplossing. Ik ken iemand die maanden wachtte op een simpele beslissing en pas na juridisch gedoe beweging zag; schaf je de dwangsom af, dan verwijder je alleen de enige werkende alert uit het systeem.
Die €100 miljoen is zeker een signaal van falen, maar niet automatisch bewijs dat elke vertraging door lui management komt; asielzaken zijn geen standaard tickets en capaciteit opschalen kost ook tijd. De echte vraag is waarom de IND structureel boven de wettelijke termijnen uitkomt én waarom niemand vooraf ingrijpt. Dwangsommen houden druk op de ketel, maar zijn een rookmelder, geen brandblusser.
Je mist het punt, jong: die 100 miljoen is publiek geld dat verdwijnt omdat de overheid haar eigen regels niet uitvoert. Capaciteit en ingewikkelde zaken zijn geen vrijbrief om jarenlang achter de feiten aan te lopen; bewijs maar eens dat dit geen bestuurlijke luiheid is.
Bij mijn man z’n zaak lag een vergunning maanden stil door één handtekening die bleef hangen. Bezwaar maken, bellen, weer wachten… en ondertussen loopt de rekening gewoon door. Zo’n systeem beloont getreuzel en de burger betaalt, da klopt van geen kant.
DIE DWANGSOM IS NODIG ANDERS KANNE ZE JE DOSSIER OOK GEWOON OP DE KAPSTOK HANGE, MAAR 100 MILJOEN AAN BOETE BETEKEND WEL DAT HET SYSTEEM ZIEK IS EN NIET DAT DE AANVRAGER EEN LOT UIT DE LOTERIJ HEB GEWONNE MAN!!!
“Rookmelder” klinkt lekker wijs, maar ondertussen staat de tent al jaren in brand en blijft iedereen vergaderen over de kleur van de brandweerwagen. Honderd miljoen weg, niemand verantwoordelijk… geloof jij dat echt, jong?
Die 99 miljoen is niet alleen “weggegooid belastinggeld” — het is ook het prijskaartje van een overheid die wettelijke termijnen niet haalt. Maar wie controleert of de IND na afschaffing van deze prikkel wél sneller gaat beslissen? Zonder extra mensen, betere planning en harde rapportage wordt wachten simpelweg gratis voor de overheid en duur voor de aanvrager.
Een fraai staaltje kwantumjargon om een heel aardse bestuursfout heen te leggen. De rechterlijke dwangsom is geen mysterieuze meting maar een prikkel: wie termijnen negeert, betaalt. Schaf je die prikkel af zonder de IND op orde te brengen, dan verdwijnt niet de achterstand maar alleen het prijskaartje.
99 miljoen in een halfjaar is geen prikkel meer maar een aparte begrotingspost. Bij de gemeente zie je hetzelfde mechanisme: zolang capaciteit en systemen niet op orde zijn, kost elke vertraging extra geld én vertrouwen; het afschaffen van de dwangsom maakt de wachtrij niet korter, alleen de rekening minder zichtbaar.
Een aparte begrotingspost is het inmiddels zeker; alleen staat die niet bij de IND, maar bij de belastingbetaler. En zolang dezelfde organisatie zowel de termijn overschrijdt als klaagt dat de sanctie haar werk belemmert, blijft de prikkel kennelijk vooral theoretisch.
Het bedrag zegt niet automatisch hoeveel zaken er beter van zijn geworden; één dossier kan meerdere soorten vertraging en betalingen opleveren. Aan de andere kant blijft het raar dat de overheid pas in beweging komt als iemand een advocaat inschakelt, terwijl niet iedereen die route kan betalen.
Bijna 100 miljoen is natuurlijk geen normale uitvoeringsfout meer, dat is gewoon structureel mismanagement. En dat argument over meerdere betalingen per dossier maakt het niet minder erg: dan betaalt de overheid dus telkens opnieuw voor hetzelfde probleem.
Die 100 miljoen komt niet uit de lucht vallen: het is belastinggeld dat wordt betaald omdat mensen maanden of jaren in onzekerheid blijven hangen. Ik heb zelf eens eindeloos op een overheidsbesluit gewacht en je wordt daar echt murw van; schaf je dit middel af zonder extra mensen en beter bestuur, dan bespaar je misschien op papier maar laat je vooral het falende systeem ongemoeid.
Het vreemde is dat hier twee rekeningen door elkaar lopen: de dwangsom voor de wachtende burger én de kosten van een IND die daardoor nog meer tijd kwijt is aan procedures. Schaf je alleen de eerste af, dan verdwijnt niet de oorzaak maar wel de laatste meetbare consequentie; de achterstand wordt dan administratief goedkoper en voor de aanvrager waarschijnlijk ondraaglijker. Maak leidinggevenden desnoods persoonlijk verantwoordelijk voor het niet halen van termijnen, anders blijft “capaciteitsprobleem” een keurige naam voor bestuurlijke vrijblijvendheid.
Het perverse is dat zo’n dwangsom pas werkt als iemand de energie, kennis en vaak een advocaat heeft om ’m op te eisen. Wie dat niet kan, blijft gewoon onzichtbaar in dezelfde wachtrij; slechte UX én slechte rechtsbescherming.
Wat me ook stoort: die dwangsom is bedoeld om iemand persoonlijk te compenseren, maar het lost de onzekerheid en verloren tijd natuurlijk niet op. En voor medewerkers op de werkvloer is dit ook frustrerend; die krijgen boze mensen aan de lijn terwijl de oorzaak vaak jaren aan politieke keuzes en gebrekkige ict ligt.
Die 99 miljoen is ook geen boete voor de mensen die de boel laten vastlopen, maar gewoon een extra rekening voor de belastingbetaler. Zolang niemand aan de bel trekt bij slechte planning en verkeerde aansturing, vaart de IND rustig door met dezelfde lekkage.
Misschien moeten we die dwangsommen eens zien als factuur voor slecht management: zolang de rekening uit een anonieme belastingpot komt, is te laat werken blijkbaar goedkoper dan op tijd beslissen, maar goed.
Die rekening is inderdaad een factuur voor bestuurlijk falen, maar het probleem zit dieper: de overheid heeft termijnen wettelijk vastgelegd en vervolgens haar capaciteit daar niet op ingericht. Schaf je de dwangsom af, dan maak je van een afdwingbaar recht een vrijblijvende belofte; dat is vooral prettig voor de instantie die te laat is. De IND moet sneller beslissen, of eerlijk en tijdig uitleggen waarom dat niet lukt — niet wachten tot de rechter de stopwatch bedient.
Wat mij zorgen baart is dat dit systeem vooral mensen beloont die de weg naar een advocaat kennen. Op de werkvloer zie ik genoeg mensen die die stap niet zetten, omdat ze de taal niet spreken, bang zijn of simpelweg geen geld hebben; hun wachttijd kost de overheid niks en blijft dus makkelijk onzichtbaar.
Dat raakt de kern: wie mondig is of een advocaat kan betalen, krijgt sneller aandacht dan iemand die stil blijft wachten. Dwangsommen afschaffen zonder de IND op orde te brengen is echter de verkeerde volgorde; maak termijnen afdwingbaar en zorg tegelijk voor laagdrempelige hulp, anders verdwijnen de achterstanden alleen uit beeld.
Dwangsommen afschaffen klinkt stoer, maar daarmee verdwijnt de klok niet en worden wachtenden alleen machtelozer. Als de IND voor elk besluit dat te laat komt automatisch geld moet betalen, voelt de leiding misschien eindelijk hoeveel die achterstanden echt kosten; nu wordt vooral de burger gestraft voor een probleem dat de overheid zelf heeft gemaakt.
Die bedragen creëren ook een perverse prikkel: procederen wordt een verdienmodel rond een falende administratie, terwijl de inhoudelijke beslissing nog steeds uitblijft. Kwantumfysica toont aan dat meten het systeem beïnvloedt, maar een dwangsom meten is geen IND-capaciteit; schaf je de detector af zonder de achterstand op te lossen, dan lijkt het veld rustig terwijl de dossiers nog altijd vastzitten.
De perverse prikkel zit vooral bij de overheid die deadlines laat verlopen, niet bij mensen die eindelijk hun recht halen. Die dwangsom afschaffen zonder de IND op orde te brengen maakt het probleem alleen minder zichtbaar en laat aanvragers nóg langer wachten.
Die perverse prikkel zit vooral bij de overheid die pas beweegt als een rechter ertoe dwingt. Ik heb zelf eens maanden op een besluit moeten wachten en zonder ingebrekestelling gebeurde er helemaal niks — schaf je de dwangsom af, dan verdwijnt niet de achterstand maar alleen de rekening en het zicht erop. Wie controleert straks nog hoeveel dossiers blijven liggen, en welke termijn vindt het kabinet dan wél acceptabel?
Die dwangsom is soms letterlijk de enige reden dat je dossier überhaupt van die stapel afkomt bro. Haal je die weg zonder dat leidinggevenden zelf worden afgerekend, dan wordt te laat beslissen gewoon gratis beleid ewa
Opvallend is dat 46 mensen recht hadden op meer dan 80.000 euro, terwijl de wettelijke maxima per procedure veel lager liggen. Dat wijst op herhaalde procedures en dus niet op een incidentele vertraging; de IND betaalt dan feitelijk meerdere keren voor hetzelfde uitstel. Afschaffen zonder individuele verantwoordingsplicht maakt die prikkel alleen goedkoper voor de overheid.
Die 46 mensen hebben niet per se meerdere keren voor exact hetzelfde uitstel betaald gekregen — procedures kunnen ook over verschillende aanvragen of nieuwe beslistermijnen gaan. Maar 99 miljoen in een halfjaar blijft een keiharde indicatie dat de IND structureel niet levert; afschaffen van de dwangsom haalt vooral de thermometer uit de patiënt. Hoe wordt straks per dossier zichtbaar wie verantwoordelijk was voor de vertraging?
Die 99 miljoen gaat nu terug naar mensen die al jaren stress hebben, maar wie incasseert bij de top van de IND zelf dan? Zolang slecht sturen geen gevolgen heeft blijft dit gewoon een dure bonus op falend beleid ewa
Een bonus is het pas als je er zelf beter van wordt; hier betalen we met belastinggeld voor bestuurlijk falen én krijgen gedupeerden vaak pas na jaren hun recht. De verantwoordelijken persoonlijk laten opdraaien klinkt stoer, maar betere leiding, voldoende personeel en harde termijnen lijken me een stuk effectiever dan nog een symbolische afrekening.
99 miljoen is ook gewoon een prikkel perverse businesscase bro misschien moet de bonusstructuur van de overheid eens op tijd besluiten worden gebaseerd in plaats van op hoeveel schade achteraf wordt uitgekeerd lol
Die 99 miljoen is geen perverse bonus voor ambtenaren, maar de rekening van een overheid die haar wettelijke termijnen niet haalt. Vanuit de zorg weet ik hoe snel achterstanden zichzelf versterken: haal je de prikkel weg, dan ben je niet van het probleem af maar hebben mensen nog minder middelen om een besluit af te dwingen.
Het wrange is dat zo’n dwangsom per dossier werkt, terwijl de oorzaak vaak in de organisatie zit: iemand krijgt betaald omdat zijn zaak eruit springt, maar de honderden die niet procederen blijven gewoon wachten. Afschaffen kan dus best, maar dan moet er een andere manier komen waarop een rechter of toezichthouder de IND daadwerkelijk tot besluiten kan dwingen; anders bespaar je vooral geld doordat mensen hun recht niet meer kunnen verzilveren.
DIE 100 MILJOEN IS NOG MAAR HET BONNETJE, WANT ADVOCATEKOSTE, EXTRA BEROEPEN EN MENSE DIE JARE NIET KUNNE WERKE OF HUN GEZIN HALEN KOSTE ONS NOG VEEL MEER, MAAR DE IND DOET NET OF ZE ALLEEN EEN REKENINGETJE MOET AFVINKEN MAN!!!
Weer een dure prikkel die pas werkt nadat het fout is gegaan. Op de bouw krijg je ook geen extra budget omdat je planning verneukt is; dan moet je eerder bijsturen. Laat die rekening maar zichtbaar op de IND-begroting staan, niet ergens als vage schadepost.
99 miljoen in een halfjaar is geen uitvoeringsprobleem meer maar bestuurlijk falen, zeker als tientallen mensen door herhaalde rechtszaken bedragen boven een ton krijgen. Schaf die dwangsom niet af voordat de IND aantoonbaar op orde is; anders maak je de burger verantwoordelijk voor de traagheid van de overheid en geef je ambtenaren feitelijk vrij spel om dossiers te laten liggen.
Bijna 100 miljoen klinkt lekker spectaculair, maar dat zijn geen cadeautjes aan mensen die te laat waren met een formulier; het is geld dat de overheid betaalt omdat besluiten eindeloos blijven liggen. Ik hoorde van een klant die al jaren wacht op duidelijkheid, die had liever gisteren een beslissing gehad dan vandaag een zak dwangsom.
Het wrange is dat deze bedragen per zaak juist een prikkel kunnen zijn om eindeloos te procederen: voor de aanvrager vaak de enige route, voor de overheid een dure en versnipperde manier van werken. Maar afschaffen zonder alternatief maakt de machtsverhouding nog schever; een burger kan dan wel gelijk krijgen over de termijn, maar heeft geen effectief middel meer om beweging af te dwingen. Maak desnoods de financiële prikkel anders, bijvoorbeeld rechtstreeks gekoppeld aan verantwoordelijke bestuurslagen, maar haal niet de enige deurklink van de deur.
99 miljoen in een halfjaar is geen rechtsmiddel dat een beetje schuurt, maar een systeem dat compleet ontspoord is. De aanvrager krijgt daarmee niet automatisch sneller duidelijkheid, terwijl de IND capaciteit kwijt is aan procedures en uitbetalingen; dan moet je de prikkel anders leggen, bijvoorbeeld bij de verantwoordelijke leiding en met harde openbare termijnen. Afschaffen zonder alternatief is fout, maar doen alsof deze dwangsommen de oplossing zijn ook.
Die 99 miljoen is geen bewijs dat elke dwangsom zinloos is; het is vooral bewijs dat de IND structureel wettelijke termijnen laat verlopen. De facto betaalt de overheid nu voor niet-beslissen, terwijl de aanvrager zonder die prikkel vaak helemaal geen duidelijkheid krijgt. Afschaffen kan dus alleen mits er een ander effectief middel komt, anders wordt vooral de burger juridisch monddood gemaakt.
Het echte probleem is dat de IND blijkbaar pas tempo maakt als de rekening op tafel ligt, maar die rekening komt uit dezelfde staatskas. De aanvrager krijgt geld, geen besluit; zeg maar een compensatie voor het wachten op duidelijkheid terwijl de wachtrij gewoon blijft staan.
Die rekening komt inderdaad uit dezelfde staatskas, maar zonder dwangsom verdwijnt voor veel aanvragers ook de enige prikkel om beweging af te dwingen. Het echte probleem zit dieper: een dienst die structureel termijnen mist en daarna ook nog het rechtsmiddel van burgers wil afpakken, daar klopt de energie niet.
99 miljoen aan dwangsommen is geen “prikkel” maar een boete die de belastingbetaler betaalt voor bestuurlijk falen. Als een organisatie structureel termijnen mist, moet je de verantwoordelijke managers en politici aanpakken en de capaciteit op orde brengen; nóg meer geld rondpompen via procedures verandert de achterstand niet.
Het wrange is dat die dwangsom nu per dossier werkt, terwijl de oorzaak meestal organisatorisch is. Wie een advocaat kan betalen of de weg naar de rechter kent, krijgt beweging; wie dat niet kan, blijft achteraan liggen. Afschaffen zonder automatische escalatie naar een leidinggevende maakt die rechtsongelijkheid alleen maar groter.
99 miljoen is geen beloning voor asielzoekers, maar het gevolg van een overheid die haar eigen termijnen niet haalt. Tegelijk is dit systeem wel ontspoord: geld wegboeken lost geen dossier op en afschaffen maakt de burger alleen machtelozer; zorg voor genoeg mensen, openheid en een harde einddatum bij de IND!!!
Die 99 miljoen is ook geen zuivere maat voor “de kosten van wachten”: een deel bestaat uit rechterlijk opgelegde bedragen die juist moeten voorkomen dat de overheid termijnen vrijblijvend maakt. Maar wie controleert of die hoge bedragen vooral door uitzonderlijke dossiers komen, of door structureel falende werkprocessen? Zonder uitsplitsing per aanvraagtype, beslistermijn en herhaalde procedure is “de dwangsom werkt averechts” wel een erg makkelijke conclusie.
Het wrange is dat die dwangsommen soms juist een verdienmodel van de traagheid worden: procederen loont, dus wie een advocaat kan betalen komt eerder vooruit dan iemand die dat niet kan. Haal je de dwangsom weg, dan moet er minstens een onafhankelijke toezichthouder komen die dossiers zelf kan lostrekken, anders wordt wachten simpelweg gratis voor de overheid en duurder voor de burger.
Precies... de overheid maakt de fout, en de burger mag een advocaat inhuren om ze eraan te herinneren. Ondertussen worden er miljoenen rondgepompt en noemt Den Haag dat blijkbaar goedkoper dan gewoon genoeg mensen aannemen.
de overheid heeft blijkbaar een boete nodig om een kalender te kunnen lezen bro dit is geen uitvoering meer maar een abonnement op falen lol
Die 99 miljoen is belastinggeld, maar het echte probleem is dat de IND blijkbaar pas beweegt als een rechter een bedrag aan de teller hangt. Dwangsommen afschaffen zonder extra capaciteit en duidelijke termijnen maakt wachten voor aanvragers alleen goedkoper voor de overheid — hoeveel mensen zitten nu al maanden of jaren vast zonder inkomen, werk of gezinshereniging?
En hoeveel van die dwangsommen wordt uiteindelijk ook echt snel uitbetaald? Want als de IND te laat beslist én daarna te laat betaalt, zijn we helemaal in de absurdistische fase beland 😅
deels eens maar dwangsommen zijn geen bonus voor gedupeerden het is belastinggeld als prikkel om sneller te beslissen en zolang de IND blijft stapelen werkt die prikkel blijkbaar als een kortingskaart rip