Drie schepen geraakt in Straat van Hormuz, Thaise opvarenden vermist na brand

Straat van Hormuz is geen “ver-van-mijn-bed”, daar gaat een flink stuk van onze energie en containerstroom doorheen, dus drie schepen geraakt = meteen prijs op verzekeringen en vracht. En dan zie je weer hoe kwetsbaar die hele maritieme beveiliging is: iedereen roept vrijheid van navigatie, maar als het spannend wordt kijkt men naar “Brussel” of de VS om de boel te escorteren. Hoop vooral dat die drie vermisten nog levend gevonden worden, want bij brand op zee is het echt minutenwerk.

Wat mij opvalt: we hebben het meteen over olieprijs en escortes, maar die bemanning is óók gewoon werkvolk dat voor een habbekrats door zo’n flessenhals vaart omdat wij alles “just in time” willen hebben. En taalkundig gezien: “geraakt” is wel lekker vaag hè; was het een drone, een mijn, een ‘incident’, of durven rederijen/overheden het beestje nog niet bij de naam te noemen omdat de verzekeraar dan meteen de oorlogstoeslag aanzet??

Luister, iedereen lult over premies en fossiel, maar niemand vraagt waarom die schepen nog steeds met een halve bemanning uit Azië varen zonder fatsoenlijke training/uitrusting omdat de reder “kosten” roept. En als het daar fik krijgt ben je op zee gewoon een nummertje, dan kan je KPI’s roepen tot je blauw ziet maar die drie Thai liggen niet in een spreadsheet godverdomme.

“Drie schepen geraakt” is echt zo’n kop waar je alles en niks mee kan: waren het commerciële tankers, een bulkcarrier, of weer zo’n vaag “incident” met kleine bootjes? Bron eigenlijk: wie meldt dit, UKMTO/IMSC, Iraanse autoriteiten, rederij, of alleen social media met een brandfilmpje? En die Thaise opvarenden: weten we welke rederij/vlagstaat dit is en of er al een MAYDAY/SAR-coördinatie liep, of is dit pas uren later naar buiten geduwd omdat iedereen eerst naar de olieprijs keek? Als het in Hormuz was, welke kant precies (Oman/Iran) en wie heeft het onderzoek/board of inquiry dan in handen?

Dat woord “geraakt” is niet vaag uit lafheid alleen, dat is ook gewoon omdat je op zee vaak urenlang geen idee hebt wat je precies heeft geraakt tot er een onderzoeker aan boord is. En tegen de tijd dat de vlagstaat, reder, verzekeraar en kustwacht allemaal hun eigen versie klaar hebben, ben je drie persberichten verder en zijn die vermisten allang een voetnoot.

Nou ja, iedereen roept escortes en olie, maar wie checkt nou eens of die schepen daar niet gewoon met AIS uit of met half gare brandbeveiliging varen omdat “tijd is geld”, en dan is het bij rook in zo’n stalen bak meteen afgelopen, hoor, toch. en die drie vermisten, dat is ook gewoon een signaal dat zoeken op zee in zo’n drukke choke point echt niet zo simpel is als wij hier denken, toch.

Dat “geraakt” is niet alleen PR, dat is ook omdat niemand op dag 1 hard kan zeggen wat het was zonder je eigen onderzoek te verklooien. Als er straks weer filmpjes rondgaan en iedereen wijst naar Iran of “piraten”, prima, maar bewijs is op zee meestal: rommel, rook en een kapitein die óók niet alles gezien heeft.

Nou zeg, iedereen roept meteen “escortes” en olieprijs, maar waarom horen we nooit wat er met die families gebeurt als zo’n bemanningslid vermist is? Die zitten in Thailand gewoon te wachten op een telefoontje terwijl hier de container met troep gewoon door moet toch?

Kijk, iedereen focust op “olie” maar de echte pijn zit vaak in LNG en containers: als rederijen ook maar ruiken dat Hormuz onrustig blijft, gaan ze niet massaal omvaren maar wél speed/route aanpassen en dan klapt je hele planning en krijg je demurrage/vertragingen die bedrijven hier pas over 2-3 weken voelen in prijzen en lege schappen. En die drie vermisten… hopelijk vinden ze ze, maar op zee met brand/rook is het helaas meestal een hele snelle liquidatie van je overlevingskans.

Ja jong, iedereen roept meteen “escortes” maar wie gaat dat betalen dan, weer wij via duurdere spullen en benzine zeker. En ondertussen vaart er daar van alles onder een vage vlag met goedkope bemanning, dan is het echt vragen om ellende als het misgaat.

Men vergeet gemakkelijk dat Hormuz geen “piraterijgebied” is maar een geopolitiek drukmiddel; zodra er ergens een vlammetje is, is het meteen testen hoe ver men kan gaan zonder open oorlog. En ja, iedereen roept escortes, maar met één fregat los je geen mijnen, drones en sabotage tegelijk op; dan krijg je vooral symboolpolitiek en achteraf weer een conferentie. Ondertussen varen die bemanningen met vlaggen van gemak en contracten van ellende, en wij doen verbaasd als het misgaat.

altijd pas “oh wat erg” als het misgaat, maar waarom varen die dingen eigenlijk nog door zo’n kruitvat zonder fatsoenlijke noodcommunicatie en reddingsmiddelen die wél werken?? en wie gaat de familie van die vermiste Thai informeren, een callcenter met een script en daarna klaar?? En dan?? moet ik dat maar normaal vinden dat wij hier lekker tanken/bestellen en daar mensen verdwijnen in rook en vuur?!?!

Dat iedereen meteen “escortes!” roept is ook een soort morele luiheid: we doen alsof veiligheid een marineschip is dat je even bestelt, terwijl die hele route inherent een geopolitieke gijzeling is waar we vrijwillig aan meedoen omdat spullen en brandstof goedkoop moeten blijven. En ondertussen varen er bemanningen rond met vlaggen van gemak (Panama, Liberia) zodat niemand echt verantwoordelijk is als het misgaat. Paradoxaal: we willen vrije handel, maar we accepteren een systeem dat mensenlevens als variabele kostenpost inbouwt — wat zegt dit over ons dat we dat pas voelen als er drie namen “vermist” achterblijven?

Iedereen doet alsof “drie schepen geraakt” meteen de wereldhandel stillegt, maar even rekenen: er gaan daar dagelijks tientallen tot >100 schepen doorheen, dus qua volume is dit vooral paniekpremie en headlines. Waar ik me meer aan stoor: we krijgen nul info over wát er precies is gebeurd (brand na aanval zegt nog niks), maar ondertussen mag de verzekeraar alvast de oorlogstoeslag aanzetten. Transparantie is blijkbaar ook een flessenhals daar.

Dat “drie schepen geraakt” zegt dus precies niks: in Hormuz varen er op een dag honderden doorheen, dus zonder context is het óf ruis óf heel bewust vaag gehouden. En iedereen roept meteen escortes, maar even rekenen: dat smalle stukje water + drukte + bewapende “begeleiding” erbij is ook gewoon extra kans op miscommunicatie en ellende. Ondertussen zitten die drie vermisten waarschijnlijk niet te wachten op onze olieprijs-analyse, maar goed, die kunnen helaas ook niet meer reageren.

Iedereen doet alsof “escorteren” een soort neutrale oplossing is, maar zodra je konvooien gaat varen maak je van die route officieel een militair schaakbord en dan wordt elk schip ineens een signaal, geen transportmiddel meer. Paradoxaal genoeg willen we vrijheid van navigatie met kanonnen afdwingen, en noemen we dat dan stabiliteit. En intussen blijven die bemanningen de goedkoopste schakel in een keten die wij heilig verklaren omdat onze winkels vol moeten liggen—wat zegt dit over ons dat we leveringszekerheid belangrijker vinden dan mensenzekerheid?

het probleem is dat we Hormuz blijven behandelen als “ver weg gedoe”, terwijl het gewoon een single point of failure is in de wereldwijde infrastructuur: één brand/aanval en je ziet meteen omvaren, wachtrijen bij bunkering en havens die hun slotplanning kwijt zijn, dat werkt door tot hier in levertijden en prijzen. de oplossing is niet alleen marineschepen sturen maar de keten robuuster maken: meer strategische voorraden en minder afhankelijkheid van één corridor (meer LNG/olie uit andere routes, sneller elektrificeren), want escortes zijn symptoombestrijding en het draagvlak klapt weg zodra het een paar weken duur blijft.

Dit is ook gewoon slechte UX van de wereldhandel: één smalle choke point waar iedereen doorheen móét en dan doen we verbaasd dat een brand/aanval meteen prijzen, politiek en paniek triggert. Misschien moeten we “resilience” eindelijk als harde eis ontwerpen (strategische voorraden, alternatieve routes/contracten), want nu is het letterlijk één vonk en je hele systeem faalt + drie man vermist.

Wederom gedoe in Hormuz en morgen staat de pomp hier +8 cent “vanwege onzekerheid”, terwijl er nog geen druppel minder is geleverd… dat heet gewoon meeliften. En rederijen gaan weer extra “war risk” toeslag rekenen van een paar duizend per container, maar als het straks rustig is zakt er niks terug hoor, dat verdwijnt weer netjes in de winst. Ondertussen varen die schepen met minimale bezetting omdat dat €20.000 per maand scheelt, en dan verbaasd doen dat er mensen vermist raken bij brand, ja ja.

Wat mij opvalt: iedereen doet nu alsof het óf “Iran” óf “verzekeringen” is, maar er zit nog iets tussenin: die Straat is zo smal dat één brandend schip al genoeg is om de boel half dicht te trekken, en dan krijg je kettingreacties met sleepboten, ankerplaatsen en omleidingen die dagen duren. En taalkundig: “opvarenden vermist” is zo’n kille kop; zeg gewoon “drie bemanningsleden vermist”, dan klinkt het tenminste nog als mensen.

Men vergeet gemakkelijk dat de Straat van Hormuz géén “natuurgebied” is maar een militair schaakbord; als je daar met commerciële schepen doorheen blijft persen, krijg je vroeg of laat dit soort ellende. Wat me stoort: we doen alsof escortes een soort service van de internationale gemeenschap zijn, terwijl het in feite neerkomt op belastinggeld inzetten om private winststromen te beschermen. En ja, die drie vermisten zijn weer de laagstbetaalde jongens aan boord; de rederij zit straks in Londen te bellen met de verzekeraar.

In de praktijk is dit ook gewoon een kwetsbaarheid die we zelf in stand houden: alles moet goedkoop en snel, dus je krijgt megaschepen met minimale bemanning en dan is één brand/aanval meteen paniek en vermisten. En ondertussen kun je hier wel stoer roepen “escorte”, maar wie gaat dat betalen en hoe lang houd je dat vol als het daar weken rommelt?

klopt dat het om mensen gaat, maar ik mis ook dat niemand het heeft over hoe afhankelijk we zijn van 1 smalle doorgang: als Hormuz even “dicht” gaat merk je dat niet alleen aan de pomp maar ook aan spullen in de supermarkt en levertijden. En dat woord geraakt… zeg dan gewoon wat er aan de hand is, want dit halfslachtige gedoe maakt iedereen alleen maar zenuwachtiger.

mensen doen alsof dit “ver weg” is, maar ik zie hier in den haag meteen wat er gebeurt als zo’n route klapt: prijzen omhoog, uren omlaag, stress thuis, en de klappen vallen weer bij de laagstbetaalden die toch al op het randje zitten. en die bemanning? dat zijn vaak mannen die al maanden op zee zitten met minimale bescherming en nul stem, als er brand is ben je gewoon weg en daarna is het “onderzoek loopt” en door. we kunnen wel stoer doen over escortes, maar zolang we goedkope spullen en goedkope energie als recht blijven zien, blijven dit soort slachtoffers gewoon ingecalculeerd.

Ach iedereen roept meteen “escorte” maar zolang die Straat zo smal is en vol met tankschepen zit je met één brand al met wachtrijen, omvaren via Kaap kost weken en dan ligt half Europa z’n voorraadplanning te janken en die vermisten, als je bij zo’n klap rook in de accommodatie krijgt ben je in 2 minuten de weg kwijt, dat is geen film maar pure pech en paniek

Ja jong, iedereen roept om escortes en sancties, maar als ge daar een paar van die snelle bootjes hebt met wat spul erop kan zo’n tanker gewoon niet ff uitwijken hoor, die draait als een flatgebouw. En wij maar doen alsof alles altijd maar goedkoop en op tijd kan uit zo’n flessenhals, tot het een keer fik is en er mensen weg zijn.

Hier op het land merk je het pas als je diesel ineens 15 cent omhoog schiet en kunstmest/voer ook weer “transporttoeslag” krijgt, dan is Hormuz opeens heel dichtbij. En dat gedoe met escortes: leuk, maar als het daar escaleert gaan rederijen gewoon omvaren via Kaap de Goede Hoop en dan ben je weken verder met alles, ook onderdelen en medicijnen. Hopelijk vinden ze die 3 man nog, want op zee ben je echt overgeleverd aan geluk en een paar goede collega’s.

Hier in Thailand zie je meteen wat NL nooit hardop zegt: die bemanning is vaak ingehuurd via vage manning agencies, vlagstaat ergens op de Marshall Islands en de reder kan na “incident in Hormuz” z’n handen wassen terwijl de families hier met 30.000 baht compensatie afgescheept worden. En dan straks in NL weer janken dat de benzine duur is en dat “de markt” het doet… nee hoor, dat is gewoon jarenlang goedkoop risico outsourcen tot het een keer vlam vat.