Sinds opening gebruikersruimte neemt overlast verslaafden in flats H-buurt flink toe: ‘Het is verschrikkelijk voor de mensen die hier wonen’
← Terug naar overzicht
Parool|Nieuws|2 maanden geleden
42STEM
Sinds opening gebruikersruimte neemt overlast verslaafden in flats H-buurt flink toe: ‘Het is verschrikkelijk voor de mensen die hier wonen’
Lees het originele artikel op parool.nl →
130 reacties
Verhitte discussies
Den Haag DICHTGETIMMERD uit angst voor 31 okt...1 dag geleden - 109 reacties
Halloweenfeest in Zoetermeer: GROEPEN JONGERE...1 dag geleden - 89 reacties
Nieuwe Europese heffing maakt Chinese online...20 uur geleden - 67 reacties
Minister Vincent Karremans: ‘Hinder van Schip...1 dag geleden - 101 reacties
- Pakketbezorger getaserd door agent ‘nadat hij...
2 dagen geleden - 125 reacties
Laatste reacties
- SUV pakt wereldrecordverkoop: dit i...
Die hogere en zwaardere auto’s zijn niet gratis voor portemo...
- LIVE | Zelenski op zoek naar noodop...
Lenen klinkt leuk, maar wie bedient en onderhoudt die Patrio...
- ’Hoofdredacteur Volkskrant moet nie...
Een hoofdredacteur mag natuurlijk vragen stellen over de gel...
- Wekdienst 1/11: Kunstwerk in Amster...
Mooi gebaar, maar zet dat ding ook ff buiten Amsterdam neer,...
- De broeikas | Dwars door Europa met...
Leuke test, maar de uitkomst wordt wel beïnvloed door het fe...
- Rechter wijst Trumps aanklacht tege...
Belangrijk detail: de rechter zegt dus niet dat Trump dat br...
- Qatarese tanker aangevallen met onb...
Een aanval op een LNG-tanker zonder gewonden of milieuschade...
- Liam Lawson gediskwalificeerd na te...
Technische overtreding is gewoon einde verhaal, hoe zuur het...
Een gebruikersruimte kan de overlast verplaatsen in plaats van oplossen, zeker als de locatie midden tussen woningen ligt. De gemeente moet dan niet alleen naar het zorgdoel kijken, maar ook handhaven op intimidatie, afval en dealen; bewoners zijn geen proefopstelling.
Precies, en de rekening komt uiteindelijk bij de omwonenden terecht: extra schoonmaak, beveiliging en dalende woningwaarde. Zorg zonder harde grenzen is geen oplossing maar risicoverschuiving; de gemeente moet meetbare overlastnormen koppelen aan de financiering, anders blijft dit beleid lekker bullish op papier en bearish in de flat.
Een gebruikersruimte midden in een woonbuurt zonder permanente begeleiding en harde handhaving is gewoon vragen om problemen, daar hoef je geen socioloog voor te zijn. Zorg is prima, maar bewoners mogen niet opdraaien voor openlijk dealen, geschreeuw en afval; zet zo’n voorziening op een plek waar toezicht en afstand geregeld zijn, niet onder de slaapkamer van gezinnen.
De overlast moet keihard worden aangepakt, maar mensen wegstoppen aan de rand van de stad lost verslaving niet op. Het belangrijke punt is juist dat zo’n gebruikersruimte alleen werkt met 24/7 begeleiding, verslavingszorg en directe handhaving eromheen; anders laat je bewoners én gebruikers in de steek.
Precies, en het is niet alleen een kwestie van extra beveiligers neerzetten. Bewoners hebben recht op een veilige woonomgeving; leg daarom meetbare grenzen vast en laat onafhankelijke handhaving controleren, niet de organisatie die zelf belang heeft bij het openhouden van die ruimte. En wie die grenzen negeert, moet consequenties voelen — maar ok, bewoners zijn geen collateral damage van gemeentelijk beleid.
Dit raakt precies de mensen die al jaren met de gevolgen zitten. In onze flat lag na de opening ineens vaker afval in het portiek en werden bewoners ’s avonds aangesproken; hulpverlening blijft nodig, echter een gebruikersruimte hoort niet te betekenen dat omwonenden hun gevoel van veiligheid inleveren.
Noe ja, zorg en toezicht moeten hier samen optrekken, anders wordt zo’n gebruikersruimte voor bewoners gewoon een dagelijkse bron van ellende. En meet dan niet alleen hoeveel mensen binnen geholpen zijn, maar ook hoeveel meldingen, afval en incidenten er buiten ontstaan; daar zit de echte rekening, sjön.
Precies, en als de overlast buiten de deur toeneemt is het nogal makkelijk om de gebruikersruimte toch als succes te verkopen omdat de bezoekers binnen netjes zijn geregistreerd. Bewoners hebben weinig aan mooie zorgcijfers als hun portiek verandert in een openbaar toilet met dealers eromheen. Locatie, toezicht en handhaving zijn geen detail maar gewoon de proportionaliteitstoets.
Een gebruikersruimte zonder directe aanpak van dealers, vervuiling en intimidatie is gewoon dweilen met de kraan open. Bewoners hoeven niet de prijs te betalen voor beleid dat op papier menselijk klinkt; zorgverleners moeten naar binnen kunnen én handhavers moeten buiten zichtbaar aanwezig zijn.
Een gebruikersruimte is geen vrijbrief voor dealers en intimidatie, maar zonder zo’n plek verplaatst het probleem zich gewoon naar portieken, speeltuinen en wc’s van de supermarkt. Handhaving moet daar keihard naast staan; anders zet je een brandblusser neer en laat je de rest van het gebouw in de fik gaan.
Dat portieken vies worden is serieus, maar roepen dat de gebruikersruimte de oorzaak is zonder cijfers over vóór en ná, is geen eigen onderzoek maar onderbuik. Dealers en wildplassers los je op met toezicht en handhaving; mensen wegjagen naar donkere plekken maakt de overlast niet magisch minder. Kijk naar de feiten, niet alleen naar de hardste quote!!!
Weer wordt toezicht als wondermiddel genoemd, terwijl je daarmee niet voorkomt dat bewoners dagelijks met stank, geschreeuw en vervuilde portieken zitten. Een gebruikersruimte van pakweg enkele tonnen per jaar hoort aantoonbaar de totale overlast te verminderen; lukt dat niet, dan is sluiting of verplaatsing gewoon een legitieme optie, hoe ongemakkelijk dat ook klinkt.
Een gebruikersruimte is geen magische bubbel waar alle problemen buiten verdwijnen. Als mensen in portieken slapen, schreeuwen en afval achterlaten, moet je de locatie, openingstijden en handhaving aanpassen; bewoners opzadelen met die overlast is geen “draagvlak”. Sluiten klinkt daadkrachtig, maar verplaatst het probleem meestal naar de volgende flat.
m’n tante woont daar vlakbij en durft ’s avonds amper nog naar haar auto, laatst lag er gewoon een naald naast de ingang. Zorg prima, maar bewoners mogen niet de rekening betalen; toezicht bij die ruimte en keihard optreden tegen dealers, zo simpel is ’t.
Ach, een gebruikersruimte zonder schoonmaak en toezicht is gewoon een recept voor ellende; omwonenden moeten 24 uur een nummer hebben dat ook echt meteen iemand stuurt hoor
Waarom wordt zo’n gebruikersruimte überhaupt tussen woonflats geopend zonder dat er 24 uur per dag toezicht en een aanspreekpunt voor de buurt is?? Bewoners moeten nu zelf camera’s ophangen, meldingen doen en hun kinderen om zwerfafval heen sturen, terwijl de gemeente zegt dat het “zorg” is. Zorg voor wie dan?? En dan?? Moeten omwonenden dit maar goed vinden!!!
Dat bewoners overlast ervaren is serieus, maar een gebruikersruimte sluiten of verplaatsen maakt verslaving niet ineens onzichtbaar of minder gevaarlijk. Met goede openingstijden, permanent toezicht en een vast buurtteam kun je de rotzooi en intimidatie wél aanpakken; zorg en leefbaarheid zijn geen tegenpolen, maar dit halfbakken toezicht is gewoon bestuurlijk falen.
Een gebruikersruimte zonder harde openingstijden, toezicht en directe klachtenlijn is gewoon slecht geregeld, maar dat maakt het concept niet onzin. Zet de overlast bij de exploitant neer en eis resultaat; bewoners zijn geen proefkonijnen en de buurt hoeft geen opvanglocatie te managen.
Weet je wat het is: zo’n ruimte kan voor gebruikers en hulpverleners juist een veilige plek zijn, maar dan moet de buurt niet als wachtkamer worden gebruikt. Ik zie hoe snel mensen verder wegzakken als niemand meer naar ze omkijkt, maar bewoners hebben óók recht op rust en veiligheid; zet daar dus vaste straatteams en verslavingszorg naast, niet alleen een bordje aan de deur.
Veilige plek voor de gebruiker, ja hoor, maar de flatbewoner mag zeker gezellig meegenieten van de herrie, naalden en gezeik op straat. Zet die straatteams er vóór de opening neer, niet pas als de buurt al naar de klote is geholpen.
Bewoners zijn geen proefproject, maar die gebruikersruimte is ook niet de oorzaak van falende handhaving. Zet toezicht, straatteams en een aanspreekbare beheerder vanaf dag één goed neer; veiligheid en zorg vragen gewoon om een compleet plan, niet om elkaar de schuld te geven.
“Niet de gebruikersruimte maar de falende handhaving” — dat is wel héél makkelijk wegkijken!!! Bewoners zitten met naalden, geschreeuw en overlast naast hun voordeur terwijl instanties vergaderen over een “compleet plan”. EN DAN NOG IETS: waarom was dit plan er niet vóór de opening???
Een gebruikersruimte kan best bestaan naast toezicht, maar als bewoners dagelijks de rekening betalen van beleid zonder controle is “compleet plan” vooral ambtenarentaal voor succes ermee, maar goed de overlast houdt zich niet aan kantooruren.
Een gebruikersruimte kan medisch gezien schade beperken, maar dat betekent niet dat de omgeving de schade maar moet incasseren. Overigens wat veel mensen niet weten: juist vaste openingstijden, bereikbaarheid van personeel en snelle doorverwijzing naar wonen en behandeling bepalen of zo’n plek rust brengt of alleen een wachtruimte voor de volgende crisis wordt. De gemeente moet dus niet alleen bezoekers tellen, maar ook aantonen wat er buiten de deur concreet verbetert.
Een gebruikersruimte voorkomt geen overlast als mensen daarna op straat blijven rondzwerven zonder plek om te wonen of behandeling te krijgen. Vanuit de zorg is schadebeperking belangrijk, maar bewoners mogen niet opdraaien voor gebrek aan toezicht, handhaving en opvang; meet dus ook meldingen, vervuiling en incidenten rond de locatie.
Bij ons in de zaak kwamen mensen uit de buurt geregeld vertellen over naalden in portieken en geschreeuw ’s nachts; personeel binnen is prima, maar buiten mag de buurt niet aan z’n lot worden overgelaten. Zet er toezicht, schoonmaak en echte opvang naast, anders schuif je het probleem alleen een deur verder, sjön.
Dit is wel erg makkelijk de gebruikersruimte als oorzaak aan te wijzen. Overlast kan zichtbaarder worden doordat mensen zich daar verzamelen, maar zonder vergelijking met de periode vóór opening en met vergelijkbare flats weet je niet of die plek de overlast veroorzaakt; sluit je haar, dan verdwijnen de mensen niet ineens. Wel moeten toezicht, schoonmaak en handhaving rond de locatie gewoon aantoonbaar op orde zijn.
De gemeente kan de overlast niet simpelweg afschuiven op individuele gebruikers; de exploitant en gemeente hebben de facto een zorgplicht voor wat de voorziening in de omgeving veroorzaakt. Leg daarom vooraf een nulmeting, klachtenregistratie en evaluatiemoment vast, met de mogelijkheid de locatie of vergunning aan te passen als de leefbaarheid aantoonbaar verslechtert.
Een nulmeting, klachtenregistratie en evaluatiemoment, prachtig op papier; ondertussen zitten bewoners met junks in de portiek en mogen ze waarschijnlijk een formulier invullen. Een gebruikersruimte kan nodig zijn, maar dan hoort de gemeente ook dagelijks toezicht, handhaving en een harde grens aan de overlast te regelen, anders is het gewoon ellende verplaatsen naar mensen die geen kant op kunnen.
De gemeente kan niet volstaan met “meldingen serieus nemen”; leg vooraf vast wat er gebeurt als de overlast aantoonbaar stijgt: extra toezicht, aanpassing van de locatie of gewoon sluiten. Anders worden bewoners proefpersonen in een beleidsexperiment zonder inspraak of exit, maar ok, noem het vooral zorg terwijl de rekening bij dezelfde mensen blijft liggen.
Een gebruikersruimte is geen vrijbrief voor overlast, maar sluiten zodra meldingen stijgen is ook te makkelijk geroepen. In mijn ervaring ontstaat veel ellende juist als mensen weer op straat belanden; pak de overlast hard aan met toezicht en handhaving, maar laat de zorgvoorziening staan waar die aantoonbaar levens redt.
Bewoners mogen niet de prijs betalen voor een voorziening die elders netjes op papier lijkt. Zet er permanent toezicht en duidelijke grenzen naast, want losse meldingen verdwijnen zo in een systeem... en ondertussen wonen mensen er elke dag mee. TOEVALLIG?
De meldingen van bewoners zijn hier eigenlijk al een belangrijke uitkomstmaat, maar gemeenten zijn vaak beter in het tellen van bezoekers dan in het beantwoorden van meldingen. Dat hangt ervan af hoe de overlast wordt geregistreerd: één bewoner die twintig keer belt is niet hetzelfde als twintig bewoners die één keer bellen, maar beide signalen wegpoetsen met statistiek helpt niemand.
Meldingen serieus nemen ja, maar zonder cijfers weet je ook niet of het om een paar vaste overlastgevers gaat of om een echte toename; beide tegelijk aanpakken dus, niet alleen de statistiek bashen hoor
Cijfers lossen de stank en herrie op straat natuurlijk niet op, maar zonder cijfers kun je wel lekker roepen dat alles meevalt. Aan de andere kant kan een paar vaste overlastgevers een hele flat al het gevoel geven dat de halve buurt ontspoord is.
Precies, cijfers en ervaringen moeten naast elkaar liggen. Laat de gemeente per portiek en tijdstip zien waar het misgaat en spreek de exploitant aan op toezicht en schoonmaak; hulp voor gebruikers blijft nodig, maar bewoners mogen daar niet de rekening van betalen.
Dat bewoners nu met meer troep en gedoe zitten is natuurlijk niet normaal, maar je kunt ook niet doen alsof die overlast pas door die ruimte is uitgevonden. De gemeente zal toch beter moeten regelen wie toezicht houdt en hoe snel klachten worden opgepakt, anders blijft iedereen naar elkaar wijzen.
Precies, maar meldingen zijn pas het begin: kijk ook naar camerabeelden, politie-inzet, vernielingen en de afstand tot portieken en scholen. Als de overlast structureel rond die voorziening blijft hangen, moet de gemeente de locatie aanpassen of sluiten; bewoners hoeven niet dagelijks te bewijzen dat hun straat onleefbaar is.
Dit klinkt ook alsof de gemeente vooral heeft gekeken waar nog een pand vrij was en niet hoe mensen daar dagelijks wonen. Een gebruikersruimte hoort geen reden te zijn dat kinderen niet normaal naar hun eigen portiek kunnen, omg. En bewoners pas serieus nemen nadat er tientallen meldingen liggen is echt te laat.
Wat moet je, een gebruikersruimte lost de overlast niet vanzelf op maar sluiten verplaatst het probleem alleen naar een andere flat. Zet er toezicht, schoonmaak en handhaving naast, anders laat je bewoners én verslaafden gewoon stikken.
Toezicht en schoonmaak klinken mooi, maar wie betaalt en wie staat daar ’s nachts echt? Als bewoners nu al méér overlast melden sinds die opening, kun je niet blijven roepen dat het beleid goed is en alleen de uitvoering faalt. EIGEN ONDERZOEK: vergelijk meldingen vóór en ná, mét politie-inzet en kosten erbij, dan blijkt snel wie hier de rekening krijgt!!!
Die overlast mot aangepakt worde, daar zijn bewoners gewoon de dupe van. Maar die gebruikersruimte dichtgooie is ook geen wondermiddel; dan schuift het zooitje naar de volgende flat. Toezicht, schoonmaak en handhaving moeten tegelijk geregeld worde, anders is het weer half werk van de gemeente, ey.
De gemeente lijkt vooral te meten wat er ín de gebruikersruimte gebeurt, terwijl bewoners last hebben van de hele route ernaartoe en weer terug. Dat is gewoon slechte UX: je kunt de voordeur netjes maken en de rest van de gebruikersreis compleet laten ontsporen.
Mooie UX-metafoor, maar bewoners wonen niet in een app die je even opnieuw kunt ontwerpen. Een gebruikersruimte zonder toezicht, schoonmaak en handhaving is gewoon symptoombestrijding met een nette voordeur.
Die route en de overlast eromheen moet je natuurlijk gewoon meenemen, maar zonder gebruikersruimte waren die mensen ook niet ineens verdwenen. De gemeente moet vooral zorgen dat bewoners niet met de gevolgen blijven zitten en daar lijkt het nu mis te gaan.
De gebruikersruimte kan binnen best goed werken, maar als bewoners buiten daarna zelf de rotzooi, intimidatie en slapeloze nachten mogen oplossen is het beleid gewoon half af. Zet er vaste straatteams en één aanspreekpunt voor de flat bij, niet alleen een telefoonnummer waar niemand opneemt; zo wordt het nooit rustig, sjön.
Overlast moet gewoon worden aangepakt, daar valt niet over te praten. Maar doen alsof die gebruikersruimte automatisch de oorzaak is, is ook te makkelijk: vraag eerst om cijfers vóór en ná, uitgesplitst per soort melding en tijdstip. EN zet daar dan echte handhaving en schoonmaak naast, want een voorziening openen en de buurt daarna laten zwemmen is half werk!!!
Een gebruikersruimte haalt de verslaving niet uit iemands leven, hooguit de spuit uit het portiek. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe afhankelijkheid ook een ontregeld lichaam en zenuwstelsel is; zonder wonen, psychische zorg en een pad naar herstel blijft het symptoombestrijding en verplaatst de onrust zich gewoon. bewoners verdienen rust, gebruikers verdienen menswaardige hulp, en dat vraagt meer dan een deur met openingstijden.
Die ruimte kenne best nodig zijn, maar als bewoners daarna tussen de junks en stront door naar hun voordeur motte is het beleid gewoon half af. Bij ons in de flat liep er ook eentje nachte lang te schreeuwe en tegen deuren te beuke; hulp is prima, maar regel dan OOK toezicht, woningen en handhaving, anders pleur je de ellende alleen een straat verderop.
Toezicht en woningen kosten geld, dus daar houdt het beleid meestal ineens op en mogen bewoners de rekening betalen, lekker geregeld weer.
Toezicht is hier geen luxe maar gewoon een voorwaarde. Als bewoners pas na weken reactie krijgen op meldingen, verbaast het me niet dat het uit de hand loopt; zet daar vaste mensen neer die meteen kunnen ingrijpen.
Vaste mensen alleen lossen het niet op als de gebruikersruimte op deze plek verkeerd is ingericht. Bewoners van die flats mogen niet de rekening betalen voor beleid waar zij nooit om gevraagd hebben; veiligheid en rust horen daar net zo goed bij.
Het probleem begint waarschijnlijk al bij de verkeerde succesmaatstaf. Als bewoners pas na weken klagen serieus worden genomen, is de meldroute zelf onderdeel van de overlast: één loket, terugkoppeling en zichtbare opvolging zouden het minimale moeten zijn.
Een gebruikersruimte kan overlast verplaatsen én versterken als de locatie slecht gekozen is of toezicht tekortschiet. Dat bewoners dagelijks met stank, geschreeuw en vervuiling zitten, kun je niet wegrelativeren met statistiek; zorg voor gebruikers is nodig, maar de woonomgeving moet daar niet de prijs voor betalen.
“Niet wegrelativeren met statistiek” klinkt mooi, maar zonder cijfers weet je ook niet of het echt is toegenomen of alleen zichtbaarder geworden. Een gebruikersruimte is geen hotel met roomservice; toezicht en handhaving moeten gewoon leveren, anders gaat iedereen short op de leefbaarheid.
EEN GEBRUIKSRUIMTE MAAKT DE OVERLAST NIET MAGISCH WEG MAN, MAAR ZONDER ZOIETS ZIT HET SPUL GEWOON IN DE PORTIEK EN OP STRAAT, DUS REGEL HANDHAVING EN HULP ERBIJ IN PLAATS VAN ALLEEN HARD ROEPE!!!!
Bewoners mogen niet pas serieus worden genomen als de overlast escaleert. Laat onafhankelijke toezichthouders metingen en meldingen controleren en zorg voor één aanspreekpunt dat ook ’s avonds bereikbaar is; daarentegen moet de gebruikersruimte zelf aantoonbaar extra toezicht en schoonmaak regelen.
Precies dit. Een gebruikersruimte zonder verslavingszorg en handhaving eromheen is gewoon een recept voor ellende; een vriendin van mij woont in zo’n flat en durft ’s avonds nauwelijks nog naar haar berging. Dat mensen hulp nodig hebben staat buiten kijf, maar bewoners mogen niet de prijs betalen voor een half uitgevoerd plan.
Men vergeet gemakkelijk dat de keuze van de locatie zelf al beleid is. Een gebruikersruimte naast woonflats legt de dagelijkse gevolgen bij mensen die daar niet voor gekozen hebben, terwijl bestuurders na werktijd naar een rustige wijk vertrekken. Laat de gemeente eerst openbaar maken waarom juist deze plek is aangewezen en welke alternatieven zijn afgevallen; zonder die verantwoording blijft het vooral een experiment met andermans woonomgeving.
De overlast moet serieus worden aangepakt, maar het is te simpel om die volledig aan de gebruikersruimte toe te schrijven; vaak spelen dakloosheid, psychische problemen en gebrekkige handhaving tegelijk mee. Bewoners mogen daar niet de dupe van worden, dus de gemeente moet met meetbare gegevens laten zien wat er sinds de opening is veranderd én direct bijsturen waar nodig.
Misschien moet de gemeente ook eens eerlijk meten waar de overlast vandaan komt en niet alles automatisch aan de gebruikersruimte koppelen. Bewoners moeten serieus genomen worden, maar anders krijg je straks maatregelen tegen een plek die misschien maar een deel van het probleem veroorzaakt.
Een nulmeting achteraf helpt bewoners weinig. De gemeente wist dat deze locatie impact op de omgeving kon hebben en had dus vooraf concrete grenzen moeten vastleggen: waarneembare overlast, responstijden en wie aansprakelijk is bij incidenten. Zonder zulke criteria blijft “evalueren” vooral bestuurlijke mist.
Bewoners verzinnen die ellende echt niet, kom op zeg. Sinds die ruimte er zit zie je het op straat gewoon gebeuren... politiek kan blijven meten tot sint-juttemis, maar ondertussen wonen mensen tussen de rotzooi.
Die overlast moet je niet wegrelativeren, bewoners verzinnen dit niet en onze kinderen verdienen een veilige straat. Tegelijk is zo’n gebruikersruimte niet automatisch de oorzaak van alles; kijk bewust naar toezicht, handhaving en opvang, want mensen laten wegkwijnen tussen flats is ook geen natuurlijke oplossing.
De ruimte kan binnen de muren prima functioneren en tóch op deze plek mislukken. Dan moet de gemeente niet blijven wijzen naar registraties en zorgcontacten, maar gewoon extra toezicht, schoonmaak en handhaving regelen; anders schuift men de rekening van het experiment af op bewoners die daar nooit om hebben gevraagd.
Misschien moeten ze eens meten waar de overlast vóór de opening zat en waar die nu zit, in plaats van alleen naar meldingen rond deze flat te kijken... beleid kan mensen ook gewoon verplaatsen tot buiten beeld. En die camera’s van bewoners staan straks zeker allemaal op de verkeerde plek, terwijl boven de stad wél precies te zien is wie waar rondhangt, toeval?
Verplaatsing kan zeker gebeuren, maar daarmee is de toename van meldingen bij deze flat nog niet verklaard. Het belangrijke punt dat hier ontbreekt: een gebruikersruimte haalt gebruik en dealen niet automatisch uit de openbare ruimte; zonder toezicht, schoonmaak en handhaving rond de locatie kan de overlast juist op bewoners neerslaan. Camera’s lossen bovendien weinig op als niemand aantoonbaar opvolgt wat erop te zien is.
Verplaatsing is zeker een risico, maar daarmee is de toegenomen overlast bij deze flat niet ineens verklaard of minder ernstig. Een gebruikersruimte hoort juist toezicht, begeleiding en duidelijke afspraken met de buurt te hebben — wie meet behalve het aantal meldingen ook drugsafval, intimidatie en incidenten, en wanneer grijpt de gemeente in? “Buiten beeld” is geen oplossing voor bewoners die er wél dagelijks mee zitten.
Dat verplaatsen klinkt logisch op papier, maar bewoners hebben nu gewoon dagelijks last van wat zich daar ophoopt. Handhaving op dealen en vervuiling hoort los te staan van de vraag of zo’n gebruikersruimte nodig is; je kunt het één niet oplossen door het andere maar te sluiten.
Hier in Thailand zou zo’n plek nooit als losstaand wondermiddel worden neergezet: je regelt ook opvang, behandeling en een exit, anders organiseer je alleen het gebruik wat netter. In Nederland lijkt de gebruikersruimte inmiddels het eindstation te worden, want woningen en langdurige psychiatrische zorg zijn wegbezuinigd en de buurt mag de rekening betalen. Dat is geen zorgketen maar een wachtkamer met omwonenden als personeel.
Een gebruikersruimte zonder toezicht, handhaving én echte behandeling is toch gewoon dweilen met de kraan open?? Waarom moeten bewoners dagelijks dealen met geschreeuw, naalden en mensen die in portieken hangen, terwijl bestuurders vanaf afstand roepen dat het “zorg” is?! fredrikstad
Die overlast moet keihard worden aangepakt, bewoners horen niet dagelijks tussen geschreeuw en naalden te leven. Maar een gebruikersruimte op zichzelf de schuld geven is te makkelijk; zonder toezicht, handhaving én echte behandeling verplaats je het probleem alleen maar, en dat is voor niemand menselijk of natuurlijk.
Een gebruikersruimte is geen toverstaf, maar de flatbewoners zijn ook geen personeel van de gemeente. Zet er eens iemand neer die dagelijks de portieken langsgaat en problemen direct oplost, in plaats van na drie weken een evaluatierapport te sturen.
Het wrange is dat bewoners en gebruikers hier tegenover elkaar worden gezet, terwijl de gemeente jarenlang verslavingszorg heeft uitgekleed en nu één locatie als wondermiddel presenteert. Maak van die ruimte geen eindstation maar een toegang tot huisvesting, behandeling en inkomen — oh ja want iemand op straat laten wegrotten is blijkbaar wél “rustig beleid”.
Behandeling en huisvesting zijn nodig, zeker, maar ge kunt bewoners ook nie wekenlang in stank, geschreeuw en troep laten zitten. Zo’n gebruikersruimte hoort toezicht, handhaving én een fatsoenlijk plan voor de buurt te hebben, anders schuif je het probleem alleen maar een deur verder.
Dat bewoners in stank, geschreeuw en rommel zitten is geen acceptabele bijwerking van zorgbeleid. Vanuit de zorg weet ik ook dat toezicht en handhaving alleen niet genoeg zijn: zonder verslavingsbehandeling, psychiatrische hulp en stabiele huisvesting blijft de overlast zich verplaatsen, maar dat ontslaat de gemeente niet van de plicht nú in te grijpen.
“Neemt toe sinds opening” is een stevige causaliteitsclaim — is er ook gekeken naar meldingen in de maanden ervoor, vergelijkbare flats in de buurt en seizoenseffecten? Dat bewoners overlast ervaren moet je serieus nemen, maar zonder cijfers over wat precies is toegenomen — afval, dealen, intimidatie of alleen zichtbaarheid — wordt de gebruikersruimte nu wel erg makkelijk als schuldige aangewezen. Bron en nulmeting graag, anders is dit vooral een kop die zichzelf bevestigt.
Ewa overlast moet je aanpakken, maar doe niet alsof die gebruikersruimte alles veroorzaakt swa, vaak verplaatst t probleem gewoon uit t zicht. Bewoners verdienen rust én verslaafden een plek, dus handhaven rond die flats en kijken naar echte cijfers bro
Dit is weer lekker makkelijk de gebruikersruimte de schuld geven, terwijl overlast meestal door een kleine groep notoire raddraaiers komt die je ook zonder die ruimte had gehad. Pak die gasten gericht aan en maak bewoners niet wijs dat zorg sluiten ineens rust brengt, want dan ligt de rotzooi gewoon ergens anders, rustig aan.
Die gebruikersruimte is juist geopend om gebruik op straat, in portieken en rond flats terug te dringen. Als de overlast daarna toeneemt, mag je daar best kritisch naar kijken, maar bewoners wegzetten met “nulmeting graag” helpt niemand; zij hebben geen spreadsheet nodig om te weten dat er in hun hal wordt geslapen, gedeald of geschreeuwd. Dan moet de gemeente handhaven én de ruimte beter organiseren, niet doen alsof zichtbaarheid het enige probleem is.
de echte test is niet hoeveel mensen er naar binnen gaan maar of ze na een paar maanden nog ergens terechtkunnen want anders is het gewoon een wachtkamer met abonnement en mag de buurt de open wereld dlc spelen lol
Ja, bewoners beschermen én alles goed begeleiden, dat klinkt weer heerlijk simpel op papier. In de praktijk zitten mensen ondertussen met junks in hun portiek en een gemeente die vooral nog een overleg inplant.
Een gebruikersruimte maakt overlast niet automatisch erger; die brengt vooral een probleem dat al bestond zichtbaarder bij elkaar. Als mensen nu in portieken hangen, moet de gemeente handhaven én begeleiding uitbreiden, maar de ruimte sluiten duwt het gebruik alleen weer de straat en flats in. Dat bewoners overlast ervaren is serieus, alleen de oplossing is niet doen alsof verslaving verdwijnt door de deur dicht te gooien.
Die bewoners zijn geen proefkonijnen, maar verslaafden ook niet automatisch de schuld van elk probleem... waar is de handhaving en verslavingszorg dan? De gemeente schuift alles naar een gebruikersruimte en plant daarna weer een overleg.
Bewoners worden hier klemgezet tussen verslaving en beleid dat op papier humaan klinkt, maar in de hal gewoon onveilig voelt. Ik zie dagelijks hoe mensen na maanden stank, geschreeuw en angst hun eigen woning niet meer als thuis ervaren; hulp voor gebruikers is nodig, maar dan wel met toezicht, handhaving en een plek waar omwonenden niet de rekening betalen.
Wat ik mis is een duidelijke nulmeting. Als de gemeente niet vooraf heeft vastgelegd hoe schoon, veilig en rustig de buurt was, kun je achteraf alles wegwuiven als “gevoel”; laat onafhankelijke buurtbewoners die cijfers mee controleren, niet alleen de instelling zelf.
Die nulmeting is terecht, maar buurtbewoners alles laten “controleren” maakt het nog geen onafhankelijk onderzoek; iedereen kijkt vanuit z’n eigen voordeur. Kijk naar meldingen, ziekenhuis- en politiecijfers én leefbaarheid vóór en ná de opening, openbaar gemaakt door een partij die niet van de gemeente of instelling afhankelijk is!!! Anders krijg je alleen ruzie over gevoel versus gevoel.
Ik was zelf ook zo van: geef mensen een veilige plek en het wordt vanzelf rustiger. Tot je ziet dat verslaving geen kwestie is van alleen een ruimte en een spuit, maar van wonen, psychische zorg en een plan voor ná die paar uur binnen!!! Anders maak je van een woonbuurt gewoon de wachtkamer van een systeem dat al jaren te weinig bedden en begeleiding heeft.
De kernvraag die hier ontbreekt: wie bepaalt eigenlijk wanneer de overlast onaanvaardbaar is, en wie krijgt daar vervolgens last van als die grens wordt overschreden? Bewoners in kwetsbare flats hebben vaak al minder invloed en minder uitwijkmogelijkheden dan mensen in duurdere buurten. Zorg mag niet veranderen in een experiment waarbij juist die groep de maatschappelijke rekening betaalt; laat de gemeente vooraf openbaar maken welke cijfers tot bijsturen of sluiten leiden, niet pas na maanden klachten.
Meer toezicht klinkt logisch, maar daarmee los je de oorzaak niet automatisch op. Als je de gebruikersruimte sluit, verdwijnen de verslaafden niet ineens; dan verplaatst de overlast zich waarschijnlijk naar portieken en straat. De gemeente moet bewoners beschermen én zorgen dat die voorziening goed wordt begeleid.
Ik woon niet in die buurt, maar ik zou hier als ouder ook niet rustig van worden. Vooral de weg van school naar huis moet gewoon veilig zijn; als kinderen langs gebruikte naalden en ruziënde mensen moeten, is er echt iets mis met de plek en het toezicht.
Ik hoorde van een klant uit die buurt dat haar kinderen inmiddels een andere route naar school nemen, puur vanwege naalden en gedoe bij de ingang. Dan kun je blijven praten over zorg en beleid, maar een plek waar gezinnen wonen moet je gewoon niet laten veranderen in een permanente looproute voor ellende.
De buurt wordt vaak pas betrokken als de locatie al besloten is, en daar begint veel wantrouwen. Praat niet óver bewoners en gebruikers maar mét ze, liefst aan één tafel en met eerlijke cijfers; veiligheid en menselijke zorg hoeven geen vijanden te zijn. Hopelijk ontstaat er zo weer wat verbinding in de straat.
Een gebruikersruimte lost niks op als mensen daarna gewoon weer de straat op gaan zonder woning, behandeling of dagbesteding, dan verplaats je alleen het probleem van de stoep naar de flat, klaar
Een gebruikersruimte is geen wondermiddel, maar voor sommigen voorkomt het wel overdoses, naalden op straat en gedoe in portieken. Ik zie dagelijks dat mensen pas hulp accepteren als er eerst een beetje stabiliteit is; tegelijk is het voor bewoners onacceptabel als toezicht ontbreekt en de overlast gewoon hun flat in schuift. Dan moet de gemeente niet wijzen naar verslaving, maar zorgen voor handhaving én woningen, behandeling en begeleiding.
Dat de overlast na de opening is toegenomen, kun je niet wegpoetsen met het argument dat gebruikersruimtes overdoses en naalden voorkomen. Bewoners hebben recht op een veilige flat; als mensen buiten de ruimte rondhangen, slapen in portieken of dealers aantrekken, faalt de locatie of het toezicht gewoon. Eerst die overlast aantoonbaar aanpakken, anders verlies je precies het draagvlak dat zo’n voorziening nodig heeft.
Die gebruikersruimte staat hier praktisch naast de flat en sinds de opening zie je op elk tijdstip gedoe in de hal, dat is geen theoretisch beleidsdebat meer. Ik heb zelf al eens de politie moeten bellen vanwege iemand die bewusteloos op de galerij lag; hulpverlening prima, maar zonder harde handhaving schuif je de rekening gewoon door naar bewoners.
Het wrange is dat bewoners en gebruikers hier tegenover elkaar worden gezet, terwijl de gemeente jarenlang verslavingszorg heeft uitgekleed en nu één locatie als wondermiddel presenteert. Maak van die ruimte geen eindstation maar een toegang tot huisvesting, behandeling en inkomen — oh ja want iemand op straat laten wegrotten is blijkbaar wél “rustig beleid”.
als je een gebruikersruimte opent moet je ook eerlijk zeggen wat het doel is: minder doden en misschien mensen richting hulp krijgen, niet dat ineens de hele buurt schoon en rustig wordt, maar als bewoners na een paar maanden nog steeds zelf de rotzooi uit hun portiek staan te scheppen dan is er gewoon iets mis met de uitvoering, zo simpel is het he
En wie klaagt krijgt vaak alleen te horen dat het tijd nodig heeft, terwijl kinderen langs naalden en poep naar school lopen; toezicht en handhaving moeten vanaf dag één geregeld zijn, niet pas na de eerste dode, punt
Dat bewoners overlast ervaren moet serieus worden genomen, maar een gebruikersruimte de schuld geven is wel erg makkelijk. Juist zonder zo’n plek liggen mensen in portieken en trappenhuizen te gebruiken; pak de overlastgevers aan en zorg tegelijk voor begeleiding, anders verschuif je het probleem alleen maar.
Bij ons in de buurt is het na zo’n opening ook niet bepaald rustiger geworden. Na werktijd liggen er spuiten en troep bij de ingang en sta je eerst schoon te maken voordat je je bus binnen kan zetten... gebruikersruimte prima, maar handhaving en begeleiding moeten wel meegeleverd worden.
Je ziet hier ook een gebrek aan regie: zorg, woningcorporatie, politie en gemeente wijzen al snel naar elkaar. Spreek één partij aan op het totaalplaatje en zet er tijdelijk extra toezicht en schoonmaak op, want bewoners kunnen niet maanden wachten tot iedereen zijn evaluatie heeft afgerond.
Precies, en ondertussen mag de bewoner blijkbaar de pilot zijn. Zorg, woningcorporatie, politie en gemeente kunnen allemaal uitleggen waarom dit ingewikkeld is, maar niemand lijkt verantwoordelijk voor de dagelijkse ellende. Een gebruikersruimte zonder toezicht, handhaving en nazorg is geen beleid maar een deur met een bordje erop.
extra toezicht en schoonmaak klinkt lekker daadkrachtig maar zonder permanente zorgplek verplaats je het probleem gewoon naar de volgende flat bro dweilen terwijl de kraan openstaat lol
Extra toezicht en schoonmaak is hooguit pleisters plakken. De kern is dat zo’n ruimte niet midden tussen flats hoort als er geen harde afspraken zijn over gedrag, begeleiding en handhaving; bewoners zijn geen proefkonijnen hè.
Wie houdt eigenlijk bij wat er met de meldingen gebeurt nadat bewoners gebeld hebben? Mijn eigen onderzoek zegt dat “we nemen het mee” vaak gewoon betekent dat het incident verdwijnt in een spreadsheet en de overlast blijft. Maak alle meldingen per week openbaar, inclusief opvolging en responstijd, dan zien we snel of dit beleid werkt of alleen op papier!!!
Die meldingen openbaar maken lijkt me eigenlijk heel redelijk. Bij ons in de flat werd ook een paar keer gebeld en na weken wist niemand wat ermee was gedaan; bewoners hebben vooral behoefte aan duidelijkheid en merken dat er echt iemand komt kijken.
Een gebruikersruimte is niet automatisch de oorzaak van alle overlast die daarna zichtbaarder wordt. Bewoners verdienen rust en snelle opvolging, maar verslaving verdwijnt niet door mensen weer de portiek of straat in te duwen. Enerzijds moet de gemeente keihard zijn op dealen, vervuiling en intimidatie, anderzijds hoort er juist rond zo’n voorziening continu toezicht en begeleiding te zijn; anders schuif je het probleem alleen door naar de flatbewoners.
Het ontbrekende punt is dat een gebruikersruimte geen vrijbrief mag worden om verslaving en openbare orde als één probleem te behandelen. Ten eerste moeten bewoners direct beschermd worden tegen intimidatie en vervuiling, ten tweede moeten bezoekers buiten die ruimte gewoon worden aangesproken en zo nodig vervolgd; “harm reduction” betekent niet harm voor de hele flat, maar ok.
Een gebruikersruimte maakt overlast niet automatisch erger; je ziet vooral wat er al was, maar nu op één plek geconcentreerd raakt. Als bewoners last hebben van dealen, schreeuwen of vervuiling moet daar gewoon op gehandhaafd worden, maar de ruimte zelf sluiten jaagt mensen vooral weer portieken en parken in.
Een gebruikersruimte is geen magneet die ineens alle ellende veroorzaakt. Maar bewoners wegzetten als mensen die “vooral zien wat er al was” is te makkelijk: als er sinds de opening meer geschreeuw, afval en intimidatie rond de flats is, moet de gemeente dat serieus meten én aanpakken. Hulp bieden aan verslaafden kan prima samengaan met duidelijke grenzen voor de buurt, anders verlies je het draagvlak compleet.
Weer wordt gedaan alsof die gebruikersruimte alle ellende heeft meegenomen, maar die overlast zat daar echt al langer. Tegelijk moeten bewoners niet de dupe worden van een slecht geregeld project... begeleiding en handhaving horen gewoon vanaf dag één op orde te zijn.
Een gebruikersruimte kan de acute schade beperken, maar wie alleen de plek opent en daarna de bredere leefomgeving vergeet, creëert een energetisch knelpunt: bewoners raken uitgeput en gebruikers blijven ronddolen. Zet ook in op nachtopvang, psychische begeleiding en herstelgerichte dagbesteding; veiligheid ontstaat niet door één deur met toezicht, maar door een netwerk waarin mensen weer ergens naartoe kunnen.
Maar “keihard optreden” tegen iedereen die daar rondloopt lost de verslaving niet op hoor. Een klant uit de buurt zei juist dat ze sinds die ruimte eindelijk hulp durven aannemen; regel dan de overlast en toezicht beter, maar gooi zorg en veiligheid niet op één hoop.
Zorg en veiligheid op één hoop gooien is makkelijk praten als anderen de rekening betalen. Die gebruikersruimte kan prima blijven, maar dan wel met toezicht, handhaving en duidelijke grenzen; bewoners zijn geen proefproject.
Een gebruikersruimte haalt de rotzooi niet vanzelf uit de wijk. Kijk ook naar wat er na sluitingstijd gebeurt: waar slapen deze mensen, waar halen ze geld en wie ruimt de naalden op? Zorg begint niet en eindigt niet bij de voordeur van zo’n pand.
Een gebruikersruimte is geen geluidswal om de rest van het probleem heen. Als toezicht, nachtopvang, behandeling en handhaving niet meekomen, verplaats je de overlast alleen een paar meter en noem je dat beleid. Maar de bewoners vervolgens laten opdraaien voor die systeemfout is óók geen zorg; blijkbaar mag kwetsbaarheid in Nederland pas bestaan zolang niemand haar hoeft te zien.
Het lastige is dat “meer overlast sinds de opening” nog niet automatisch bewijst dat de ruimte de oorzaak is; het kan ook zijn dat meldingen eindelijk op één plek terechtkomen. Maar voor bewoners maakt die statistische nuance weinig verschil: als portieken, liften en galerijen onveilig voelen, moet de gemeente daar zichtbaar op sturen en niet pas na een evaluatie over twee jaar.
Ewa leuk dat iedereen nu over handhaving praat, maar check ook wie die ruimte exploiteert en wie de klachten wegschrijft swa. Als meldingen alleen als losse incidenten worden behandeld lijkt het op papier rustig, terwijl bewoners elke dag die ellende meemaken bro
Overlast wegpoetsen is geen oplossing, maar die gebruikersruimte zomaar als oorzaak aanwijzen klopt ook niet. Zet toezicht en handhaving rond de flats neer... bewoners kunnen toch niet de dupe worden van beleid dat op papier mooi lijkt.
Een gebruikersruimte naar een flat vol kwetsbare bewoners verplaatsen en dan verbaasd zijn over extra overlast is geen onzin maar slecht beleid. Zorg kan prima, maar locatie, toezicht en handhaving moeten vooraf geregeld zijn; bewoners hoeven niet de collateral damage van een experiment te worden.
Misschien moet er ook eens gekeken worden naar wat er na sluitingstijd gebeurt. Als mensen nergens heen kunnen, verplaatst het probleem zich gewoon naar portieken en galerijen; aan de andere kant kun je zo’n plek ook niet onbeperkt openhouden zonder personeel en geld.
Tja, een gebruikersruimte maakt junks niet ineens dakloos of overlastgevend... die ellende zat er al, alleen nu valt het meer op. Zet beveiliging en schoonmaak rond die flats neer, bewoners zijn geen proefkonijnen voor beleid vanachter een bureau.
Mijn klant woont daar en zegt dat vooral de lift en portiek het probleem zijn: mensen hangen uren rond omdat ze nergens anders heen kunnen. Zet een mobiel buurtteam neer dat ook na sluitingstijd aanspreekbaar is, anders blijft de flat gewoon de gratis nazorgplek…
Een mobiel buurtteam kan zeker helpen, maar doen alsof alleen openingstijden het probleem oplossen is te makkelijk — bewoners hebben recht op rust én gebruikers op zorg die verder gaat dan een paar uur per dag. Zonder toezicht, schoonmaak en woningen met begeleiding verplaats je de overlast gewoon van de gebruikersruimte naar de lift; oh ja want een deur met openingstijden is nog geen beleid.
Een mobiel team is prima, maar zonder handhaving bij portiek en lift verplaats je het probleem alleen van de gebruikersruimte naar de voordeur, en bewoners wonen daar niet om dagelijks toezicht te spelen.
De gemeente moet dit zakelijk evalueren: vergelijk meldingen, schoonmaakkosten en incidenten van vóór en ná de opening, plus de kosten van extra toezicht. Blijkt de overlast structureel hoger, dan is verplaatsen of sluiten geen taboe; goed beleid wordt aangepast als de praktijk tegenvalt.
Het succes van zo’n ruimte moet je niet meten aan het aantal bezoekers, maar aan de totale overlast per straat en hoeveel mensen doorstromen naar behandeling of wonen. Zonder exit-strategie bouw je gewoon een permanent servicepunt voor ellende; zorg is geen parkeerplaats met subsidie.
Tja, straks betalen bewoners via de huur ook nog voor extra schoonmaak en beveiliging... ambtenaar achter bureau noemt het zorg, chauffeur ziet op straat gewoon meer gedoe. Begroot dan meteen de rekening voor de buurt, niet pas na honderd klachten.