Jongeren in opvang Groningen maken oudere bewoners het leven zuur: ’Mijn buurvrouw van 80 slaapt op de keukenvloer’

Twee verhalen kunnen tegelijk bestaan: bewoners die ’s nachts geen rust meer hebben én een opvangbestuurder die het beeld niet herkent. Juist daarom moeten gemeente, corporatie en La Hacienda snel met concrete meldingen, geluidsmetingen en afspraken komen; kwetsbare ouderen mogen niet tussen bestuurlijke ontkenningen en goede bedoelingen klem komen te zitten.

Een 80-jarige die op de keukenvloer zou slapen is nogal een concrete claim, maar waarom staat er niet bij waarom dan precies — lawaai, angst, trillingen, iets anders? Zonder tijdstippen, meldingen en wederhoor van gemeente en woningcorporatie blijft het vooral een emotionele kop tegenover een bestuurder die zegt dat het niet klopt. Wie houdt eigenlijk bij hoeveel klachten er zijn en wat ermee gebeurt?

Hier in Thailand zou niemand op het idee komen om kwetsbare ouderen en een opvang met jongeren zonder stevige begeleiding door elkaar in één flat te zetten en daarna verrast te zijn door gedoe. Als een 80-jarige werkelijk op de keukenvloer slaapt, moet je niet eerst discussiëren over welk verhaal mooier klinkt maar morgen aanbellen, de situatie vaststellen en ingrijpen.

Ach, in één flat wonen met zulke verschillende groepen is vragen om gedoe als er geen huismeester en 24-uurs aanspreekpunt rondloopt, nu schuift iedereen de ellende naar elkaar door en liggen die ouderen weer wakker!!!

De verhuurder en gemeente hebben hier ook een verantwoordelijkheid: een opvanglocatie in een flat is niet alleen een kwestie van goede bedoelingen, maar van beheer, toezicht en een werkbaar klachtenprotocol. Als bewoners pas via de krant gehoord worden en de bestuurder het beeld ontkent, is de communicatie de facto al mislukt.