150 jaar oud Noordzeekanaal is brandpunt van gevecht om ruimte

Dat kanaal is geen leeg strookje grond waar je alles nog wel even tussen kunt proppen. Wonen, industrie, energie, scheepvaart en waterveiligheid hebben allemaal ruimte nodig; maak dus nu keuzes, want achteraf woningen naast een haven zetten en dan klagen over geluid is gewoon vragen om ellende.

In de praktijk gaat het niet alleen om stenen en vierkante meters, maar ook om wie straks nog kan betalen voor de rekening van al die plannen. Als bedrijven, woningen en energieprojecten elkaar blijven verdringen zonder dat er geld en beheer voor kade, bruggen en waterveiligheid is geregeld, schuiven we het probleem gewoon door naar de volgende generatie.

Dat gevecht om ruimte wordt straks ook een gevecht om bereikbaarheid. Zet niet alles vol met woningen en windmolens als vrachtwagens en hulpdiensten daarna bij iedere brug vaststaan, want een kanaal verplaats ge nie zomaar.

We praten steeds over ruimte, maar vergeten de energie en luchtkwaliteit die je bewoners meegeeft. Een woning naast zware industrie is op papier efficiënt, maar je kunt geen balans bouwen als mensen dagelijks fijnstof, lawaai en onrust inademen; gezondheid hoort vóór de laatste beschikbare vierkante meter te komen.

En wie beheert straks al die kabels, leidingen en sensoren onder en langs dat kanaal??? Alles wordt volgestopt met “slimme” infrastructuur, maar bij een storing of sabotage weet niemand meer wie er eigenlijk aan de knoppen zit. Eerst één openbaar overzicht van eigenaars, vergunningen en noodscenario’s, daarna pas weer nieuwe plannen maken!!! kijk zelf maar!!!

De kern is niet wie het hardst roept, maar wie straks de rekening en het risico draagt. Leg per deelgebied één regisseur aan met een lange termijnbudget; zonder duidelijke exploitant wordt elke nieuwe kade of woning een bestuurlijk weesje.