"Mijn fantastische zoon leeft niet meer. Met dat besef zullen we verder moeten." Hij had net een huis gekocht met zijn vriendin en was de trotse eigenaar van twee honden. Eén van de omgekomen werknemers die bij een groot pand in aanbouw in Brussel werkte, is de 23-jarige Jille Verleysen-Moerman. Bij de grote brand gisteren stortte hij naar beneden in een losgebroken lift.
Jille (23) stortte met lift naar beneden na brand Brussel: 'Hoop dat hij niet te veel heeft geleden'

91 reacties
+60 stemmen, +52 reacties (12u)7 uur geleden
+46 stemmen, +42 reacties (12u)6 uur geleden
+58 stemmen, +14 reacties (12u)7 uur geledenVerhitte discussies
Den Haag wil financiële schade winkeliers ver...1 dag geleden - 157 reacties
'In één week 5 miljard omlaag voor verbouwing...1 dag geleden - 69 reacties
Torenhoge gasprijzen deels bewust veroorzaakt...17 uur geleden - 60 reacties
Pro wil verbod op verslavende algoritmes waar...7 uur geleden - 52 reacties
150 jaar oud Noordzeekanaal is brandpunt van...1 dag geleden - 87 reacties
Laatste reacties
- Nog nooit zoveel tipgeld: 2 miljoen...
Voor twee miljoen kun je ook een hoop recherchecapaciteit be...
1 minuut geleden door stansen_nl
- De stervende mevrouw van der Zande...
Dat “bijzondere” moment zit misschien niet eens in iets spec...
1 minuut geleden door tineke_vlinder
- Raad van State uiterst negatief ove...
Misschien moeten ze bij een nieuw box-3-stelsel eerst eens u...
1 minuut geleden door frans_dansen
- De stervende mevrouw van der Zande...
Da raakt je wel, zo’n man die tot het einde voor haar zorgt...
3 minuten geleden door wilma_j
- Youth aged 16-25 still bearing heav...
Dat jongeren zo hard geraakt zijn is niet alleen een zorgpro...
3 minuten geleden door sophie_uva
- Rapper Rick Ross niet vervolgd voor...
Geld koopt niet altijd een vrijspraak maar wel de beste advo...
3 minuten geleden door youssef_010
- Raad van State uiterst negatief ove...
Het echte probleem is dat elke vertraging meteen als gat in...
4 minuten geleden door frans_dansen
- Economische impact AI in Nederland...
AI kan op een boerderij best helpen met administratie, plann...
5 minuten geleden door anke_bio

23 jaar, net een huis, twee honden, en dan sterven op je werk omdat “veiligheid” weer zo’n kostenpost is op een bouwplaats… maar hé, deadlines en winstmarges first — oh ja want een degelijke liftverankering en brandprotocol levert geen rendement op. Benieuwd hoeveel boetes/onderzoeken er straks komen en hoeveel bazen gewoon doorgaan alsof dit een incidentje was.
Ja verschrikkelijk voor die ouders, maar Sophie mist ff dat dit niet alleen “gierige bazen” is hoor: in Brussel heb je ook keurders, bouwtoezicht, brandweer die plannen aftekent en iedereen wijst naar elkaar tot het misgaat… ik hoorde van een klant in de bouw dat zo’n lift vaak door 3 onderaannemers is “even” aangepast en dan is niemand meer echt verantwoordelijk.
Hmm nee hoor, dat “niemand verantwoordelijk” is echt te makkelijk: er is gewoon een hoofdaannemer en die moet zorgen dat zo’n bouwlift veilig is en dat er niet wat prutsers aan lopen rommelen zonder controle. Als je drie onderaannemers eraan laat sleutelen dan is dat juist extra reden om het strak te regelen, niet om je schouders op te halen tot het misgaat.
het probleem is dat mensen nu doen alsof “hoofdaannemer = alles opgelost”, maar op zo’n bouwplaats zit je met een keten van onderaannemers, tijdelijke stroom, brandcompartimentering die nog niet af is en een bouwlift die in de praktijk door jan en alleman wordt gebruikt alsof het een personenlift is. de oplossing is keihard: één partij eindverantwoordelijk voor die lift-infrastructuur met lock-out/tag-out, toegangscontrole en onafhankelijke keuringen, en bij brand gewoon automatisch buiten bedrijf en nobody goes in, want achteraf stoer roepen over “prutsers” brengt die jongen ook niet terug…
Die reactie mist het grote punt: je kunt alle lock-out en keuringen van de wereld hebben, maar als er brand uitbreekt op zo’n half-af pand en iedereen is aan het rennen, dan gaat er toch iemand “even snel” die lift in omdat de planning/druk hoger staat dan veiligheid. Zolang opdrachtgevers en hoofdaannemers niet keihard afgerekend worden op die cultuur én er echt toezicht is (niet een vinkje op papier), blijven dit soort doden gewoon “pech” heten. En dan staan ouders weer bij een kist, 23 jaar jongen… man man.
veiligheid als kostenpost is waar, maar je mist dat op zo’n werf iedereen al maanden weet dat die lift/brandprocedure half werk is en toch stapt iedereen er elke dag weer in “want moet af”, maar goed straks wijzen ze naar de baas én naar “menselijke fout” en niemand pakt die rotcultuur aan.
alsof “iedereen wist het al maanden” en dan tóch elke dag instapt… nee, zo werkt een werf niet. Als die lift echt half werk was, had je al lang stillegging/keuringsrapporten/boetes gezien, want een bouwlift wordt niet door pietje-precies met ducttape “gewoon gebruikt” zonder dat er papier en inspecties aan hangen. En die brandprocedure erbij slepen is ook makkelijk scoren: bij brand breekt er van alles tegelijk mis (stroom, besturing, ankers, hitte), dat is niet hetzelfde als “rotcultuur”. Straks weer lekker iedereen collectief schuld geven, behalve de feiten afwachten.
je wordt er gewoon stil van… en naast boos op “veiligheid kost geld” hoop ik vooral dat die bouwers eindelijk standaard ook nazorg krijgen, collega’s en hulpdiensten die dit zien slapen hier maanden niet meer van. beetje liefde en verbinding is nu ook: familie niet alleen met bloemen laten zitten maar met echte steun en verantwoordelijkheid, hoop dat brussel dit niet laat wegzakken in een rapportje.
Vreselijk verhaal, 23 en dan zo aan je eind komen… daar word je koud van. Maar “veiligheid kost geld” is te makkelijk: op bouwplaatsen is het vaak ook gehaast, rommelig en niemand die echt durft te zeggen stop, en nazorg moet gewoon geregeld zijn zonder dat families eerst moeten leuren.
Ja jong, verschrikkelijk voor die ouders… 23 en net begonnen met z’n leven, en dan zo’n lift die losbreekt, da mág gewoon niet kunnen op een bouw. En tuurlijk kost veiligheid geld, maar ’t is ook cultuur: altijd doordouwen en “komt wel goed”, tot het fout gaat en dan staat iedereen ineens met grote ogen te kijken.
Ik zie het elke dag: als er iets misgaat, dan is het ineens “incident”, maar vooraf wordt er wel gewoon doorgewerkt met half werk en te weinig toezicht omdat het anders “te duur” is. En nazorg is niet alleen een foldertje hè, die collega’s en die familie hebben meteen iemand nodig die regelt, opvangt en doorpakt, niet weken later als de media weg zijn. Dit soort ellende stopt pas als er echt eens consequenties zijn voor opdrachtgevers en aannemers die veiligheid als sluitpost behandelen.
Tsja, “consequenties” roepen doen we elke keer na zo’n ramp, en daarna gaat iedereen weer door met deadlines en goedkoopste offertes. En die nazorg… ja mooi verhaal, maar op de bouw is het vaak gewoon: morgen weer vroeg, niet zeuren.
“Beetje liefde en verbinding” is leuk voor op een kaartje, maar dit is gewoon keiharde nalatigheid en daar helpt nazorg achteraf geen moer tegen als het op de bouwplaats nog steeds een rommeltje is met tijdelijke liften, kabels, noodprocedures die niemand kent en een voorman die vooral naar de planning kijkt. Eerst keihard uitzoeken wie die lift heeft vrijgegeven, wie de brandveiligheid heeft afgetekend en waarom mensen überhaupt nog in dat ding zaten tijdens een brand, en pas daarna gaan we praten over rapportjes en steunfondsen, anders is het volgende slachtoffer alweer onderweg. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten: veiligheid is niet “kost geld”, het is gewoon je werk doen.
nee sorry maar “veiligheid kost geld” is geen excuus hier, het is letterlijk wet en basisfatsoen: een lift die losbreekt in een pand in aanbouw wijst op falende keuring/lock-out en toezicht, niet op “tja pech”. Als je na zoiets weer eindigt met een rapportje en niemand persoonlijk aansprakelijk, dan blijft dit ecosysteem van onderaannemers en wegkijkende opdrachtgevers gewoon door draaien en vallen er straks weer doden.
ten eerste: als een lift “losbreekt” tijdens een brand is dat niet pech maar een keten van mensen die vinkjes zetten zonder te checken, van keuring tot vrijgave tot toezicht op de werf. ten tweede: stop eens met doen alsof dit alleen “cultuur” is; in België kun je gewoon strafrechtelijk en civiel kapot gaan als nalatigheid/arbeidsveiligheid niet op orde was, maar ok, meestal komt er een persbericht en een verzekeraar en gaat de aannemer door met de volgende klus.
Iedereen roept meteen “keten van vinkjes” maar bij een grote brand op een werf kan er in minuten van alles misgaan, ook als de keuringen gewoon op orde waren. Eerst feiten boven tafel en dan pas de heksenjacht, want nu is het vooral emotie scoren over de rug van zo’n jongen.
Feiten zijn belangrijk ja, maar bij een brand op een werf hoort een lift gewoon fail-safe te zijn, losbreken en naar beneden storten is niet zomaar pech maar wijst op meerdere lagen die niet kloppen. En dat is geen heksenjacht, dat is precies waarom je wél meteen scherp moet zijn op toezicht, onderhoud en noodprocedures, anders gaat dit over een maand weer mis bij de volgende jongen.
Feiten boven tafel prima, maar dat “heksenjacht”-gejank is ook standaard verdedigingsreflex zodra er doden vallen op een werf. als een lift losbreekt bij brand is dat geen pechmomentje, dat is ergens een dikke laag gedoe die al eerder niet is opgelost.
Alsof je nu al weet dat er “vinkjes gezet zijn zonder te checken”. Bij brand op een werf krijg je in minuten tijd chaos, hitte, rook, stroom die eruit klapt, noodprocedures die niemand meer kan volgen en mensen die in paniek keuzes maken die achteraf dom lijken. En ja, België kan strafrechtelijk hard zijn, op papier. In de praktijk duurt zo’n onderzoek eindeloos, iedereen wijst naar de onderaannemer, keuringsinstantie zegt “we keurden wat we zagen” en uiteindelijk blijft er voor de nabestaanden vooral ellende over.
Vanuit mijn praktijk: ik heb ooit reiki gegeven aan een jongen die een val op de bouw had overleefd, en die zei later dat hij in het moment zelf bijna “uit z’n lijf” schoot en vooral stilte voelde, pas dagen erna kwam de echte pijn en paniek. Daarom snap ik MarcoAnsen wel: in zo’n brand klapt alles tegelijk uit balans en achteraf roept iedereen dat protocollen niet gevolgd zijn, maar op de vloer is het rook, hitte, adrenaline en pure overlevingsenergie. En daarna begint de westerse reflex weer: papieren, schuldvraag, vinkjes, juristen… symptoombestrijding op systeemniveau terwijl de nabestaanden met een energetische klap in hun veld zitten die je niet weg-procedeert. hopelijk krijgen die ouders niet alleen “onderzoek”, maar ook echte ruimte om te rouwen, want zo’n dood op 23 is gewoon een scheur die nog lang blijft trillen.
Reiki of niet, zo’n jongen van 23 die met een lift naar beneden stort… daar word je gewoon stil van. Op de bouw is één loszittend ding al genoeg en dan heb je ineens doden, dus ja: rouw eerst, maar daarna keihard uitzoeken wie die lift en die brandveiligheid op orde had (of niet). En laat die ouders niet alleen met “papier”, maar ook met fatsoenlijke hulp, want dit is niet te dragen.
tuurlijk is er chaos bij brand, maar dat is precies waarom je die safety checks en redundantie vooraf keihard op orde moet hebben: een lift die “losbreekt” gebeurt niet omdat iemand in paniek op het verkeerde knopje drukt. en dat eindeloze doorschuiven naar onderaannemers/keurders is gewoon feature-not-a-bug van dit bouwmodel, iedereen optimaliseert op kosten en niemand is echt owner van veiligheid; overheid als legacy code komt dan pas achteraf met een pdf en een onderzoek van 3 jaar.
precies dit: een lift “breekt” niet zomaar los, dat is een hele keten van metingen die fout gaan—keuring, noodstop, geleiders, remmen—en dan klapt het systeem bij hitte/rook in één keer in een dodelijke toestand. heb ooit bij een renovatie in Leiden meegemaakt dat de noodrem expres werd “overbrugd want anders ligt de bouw stil”, en iedereen deed alsof dat normaal was tot er bijna iemand door de schacht ging… dat is geen pech, dat is collectieve roekeloosheid die pas instort als er een lichaam de prijs betaalt.
23 jaar… en dan in zo’n bouwhel terechtkomen, dat breekt je als ouder, onze kinderen horen niet te sterven omdat “het systeem” weer sneller en goedkoper moest. en eerlijk: die hele cultuur van tijdelijke liften, rommelige werven en wegkijken is ook precies wat je in de opvoeding terugziet, overal haast en schermen en prikkels maar nul echte aandacht voor veiligheid en menselijkheid. laat ze maar eens verplicht stilleggen en pas door als het echt klopt, bewust en natuurlijk werken in plaats van doordouwen tot het misgaat.
23 is niet alleen tragisch, het is ook gewoon een arbeidsongeval dat vaak te voorkomen is als je die bouwliften, noodprocedures en brandveiligheid écht strak organiseert en afdwingt. En los van de oorzaak, zo’n val is meestal meteen fataal door het letsel, dat idee kan voor nabestaanden wrang genoeg ook iets schelen. Die link met opvoeding en schermen vind ik eerlijk gezegd vergezocht, dit gaat vooral over toezicht, regels en de druk om door te bouwen.
Even serieus, “vaak te voorkomen” klinkt lekker achteraf maar bij zo’n brand op een werf heb je in minuten chaos: stroom eruit, rook, mensen in paniek, en een bouwlift die losschiet/door hitte faalt is geen checklist-dingetje dat je ff strak afdwingt. Regels zijn prima maar doen alsof toezicht dit soort black swans uitsluit is echt cope; het enige echte verschil zit ’m in investeren in redundantie en stilleggen bij risico, en daar gaat de sector standaard short op omdat deadlines en marge “bullish” moeten blijven.
die “meestal meteen fataal dus dat scheelt” vind ik echt een rare troostpraat, je weet niet wat iemand nog meemaakt in zo’n chaos en nabestaanden zitten daar niet op te wachten. En ja, regels zijn er zat, maar op de bouw wordt veiligheid te vaak weggezet als gezeur omdat de planning heilig is, tot het misgaat en iedereen ineens doet alsof het een noodlot was.
Helemaal eens met ZusterAnn, dat “meestal meteen fataal dus fijn” is echt iets wat mensen roepen om hun eigen ongemak te dempen, niet om nabestaanden te helpen. Heb zelf op een Brusselse werf meegemaakt dat de veiligheidscoördinator werd weggezet als lastpak omdat de planning “niet mocht slippen”, en dan zie je dus dat brandcompartimentering, noodprocedures en liftgebruik bij evacuatie allemaal ineens onderhandelbaar worden. En daarna is het weer: tja ongeluk… nee, dit is gewoon handhaving die faalt en een keten van aannemers die elkaar de zwarte piet doorschuiven. Als dit niet leidt tot keiharde aansprakelijkheid én stopzetting van werven bij overtredingen, leren ze precies niks.
Op zo’n werf is “veiligheid” altijd het eerste wat ze wegbezuinigen tot er iemand dood is, dan ineens allemaal krokodillentranen en perspraat. Heb ’t zelf gezien bij een nieuwbouw hier: noodtrappen geblokkeerd met gipsplaten “voor maandag”, en de uitvoerder maar lachen—tot de brandweer ’t stillegde, toen was ’t ineens iedereen z’n schuld behalve die van de planning, godverdomme.
Ja. Herkenbaar, maar dat “altijd wegbezuinigen” is ook lekker makkelijk roepen vanachter je toetsenbord. Op veel werven is het juist een zooitje door tijdsdruk, onderaannemers die langs elkaar heen werken en spullen die “even” anders staan dan op papier, niet omdat iedereen bewust op doden gokt. En dat heksenjacht-woord snap ik ergens wel: na zo’n brand gaat iedereen meteen naar één kop om eraf te hakken terwijl je eerst moet weten wat er precies faalde, lift, noodstroom, aansturing, brandcompartimentering, noem maar op. Familie heeft niks aan stoere praat, die wil gewoon de waarheid en dat het niet nog een keer gebeurt.
“Altijd” en “altijd wegbezuinigen” klinkt lekker stoer, maar de cijfers kloppen niet: op veel werven is veiligheid juist papierwerk-porno, alleen handhaving is nul zodra het schuurt met de planning. Een lift die losbreekt bij brand is geen gipsplaat-op-de-noodtrap, dat ruikt eerder naar keuring/onderhoud en bouwkundige ellende die al maanden genegeerd werd. Krokodillentranen zijn er genoeg ja, maar je kunt ook gewoon één schuldige aanwijzen: tijdschema boven techniek, tot het misgaat.
die “bewust en natuurlijk werken” praat helpt die ouders echt helemaal niks, dat is gewoon instagram-therapie over een bouwplaats. Op zo’n werf is het altijd rommel, tijdsdruk en onderaannemers die elkaar niet eens kennen, en dan ga je in Brussel/NL weer doen alsof een extra protocollertje en “stilleggen” alles oplost. Hier in Thailand is het simpeler: als het misgaat is het mis, maar bij jullie komt er een commissie, een rapport en over 6 maanden draait dezelfde circus gewoon door.
Tijdens brand een bouwlift pakken is sowieso alsof je bij een keukenbrand nog ff je friet uit de pan wil redden, maar goed ben benieuwd wie straks weer zegt “menselijke fout” terwijl niemand op die werf ooit fatsoenlijk heeft geoefend wat je doet als het alarm gaat.
BasT heeft wel een punt over oefenen en procedures, maar “een bouwlift pakken” klinkt nu alsof die jongen nog even stoer een shortcut nam; in paniek doe je wat je kent, en op veel werven is dat dus: lift = naar beneden. De echte vraag is waarom die lift überhaupt los kon breken en waarom er bij brand niet meteen fail-safes ingrijpen; dat is meestal geen één “menselijke fout”, dat is een keten van gemakzucht en half toezicht. En taalkundig gezien: “ff” is leuk op WhatsApp, maar in zo’n context komt het wel heel goedkoop over.
Die hele discussie over “stoer shortcut” mist het belangrijkste: waarom werk je überhaupt in een pand waar een bouwlift bij brand kan losbreken en er blijkbaar geen keiharde noodstop/inspectie is die dat voorkomt. Als je mensen op hoogte laat werken, moet veiligheid niet afhangen van wat iemand in paniek kiest, maar van spullen die niet kúnnen falen. 23 jaar man, net begonnen met leven… en dan zo door half toezicht en gepruts.
BasT kletst maar wat: bij brand is een lift pakken helemaal niet “sowieso dom”, op heel veel werven is dat juist de enige snelle weg naar beneden als trappenhuizen nog niet af zijn of vol rook staan. Het echte schandaal is dat zo’n bouwlift überhaupt kan losbreken en naar beneden storten, dat is geen oefenverhaaltje maar keihard falen van keuring, onderhoud en toezicht!! En ja hoor, straks weer een rapportje, boete voor een onderaannemer en de grote jongens wassen hun handen… ik was zelf ook zo dat ik dacht dat die controles streng waren.
In de praktijk leer je bij brand juist: géén lift, want stroom valt uit, kabels/verankering worden heet en dan zit je als rat in de val. Dat zo’n bouwlift überhaupt kan losbreken is natuurlijk óók schandalig, maar doen alsof het “prima keuze” is slaat door en helpt niemand op die werf.
Tuurlijk leer je “geen lift bij brand”, maar als je op zo’n werf zit met rook en paniek, waar moet je dan heen als trappenhuizen vol staan of niet eens fatsoenlijk bereikbaar zijn?? Waarom is het dan überhaupt mogelijk dat zo’n bouwlift kan losbreken of naar beneden dondert, wie tekent daar elke dag voor af, de aannemer, de keurder, de brandweer, niemand?!?! En dan gaan we achteraf roepen dat het “eigen keuze” was… en die jongen is dood, moeten we dat dan maar wegwuiven met een lesje veiligheid??!!
WakkerWilma slaat wat door met “keihard falen”, bij brand en paniek kan zo’n bouwlift ook gewoon verkeerd gebruikt zijn of een noodstop/beveiliging zijn omzeild, dat weten we nu helemaal niet. Aan de andere kant: als een lift echt kan losbreken en naar beneden dondert, dan is er sowieso iets goed mis met toezicht en onderhoud ja.
Energie liegt niet: als er brand en pure paniek is, gaan mensen dingen doen die ze normaal nooit zouden doen, en zo’n bouwlift is dan ineens geen “systeem” meer maar een laatste strohalm. Dus ja toezicht/onderhoud kán fout zijn, maar nu al doen alsof het per se een technisch falen is voelt weer als die westerse reflex om alles te reduceren tot een checklist, terwijl trauma, rook, desoriëntatie en adrenaline ook keihard meespelen in wat er gebeurt in zo’n moment. In mijn praktijk zie ik hoe snel je zenuwstelsel in overlevingsstand schiet en je keuzes niet meer vanuit balans komen, daar hoef je geen schuldige voor aan te wijzen om het tragisch en onacceptabel te vinden.
tuurlijk joh, “keuring en toezicht”... op papier ja. In het echt wordt er op werven gewoon doorgejakkerd met half werk en een handtekening erbij omdat deadlines en centen, en dan heet het achteraf ineens een “ongeluk”. En die jongen is dood en straks krijgt een onderaannemer de schuld en kan de rest weer door, want zo werkt dat blijkbaar.
snap je boosheid, maar “zo werkt het blijkbaar” is ook wel heel kort door de bocht; op veel werven wordt juist keihard op veiligheid gehamerd en bij brand kan er in één minuut iets totaal onvoorspelbaars misgaan, ook mét keuringen. laten we nu eerst even liefde en verbinding hebben met die ouders en collega’s, en daarna pas met feiten uitzoeken waar het misging… hoop dat ze steun om zich heen voelen vannacht.
Weet je wat het is: na zo’n ongeluk zie je altijd bloemen en mooie woorden, maar die collega’s die het zagen gebeuren zitten straks maanden met nachtmerries en krijgen “ga maar weer aan het werk” als advies. En de inspectie komt dan een keer langs als alles alweer opgeruimd is… dat maakt me echt woest, want die controles moeten vooraf en keihard, niet achteraf als iemand al dood is.
ZusterAnn slaat de spijker op z’n kop: na de bloemen komt de stilte en mogen omstanders en collega’s “gewoon weer door”, echter die beelden krijg je er niet uit met een kop koffie en een bedrijfsmaatschappelijk werker die één keer langskomt. Ik heb dit ooit van dichtbij gezien bij een zwaar ongeval op een bouwplaats en daarentegen was het pas na weken dat iemand hardop zei: jullie zijn óók slachtoffers, regel NU opvang, tijd en échte onafhankelijke nazorg. En over die inspectie: als je pas komt meten nadat alles is opgeruimd, ben je te laat… dit moet vooraf, onaangekondigd en met stilleggen als het niet deugt.
Iedereen roept meteen “Brussel” en EU en weetikveel, maar arbeidsveiligheid op zo’n werf is gewoon Belgisch toezicht en opdrachtgeverschap, niet een of ander euro-regeltje dat je kunt wegwuiven. Wat me vooral stoort: bij grote projecten zitten er vaak 10 onderaannemers en een bouwheer die alles op planning en boeteclausules zet, en dan krijg je precies dit soort keten-ellende waar niemand “eigenaar” van is. En ja, na zo’n brand hoort de werf direct dicht tot de inspectie klaar is, niet maandag weer door omdat de deadline heilig is… dat is echt een keuze.
ja hoor, “keten-ellende” en “geen eigenaar”, dan kan straks iedereen weer met droge ogen zeggen dat het vreselijk is maar niemand verantwoordelijk is… ondertussen ligt er wel een jongen van 23 dood, echt om te kotsen dat deadlines en boeteclausules blijkbaar zwaarder wegen dan een mensenleven.
ja het is verschrikkelijk, maar altijd dat “niemand verantwoordelijk” roepen terwijl je nog niet eens weet wat er precies misging… ik hoor hier in de salon genoeg van bouwlui: als er brand is en iedereen rent, dan gaat het soms in seconden fout, dat is niet altijd zo’n mooie boeteclausule-samenzwering hoor.
true maar “werf direct dicht tot inspectie klaar is” klinkt leuk op papier bro in praktijk gaan ze half door met ‘veiligheidszone’ tape en een manager die roept dat het onder controle is terwijl niemand weet welke onderaannemer de lift überhaupt heeft gekeurd lol en ja belgisch toezicht maar als opdrachtgever alleen op boetes en tempo stuurt krijg je precies dit soort speedrun naar ellende bruh
ja joh “veiligheidszone tape” en dan is het klaar… alsof een rolletje rood-wit de brand en zwaartekracht tegenhoudt. Enerzijds is het makkelijk om naar belgisch toezicht of “de opdrachtgever” te wijzen, anderzijds is dat precies die georganiseerde vrijblijvendheid op werven: onderaannemers-stapeling, iedereen haast, en als het misgaat is het ineens een mysterie wie die lift ooit heeft vrijgegeven. En dan heet het achteraf “noodlottig”, terwijl het meestal gewoon planning planning planning was. wat een rotverhaal, 23 man… pff.
In mijn tijd bij de KLM was het bij brand heel simpel: liften zijn taboe, punt, en als je tóch in zo’n ding zit dan is er dus óf geen evacuatieplan dat iedereen kent, óf er is paniek omdat de vluchtwegen niet af zijn of dichtgerookt staan. En dat “losbreken” vind ik het engste woord van allemaal, want een bouwlift hoort met overspeed governor, vanginrichting en fatsoenlijke verankering juist bij ellende te stoppen en niet als een baksteen naar beneden te komen… dan wil ik echt weten wie dit ding voor gebruik heeft vrijgegeven en hoe vaak er überhaupt nog écht gekeurd wordt op zo’n werf waar alles tijdelijk is. 23 jaar, net begonnen, en dan eindig je in een project waar iedereen blijkbaar dacht: ach, morgen ook weer een dag.
23 jaar en dan in een lift die gewoon losbreekt… dat is geen “pech”, dat is falend toezicht en doorduwen op tempo en budget. op zo’n werf hoort bij brand alles automatisch stil te vallen en moet je veilig weg kunnen, niet dat je in paniek een tijdelijke kist instapt omdat de trappen vol rook zitten. en dan mogen ouders straks weer horen dat alles volgens protocol was… onze kinderen zijn geen verbruiksartikel, keur die dingen écht en leg die bouw maar stil tot het klopt, bewust en natuurlijk werken ipv rammen.
Vreselijk verhaal, 23 jaar en dan zo eindigen… maar “alles had automatisch stil moeten vallen” klinkt leuk op papier, in de praktijk is zo’n werf één grote tijdelijke chaos met onderaannemers, noodprocedures die niemand oefent en materiaal dat nét binnen de keuring valt tot het misgaat. Een lift die losbreekt bij brand is niet alleen tempo/budget, het is ook onderhoud, montage, toezicht én de vraag waarom iemand überhaupt nog die lift in gaat als het al mis is. Vanuit het buitenland gezien: na afloop roept iedereen falend toezicht, en een jaar later is het weer business as usual met een nieuw protocolletje.
“Eerst feiten” is prima, maar een lift die losraakt en naar beneden dondert is geen natuurverschijnsel, dat is mechanica die ergens niet geborgd was. Even rekenen: zo’n kooi met paar man erin zit zo op 1-2 ton, dat vang je niet op met “pech bij brand”, daar moet al eerder iets structureel fout gezeten hebben. Benieuwd of de inspectie straks weer met een boete van een paar duizend komt, dat is op zo’n project gewoon wisselgeld.
Bij brand hoort de basisregel te zijn: liften zijn taboe, punt, en op een werf moet dat er zó ingeramd zijn dat zelfs de meest eigenwijze onderaannemer niet “even snel” nog naar beneden gaat. En dat die lift dan ook nog losbreekt zegt mij dat er niet alleen paniek was, maar dat er óf een tijdelijke installatie hing die nooit had mogen draaien, óf dat de noodstop/veiligheidsremmen niet deden wat ze moeten doen; ga dan niet alleen de aannemer afbranden, maar trek ook die keuringsclub en opdrachtgever eens keihard mee het onderzoek in, want overal wordt tegenwoordig met stempels geschoven alsof het een bouwpakket is. 23 jaar, net begonnen, en dan eindig je zo omdat volwassenen met verantwoordelijkheden weer dachten dat regels voor later zijn… bah.
Typisch weer dat stoere “liften zijn taboe, punt” vanaf de bank: op een werf met rook en paniek ga je niet netjes de trap af als die vol staat of afgesloten is, dan pak je wat je ziet en hoopt dat het werkt. En dat een lift losbreekt is niet “even een stempelclubje”, dat is óf overbelasting óf gekloot met tijdelijke montage/ankers; daar helpt geen extra toolboxmeeting van €5.000 per man tegen, maar gewoon fatsoenlijk bouwen en NIET haasten voor de opleverbonus.
Los van alle terechte woede: bij brand is een bouwlift in principe juist een NO-GO, en dat moet iedereen op zo’n werf ingepeperd krijgen met drills, niet alleen een A4’tje in de keet. Als hij “losbrak” kan dat ook betekenen dat hitte/rook iets cruciaals heeft verzwakt (kabel, rem, verankering), dus dan wil je echt weten: was er een brandcompartimentering, rookafvoer, en wie riep wanneer evacueren?? En ja, met de hete/droge zomers zie je vaker snelle brandontwikkeling op werven door opslag van isolatie/bitumen/kunststoffen… dat is geen excuus, wel een reden om die preventie eindelijk serieus te nemen.
eens met no go voor die lift maar je mist het echte gat bro wie tekent elke ochtend die lmra af en wie dacht ja joh even met z’n allen in een bouwlift terwijl de boel rookt want als dat “procedures” zijn is het gewoon papierwerk theater lol
Iedereen schreeuwt meteen “bazen boeven”, maar op zo’n werf is het vaak ook een lappendeken van onderaannemers en tijdelijke spullen waar niemand echt end-to-end owner is. Bottom line: maak één partij keihard aansprakelijk voor álles op die bouwplaats (incl. liften/keuring/evacuatie) en laat verzekeraars pas uitkeren als die governance klopt, dan gaat de markt ineens heel snel netjes spelen.
23 jaar en dan zo eindigen op je werk… en wat ik mis in die hele “feiten eerst”-discussie: die collega’s die dit hebben zien gebeuren lopen straks gewoon weer door naar de volgende klus, want “we moeten door”. Ik zie het dagelijks: na zo’n incident is er één keer een praatje en daarna mag je het zelf uitzoeken met je nachtmerries, en de familie zit ondertussen met advocaten/verzekeraars te knokken voor iets wat gewoon meteen goed geregeld had moeten zijn. En ja, onderzoek is nodig, maar zet die werf ook gewoon stil tot het veilig is, anders is het volgende bericht alweer onderweg.
Vreselijk, zo’n jongen van 23 en dan ook nog op zo’n manier… en ja die nazorg op werven is vaak echt karig. Maar zo’n werf “gewoon stilleggen tot het veilig is” klinkt lekker, alleen bij brand/instorting moet je ook eerst onderzoek/veiligstellen en soms móet je juist gecontroleerd doorwerken om risico’s weg te nemen, laat dan in elk geval meteen onafhankelijke inspectie en echte begeleiding voor die collega’s verplicht zijn i.p.v. één koffiepraatje en doorrr.
Hier in Thailand zie je op bouwplaatsen één ding: als er iemand dood gaat, ligt alles plat en komt er meteen politie/arbeidsinspectie langs, niet “nazorg” met een koffietje en dan weer meters maken. LindaR mist het punt dat je pas echt iets verandert als de opdrachtgever en hoofdaannemer financieel en strafrechtelijk keihard de pineut zijn bij dit soort lift- en brandveiligheid, anders blijft het in Brussel én NL gewoon doorjassen tot het misgaat. En dat “gecontroleerd doorwerken om risico’s weg te nemen” is precies de standaard smoes waarmee ze elke keer weer te vroeg mensen naar binnen sturen.
Eens, en dat “losgebroken lift” roept bij mij meteen 100 vragen op: was dat ding gekeurd, wie was de aannemer/onderaannemer, en stond er überhaupt toezicht op die werf? Heb ooit op een bouwproject in de regio (niet Brussel) meegemaakt dat na een bijna-incident iedereen 10 minuten stil stond, er werd wat geschreeuwd, en daarna ging de planning gewoon weer door alsof het een kapotte boormachine was… nazorg = een foldertje en succes met slapen. En nu straks weer “onderzoek loopt” maar wie dwingt af dat die werf echt dicht blijft tot het veilig is, en wie betaalt die collega’s door als ze weigeren? Bron: komt dit uit brandweer/politie of uit ‘iemand op de werf zei’?
nee maar echt, ik blijf hangen op dat “losgebroken lift” tijdens een brand… waarom zitten er überhaupt nog mensen in zo’n bouwlift als er vuur is, was er een ontruimingsplan dat niemand kende of was het gewoon paniek en “pak maar de lift want sneller”? en los van schuldvraag: zorg dat die ouders en vriendin niet eerst met verzekeraars/aannemers hoeven te vechten om info en compensatie, want dat is zó’n tweede klap na zoiets.
losgebroken lift klinkt heftig, maar in paniek tijdens brand is “waarom namen ze de lift” echt te makkelijk roepen vanaf de bank. op een bouwplaats kan die lift je enige snelle weg omlaag zijn als trappen vol rook staan of gewoon niet af zijn, dus dan kies je wat op dat moment het meest veilig vóélt. en die compensatie/info regelen is niet de kern, de kern is: hoe kan zo’n lift überhaupt falen onder stress, daar hoort keihard toezicht en onderhoudsverantwoordelijkheid op te zitten.
Dus tijdens een BRAND zitten er nog mensen in zo’n bouwlift en dan kan dat ding ook nog eens naar beneden storten… waar waren de noodtrappen, de evacuatie-oefeningen, de BHV’er die gewoon “NIEMAND MEER IN DIE LIFT” roept?? En straks krijgen de ouders een bloemetje en een rapport en verder niks, maar wie controleert nou écht die onderaannemers en die tijdelijke installaties op zo’n werf, 1x per jaar een stempeltje en klaar?? En dan?? Moet ik dat maar slikken omdat “het onderzoek loopt”?!?!
Karen mist het punt dat “niet in de lift” roepen niks oplost als die lift de facto onderdeel is van de evacuatie omdat trappen/routes niet bruikbaar of niet aanwezig zijn op zo’n werf. De vraag is wie hier de regie had over de werfveiligheid: hoofdaannemer vs onderaannemer vs bouwheer, en of die tijdelijke liftinstallatie überhaupt brandveilig/gekeurd was en buiten bedrijf had móéten gaan bij alarm, mits dat systeem er was. Bloemetje of niet, dit wordt gewoon aansprakelijkheid schuiven tot iemand zwart-op-wit heeft wie zijn zorgplicht heeft laten lopen.
die hele “wie had de regie” discussie klinkt lekker juridisch, maar in zo’n noodsituatie gaat een 23-jarige gewoon naar de enige route die er is en dat is vaak die bouwlift, punt. Wat veel mensen niet weten: tijdelijke liften op werven zijn vaak alleen bedoeld voor materiaal/ploegenverkeer en hebben helemaal niet de fail-safe brandlogica van een echte personenlift, dus roepen dat het “onderdeel van evacuatie” was is achteraf invullen. Aansprakelijkheid komt wel, maar het echte probleem is dat we dit soort werven nog steeds laten draaien met halfbakken vluchtwegen en dan zijn het weer jonge gasten die de rekening betalen…
Dat “losgebroken lift” klinkt alsof het een natuurverschijnsel is, maar waarom is er überhaupt nog een lift in gebruik tijdens een brand op een werf? dat hele evacuatie- en stopwerk-proces faalt dan: één duidelijke regel, één alarm, alles uit, iedereen via trappen, en vooral niet dat er 5 bazen zijn en niemand de rode knop durft te drukken omdat de planning anders “uitloopt”… slechte UX met dodelijke uitkomst.
Ik snap het wel dat iedereen meteen naar “winst” wijst, maar ik vraag me vooral af: waarom zaten er überhaupt nog mensen in zo’n bouwlift toen er brand was, is er daar geen simpele regel van wegwezen en niet meer omhoog/omlaag?? en voor die ouders… je kind naar z’n werk en dan komt ie niet meer thuis, dat is echt mijn nachtmerrie met die kleintjes later.
die “wegwezen”-regel is leuk op papier, maar in zo’n bouwput zit je met een menselijk systeem dat door stress meteen in tunnelvisie klapt: kwantumfysica toont aan dat zodra het alarm afgaat de superpositie van opties instort naar één ding (taak afmaken, collega zoeken, nog even die lift pakken) en dan krijg je precies dit soort fatale meetfouten. En een bouwlift bij brand is geen lift meer maar een energetische schacht: hitte, rook en drukgolven koppelen aan de kabels/geleiders en als één component losraakt gaat het in cascade, daar helpt “gezond verstand” achteraf nul tegen… wat een hel voor die ouders.
Die “eerst feiten” roepers vergeten even dat collega’s dit zien gebeuren en daarna gewoon maandag weer “door” moeten, want anders lig je eruit als lastig. Ik zie in de praktijk dat nabestaanden en maten dan vastlopen in verzekeraars, onderaannemers en papieren muur: niemand is “de werkgever” en iedereen wijst, en ondertussen zit zo’n moeder met vragen waar je gek van wordt. Laat die inspectie niet alleen een boete uitdelen maar ook meteen fatsoenlijke begeleiding en een aanspreekpunt afdwingen, anders is het weer bloemen en daarna stilte.
Wat mij opvalt: iedereen heeft het over “de lift brak los”, maar waarom zat iemand überhaupt nog in een bouwlift terwijl er brand was? Op werven hangt vaak zo’n vaag “evacuatieplan” in een plastic hoesje waar niemand naar kijkt; als je niet traint en niet oefent, is paniek de enige procedure. En kleine taalnoot: “losgebroken lift” klinkt bijna alsof het vanzelf gebeurde, terwijl er gewoon een oorzaak en verantwoordelijken achter zitten.
En wéér zo’n werf waar “veiligheid” pas belangrijk is als iemand dood is??? Waar waren de noodprocedures, de keuringen, de brandcompartimentering, de mensen die moeten zorgen dat je überhaupt wegkomt zonder in een liftkoker te eindigen?! En dan gaan we straks doen alsof dit een stomme fout van één jongen was, terwijl zo’n bouwplaats toch geen jungle hoort te zijn??!!
Ach ja… iedereen heeft het over boetes en schuldigen, maar die ouders zitten straks ook nog met papierwerk, verzekeraars en een werkgever die “meeleeft” maar wel z’n jurist stuurt. maak dat nou eens simpel en fatsoenlijk: meteen één aanspreekpunt voor de familie en gewoon doorbetalen/regelen zonder gezeur, want in die eerste weken kun je echt niks meer.
snap het gevoel hoor, maar “gewoon doorbetalen/regelen zonder gezeur” gaat niet als je niet eerst weet wat er precies gebeurd is en wie aansprakelijk is. anders schuif je de rekening direct naar de werkgever/verzekeraar terwijl die ook eerst onderzoek móeten doen, en dan wordt het later alsnog een juridisch moeras. beter hard regelen dat er meteen een onafhankelijk casemanager komt die de familie helpt, maar geld blind doorsluizen is vragen om ellende.
Op het water leer je dat je na een ongeluk eerst de boel vastzet en laat uitzoeken, anders betaal je straks twee keer en zit je alsnog met advocaten aan de keukentafel. Ik heb eens een dekhand verloren bij een val, verzekeraar riep ook meteen “eerst onderzoek”, en pas toen er één vaste man kwam die alles regelde voor de familie werd het nog een beetje te doen.
Iedereen zit nu op “de schuldige” te jagen, maar bij zo’n werf in Brussel heb je ook nog die hele lappendeken van onderaannemers, keuringen en wie nou echt de baas is op dat moment. Als er brand is en mensen toch nog een tijdelijke lift in gaan (of erin gestuurd worden), dan is dat óók een evacuatie-/BHVisatieprobleem: wie geeft het commando, wie telt mensen af, wie mag de stroom eraf halen. En ja, daarna krijg je weer een rapport van 80 pagina’s, maar de vraag is vooral of er maandag op de volgende werf iets verandert of dat het weer “lessons learned” op papier blijft.
Vreselijk voor die ouders, 23 jaar en net begonnen met je leven… en dan zo’n lift die losbreekt, daar word je gewoon misselijk van. Maar “evacuatie/BHV” is niet het hele verhaal: bij brand horen liften juist buiten gebruik te gaan, dus dan zit je óf met paniek en rook en iemand die een foute keuze maakt, óf met een werf waar die tijdelijke zooi nooit echt veilig was. En maandag? dan gaat het weer om planning en geld, tot de volgende dode valt.
Alsof “iemand maakte een foute keuze” het probleem is… ja tuurlijk, paniek is ineens de hoofdverdachte en niet een bouwplaats waar alles tijdelijk, goedkoop en net-aan is. Enerzijds is het waar dat liften bij brand eruit horen te gaan, anderzijds: als je mensen in rook en chaos één “logische” route ontneemt, ga je ze daarna niet moreel de maat nemen omdat ze niet het BHV-handboek uit hun hoofd kenden. En maandag gaat het weer over planning en geld, precies, maar dan wel met een nieuw bordje “veiligheid staat voorop” bij de keet, klaar.
Die “lappendeken” klopt, maar dat is juist het probleem: als iedereen een beetje verantwoordelijk is, is uiteindelijk niemand het echt. Enerzijds kun je in rook en stress niet verwachten dat een 23-jarige perfect de regels volgt, anderzijds hoort er op zo’n werf wél één keiharde lijn te zijn: liften eruit, trappen vrij, iemand die telt en beslist, punt. En dat BHV-gedoe is vaak een map in de keet en een vinkje voor de audit, terwijl de echte baas op de dag zelf gewoon de planning en de deadline is… en dan ben je dus te laat. Wat mij vooral raakt: weer zo’n jong leven dat “pech” heet, terwijl het meestal een stapel kleine bezuinigingen en haast-haast-haast is.
Het zij zo, maar hij mist het punt dat dit geen “stress en rook” probleem is maar een ontwerpfout in veiligheidscultuur: een bouwlift die bij brand kan losbreken of nog gebruikt wordt, is al vóór de brand een schandaal. Dat BHV-mapje is inderdaad vaak decor, maar de echte verantwoordelijkheid ligt ook gewoon bij opdrachtgever en toezichthouder die dit laten gebeuren; niet pas bij “de planning”. En dan hebben we het nog niet eens over handhaving: als niemand stillegt, blijft het gokken met jonge levens.
Vreselijk voor die ouders, maar om nu meteen “ontwerpfout in veiligheidscultuur” te roepen is wel erg makkelijk vanaf de bank. Bij brand en paniek gaan mensen rare keuzes maken en een lift kan ook door hitte, stroomuitval of verkeerde bediening falen, daarentegen is het wél terecht dat we pas echt iets leren als het onderzoek klaar is en de inspectie daarna ook echt durft stil te leggen.
Tsja, zodra er brand is hoort zo’n bouwlift automatisch naar de dichtstbijzijnde verdieping te gaan en daarna gewoon op slot te blijven, niet nog “even” mensen vervoeren. Als dat ding los kan breken is het niet alleen een boete-kwestie maar gewoon prutswerk bij montage/keuring, en daar mag best iemand persoonlijk op afgerekend worden.
Iedereen focust op “de aannemer” maar op dit soort werven zit je met een hele keten van onderaannemers, keuringsclubjes en verzekeraars die elkaar de bal toespelen tot niemand echt owner is. bottom line: als Brussel hier niet keihard één partij eindverantwoordelijk maakt (met echte claims en stillegging), is het straks weer business as usual.
Nou, “één partij eindverantwoordelijk” klinkt lekker stoer, maar op zo’n werf werkt dat in de praktijk gewoon niet: je hebt echt meerdere clubs die tegelijk dingen doen en ook werknemers zelf die risico’s nemen als het moet opschieten. Zorg gewoon dat die lift/brandveiligheid keihard en vaak gecontroleerd wordt en dat je de boel direct stillegt als het niet klopt, toch?
“Meerdere clubs dus niemand eindverantwoordelijk” is precies hoe dit soort doden steeds weer gebeuren: één hoofdaannemer moet gewoon de stekker eruit kunnen trekken en die lift blokkeren als de brandcompartimentering/keuring niet op orde is. Werknemers “nemen risico’s” ja, maar dat is vaak tijdsdruk en cultuur, geen vrije keuze; wat veel mensen niet weten is dat een bouwlift bij rook/brand razendsnel een schoorsteen wordt en dan is ‘even afmaken’ letterlijk fataal. Keihard controleren is mooi, maar zonder duidelijke aansprakelijkheid wordt het weer een vinklijstje en door.
Feitje dat veel mensen niet weten: bij brand is een lift nemen normaal juist levensgevaarlijk, maar op een werf met tijdelijke liften en onduidelijke procedures krijg je dus paniekbeslissingen. Los van wie er juridisch fout zit, zorg ook dat collega’s en familie meteen goede traumazorg krijgen, dit soort beelden en schuldgevoel vreet je anders maanden op. en ja, die werkgever hoort dat gewoon te regelen, niet pas na een donatieactie of als de pers weg is.
Vreselijk voor die ouders, maar ik mis in dit soort verhalen altijd wat er nou concreet gebeurt met al die onderaannemers en keuringsclubjes op zo’n werf, want iedereen wijst na afloop naar elkaar en niemand is “eigenaar” van de veiligheid. Aan de andere kant: bij een brand in aanbouw is het sowieso chaos en dan kan één verkeerde beslissing in een minuut al fataal zijn, zelfs als je papieren op orde zijn.
Joa en straks heet het weer “een tragisch ongeval” en is iedereen verbaasd, maar op zo’n werf is tijdens brand gewoon één baas nodig die keihard roept: niemand nog die bouwlift in, punt. In de horeca is de regel simpel: als ’t brandt gaat iedereen via de trap naar buiten, rustig aan en tellen wie er ontbreekt, geen heldenverhalen.
man man 23… en iedereen heeft ’t nu over boetes en schuldigen (snap ik), maar wie checkt eigenlijk ff die uitzendjongens en onderaannemers die vaak niet eens durven te zeggen “ik stap die bouwlift niet meer in” omdat ze anders maandag geen uren meer krijgen? ik hoorde van een klant dat op sommige werven de taal ook één grote bende is, alarm/evacuatie roept iemand in het frans en de helft snapt er geen bal… dat is ook veiligheid hoor.
Weet je wat het is: Debbie heeft gelijk dat die uitzendkrachten vaak hun bek houden uit angst voor urenverlies, maar je kan dit niet alleen op “taal” en “onderaannemers” schuiven alsof dat toevallig gebeurt. Op zo’n werf hoort het gewoon dichtgetimmerd te zijn wie de baas is over veiligheid, met duidelijke instructies in meerdere talen en liften die bij brand automatisch eruit gaan, punt. En ja, dan gaan we straks weer doen alsof het een noodlot was, terwijl iedereen al weken wist dat het allemaal op tempo en budget moest…