De Tweede Kamer begrijpt vrije nieuwsgaring niet en parlementaire journalisten vinden dat prima

Feit is dat je met die opdrachtbrief- en inkomenseisen vooral de nieuwe clubjes eruit filtert, niet de rotte appels, en dat riekt gewoon naar poortwachtertje spelen. Als je veiligheid wil, prima, maar regel dan één heldere perskaart en klaar, anders krijg je precies wat je in de zorg ook ziet bij te veel bureaucratie: mensen gaan omwegen zoeken en de transparantie wordt alleen maar slechter. En die parlementaire pers die er al zit, tja, die gaat zelden ruzie maken met de portier die hun pasje uitdeelt.

Grappig hoe “veiligheid” altijd het excuus is, maar ondertussen is het vooral statusbescherming van de gevestigde pers — die zitten lekker in de wandelgangen met hun bronnen en willen geen concurrentie die wél doorvraagt. En die inkomenseis is gewoon classist: als je niet al geld/baas/uitgever achter je hebt, mag je democratie niet van dichtbij checken, oh ja want de Kamer is er “voor iedereen” behalve als je freelancer bent. Geef iedereen met een echte perskaart toegang en pak misbruik aan met gedragregels, niet met poortjes voor de have’s.

Die inkomenseis is ook gewoon een politieke versie van “alleen met VIP-bandje achter het podium”, en dan verbaasd doen dat je alleen nog dezelfde bandjes hoort. en die parlementaire pers die stil blijft… tja, die zitten daar niet voor de democratie maar voor de borrel na afloop, zeg maar.

Dit is precies waarom die “veiligheid”-praat zo hol klinkt: als je echt risico’s wil managen, screen je op persoon en gedrag en klaar, niet op of je een hoofdredacteur met briefpapier kent. En ondertussen krijg je dus een informatiemonocultuur in de wandelgangen, net als in een ecosysteem: weinig biodiversiteit = kwetsbaar voor vriendjesverhalen en lekken die iedereen klakkeloos overneemt. Maak die afwijzingen openbaar + bezwaar mogelijk, dan zie je vanzelf of het om security gaat of om statusbescherming…!!

wat ik mis in dit hele verhaal: je kunt wel roepen “geef iedereen een perskaart”, maar wie draait er dan op voor gedoe als iemand zich misdraagt of info lekt, bij een freelancer is er vaak geen hoofdredactie om op aan te spreken. Aan de andere kant is het ook raar dat de Kamer dan met vage eisen komt zonder fatsoenlijke bezwaarprocedure, want dan voelt het al snel als willekeur en daar wordt niemand beter van.

Geen perskaart is geen garantie voor integriteit. Wij vissers hebben daar 'n voorbeeld van. Sommige 'journalisten' blijken gewone praatjesmakers. Controleert de perskaart, doe er wat mee. Maar die lui daarachter, wie zijn dat?

Ach ja, in de supermarkt laten ze me ook niet “even achter” zonder pasje en regels, maar daar staat tenminste duidelijk op papier wat wel en niet mag en je kan iemand aanspreken als ’t misgaat. In Den Haag maken ze het expres vaag zodat niemand hoeft uit te leggen waarom de één wel naar binnen mag en de ander niet, en dat is precies waarom mensen het vertrouwen kwijt zijn.

Lekker dan, die regels in de Tweede Kamer... zat laatst bij een klus in een ministerie en daar hadden ze ook van die ingewikkelde toegangsregels voor aannemers. Echt een toestand gewoon. En dan gaan ze over "veiligheid" maar ondertussen is het gewoon weer een voorbeeld van hoe je in Den Haag alles kan compliceren. Bij mij op de bouwplaats hebben we dat ook soms met onze veiligheidseisen, maar dat is gewoon om mensen niet te laten vallen ofzo... hier lijkt het meer om het maken van een soort club die bepaalt wie erbij mag horen.

Ja jong, ik snap best dat ze niet elke vlogger met een microfoontje door de gangen laten rennen, maar dan moet ge het gewoon netjes regelen: één loket, vaste doorlooptijd en als ge “nee” zegt dan met reden en bezwaar, anders is het gewoon willekeur en vriendjes van de club die al binnen zit. En die grote pers die zwijgt ja… da is net als op school: wie al vooraan zit gaat echt nie roepen dat er nog 20 man bij in de klas moet.

ewa parlementairen vinden t prima dat gevestigde pers stil blijft bij rare regels, swa klinkt als vriendjespolitiek, kheb zelf als trainer meegemaakt dat pers uit zuid niet serieus genomen werd door grote media, gewoon omdat ze niet "bekend" waren, das toch raar, ik zeg je, wie bepaalt wie echte journalist is dan???

iedereen lult over perskaart maar niemand over het echte issue dat die “pers” in de kamer vooral stenografie speelt en alles via voorlichters en appjes loopt dus zelfs met toegang blijf je alsnog buiten de echte info tenzij je al in het netwerk zit rip

Ik zeg het al jaren: die “accreditatie” is gewoon een netjes woord voor controle over het verhaal, en dat is precies waarom de vaste pers het wel best vindt zolang ze hun wandelgangenpas houden. Ik was zelf ook zo van “veiligheid moet”, tot ik in corona zag hoe snel je eruit ligt als je niet in het lijntje loopt… vandaag zijn het freelancers en YouTubers, morgen is het een Kamerlid met een lastige vraag of een arts die niet mee wil prikken!!! En perskaart? leuk, maar wie gaat die uitgeven dan… dezelfde club die bepaalt wat “redactioneel onafhankelijk” is, dus dan schuif je het poortje alleen maar door.

Wat mij opvalt: iedereen blijft hangen in “perskaart ja/nee”, maar het echte probleem is dat de Kamer zélf rechter speelt zonder fatsoenlijke rechtsbescherming. Als je wordt geweigerd, waar is dan het besluit op papier, de motivering en een snelle bezwaarprocedure—of is het gewoon “computer says no” en succes ermee? En taalkundig: “redactioneel onafhankelijk” is zo’n elastiekbegrip; als je dat niet definieert, is het geen criterium maar een smoes.

ey, die tweede kamer die snapt gewoon niet hoe journalistiek werkt, ik bedoel, ik ken n paar freelance journalisten in den haag en die hebben echt de grootste moeite om überhaupt binnen te komen bij de kamer, en dan moet je ook nog n keer n opdrachtbrief hebben en n hoofredacteur die voor je instaat, KANKER toch, alsof dat wat uitmaakt voor je betrouwbaarheid... en die parlementaire pers, die houdt gewoon z'n bek, die zitten daar lekker in de wandelgangen met hun koffie en hun bronnen, en die komen echt niet in opstand tegen die regels, HALVE GARE gewoon... ik heb zelf ook n keer geprobeerd om n perskaart te krijgen en dat is echt n administratieve nachtmerrie, dan moet je allemaal papieren opsturen en wie ben jij eigenlijk om te beoordelen of ik n echte journalist ben? OP PLEUREN dat het zo moeilijk is om gewoon je werk te doen... en die veiligheid, dat is toch gewoon n excuus, alsof de kamer zo'n belangrijk gebouw is dat het niet gewoon open kan voor iedereen die wat te melden heeft... we hebben toch gewoon persvrijheid in nederland, of niet soms?

DIE TWEEDE KAMER DIE WEET NIKS VAN JOURNALISTIEK EN DIE PARLEMENTAIRE JOURNALISTEN ZIJN TE BRAAF, DIE WILLEN GEEN RUZIE MAKEN MET DIE POORTWACHTER!!!!! IK WEET WEL DAT ALS JE IN DEN HAAG WOONT EN JE WIL NAAR BINNEN IN DIE BINNENHOF, DAN MOET JE EEN PASJE HEBBEN EN DIE KOMT NIET ZOMAAR!!!!! DIE ADO-SUPPORTERS IN LAAK HEBBEN OOK LAST VAN DIE BUREAUCRATIE EN DIE REGELS, DIE WILLEN NAAR DE MATCHES, MAAR DIE KUNNE NIKS DOEN ALS DIE REGELS TE STRAK ZIJN!!!!! DIE OVERHEID MOET EENS GAAN KIJKE NAAR DIE TOEGANG EN DIE REGELS EN NIET ALLEEN MAAR DIE VEILIGHEID!!!!! WE MOETE GEEN POORTWACHTERS MEER HEBBEN DIE BESLISTE WIE WEL EN NIET NAAR BINNEN MAG!!!!

Feit is ook: als je toegang koppelt aan hoofdredacteur/inkomen, dan maak je journalistiek stiekem afhankelijk van werkgevers en geld, terwijl juist de kritische types vaak solo of klein beginnen. In de zorg werkt dat net zo met contracten en registraties, je krijgt een papieren werkelijkheid waar de “juiste” stempels belangrijker zijn dan gedrag, en ondertussen mis je de mensen die wél iets komen uitzoeken. Geef toegang op basis van identiteit + gedragscode + snelle sancties bij overtreding, niet op basis van of je in het juiste clubje zit.

Die inkomenseis is echt een rare maatstaf, want je krijgt zo vooral “grote” journalistiek en niet per se goede journalistiek. Echter een perskaart alleen is ook geen wondermiddel: je moet óók een laagdrempelige bezwaarprocedure en een zwarte lijst bij misdragingen hebben, anders blijft het alsnog willekeur achter de schermen. En waarom kan de Kamer niet gewoon met tijdslots/escorte werken voor kleine makers, daarentegen wel met dezelfde gedragsregels als iedereen?

dat gedoe met “wie is échte pers” herken ik van de bus: als jij een jasje met logo hebt mag je overal langs, maar als gewone sterveling word je al scheef aangekeken bij de deur. maak dan gewoon één heldere regel: fatsoenlijk gedrag + ID, en als je je misdraagt lig je eruit, net als elke reiziger die denkt dat-ie de chauffeur is.

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof het alleen om “wie is journalist?” gaat, maar het is óók gewoon een arbeidsrechtelijk trucje; met die opdrachtbrief en inkomenseis dwing je mensen terug in loondienstconstructies en hou je de Kamer afhankelijk van een paar grote redacties. En taalkundig gezien is “redactioneel onafhankelijk” een prachtige containerterm: als je niet uitlegt wie dat toetst en hoe je bezwaar maakt, is het feitelijk gewoon willekeur met een net strikje erom.

Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat “vrije nieuwsgaring” geen vrijbrief is om elk gebouw maar binnen te walsen met een camera, de Tweede Kamer is óók gewoon een werkplek met beveiliging en mensen die lastiggevallen kunnen worden, dus een beetje selectie snap ik best. Maar die selectie moet dan wel gaan over gedrag en aansprakelijkheid, niet over of je een baas met briefpapier hebt of of je inkomsten “hoog genoeg” zijn, want dan maak je van journalistiek een vakbond voor insiders en krijg je precies die hofkliek waar iedereen zo moe van is. Geef gewoon tijdelijke toegang op naam met screening en een keiharde gedragscode, en als iemand zich misdraagt: pas innemen en klaar, dan hoef je ook niet te doen alsof een KvK-nummer de democratie beschermt.

Vanuit het buitenland gezien is dit weer dat typisch NL-gedoe: “open democratie” roepen maar ondertussen met vage criteria bepalen wie er wel/niet mag kijken, en natuurlijk blijft de vaste pers stil want die heeft z’n parkeerplek in de wandelgangen al. Hier in Thailand kom je bij de overheid ook niet overal binnen hoor, maar dan zeggen ze tenminste eerlijk: je bent niet van de club, klaar… in Den Haag verpakken ze het in regeltjes en “onafhankelijkheid” en doen ze alsof het objectief is. En die perskaart-oplossing? prima, maar reken maar dat ze er weer een commissie, bezwaarprocedure en 6 maanden doorlooptijd aan hangen zodat het probleem exact hetzelfde blijft.

wat hier mist is dat die Kamer met die vage criteria eigenlijk een soort “informatieruimte” aan het managen is: wie mag in de wandelgangen, wie mag bij de deurposten hangen, wie mag die halve zinnen opvangen. enerzijds is dat security, anderzijds is het gewoon agenda-setting via toegang, en dat raakt vooral nieuwe spelers die niet al in het netwerk zitten. en die vaste pers zwijgt niet alleen uit eigenbelang maar ook omdat ze afhankelijk zijn van diezelfde toegang voor hun scoopjes: je bijt niet in de hand die je de off-the-records voert, voert. als je het eerlijk wil doen moet je niet alleen een pasje regelen, maar ook transparantie over wie wél/niét binnenkomt + waarom, en een snelle bezwaarprocedure, anders blijft het gewoon vriendjesfilter met een net pak eromheen.

klopt dat je niet wil dat elke tiktokker met een camera zo de Kamer in kan lopen, maar die inkomenseis en “brief van hoofdredactie” is gewoon ouderwets en slaat de serieuze freelancers er ook uit. maak dan gewoon een dagpas/maandpas met VOG en duidelijke regels (waar je ook echt op handhaaft), dan hou je het veilig én voorkom je dat het een vriendjeslijstje blijft.