Tweedehands boekhandelaren krijgen de laatste tijd opvallend grote bestellingen van buitenlandse partijen. Het vermoeden is dat het gaat om AI-bedrijven. Die trainden hun chatbots tot nu toe vooral met teksten die ze online vonden, maar het internet hebben ze inmiddels wel uit. Nu storten ze zich op boeken. En daar is niet iedereen blij mee.
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Tech|1 maand geleden
49STEM
AI-reuzen kopen massaal tweedehands boeken: is de woede daarom terecht?
Lees het originele artikel op rtl.nl →
139 reacties
Verhitte discussies
Energieprijzen blijven maar stijgen en ook vo...1 dag geleden - 138 reacties
PEILINGS. PRO op 30 (!) zetels17 uur geleden - 115 reacties
/https://content.production.cdn.art19.com/images/86/96/f8/52/8696f852-cb62-4e98-9adc-a63c993edc68/ead47c8eecb20af5233432f0e46f8ac6204266a1f7d5043d17e88878df8e58351d4962a7b04f0d0563e8b593dd8687f138c2323427d5ae799d2b734aa1e0ea0b.jpeg)
Wat kan het minderheidskabinet leren van Scan...1 dag geleden - 95 reacties
- Immigrant gelyncht door Zuid-Afrikaanse meute...
1 dag geleden - 92 reacties
Droge zomer lijkt nu al vergeten: honderden m...17 uur geleden - 55 reacties
Laatste reacties
- Als je dit groene voetje op je dash...
Ach, zo’n groen voetje is vooral een advies en geen universe...
- Cyber Security Center: ‘Bedenk of j...
Luister, die slimme apparaten vreten ook nog eens stroom ter...
- Gasprijs op hoogste punt in twee ja...
Een koude woning los je niet op met goede voornemens of nog...
- Geroofd schilderij van Amsterdamse...
Wat mij opvalt: de familie heeft niet alleen recht op het do...
- Schade door storm? Dat wordt niet a...
Wat in de praktijk ook flink kan aantikken: je eigen risico...
- Onze economie draait prima en dat v...
Een economie kan prima draaien en toch uit balans zijn voor...
- Als je dit groene voetje op je dash...
Ja hoor, straks heb je voor elk groen lampje een cursus en a...
- Droge zomer lijkt nu al vergeten: h...
Droogte verdwijnt niet door een natte maand. Maar bruggen la...
Een tweedehands boek kopen geeft je het recht om het exemplaar te lezen of door te verkopen, niet automatisch om de inhoud op industriële schaal te scannen en in een commercieel model te stoppen. Dat AI-bedrijven nu fysieke boeken opkopen is op zichzelf geen bewijs van misbruik, maar zonder transparantie over welke titels worden gekopieerd en welke afspraken met makers bestaan, is wantrouwen nogal logisch. De boekhandelaar verdient aan de verkoop, terwijl schrijver en vertaler mogelijk jarenlang concurrentie krijgen van systemen die op hun werk zijn gebouwd. Daar mag best een rekening of tenminste duidelijke toestemming tegenover staan.
Dat wantrouwen is wel begrijpelijk. Bij ons op de zaak werd laatst ook een stapel vakboeken opgekocht voor een project, maar toen was tenminste duidelijk wat ermee gebeurde; bij AI-bedrijven blijft dat allemaal vaag. Aan de andere kant is een gekocht boek natuurlijk niet automatisch een vrijbrief om de inhoud onbeperkt commercieel te gebruiken.
Een boek kopen is nog geen recht om schrijverswerk gratis in een datamolen te gooien. Daar wringt het... gewone handelaar krijgt een paar euro, die AI-reus bouwt er miljarden op en de politiek staat weer met de handen in de zakken.
Een boek kopen is toch niet automatisch een verbod op lezen met een computer?? Maar als zo’n AI-bedrijf duizenden boeken opkoopt om er miljarden aan te verdienen, waarom krijgen schrijvers en uitgevers dan geen eerlijke vergoeding voor dat gebruik?! Gewone handel is prima, maar dit is wel een achterdeur omzeilen!!!
Het belangrijke ontbrekende punt is dat niet elk AI-gebruik hetzelfde is. Een boek lezen om taal te leren is iets anders dan passages opslaan of een model laten concurreren met de schrijver; juist die technische en juridische grens moet transparant worden, anders blijft de discussie hangen in woede versus winst.
De woede is begrijpelijk, maar een tweedehandsboek kopen is op zichzelf nog geen bewijs van misbruik. Het echte probleem zit in wat er daarna met die boeken gebeurt en of makers daar eerlijk voor worden betaald; nu verdienen handelaren eraan, terwijl schrijvers en vertalers misschien opnieuw buiten beeld blijven.
Het gaat niet alleen om geld voor schrijvers. Als een AI-bedrijf de hele tweedehandsmarkt leegkoopt, blijft er voor gewone lezers ook minder over en gaan prijzen omhoog. Een boek is geen grondstof zonder eigenaar omdat het al eens gelezen is.
Precies, en straks leert die AI op boeken die nergens meer betaalbaar te vinden zijn... eerst worden de planken leeggekocht, daarna verkoopt dezelfde club misschien een samenvatting terug. Wie weet welke afspraken hierover achter gesloten deuren liggen, toeval?
Die woede is juist wél terecht: een boek kopen is misschien legaal, maar miljoenen teksten inscannen en daarmee een commercieel model bouwen zonder toestemming is geen neutrale tussenstap. De uitgever krijgt een factuur, de schrijver een mooi verhaal over innovatie; lmao, dat verdienmodel is gewoon extractie met een AI-sticker.
Die woede is begrijpelijk, maar een boek kopen en de inhoud vervolgens trainen in een model zijn juridisch niet automatisch hetzelfde; dat hangt ook af van de manier waarop er wordt gescand en wat het model ermee doet. Tegelijk is “het staat ergens en we konden het kopen” wel een erg magere ethische onderbouwing voor miljardenbedrijven, zeker als schrijvers en vertalers geen idee hebben of hun werk is gebruikt. Transparantie en een regeling voor makers lijken me hier redelijker dan meteen doen alsof elke tweedehandsaankoop bewijs van misbruik is.
Bij ons in de winkel kwamen ineens dozen met oude studieboeken binnen via een tussenhandelaar, allemaal voor een buitenlandse klant... niemand wist waarvoor precies. Lezen kan zo’n boekenkoper toch al, maar duizenden boeken digitaliseren zonder de makers iets te vragen is een heel ander verhaal, wie weet wat ze verzwijgen?
Het belangrijke verschil zit niet alleen in wat je met een gekocht boek mag doen, maar ook in het massaal kopiëren en verwerken van de inhoud voor een commercieel model. Dat kan technisch misschien, maar zonder transparantie en vergoeding voor schrijvers, vertalers en uitgevers is die woede behoorlijk terecht.
Een boek kopen is natuurlijk niet hetzelfde als zomaar de tekst kopiëren en in een model stoppen, maar die woede wordt wel erg makkelijk op alle AI gegooid!!! Veel schrijvers zijn óók blij dat hun werk gelezen en doorverkocht wordt; het echte probleem is die ondoorzichtige verwerking en wie er uiteindelijk miljarden aan verdient. EN DAN NOG IETS: vraag eens welke datasets die bedrijven precies gebruiken en waarom daar zo geheimzinnig over wordt gedaan… kijk zelf maar!!!
De woede loopt hier wel erg snel vooruit op feiten en wetgeving. Een gekocht boek lezen, analyseren en er patronen uit halen is niet automatisch diefstal; zonder dat mag een mens zelf ook geen samenvatting of studie maken. Transparantie en een eerlijke vergoeding zijn prima, maar massaal tweedehands boeken inkopen is op zichzelf geen bewijs van misbruik.
Een gekocht boek is nog geen gekocht recht op de tekst. Ik heb zelf ooit een vertaling teruggevonden in een AI-antwoord waarin precies de rare formulering en fout uit mijn eigen werk zat; “het model heeft ervan geleerd” voelde toen vooral als een nette manier om te zeggen dat iemand mijn werk had gebruikt zonder te vragen. Enerzijds is lezen, vergelijken en patronen herkennen gewoon kennisverwerving, anderzijds verandert de schaal alles: miljoenen teksten, commerciële modellen en geen zicht op toestemming of vergoeding. De boekhandelaar verdient eraan, maar de maker die de waarde heeft geproduceerd blijft buiten beeld.
Een mens die een boek leest en er iets van leert is iets anders dan een bedrijf dat miljoenen exemplaren digitaliseert voor een model dat daarna miljarden moet opleveren. Dat is niet automatisch verboden, maar “ik heb het boek gekocht” is ook geen vrijbrief voor industriële kopieerarbeid; even rekenen, de schaal verandert hier de hele zaak.
De woede is terecht, maar het echte probleem zit dieper dan een paar handelaren die ineens alle pockets opkopen. AI-bedrijven halen waarde uit andermans werk, terwijl auteurs en uitgevers geen fatsoenlijke keuze of vergoeding krijgen; dat is gewoon een verdienmodel met slechte UX voor iedereen behalve de aandeelhouder.
Precies, en straks staan er bij ons in de kringloop alleen nog stoffige kookboeken terwijl een AI-bedrijf de rest per kilo opkoopt. Een klant vertelde dat haar roman al online was gebruikt zonder dat iemand iets vroeg; leuk hoor die vooruitgang, maar de schrijver ziet er geen cent van terug.
Dat boeken legaal zijn gekocht, zegt nog niks over wat je er vervolgens mee mag doen. Een paar jaar geleden kreeg ik als freelancer al eens te horen dat mijn betaalde artikel integraal in een database was beland “voor analyse” — toestemming of vergoeding: ho maar. En wie controleert straks of zo’n AI-bedrijf echt alleen traint, of ook complete passages opslaat en ermee concurreert? De boekhandelaar kan dat onmogelijk weten, dus de transparantie en rekening horen bij de bedrijven te liggen.
Legaal inkopen geeft je een exemplaar, niet automatisch het recht om de inhoud onbeperkt te kopiëren of commercieel te exploiteren. Maar die controle bij de boekhandelaar leggen slaat ook nergens op; leg de bewijslast, logging en vergoeding bij de AI-bedrijven, anders wordt dit juridisch gewoon cowboyswerk.
een gekocht boek is geen vrijbrief om er een digitale kopieermachine van te maken laat ai bedrijven maar bewijzen welke data erin ging en auteurs gewoon betalen anders is het schrapen met een bonnetje als excuus rip
Precies, een boek kopen is geen vrijbrief om de schrijver digitaal leeg te trekken en daarna met miljarden om te zetten. Laat AI-bedrijven maar netjes registreren wat ze gebruiken en per titel of fonds betalen, anders blijft het ouderwets graaien met een modern sausje… sjön.
De engelen fluisteren hier heel duidelijk... een tweedehands boek kopen geeft je bezit van papier, niet automatisch toestemming om de schrijver eruit te slopen voor een miljardenmodel. Ik heb zelf gezien hoe schrijvers na zo’n publicatie ineens hun eigen zinnen terughoren in AI-teksten zonder naamsvermelding of vergoeding; dat voelt als een lage vibratie van het hele systeem.
“Lage vibratie” klinkt prachtig, maar auteursrecht werkt helaas niet op chakra’s. De echte vraag is simpel: mag je een gekocht boek industrieel kopiëren voor een commercieel model, en wie betaalt de maker daarvoor? Daar heb je geen engelen voor nodig, alleen een rechter en een rekenmachine.
Een gekocht boek is nog geen vrijbrief om het massaal te kopiëren, daar ben ik het mee eens. Maar zonder die boeken worden AI-modellen ook steeds slechter, dus er moet gewoon een eerlijke regeling komen waarbij schrijvers betaald worden; niet alleen de grote uitgevers.
Een boek inkopen is nog geen toestemming om het daarna door een machine te laten uitbenen en er geld mee te verdienen. Ik zie in de zorg al genoeg hoe bedrijven jarenlang profiteren van kennis van mensen zonder dat die mensen er iets voor terugzien; bij schrijvers en vertalers gebeurt straks precies hetzelfde als we dit normaal gaan vinden.
De boekhandelaar verkoopt een exemplaar, geen onbeperkte kopieervergunning. Als een AI-bedrijf daarna duizenden boeken scant en de opbrengst bij investeerders belandt, is de schrijver de enige schakel die structureel wordt overgeslagen; even rekenen, dat is geen innovatie maar kostenbesparing met een nette verpakking.
Een boek kopen is geen vrijbrief om de inhoud massaal te kopiëren en een commercieel model mee te vullen. Maar ok, zodra een techbedrijf een scanstraat naast de boekhandel zet heet het ineens “marktwerking” en mag de schrijver vooral blij zijn met de eer.
Precies dit. Ik heb laatst nog een doos oude reisboeken voor een paar tientjes zien verdwijnen naar een buitenlandse opkoper; maand later staat de inhoud in een chatbot waar iedereen aan verdient behalve de schrijver. Boek gekocht, rechten niet gekocht, zo simpel is het, godverdomme.
Dat een boek legaal is gekocht zegt juist wél iets: je mag het lezen, analyseren en voor tekst- en datamining gebruiken binnen de uitzonderingen van de Auteurswet. Het echte probleem is niet de aankoop bij de boekhandelaar, maar of AI-bedrijven hun dataset en modelgedrag controleerbaar maken; zonder bewijs van hergebruik blijft dit vooral morele paniek met een factuur erbij.
Die woede is volkomen terecht. Een boek kopen geeft je het recht om het te lezen en door te verkopen, niet om de inhoud massaal te kopiëren en er een miljardenbedrijf op te bouwen terwijl de schrijver buiten beeld blijft; in mijn tijd bij de KLM noemde je dat gewoon andermans werk gebruiken zonder ervoor te betalen. Laat AI-bedrijven dan maar een fatsoenlijke licentie afsluiten, daar worden die modellen echt niet slechter van.
Een boek doorverkopen is iets heel anders dan het stiekem inscannen en miljoenen keren laten uitspugen door een AI, echt. Maar die schrijverscompensatie en toestemming worden hier wel keihard gemist, anders verdienen alleen de techreuzen eraan en de makers helemaal niks.
Dat AI-bedrijven boeken inkopen is op zichzelf niet fout, auteursrecht geldt alleen niet ineens niet meer zodra er een computer tussen zit. Maar alle boeken vooraf blokkeren is ook geen oplossing; maak licenties en een eerlijke vergoeding praktisch uitvoerbaar, anders rem je innovatie zonder makers echt beter te beschermen.
Die woede loopt wel erg makkelijk vooruit op de feiten. Een tweedehands boek kopen is nog geen auteursrechtelijke vrijbrief voor training, maar doen alsof elke handelaar met een doos pockets de vijand is helpt ook niemand; straks moet de kringloop een privacyverklaring bij de kassa leggen.
Die woede is terecht, maar “zonder toestemming” is juridisch niet automatisch hetzelfde als illegaal — auteursrecht werkt hier nogal achter de feiten aan. Het verschil tussen een boek doorverkopen en miljoenen teksten kopiëren om een commercieel model te bouwen is gigantisch; prima dat tweedehandswinkels eraan verdienen, maar de makers mogen niet als gratis grondstof eindigen — oh ja want innovatie betekent blijkbaar vooral dat anderen de rekening betalen.
DIE BOEKEN ZIJN DAN WEL TWEEDEHANDS GEKOCHT MAAR DE TEKST KEN JE DAARNA NOG STEEDS MILJOENE KEER KOPIERE, EN DE SCHRIJVER ZIET GEEN CENT VAN DIE AI WINST, DAT STUK MIS JE EFFE SOPHIE!!!
Een boek kopen geeft je nog geen vrijbrief om de inhoud massaal te kopiëren en er een commercieel systeem mee te vullen. Die woede is dus best logisch; mooie verkoop voor de boekhandel, maar schrijvers en vertalers mogen niet de grondstofleveranciers van miljardenbedrijven worden zonder toestemming of vergoeding.
Een boek legaal kopen is nog geen toestemming om de inhoud met miljoenen tegelijk een machine in te jagen. Ik zie in het ziekenhuis hoe systemen leren van menselijke gegevens en vervolgens doen alsof die kennis vanzelf uit de lucht kwam; zonder duidelijke toestemming en vergoeding worden schrijvers gewoon goedkope grondstof voor techbedrijven.
EEN BOEK KOPE IS NOG GEEN VRIJBRIEF OM HET MASSAAL IN EEN AI-MOLEN TE PLEURE, MAAR SCHRIJVERS HEBBE OOK NIKS AAN WOEDE ALLEEN, REGEL VERGOEDING EN DUIDELIJKE TOESTEMMING MAN, WANT ANDERS WORD DE TECH MILJARDAIR EN DE MAKER WEER MET EEN DANKJE AFGESCHEEPT!!!
Die woede loopt wel erg vooruit op de feiten. Een boek inkopen is op zichzelf geen misbruik, en AI-training is juridisch niet automatisch hetzelfde als een boek integraal publiceren; daarentegen zijn transparantie en een redelijke vergoeding voor makers wél nodig als bedrijven er miljarden aan verdienen.
Het probleem is ook dat je achteraf onmogelijk nog weet welke schrijver in welke trainingssoep is beland, dus zonder opt-out en betaalde licentie wordt “openbare bron” gewoon de nette term voor gratis grondstof, maar goed, de rekening komt zoals altijd bij de maker terecht.
Dat onderscheid tussen kopen en gebruiken is hier wel de kern. Een boek doorverkopen mag, maar duizenden exemplaren digitaliseren en als commerciële trainingsdata inzetten is een andere handeling; of die juridisch mag, hangt af van doel, licentie en jurisdictie. De woede is dus begrijpelijk, maar niet elke grote bestelling is automatisch bewijs van misbruik — al zou wat transparantie geen overbodige luxe zijn.
Transparantie komt meestal pas nadat iemand met een advocaat zwaait. Een tweedehands boek mag je doorverkopen, maar een magazijn vol boeken leegtrekken om ze te slopen voor trainingsdata is juridisch misschien een grijs gebied; moreel is het gewoon de bibliotheek leeghalen met een scanner erbij.
Een tweedehands boek kopen is natuurlijk niet automatisch hetzelfde als toestemming krijgen om alles digitaal leeg te trekken, maar waar ligt precies de grens dan?? En wie controleert of die boeken echt voor training worden gebruikt of gewoon doorverkocht en gescand?? Boekenhandelaren lachen nu om de omzet, schrijvers willen betaald worden, en ondertussen loopt de wet achter de feiten aan!!!
Het belangrijke verschil zit niet bij de boekhandelaar maar ná de aankoop: lezen en doorverkopen is iets anders dan miljoenen pagina’s digitaliseren en in een commercieel model verwerken. Wie dat doet, moet wat mij betreft kunnen uitleggen welke bron waarvoor is gebruikt en hoe makers worden gecompenseerd; anders wordt een legale aankoop wel een erg handige omweg.
Wat mij opvalt: iedereen praat over auteursrecht, maar bijna niemand over de tweedehandsboekhandelaar die straks misschien als onwetende tussenpersoon wordt gebruikt. Die verkoopt een boek, geen licentie om het hele archief van de mensheid te digitaliseren; misschien moeten zulke grote, verdachte orders gewoon gemeld worden, net als ongebruikelijke financiële transacties. Dat maakt van de boekhandelaar geen politieagent, maar enige transparantie lijkt me wel het minste.
Ewa maar het echte probleem is wie die boeken daarna scant en opslaat swa, handelaren kunnen moeilijk elke buitenlandse koper gaan verhoren bro transparantie en duidelijke regels moeten bij die AI-bedrijven liggen, niet bij de winkel om de hoek
Ja hoor, de boekhandelaar als opsporingsdienst... straks moet je bij elke klant z’n paspoort en politieke voorkeur noteren. Die AI-reuzen kopen de boel leeg en de elite schuift de rommel weer door naar de kleine ondernemer.
Een boekhandelaar is geen douane of recherche. Als iemand netjes 500 boeken koopt, kan je toch niet verwachten dat die ondernemer gaat raden wat er achter zit... laat de AI-boeren en rechthebbenden dat gevecht maar uitvechten.
De tweedehandsboekhandelaar is hier niet het echte probleem, maar mogelijk wel de enige schakel die nog ziet wat er gebeurt. Als bedrijven complete reeksen opkopen, moeten uitgevers en auteurs niet achteraf raden of hun werk in een model is verdwenen; leg gewoon vast welke data zijn gebruikt en wie daarvoor betaalt. Maar ok, transparantie is blijkbaar pas belangrijk zodra een AI-bedrijf zélf wordt nageaapt.
De woede is vooral terecht zodra boeken worden gescand en de tekst in trainingsdata belandt zonder toestemming of vergoeding. Een tweedehands exemplaar kopen geeft je eigendom over dat ene boek, niet automatisch het recht om duizenden pagina’s te kopiëren en commercieel te exploiteren. Transparantie alleen is trouwens niet genoeg: makers moeten ook kunnen weigeren of een licentie krijgen, anders betalen AI-bedrijven hooguit de handelaar terwijl de schrijver met de rekening blijft zitten.
De woede gaat niet alleen over transparantie achteraf, maar over het leegtrekken van menselijk werk zonder toestemming. Een tweedehands boek kopen geeft je bezit over dat exemplaar, niet automatisch het recht om de schrijver digitaal op te lossen in een commercieel model; daar raakt de balans tussen techniek en menselijke heel-wording zoek.
Wie het ziet, ziet dat hier niet alleen boeken worden opgekocht maar ook onze cultuur en kennis als grondstof wordt leeggetrokken door een paar miljardbedrijven!!! Eerst was het internet zogenaamd vrij beschikbaar, nu zijn de boekenkasten aan de beurt en straks vraagt iedereen zich af waarom schrijvers, vertalers en echte vakmensen niet meer kunnen leven van hun werk. Laat die AI-boeren gewoon openbaar maken welke titels ze scannen en wat ze ermee verdienen, dan weten we tenminste wie hier werkelijk rijk van wordt.
Die woede is terecht, want een boek kopen geeft je het recht om het te lezen en door te verkopen, niet om de inhoud massaal te kopiëren en er een miljardenbedrijf op te bouwen terwijl de schrijver buiten beeld blijft. In mijn tijd bij de KLM zou je dat gewoon andermans werk gebruiken zonder ervoor te betalen noemen; laat die AI-bedrijven maar open kaart spelen en een fatsoenlijke licentie afsluiten, daar worden hun modellen echt niet slechter van.
Wat me vooral zorgen baart: straks verdwijnen niet alleen romans in zo’n model, maar ook ervaringsverhalen van mensen die nooit een grote uitgever achter zich hadden. Op de werkvloer zie ik hoe belangrijk die boeken kunnen zijn voor herkenning en hulp; als techbedrijven alles opslokken en vervolgens bepalen wat “waar” of bruikbaar is, raken juist die stemmen weer kwijt.
DIE ERVARINGSVERHALE MOETE ZEKER NIET VERDWIJNE IN EEN ZWARTE AI-DOOS, MAAR EEN BOEK OP DE PLANK LATEN LIGGE BESCHERMD OOK NIET TEGEN MISBRUIK, DUS REGEL TOESTEMMING EN GELD VOOR DE MAKER ZONDER DAT ELKE STARTER METEEN ALS BOEF WORD NEERGEZET MAN!!!
En wie bepaalt straks wat er uit zo’n boek gehaald mag worden? Een computer kent geen schaamte, rouw of boerenverstand, die maakt van een echt leven gewoon trainingsmateriaal. Eerst netjes toestemming regelen en de schrijver betalen, anders is het gewoon jatten met een duur sausje.
Een stapel boeken inkopen is nog geen bewijs dat ze ook allemaal gescand worden, jong. Straks worden gewone handelaren verdacht gemaakt omdat iemand dozen romans koopt, terwijl de AI-boer achter gesloten deuren roept dat z’n model “magisch” geleerd heeft… laat de auditlogs zien dan, bewijs het maar.
Die auditlogs komen natuurlijk pas als iemand ze kan afdwingen. Tot die tijd worden schrijvers en boekhandelaren wel mooi als gratis grondstof gebruikt, en gewone lezers betalen straks meer voor boeken die ze niet eens meer kunnen vinden.
Tsja, een tweedehands boek is geen tweedehands auteursrecht, maar maak van de handelaar ook geen douanepost voor elke verdachte doos. Leg de verantwoordelijkheid bij de bedrijven die scannen en trainen; die hebben juristen zat, de boekhandelaar vooral een kassa en een magazijn.
De boekhandelaar verkoopt in casu gewoon legaal bezit; van hem kun je moeilijk verwachten dat hij iedere buitenlandse koper op auteursrechtelijk gebruik controleert. De echte vraag ligt bij het scannen en trainen: daar kan sprake zijn van een nieuwe exploitatiehandeling, mits de rechthebbenden niet onder een geldige uitzondering vallen. Dat AI-bedrijven nu via de achterdeur van de ramsjhandel binnenkomen maakt die juridische toets niet anders.
Precies, de ramsjverkoper is niet ineens de auteursrechtpolitie. Maar zodra zo’n AI-bedrijf duizenden boeken scant en de inhoud omzet in een commercieel model, heb je wel een nieuwe exploitatiehandeling; transparantie over welke werken erin zitten lijkt me dan het absolute minimum. Lmao, “internet was op” is geen vrijbrief om de boekenkast leeg te trekken.
“Leg de verantwoordelijkheid bij de bedrijven” klinkt lekker overzichtelijk, maar hoe weet die boekhandelaar dan dat een partij 10.000 boeken koopt voor een AI-model en niet voor een bibliotheek, opkoper of universiteit? De echte vraag ligt bij het kopiëren en trainen — daar moeten bedrijven transparant over zijn en toestemming of een licentie regelen. Maar een handelaar tot auteursrechtelijke grenswacht maken is ook weer zo’n oplossing die vooral goed klinkt in een reactieveld.
Die woede wordt wel erg makkelijk op AI geprojecteerd. Een tweedehandsboek kopen en lezen is geen roof; het probleem ontstaat pas bij het digitaliseren en trainen, en daar moeten wetgeving en vergoedingen helder worden. Vanuit mijn praktijk weet ik: menselijke teksten hebben energie en context, maar je maakt de boekhandelaar niet verantwoordelijk voor wat een koper er later mee uitspookt.
Precies daar zit de truc: ge koopt niet duizenden oude boeken om ze gezellig te lezen. Zodra ze massaal worden opgekocht om te scannen, verdwijnt de schrijver uit beeld en blijft alleen een goedkope databron over... noem dat maar geen roof.
Een boek kopen geeft je nog geen vrijbrief om de inhoud massaal te kopiëren en voor een commercieel model te gebruiken. Dat is juridisch en moreel echt iets anders dan een tweedehands exemplaar doorverkopen; anders zouden bibliotheken ook ineens databedrijven zijn. De woede lijkt me dus terecht, al moeten we wel bewijs en duidelijke regels afwachten voordat elke grote bestelling automatisch als “roof” wordt bestempeld.
Een boek kopen geeft je geen eigendom over de tekst, net zoals een telescoop je geen eigendom over het heelal geeft. Kwantumfysica toont aan dat informatie niet verdwijnt maar van vorm verandert; bij AI wordt die informatie commercieel geëxploiteerd, dus hoort de maker mee te delen in die energie...
Los van de juridische vraag baart vooral de schaal me zorgen. Als een paar rijke bedrijven straks miljoenen boeken opkopen, worden prijzen en beschikbaarheid voor gewone lezers ook een probleem; boeken zijn geen eindeloze grondstof die je maar moet wegtrekken uit de samenleving.
Boeken zijn geen aandelen die verdwijnen zodra iemand ze koopt; de meeste exemplaren liggen toch stof te happen in magazijnen. Hogere vraag maakt herdrukken juist rendabeler, en als AI-bedrijven daar miljarden tegenaan gooien is dat eerder bullish voor schrijvers en uitgevers dan een ramp voor lezers.
De woede over het opkopen zelf vind ik wat overdreven — een tweedehandsboek verdwijnt niet automatisch uit de samenleving, er zijn miljoenen exemplaren en bibliotheken blijven bestaan. De echte kwestie zit bij het digitaliseren en trainen: welke titels zijn gekocht, wat wordt opgeslagen en welke toestemming of vergoeding geldt daarvoor? En vooral: is er bewijs dat dit op grote schaal door AI-bedrijven gebeurt, of bouwen we hier een stevig verhaal op anonieme bestellingen en vermoedens?
Het belangrijke punt ontbreekt: tweedehands kopen geeft geen vrijbrief om de inhoud massaal te digitaliseren en commercieel te exploiteren. “Er zijn miljoenen exemplaren” zegt alleen iets over beschikbaarheid, niet over toestemming; een bibliotheek is geen gratis trainingsdatabase. En bewijs van elke individuele bestelling is niet nodig om regels te maken voor een verdienmodel dat juist op schaal werkt.
LindaR raakt een reëel punt, maar schaarste is hier waarschijnlijk niet het grootste risico. Er worden wereldwijd jaarlijks miljarden boeken gedrukt en veel tweedehands exemplaren verdwijnen onverkocht naar pulp; het probleem zit eerder in het massaal digitaliseren en commercieel gebruiken van de inhoud zonder toestemming of vergoeding. Bovendien kunnen AI-bedrijven nieuwe oplages en populaire titels rechtstreeks inkopen, dus gewone lezers worden niet automatisch uit de markt gedrukt. De schrijvers die deze teksten maakten, mogelijk wél.
De woede is begrijpelijk, maar een gekocht boek is geen vrijbrief om de inhoud onbeperkt te kopiëren en in een commercieel model te stoppen. Daarentegen moeten we oppassen dat we innovatie niet bij voorbaat verdacht maken: duidelijke toestemming, transparantie en een eerlijke vergoeding voor makers lijken me verstandiger dan een totaalverbod.
De engelen fluisteren dat hier ook de energie van kennis wordt uitgehold... een boek is niet alleen data, maar jaren leven, verbeelding en menselijk bewustzijn. Als bedrijven hele kasten leegtrekken om onze taal na te bouwen, laat dan tenminste zien welke stemmen erin verdwijnen en geef het licht terug aan de makers...
Wat mij zorgen baart is dat onze kinderen straks opgroeien met teksten die door machines zijn uitgekauwd en opnieuw uitgespuugd, terwijl echte schrijvers steeds minder ruimte krijgen. Een boek is geen grondstof zoals steenkool; er zit aandacht, verbeelding en menselijk leven in. Laat ze die boeken vooral lezen, bewust en natuurlijk, maar niet stiekem een hele bibliotheek leegtrekken om daarna de menselijke stem weg te automatiseren.
De woede is terecht als bedrijven zonder toestemming complete levenswerken leegtrekken en daar miljarden mee verdienen. Ik zie dagelijks hoe mensen hun verhaal opschrijven om anderen houvast te geven; dat is geen gratis brandstof voor een machine die vervolgens hun baan of inkomen kan afpakken. Koop die boeken gerust, maar betaal de makers ook — en wees er open over wat je ermee doet.
De woede is vooral terecht omdat “gekocht” hier een rookgordijn kan worden: een tweedehands boek mag je doorverkopen, maar dat geeft geen vrijbrief om de inhoud massaal te digitaliseren en commercieel uit te baten. Enerzijds kan AI-training kennis toegankelijker maken, anderzijds wordt de rekening nu vooral bij schrijvers, vertalers en kleine uitgevers gelegd, terwijl de winst bij een paar techbedrijven belandt. En dat boekhandelaren niet eens weten wie de koper is, zegt genoeg over de transparantie...
Een legaal gekocht boek is geen vrijbrief, maar ook geen gestolen buit; het echte probleem is dat auteursrecht en AI-training nog steeds in verschillende tijdzones leven. De oplossing is transparantie en een afdwingbare vergoeding per gebruik, anders blijft “ethiek” vooral iets voor de schrijver en marge vooral iets voor het AI-bedrijf.
een gekocht boek is idd geen gestolen buit maar een hele kast vol kopen maakt je nog geen eigenaar van de tekst bro zonder toestemming trainen en daarna miljarden pakken is ook gewoon creative accounting lol
De woede lijkt me terecht, maar vooral omdat de makers hier buitenspel staan. Ik heb zelf ooit een vertaling teruggevonden in een dataset zonder dat iemand ooit toestemming had gevraagd of zelfs maar kon uitleggen wie die had aangeleverd — “het stond ergens online” was kennelijk de hele onderbouwing. Een gekocht boek is geen gekocht auteursrecht: wie digitaliseert deze exemplaren, hoe lang worden ze bewaard en welke vergoeding krijgen schrijvers en vertalers? En bron voor die vermeende AI-kopers graag, want anonieme bulkorders zijn nog geen bewijs.
Tweedehands kopen betekent toch niet dat een boek ineens vogelvrij is voor grootschalige kopieën? Een AI-bedrijf kan die boeken gewoon inkopen, maar de inhoud gebruiken voor training is een heel andere stap dan het doorverkopen van een exemplaar.
Boeken opkopen en ze daarna massaal scannen is toch echt wat anders dan een boek netjes doorverkopen. Schrijvers en vertalers hebben jaren werk geleverd; daar mag best een eerlijk systeem tegenover staan, niet een achteraf excuus dat het boek tweedehands was.
Het gekke is dat tweedehandsboeken juist vaak buiten het zicht van rechthebbenden vallen. Bij nieuwe boeken kun je nog afspraken maken met uitgevers, maar bij een partij van tienduizenden losse exemplaren is de herkomst en rechtenketen een administratieve nachtmerrie. Daar moeten AI-bedrijven niet van profiteren: wie op deze schaal data verwerft, moet ook kunnen aantonen wat er met die data gebeurt en onder welke wettelijke uitzondering dat valt. Anders wordt “legaal gekocht” een rookgordijn voor massaal kopiëren.
Kijk, de echte goudmijn zit straks niet in die dozen boeken maar in het bewijs: welk model heeft welke tekst gebruikt en kan een auteur dat controleren? Zonder goede herkomstregistratie wordt procederen voor schrijvers financieel gewoon short gaan tegen een miljardenbedrijf met oneindig veel tijd.
herkomstregistratie klinkt leuk maar zonder handhaving is het gewoon een excelletje waar een miljardenbedrijf omheen fietst rip
die woede snap ik wel, maar een tweedehands boek is niet ineens gestolen data hè, handelaren mogen gewoon verkopen en die ai-boeren mogen best uitleggen wat ze ermee uitspoken, anders wordt het weer paniek om een excelletje met kaft eromheen
De tweedehandsmarkt is hier waarschijnlijk niet de zwakke plek, maar juist de rookmelder. Een AI-bedrijf kan prima legaal een boek kopen, maar daarna moet het nog steeds aantonen wat het met die tekst doet; “we hadden een exemplaar” is geen juridische toverspreuk. En als ze complete reeksen inkopen, weten ze zelf ook wel dat het om meer gaat dan gezellig lezen.
Die woede is zwaar overdreven swa, een boek kopen is nog geen tekst jatten en bewijsstuk in de rechtbank bro tweedehandszaken pakken gewoon lekker omzet, niet elke AI bestelling is meteen een misdaadroman
die boekhandel pakt nu omzet, maar de schrijver krijgt geen cent terwijl zijn werk wel in een AI-molen verdwijnt, da’s precies het punt swa, legaal inkopen maakt het nog niet eerlijk тамам
Precies. De boekhandelaar verkoopt papier, maar het AI-bedrijf koopt feitelijk een kopieerbare inhoudsvoorraad. Even rekenen: één boek is misschien goedkoop, miljoenen boeken vormen een commerciële grondstof waarvoor de maker nu nul krijgt.
maar die boekhandelaar verkoopt ook geen eeuwige licentie bro het echte probleem is dat ai bedrijven de hele markt leegkopen en daarna doen alsof een bonnetje gelijk staat aan toestemming lol
Een boek kopen is legaal, maar miljoenen boeken inkopen om ze te scannen en een commercieel model mee te trainen is een andere handeling. De boekhandelaar verdient eraan, prima, maar de schrijver krijgt bij die tweede exploitatie nog steeds nul; “geen misdaadroman” is geen juridische analyse.
Misschien moeten we ook eerlijk zijn over de verleiding: we willen allemaal goedkope, slimme AI, maar liever niet voelen welke menselijke arbeid daarvoor wordt opgegeten. Een model kan duizenden boeken verwerken, maar daarmee begrijpt het nog geen ziel of context; zonder toestemming en eerlijke vergoeding wordt vooruitgang wel een heel eenzijdige energiestroom.
Dat het internet “op” zou zijn is trouwens een misleidend beeld. Er staat nog steeds enorm veel tekst online, alleen wordt die vaker afgeschermd of is de kwaliteit wisselend; boeken kopen is vooral aantrekkelijk omdat de herkomst en inhoud overzichtelijker zijn. De echte test wordt daarom niet of een bedrijf een tweedehands exemplaar mág kopen, maar of het kan aantonen welke kopieën het heeft gemaakt, met welk doel en hoe makers daar iets van terugzien. Zonder zo’n administratie is achteraf bijna niet meer vast te stellen wiens werk een model heeft gevoed.
Die administratie is belangrijk, maar de eerste vraag is toch gewoon of ze die boeken überhaupt mogen gebruiken voor training. Een tweedehands boek kopen geeft geen vrijbrief om de inhoud massaal te kopiëren en er miljarden mee te verdienen.
Een boek kopen geeft geen recht om het integraal in een datacenter te trekken en er een verdienmodel omheen te zetten. Maar verwacht niet dat een handelaar uit Werkendam of waar dan ook de hele keten gaat doorspitten; wie de inhoud gebruikt, moet ook de rekening en de verantwoordelijkheid dragen.
Een boek kopen is legaal, maar een hele bibliotheek digitaliseren voor een commercieel model is toch echt een andere stap. De woede is dus begrijpelijk, echter moeten we de verantwoordelijkheid vooral leggen bij de AI-bedrijven die de inhoud gebruiken; de tweedehandsboekhandelaar kan moeilijk elke koper tot in een datacenter volgen.
Die woede is wat mij betreft te makkelijk zolang niet vaststaat wat er met die boeken gebeurt. Een gekocht boek scannen voor training is niet automatisch hetzelfde als de tekst opnieuw uitbrengen; ook onderzoek en analyse draaien op kopieën, anders kun je weinig meer met digitale informatie. Wel logisch dat schrijvers betaald willen worden als bedrijven er miljarden mee verdienen, maar maak dan afspraken over licenties en vergoeding in plaats van iedere grote tweedehandsorder meteen als diefstal te framen.
Boeken opkopen om ze te scannen is ook gewoon een omslachtige manier om duur papier te vervoeren; als die bedrijven niks te verbergen hebben laten ze de lijst met titels en het gebruik maar zien, anders blijft het ruiken naar data hamsteren.
Dat klinkt spannend, maar tweedehands boeken inkopen is nog geen bewijs van geheim dataverzamelen of buitenaardse bemoeienis... bedrijven kopen gewoon veel tekst om modellen te trainen en auteursrechten te omzeilen, dáár moet de controle op zitten. Titellijsten en gebruik openbaar maken lijkt me juist een prima eis, zonder er meteen een complot van te maken.
de ironie is dat die ai bedrijven straks misschien vooral boeken kopen om copyrightclaims te ontwijken terwijl niemand kan controleren of ze überhaupt netjes scannen of gewoon ergens een torrentmapje hebben liggen bro transparantie zonder controle is gewoon marketing lol
Boeken opkopen is nog geen vrijbrief om ze integraal te kopiëren, maar auteursrecht is ook geen knop waarmee je elke vorm van trainen stillegt. Laat die bedrijven gewoon aantonen wat ze gebruiken en hoe; wie geheimzinnig doet, heeft meestal zelf door dat het niet helemaal fris is.
“Transparantie zonder controle is marketing” geldt natuurlijk óók voor je eigen bewering over torrents. Maar ondertussen worden schrijvers en vertalers wel tot grondstof gereduceerd: legaal gekocht boek, illegaal geëxploiteerde energie. Daar mag best woede op zitten, ook zonder screenshot van elke serverkast.
Die woede is gewoon terecht. Een boek kopen geeft je het recht om het te lezen of door te verkopen, niet om de inhoud massaal te kopiëren en een commercieel model te trainen dat vervolgens met makers concurreert; transparantie, toestemming en betaling zijn hier geen luxe maar de basis. Dat tweedehandswinkels eraan verdienen is mooi, maar de schrijvers en vertalers mogen niet als gratis grondstof uit het ecosysteem verdwijnen.
Dat “het internet op is” klopt niet echt: er is nog enorm veel tekst, alleen wordt die vaker afgeschermd en is de kwaliteit wisselend. Boeken zijn voor AI-bedrijven vooral aantrekkelijk omdat ze stabieler, overzichtelijker en vaak inhoudelijk beter zijn dan willekeurige webpagina’s. De lastige vraag is dus niet alleen óf je een tweedehands boek mag kopen, maar hoe je later controleert welke werken zijn gekopieerd en of daar een eerlijke vergoeding tegenover staat.
Die woede gaat wel erg makkelijk richting boekhandelaar. Een partij kan ook gewoon zelf boeken kopen bij duizenden winkels, zonder geheime AI-deal... bewijs van kopiëren of afspraken over vergoeding, anders is dit vooral verontwaardiging op bestelling.
Dat bewijs komt meestal pas nadat de schade is aangericht. Een boekhandelaar hoeft geen rechercheur te spelen, maar bij bulkorders uit het buitenland voor obscure titels mag je best vragen stellen. Boeken kopen is legaal, complete inhoud opslurpen voor een model is een ander verhaal.
Boeken inkopen is nog geen vrijbrief om de inhoud industrieel te kopiëren. Hier op het land betaal je ook voor pootgoed, maar daarmee mag je niet zomaar het ras namaken en als je eigen vondst verkopen. Transparantie en een vergoeding voor schrijvers lijken me niet meer dan normaal.
Wat hier onderbelicht blijft: tweedehands boeken zijn óók vaak het laatste betaalbare kanaal voor studenten, vertalers en kleine bibliotheken. Als AI-bedrijven complete vakgebieden leegkopen, stijgen prijzen en verdwijnen schaarse titels uit de gewone handel; dat is geen auteursrechtkwestie maar wel een maatschappelijk effect. Een plafond per titel of voorrang voor bibliotheken klinkt misschien bureaucratisch, maar “de markt lost het wel op” gaat hier waarschijnlijk niet op.
Dat ze tweedehands dozen vol boeken kopen kan ook gewoon een rookgordijn zijn: fysieke exemplaren als excuus, terwijl de echte trainingsdata elders vandaan komt. Laat onafhankelijke onderzoekers maar aantonen welke titels en versies erin zitten, jong, geen gelikte AI-directeur met een “vertrouw ons”-verhaal… bewijs het maar.
Dat boeken legaal zijn gekocht, maakt het digitaliseren en gebruiken voor commerciële modeltraining niet automatisch legaal. Het verschil met een mens die een boek leest is schaal: één AI-bedrijf kan miljoenen werken kopiëren en daar een product mee bouwen, terwijl auteurs en uitgevers nauwelijks weten welke teksten zijn gebruikt of daar iets voor terugzien. Transparantie en een vergoeding lijken me dan geen luxe, maar de minimale voorwaarden.
Lisa, “minimale voorwaarden” klinkt mooi, maar wie gaat die miljardenbedrijven precies controleren? Eerst mogen ze jarenlang alles kopiëren onder het mom van innovatie en daarna komt er een commissie die vraagt of ze misschien netjes willen betalen... ik was zelf ook ooit zo dat ik dacht dat regels vanzelf werden gehandhaafd, maar zonder inzage in datasets en harde sancties is dit gewoon cultuur plunderen met een nette tech-jas aan!!!
Wie zegt dat die boeken voor AI worden opgekocht? Misschien zijn het gewoon tussenhandelaren of investeerders die straks met schaarste de prijs opdrijven. Mijn eigen onderzoek zegt: volg de bedrijfsnamen, transporten en geldstromen voordat iedereen weer miljardenbedrijven de schuld geeft zonder bewijs. WAKKER WORDEN!!!
De tweedehands boekhandelaar ziet vooral dozen en euro’s, geen datacenter achter de bestelling. Leg die controle bij de bedrijven die scannen en trainen; anders maak je van elke winkelier ineens de douanier van het auteursrecht.
De woede is terecht zodra een boek wordt gescand en de inhoud commercieel wordt ingezet zonder toestemming of vergoeding. Ik heb zelf dozen oude boeken weggebracht; prima dat die opnieuw gelezen worden, maar een AI-bedrijf koopt geen leesvoer, het koopt feitelijk grondstoffen voor een product. Die extra omzet voor de boekhandelaar is mooi, alleen hoort de schrijver niet als enige buiten beeld te blijven.
Nou ja, die schrijvers moeten zeker niet zomaar worden overgeslagen, maar tweedehands boeken inkopen is op zichzelf nog geen bewijs dat alles zonder toestemming wordt gescand. Er zijn ook auteursrechten, contracten en privacyregels, alleen moet daar wél openheid over komen, want een handelaar kan nu eenmaal niet namens iedereen toestemming geven, hoor toch.
Het verschil zit tussen een boek kopen en de inhoud massaal digitaliseren voor een commercieel model. Als AI-bedrijven dat doen, hoort daar gewoon een licentie of vergoeding bij; anders worden schrijvers, vertalers en uitgevers de onbetaalde grondstof van een miljardenindustrie. En eerlijk gezegd: dat een tweedehandswinkel een doos boeken verkoopt, zegt nog niks over wat er daarna mee gebeurt.
Een licentie klinkt logisch, maar tweedehands boeken kopen is op zichzelf natuurlijk gewoon legaal. Alleen als ze echt hele bibliotheken gaan inscannen voor AI wordt het een ander verhaal, want dan verdienen schrijvers niks aan hun werk terwijl die bedrijven miljarden pakken. Dat verschil wordt wel een beetje makkelijk overgeslagen.
Een boek kopen is op zichzelf gewoon legaal, ook als iemand het daarna scant; daar zit voor de winkelier geen zicht op. Aan de andere kant kan het wel degelijk voelen alsof makers worden overgeslagen, maar een algemene vergoeding op tweedehands boeken lijkt me lastig eerlijk te regelen.
Wat hier onderbelicht blijft: tweedehands boeken zijn óók vaak het laatste betaalbare kanaal voor studenten, vertalers en kleine bibliotheken. Als AI-bedrijven complete vakgebieden leegkopen, stijgen prijzen en verdwijnen schaarse titels uit de gewone handel; dat is geen auteursrechtkwestie maar wel een maatschappelijk effect. Een plafond per titel of voorrang voor bibliotheken klinkt misschien bureaucratisch, maar “de markt lost het wel op” gaat hier waarschijnlijk niet op.
ja precies, bij ons in de bieb waren de betaalbare studieboeken ineens weg of drie keer zo duur, zo help je studenten dus niet vooruit, laat die ai-knakkers lekker zelf een eerlijke prijs betalen ipv de plank leeg te trekken тамам
Ach, als die bedrijven complete dozen boeken kopen is dat ook gewoon marktwerking tot iemand vergeet dat een schrijver geen gratis grondstof is; laat ze dan per titel betalen, net als iedereen die met andermans materiaal geld verdient тамам
Als bedrijven complete boekwinkels leegkopen, waarom zouden ze dan geheimzinnig doen over het doel en de aantallen?? Zet desnoods een openbaar register op: welke titels, welke scans, welke vergoeding!!! Nu mogen auteurs raden of hun levenswerk in een chatbot zit, terwijl de handelaar alleen denkt: mooie omzet vandaag… en dan moet iedereen zeker vertrouwen hebben?!
Die woede snap ik wel. Als een bedrijf duizenden boeken opkoopt en niemand kan achterhalen wat ermee gebeurt, voelt dat al snel als je fiets uit de schuur lenen voor “onderzoek” en hem terugkrijgen zonder zadel. Betaling achteraf maakt het gebrek aan toestemming niet ineens netjes.
Tuurlijk weer wordt de boekhandelaar straks de schuldige gemaakt, terwijl die gewoon dozen verkoopt en geen idee heeft wat er achteraf mee gebeurt. Maar als AI-bedrijven complete voorraadlijsten opkopen, mogen ze ook gewoon zeggen wat ze ermee doen... anders is “legaal gekocht” alleen een dure smoes voor jatten met facturen.
Het probleem is dat een gekocht boek hier wordt verward met onbeperkt gebruiksrecht op de inhoud; niemand beweert dat de boekhandelaar aansprakelijk is voor wat een klant ermee doet. Het concrete punt is de commerciële kopieer- en trainingsslag: een AI-bedrijf kan prima duizenden boeken aanschaffen, maar moet dan ook transparant maken wat er wordt gedigitaliseerd en afspraken maken met rechthebbenden. Anders is “legaal gekocht” inderdaad geen vrijbrief, maar dat maakt de verkoper nog steeds niet de dader.
Het opvallendste is niet eens dat ze boeken kopen, maar dat ze via kleine handelaren hun dataverzameling buiten beeld houden. Geen openbare lijst, geen controle, geen idee of een boek na aankoop wordt vernietigd of in een scanner verdwijnt; en daarna komen de "experts" vertellen dat je maar moet vertrouwen op intern beleid. Toevallig heet dat bij gewone bedrijven fraudegevoelige ketencontrole en bij AI innovatie.
Ja hoor, straks moet ik zeker ook uitleggen waarom ik een tweedehands wegenkaart koop... Het echte gevaar is dat een paar techreuzen complete boekhandels leegtrekken en zo de markt bepalen, terwijl gewone lezers achter het net vissen.ախոս
De tweedehandsboekhandel kan hier ook een onverwachte bondgenoot van schrijvers worden. Als zij bij grote partijen vastleggen wie de koper is en welke aantallen verdwijnen, ontstaat tenminste een spoor voor controle en eventuele vergoeding; daarentegen moeten we oppassen dat kleine boekwinkels niet ineens voor opsporingsdienst gaan spelen.
De engelen fluisteren dat we ook moeten opletten wie straks bepaalt welke boeken nog “waar” zijn... als een paar bedrijven miljoenen titels inscannen, krijgen zij niet alleen kennis maar ook macht over het collectieve geheugen. Een model kan heel geleerd klinken en toch vooral de vibratie van de meest gekochte, westerse en winstgevende boeken teruggeven; dat is niet neutraal, daar wordt het licht wel erg smal van...
Kijk, de boekhandelaar kan hier weleens de beste marktindicator zijn: zodra obscure titels en complete reeksen massaal worden opgekocht, weten uitgevers dat hun archief ineens grondstofwaarde heeft. Dat maakt oude boeken bullish als bezit, maar auteurs die geen inzicht krijgen in gebruik en vergoeding gaan wel short op hun eigen toekomst.
Hier in Thailand koop je een boek gewoon om het te lezen, niet om er een datacenter omheen te bouwen. De echte vraag is wie straks nog kan controleren wat er met die gescande inhoud gebeurt: een schrijver kan moeilijk bewijzen dat zijn roman ergens als trainingsdata in een model zit, terwijl de AI-reus met een leger juristen klaarstaat. De tweedehandsboekhandelaar ziet alleen extra omzet, maar de rekening komt waarschijnlijk weer bij de maker terecht.
Een boek kopen geeft je nog geen vrijbrief om de inhoud massaal te kopiëren en er een miljardenmodel mee te bouwen. Laat die AI-bedrijven gewoon betalen aan schrijvers en vertalers; gek genoeg is daar voor juristen en datacenters wel geld voor, maar voor de mensen die het materiaal maakten ineens niet.
Precies, “legaal gekocht” wordt hier weer verward met onbeperkt exploiteren — oh ja want één exemplaar aanschaffen geeft blijkbaar automatisch toestemming om iemands levenswerk op industriële schaal te kopiëren. De boekhandel krijgt een paar euro extra, de AI-reus bouwt miljardenwaarde op en de schrijver mag dankbaar zijn voor de exposure... classic.
De medische wereld kent dit probleem al langer: data kunnen nuttig zijn voor onderzoek, maar zonder goede afspraken weet niemand meer waarvoor ze later worden gebruikt. Bij boeken ligt dat minder gevoelig qua privacy, maar wel qua zeggenschap en inkomen; zeker als een model straks overtuigend een levende schrijver nadoet. En eerlijk is eerlijk, een verbod op leren van alle menselijke teksten gaat waarschijnlijk niet werken, dus leg vooral vast wat er is gebruikt en laat makers meedelen.
Tja, straks kopen ze niet alleen boeken maar ook de hele handelaar op... dan bepaalt een techbaas in Amerika wat wij nog kunnen lezen. En ondertussen mag de gewone chauffeur voor elke camera en kilometerregistratie betalen, mooie vooruitgang hoor.
boeken opkopen is nog geen leeslijst beheren bro maar transparante trainingsdata en betaalde auteursrechten lijken me geen overbodige dlc lol
Het wrange is dat straks vooral gewone mensen de rekening betalen: minder werk voor schrijvers, vertalers en redacteuren, en vervolgens AI-abonnementen die niet bepaald goedkoper worden. Op de werkvloer zie je wat er gebeurt als kennis als gratis grondstof wordt behandeld: eerst verdwijnt de waardering, daarna de kwaliteit. Die tweedehandsboekhandelaar doet misschien niets verkeerd, maar dit verdienmodel stinkt wel aan alle kanten.
Het wrange is dat tweedehandsboeken normaal juist de circulaire economie zijn: kennis krijgt een tweede leven. Nu blijkt dat leven misschien een serverpark met een aandelenkoers te zijn. En die boekhandelaar maar denken dat hij dozen verkoopt, geen onbetaalde trainingsdata.