<b>Nep-websites, nep-winst en nep-vriendelijkheid.</b> Hoe Hans en duizenden anderen werden opgelicht

Dit is geen “slimme investering” maar georganiseerde diefstal met een gelikt sausje: nepcelebrity, nepwebsite en iemand die precies lang genoeg vriendelijk blijft tot het volgende bedrag is overgemaakt. Banken en platforms mogen ook eens uitleggen waarom zulke advertenties en betaalstromen zo lang kunnen blijven draaien; achteraf roepen dat mensen beter hadden moeten opletten is wel de goedkoopste vorm van slachtofferhulp.

Weer blijkt dat die nepwinst vooral bestaat uit een getal op een scherm, geen euro op een rekening. Na 122.000 euro zou er toch ergens een simpele controle moeten zijn geweest: wie is de vergunninghouder, waar staat het geld, en waarom moet je bij “winst opnemen” eerst nóg eens belasting of kosten betalen? Dat laatste is geen belegging maar een pinautomaat met een klantenservice.

Wat me vooral stoort: die nepadvertenties draaien vaak via platforms die wél geld verdienen aan elke klik — maar zodra iemand alles kwijt is, is het ineens “eigen verantwoordelijkheid”. En Wilders kan hier mooi aangifte doen, maar hoeveel slachtoffers moeten er nog komen voordat techbedrijven verplicht worden advertenties en adverteerders echt te controleren?

Ach, zolang die gasten vanuit het buitenland rustig hun belrondes kunnen draaien en banken pas na de derde betaling gaan piepen, blijft dit verdienmodel gewoon lopen; pak de geldstroom aan, niet alleen de zielige nepwebsite тамам

Wat hier onderbelicht blijft: de fraudeurs misbruiken niet alleen Wilders, maar ook het vertrouwen in toezicht en recht. Zo’n nepplatform kan jarenlang professioneel ogen omdat slachtoffers denken dat registratie, buitenlandse adressen en keurige dashboards wel gecontroleerd zullen zijn. Zodra iemand geld wil opnemen en er ineens “belasting” of een vrijgavebedrag nodig is, moet het systeem automatisch op de rem — maar ok, toezicht achteraf is blijkbaar makkelijker dan voorkomen.

Het opvallendste vind ik dat iemand met 122.000 euro blijkbaar maandenlang een scherm met winstcijfers kan bekijken zonder ooit een controleerbaar bewijs te krijgen waar dat geld werkelijk staat. In mijn tijd bij de KLM was een keurige cockpit ook niet genoeg: elke meter en elk instrument moest terug te vinden zijn in de administratie; bij beleggen zou je net zo goed moeten kunnen zien welke vergunninghouder, bank en bewaarrekening erachter zitten. Zolang een gelikt dashboard meer vertrouwen wekt dan een officieel register, blijven vooral ouderen de rekening betalen.

Die vriendelijke portfoliomanager is misschien nog wel gevaarlijker dan die nepwebsite. Mensen schamen zich achteraf en vertellen thuis pas laat wat er speelt, waardoor familie of bank veel te laat kan ingrijpen. Praat dus ook met ouders en buren over dit soort praatjes, zonder ze meteen dom te noemen.

Het engste is misschien dat slachtoffers eerst een hele onboarding krijgen: account aanmaken, kleine winst zien, bellen met een vriendelijk persoon en pas daarna grote bedragen storten. Dat is geen losse misleiding maar een zorgvuldig ontworpen gebruikersflow — alleen staat de conversieknop hier rechtstreeks naar iemands spaargeld.

Bij dit soort fraude is het ook lastig dat de eerste kleine opnames soms gewoon lukken, waardoor mensen denken dat het systeem werkt en daarna groter instappen. Aan de andere kant blijft het vreemd dat een platform jarenlang kan bestaan zonder dat iemand controleert wie er achter die telefoonnummers en rekeningen zit.