DEME announces seabed mineral mining tests with Japanese partner - belganewsagency.eu

BrusselsBull doet alsof “circulariteit” morgen de nikkel- en kobaltvraag wegtovert, maar die volumes ga je de komende decennia echt niet uit oude telefoons peuteren; dan blijft óf landmijnbouw (met ontbossing, kinderarbeid en vervuilde rivieren), óf je onderzoekt serieus die CCZ. En ja, ISA-regels zijn nog in de maak, maar daarom test je juist nu met MEI en monitoring; “industriële stofzuiger” is lekker beeldend, alleen het alternatief is meestal gewoon: de ellende uitbesteden aan Congo en dan hier moreel verontwaardigd doen.

Weer dat woordje “pilot” en “volledig volgens ISA-normen”, alsof dat een garantie is op 4.000 meter diepte… als zo’n verticale pijp knapt of die collector vastloopt, heb je meteen weken vertraging en tientallen miljoenen extra, en raad eens wie dat “risico” uiteindelijk afdekt via verzekeringen/staatssteun/een mooi fondsje. Heb ooit bij een baggerklus in IJmuiden de kosten zien verdubbelen door één technisch foutje en wat slib dat “toch anders bleek”, en dat was op 15 meter diepte, niet in de CCZ tussen Hawaï en Mexico. En dan pas in de vroege jaren 2030 testen, maar nu al MoU’s en praatjes over energietransitie… typisch, eerst de marketing, dan de rekening.

Nou ja, “testen” op zee is altijd eerst een powerpoint en daarna blijken er jaren later ineens rare kale plekken, kapotte bodem en minder vis, en dan zegt zo’n bedrijf doodleuk dat het binnen de norm was, succes met bewijzen hoor. En japan of niet, als het misgaat zit je met internationale contracten en een schadefonds met kleine lettertjes, en wij mogen het weer uitzoeken, toch.

“Tests” op zee is altijd: eerst een persbericht met mooie woorden en daarna jaren gedoe met schadeclaims waar niemand zich verantwoordelijk voor voelt. En als het misgaat met kabels of visgronden is het ineens Japan dit, consortium dat, BV’tje failliet en wij mogen via een Europees potje de rommel opruimen, maakt mij niet uit hoe ze het noemen.

die “op 4000m kun je niks monitoren” is echt te kort door de bocht, je kunt prima redundante sensoren, AUV’s en onafhankelijke audits inzetten en data achteraf valideren op patronen, dat gebeurt offshore al jaren. realtime alles publiek gooien klinkt stoer maar dan geef je ook je hele operatie weg en krijg je vooral ruis en misinterpretatie; veel zinniger is harde vergunningseisen + forse boetes als metingen en bodembeelden niet kloppen.

Joa precies dit, eerst “testjes” met Japan en straks is ’t ineens een voldongen feit en mag de rest alleen nog ja-knikken bij de ISA… heb dat in de horeca ook gezien met die terrasregels: eerst tijdelijk gedoogd “om te proberen”, en voor je ’t weet zit de hele straat vol en krijg je de buurt tegen je omdat niemand het totaalplaatje nog snapt. En dan maar roepen dat ’t nodig is voor de transitie, terwijl we rustig aan ook minder kunnen verspillen en slimmer ontwerpen, maar nee hoor, liever een industriële stofzuiger op 4 km diepte want lekker buiten beeld, sjön makkelijk.

WakkerWilma doet alsof “recycling en minder verbruik” morgen de nikkelvraag oplost, maar dat is gewoon niet waar: zelfs met top-recycling heb je decennia lang extra primaire aanvoer nodig omdat het huidige batterijpark nog helemaal niet als schroot terugkomt en de vraag sneller groeit dan de retourstroom. En die “ISA is alleen maar consultants” is lekker cynisch, maar het concrete tegenargument is: zonder ISA-vergunningen en meetprogramma’s kun je dit spul niet eens verzekeren/financieren op commerciële schaal, dus die milieueisen zijn geen bijzaak maar een keiharde randvoorwaarde. Enerzijds is diepzeemijnbouw ecologisch spannend (dat stof en die verstoring zijn echt), anderzijds is “dan maar alles op land” óók geen morele uitweg: kobalt/nikkel uit Congo/Indonesië heeft nu al aantoonbare sociale en ecologische schade, alleen zien we dat wél en de oceaan niet. Het echte debat moet dus gaan over: welke schade accepteren we waar, en wie betaalt ‘m, in plaats van doen alsof minder consumeren ineens beleid wordt als DEME het laat.

Dat “slib komt uiteindelijk gewoon in de voedselketen” wordt altijd geroepen, maar op 4000 meter zit je niet in hetzelfde circuit als jouw tonijn, daar zit een hele waterkolom en stromingspatroon tussen. En recycling is leuk, maar even rekenen: je kunt geen batterij recyclen die nog niet bestaat, en die vraag explodeert nu al terwijl de ISA-regels nog niet eens af zijn. Als je alles blokkeert tot we perfecte recycling hebben, krijg je gewoon meer mijnen op land met kinderarbeid en kapotte rivieren, maar dan voel je je er moreel beter bij.

Feit is: die CCZ is geen lege zandbak, het is een ecosysteem waar je met zo’n collector in één klap kilometers bodem omploegt, en die sedimentpluimen gaan echt niet netjes binnen je “testvakje” blijven. In de spreekkamer zie ik genoeg mensen met long- en hartgedoe door fijnstof op land, dus dat idee dat extra troep in een kwetsbaar systeem vanzelf wel wegtrekt, daar geloof ik weinig van. Als je dit dan tóch doet, dan inderdaad keihard: open data, serieuze aansprakelijkheid/verzekering en stopknop bij schade, niet achteraf janken dat het “tegenviel”.

Sandra zit er precies bovenop: zonder offtake en prijsafspraken blijft “pilot” vooral een PowerPoint met staal eromheen. En zelfs mét contracten is het gewoon een klassiek legitimatie-script: eerst techniek verkopen, dan roepen “ISA-compliant”, en pas als laatste de echte vraag beantwoorden wie de schade draagt als het misgaat op 4000 meter diepte waar niemand kan ingrijpen. Enerzijds wil je minder Congo/Indonesië-ellende aan land, anderzijds schuif je het risico naar een plek waar toezicht per definitie dun is en waar herstel praktisch onmogelijk is; dat is die risicoverschuiving, risicoverschuiving. Dus ja: open data verplicht, dikke bond/verzekering vooraf, en vooral geen “oops” met publieke reddingsboeien achteraf omdat de businesscase toch tegenviel.

alsof het probleem alleen “wie bewaakt dat op 4000 meter” is??? het begint al bij: wie heeft DEME überhaupt toestemming gegeven om daar de zeebodem open te trekken voor wat metalen, en wie draait op voor de schade als het misgaat??!! En dan gaan we straks weer doen alsof het een technisch testje was en niemand verantwoordelijk is… en dan?? moet ik dat maar goed vinden??!!

Alsof de kustwacht daar ff met een duikbril gaat controleren ja, op 4000 meter zie je dus precies niks. Het wordt gewoon data, sensoren en onafhankelijke monitoring, maar zolang de ISA-regels nog half af zijn, is het risico vooral dat iedereen achteraf roept we wisten het niet toen de schade al gedaan is. En dat bal-toespelen bij incidenten, tja, welkom in de wereld van vlaggenstaatjes en verzekeraars…

ja joh, “tests” op 4000 meter diep, dat is net als even proefrijden met een bulldozer in de dierentuin: als het misgaat heet het ineens “leerervaring”. en die beloofde open data komt dan zeker in een pdf’je met 200 pagina’s witruimte en één grafiekje dat toevallig precies goed uitvalt, zeg maar.

Ach dat kabel-verhaal is vooral bangmakerij hoor, die transpacifics liggen netjes op kaart en met DP en exclusion zones kom je daar echt niet “per ongeluk” op, de echte discussie is waarom we daar beneden überhaupt gaan schrapen voor weer een batterijhype terwijl je op land zat spul kan recyclen

die kabel-paniek is ook wel een beetje groot gemaakt hoor: in de CCZ liggen heus kabels, maar kabelroutes zijn bekend en er zitten nu al zat schepen met DP en zware spul te werken zonder elke week “geopolitiek incident”. corridor-afspraken en survey’s doen ze sowieso al, en een schadebond klinkt stoer maar dat wordt gewoon een juristenfeest waar de kleine partijen op leegbloeden en de grote jongens het in de premie wegschrijven. het echte punt is: ISA-regels zijn nog niet eens af, dus roepen dat DEME straks maar even “hard” moet beloven is vooral forumtherapie.

Dat “we voldoen aan ISA-normen” klinkt leuk, maar die normen zijn juist nog niet af en de ISA heeft nog geen fatsoenlijk exploitatieregime met aansprakelijkheid en handhaving; dan is zo’n pilot vooral een manier om feiten op zee te creëren. En dat schade-/herstelpotje is precies wat je wil, want een sedimentpluim kun je niet terugdraaien: bij eerdere tests in de CCZ zag je sporen op de bodem nog na decennia, dus “tijdelijk proefje” is vaak wishful thinking. Als het echt om transitie gaat: waarom niet eerst keihard inzetten op recycling en batterijen met minder nikkel/kobalt (LFP groeit al jaren), voordat je op 4.000 meter een onbekend ecosysteem gaat omploegen??

In de praktijk mist Marian nog één ding: wie zet er überhaupt de rem erop als die pilot “goed genoeg” wordt verklaard door dezelfde partijen die er straks aan verdienen? leuk dat je een schadepotje wil, maar als je eerst niet keihard vastlegt waar en wanneer je stopt bij ecologische schade, dan is het gewoon een proefballonnetje richting commerciële winning.

“Voldoen aan ISA-normen” is echt zo’n geruststellend zinnetje — alsof een club met enorme industrie-lobby de diepzee gaat beschermen, oh ja want zelfregulering werkt altijd. heb ooit bij een kustproject gezien hoe “pilot” in de praktijk betekent: eerst troep maken, dan jaren procederen over wie betaalt, en intussen mag de natuur het uitzoeken. Als DEME zo zeker is: zet nu alvast een mega herstel- en compensatiefonds klaar en maak alle meetdata live openbaar, anders is dit gewoon extractivism met een groen sausje.

Helemaal dit, “testen” klinkt leuk maar als die knollen straks gewoon richting Japan/China gaan en wij met het gedoe op zee zitten schiet je er niks mee op. Heb op werk ooit een contract gezien bij een leverancier waar alles mooi “duurzaam” heette, maar de afname en prijs waren ineens variabel en weg voordeel, dus zonder keiharde afspraken is het zo weer dezelfde truc.

Dus DEME gaat “testen” met Japan op de zeebodem en wij moeten maar aannemen dat dat wel netjes gaat?? Wie heeft dit ooit democratisch goedgekeurd, wie controleert wat er kapot gaat daar beneden en wie draait op voor de schade als het misgaat?? En dan straks roepen dat het voor de groene transitie is terwijl een paar bedrijven de winst pakken en de rest met troebele zeeën en lege beloftes blijft zitten... en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

Eerlijk punt over verdeling en landen die nu leunen op landmijnbouw, maar “diepzee = automatisch eerlijker” is ook een illusie: zonder keiharde ISA-regels (transparantie, benefit-sharing, aansprakelijkheid) wordt het net zo goed een clubje licentiehouders dat de buit pakt. En qua klimaatverhaal: die knikkels zijn niet magisch nodig, batterijen schuiven nu al richting minder/geen kobalt en meer recycling; de vraag is dus of je een ecosysteem op 4.000 meter wil slopen voor een piek in grondstoffenstress. Laat DEME dan niet alleen z’n eigen MEI betalen maar verplicht open data, onafhankelijke metingen en een stopknop als de sedimentpluim verder gaat dan voorspeld, anders is “we voldoen aan normen” gewoon marketing, toch?

Feit is: op 4000 meter diepte kun je schade niet even terugdraaien, en die stofpluimen gaan echt verder dan dat ene licentieblok, dus zo’n MEI moet onafhankelijk zijn en met harde stopknoppen als drempels overschreden worden. En LunaMoon heeft een punt, als je dit doet moet je meteen regelen wie profiteert en wie de rekening krijgt, anders krijg je dezelfde mijnbouwellende maar dan onder water. Als huisarts zie ik hoe snel dit soort grote industrie-dingen uiteindelijk bij mensen landt als stress, conflict en gezondheidsproblemen, dus doe het dan tenminste volwassen en transparant.