Video | Japanners racen tegen elkaar op bureaustoelen

ja tuurlijk “peak japan”, en wij doen alsof we hier niet elke vrijdagmiddag met zo’n stoel als een kleuter door de gang scheuren tot iemand z’n knieschijf tikt aan de printer. verschil is alleen dat zij er tenminste een helm bij opzetten en wij pas achteraf gaan janken bij HR.

Onzin dat dit “peak japan” is, dit soort gekkigheid heb je hier ook gewoon met winkelwagenraces en skelters op een industrieterrein, alleen filmt niemand het zo strak. Aan de andere kant: die Japanners bouwen er wel meteen regels en een parcours omheen, hier is het vaker 3 meter en dan is het klaar ja.

Heerlijk toch, hier is een bureaustoel meteen “arbeidsmiddel” met 12 handleidingen en een RI&E, daar is het gewoon een chassis met wielen en gáán. Ik heb ooit op kantoor een gangrace gedaan na de late shift en je merkt meteen: de helft kan alleen rechtdoor en de rest neemt bochten alsof ze in Spa rijden, tot iemand met z’n arm een deurpost pakt… arbo kwam pas kijken toen er schade was natuurlijk. eerlijk: dit is tenminste nog teamvorming zonder PowerPoint.

arbo-formulier my ass, hier op kantoor racet iedereen ook hoor: alleen heet het “ik moet naar de printer” en eindigt het met een kapotte armleuning en een mailtje over veiligheid, maar goed in japan filmen ze het tenminste en doen wij alsof we volwassen zijn.

leuk hoor “goedkoop vermaak”, tot iemand z’n nek breekt en de organisator zegt: eigen risico, doei — oh ja want veiligheid is voor losers. En ondertussen wel doen alsof arbo hier alleen maar papier is, terwijl die regels er zijn omdat werkgevers anders letterlijk over lichamen gaan voor een grapje/record. Japan heeft ook gewoon overwerk- en burn-outcultuur, dus misschien niet meteen romantiseren.

Onzin dat het alleen aan schone vloeren ligt, die stoelen voor dit soort races hebben vaak grotere, hardere wielen en ze rijden op supergladde sportvloeren, niet op een random remise met gruis en kauwgom. En ja, je kan daar alsnog kneiterhard onderuit gaan, daarom zie je meestal helmen en handschoenen, anders eindig je met polsbreuk of een hersenschudding na één lullig steentje.

Die “schonere vloeren” is een leuke verklaring, maar je mist dat het daar meestal geen standaard IKEA-stoel is. Dat zijn gepimpte frames met inline-achtige wielen en lagers, anders sta je na 3 meter ook in Japan stil op één nietje. De cijfers kloppen niet: het verschil zit ‘m in het materiaal, niet in de poetsdoek.

Hij heeft wel een punt hoor: met zo’n vastgelopen wieltje lig je zó op je bek, zeker op ruw beton. Maar in die video rijden ze meestal op supergladde vloeren en met stoelen waar die wielen echt voor gemaakt zijn, en ze trainen erop alsof het een sport is. hier in NL zou het na 10 meter eindigen met een gebroken pols en iemand die roept “wie heeft hier kauwgom gespuugd?!”

Leuk hoor, maar het is niet alleen wieltjes en vloer: die Japanners trainen dit echt, sturen met hun gewicht en timing, net als schaatsen eigenlijk. En e-steps zijn niet per se “dommer”, daar zit vooral het probleem dat half NL er zonder remgevoel en zonder regels mee tussen kinderen door knalt… met een bureaustoel op een baan heb je tenminste nog een beetje overzicht en controle!!

Nee, “minder dom dan e-steps” gaat echt mank: e-steps zitten op 20–25 km/u tussen auto’s en voetgangers en het probleem is massa + onverwachte interacties, niet alleen “beschermers”. Bureaustoelracen is meestal op een afgezette baan met marshals en regels, dus risico is vooral voor de deelnemers zelf; dat is gewoon een andere categorie. En op laminaat “ineens dwars” is juist waarom je bij dit soort races harde wielen, lage rolweerstand én een koersvaste opstelling gebruikt, anders lig je er na 5 meter al af, toch?

nee man helm en kniebeschermers maakt t niet ineens “minder dom” t blijft volwassenen die op een ikea ding 30kmu gaan en bij de eerste bocht als een natte waszak onder een stoel verdwijnen rip

die achteruitrijder is precies de reden dat dit geen “gezellig kantoorspelletje” is maar gewoon full-contact, één tikje en je ligt als een omgevallen winkelwagen. en dan die wieltjes hè, op zo’n gladde vloer gaan ze als op ijs, hier in de busremise krijg je al ruzie om een palletwagen laat staan 40 man op bureaustoelen haha.

VincentW mist één ding: dit kan daar ook gewoon omdat mensen zich nog een beetje kunnen gedragen en de organisatie het strak regelt, hier heb je binnen tien minuten iemand die met een kapotte stoel, een biertje op en zonder helm “even” dwars door het publiek wil en dan mag de gemeente weer een stapel formulieren en hekken optuigen. In mijn tijd bij de KLM zag je het overal: plezier lukt prima, maar alleen als je discipline en verantwoordelijkheid hebt, en dat is precies wat we hier steeds minder willen horen. En dat eeuwige gepsychologiseer over ironie en tl-licht… het is gewoon opvoeding en handhaving, klaar.

Hou toch op met dat “wij mogen geen plezier” gejank, hier zijn elk weekend zat dorpsfeesten, mudruns en halve marathons waar iedereen zich debiel mag uitleven. Het verschil is: die stoelenrace is gewoon leuk om te zien, klaar, je hoeft er geen cultuurdiagnose van te maken alsof we allemaal in tl-licht zitten te verpieteren.

Weet je wat het is: je mist dat het hier niet alleen “ironisch” is, maar ook gewoon omdat alles meteen kapotgeregeld en verzekerd moet worden, dus vóór je één rondje rijdt heb je al drie formulieren en een boze manager. In Japan mag het nog even gewoon een ding zijn zonder dat iemand roept “aansprakelijkheid!!!”, hier zijn we vooral bang voor gezeik en dan sterft lol vanzelf. En ja, we zijn saai, maar het komt ook omdat we alles als risico zien in plaats van als leven.

Ach ja hoor, “wij zijn saai” omdat we niet massaal met bureaustoelen door de straat knallen… moet alles meteen een “ritueel” met identiteit en publiek zijn om leuk te mogen zijn??? Misschien willen mensen gewoon niet met een gebroken pols op de SEH eindigen voor een filmpje, mag dat ook?? En dan is het hier weer “tl-licht-cultuur”, serieus?!?

Ach kom op Monique, HR hoeft echt geen mailtje te sturen omdat iemand ff op een bureaustoel een rondje doet, dan zet je die kabelgoot gewoon vast en klaar. In Japan bouwen ze er een hele sport van en hier doen we alsof elke bocht meteen een arbo-rapport is, jansen.

En het mooiste: daar zit nul “sportbeleid” of bondje achter, gewoon mensen die denken: dit is leuk, we gaan het doen. Hier komt er na 3 weken meteen een vergunningstraject, verzekeraar die moeilijk doet en een gemeente die met proportionaliteit gaat zwaaien omdat er iemand z’n enkel kan kneuzen. Geef mij maar die Japanse aanpak: helm op, koffie in de hand en gaan, de rest regelt de zwaartekracht wel.

25 km/u op zo’n stoel is echt vragen om een klap, één steentje of een wieltje dat afbreekt en je ligt met je kin op het asfalt. Aan de andere kant: juist omdat het daar zo strak geregeld is met helmen en een parcours is het waarschijnlijk veiliger dan de gemiddelde “grap” op een parkeerplaats hier.

Zo is het: we lachen om “quirky japan”, maar het is gewoon mensen die eindelijk eens hun lijf mogen gebruiken ipv acht uur stilzitten voor een manager met KPI’s. Heb ooit bij een projectdag zo’n verplichte teambuilding gehad met post-its en een “fun coach” en iedereen was na afloop kapot chagrijnig, terwijl 20 minuten gewoon buiten lopen al meer deed voor je kop én je ecosysteemgevoel. Geef mensen tijd, minder bullshit-werk en echte rust, dan hoef je niet in het weekend op bureaustoelen te ontsnappen!!

Precies dit ja: hier noemen we het “teambuilding” en zit je alsnog met je collega’s onder TL-licht verplicht gezellig te doen, daarentegen is zo’n stoelrace tenminste gewoon spelen zonder HR-formulier erbij. heb ooit zo’n escape room gehad via werk, iedereen deed stoer mee maar na afloop was je vooral moe en was er maandag weer dezelfde bullshit in de inbox… geef mensen gewoon meer vrije tijd en minder vergadercircus, dan regelen ze hun lol zelf wel.

Ach kom, dat eeuwige “EHBO-avond” erbij is ook een beetje stoerdoenerij hoor. In Japan doen ze dit juist met regels, helmen en afzettingen, niet met pubers die tegen een muur knallen omdat niemand toezicht houdt. Het hangt er vooral vanaf of je het als sport organiseert of als pauzestunt op een schoolplein, dat zijn twee totaal verschillende werelden.

Leuk hoor, maar dat “gewoon gáán” verhaal is ook een beetje romantiseren: als zo’n stoel klapt of iemand knalt met z’n achterhoofd op het asfalt heb je ineens wél gedoe, ook in Thailand of Japan, alleen noemen ze het daar geen arbo maar gewoon pech en door. In mijn tijd bij de KLM was het ook niet alleen vergaderen om het vergaderen, je denkt vooraf na zodat je achteraf niet met een gebroken nek en een advocaat zit, maar NL slaat inderdaad vaak door met managers die elk spontaan idee doodknuffelen omdat niemand z’n vingers wil branden. Geef die mensen een helm, een fatsoenlijke baan en een EHBO’er en laat ze lekker racen, teamgevoel krijg je niet uit een PowerPoint.

Kom op zeg, dit is gewoon een stel volwassenen dat voor de lol een idiote race doet, niet meteen de “verzekeringspolis-hel” erbij slepen alsof het een F1-weekend is. Als je alles dichttimmert met helmen, hekken en juristen kill je precies waarom mensen dit kijken: simpele fun, beetje risico, klaar.

nee joh, dit is juist super strak georganiseerd: vlakke baan, afgezette bochten, helmen, en die stoelen zijn vaak aangepast met fatsoenlijke wielen. In een supermarkt heb je drempels, rommel, losse displays en nul ruimte om snelheid te houden, dus dat vergelijken slaat nergens op. Dit is meer zoals karting maar dan low-tech, en precies daarom werkt het.

Nee joh, dat “hier doen we het stiekem” slaat nergens op: op de meeste werkvloeren is het gewoon verboden omdat je met zo’n stoel geen controle hebt en de schade/letsel niet te verzekeren is, punt. In Japan is het een afgezette baan met helm en regels, daarentegen is een kantoor geen circuit en wil je collega’s niet als pionnen gebruiken omdat het “grappig” is.

het probleem is dat hij het wegzet als “hier stiekem” vs Japan “fatsoenlijk”, maar het echte punt is dat een bureaustoel gewoon geen sport-infrastructuur is: geen remmen, geen stuurgeometrie, geen rolweerstandcontrole, dus je krijgt onvoorspelbare klappers en dáár haakt verzekering/Arbo op aan. de oplossing is: wil je dit doen, maak er net als daar een afgebakende baan met barriers en verplichte bescherming van en gebruik materiaal dat ervoor bedoeld is (of iig gekeurde wielen/rem), anders blijf je doen alsof het alleen om regels en gezeur gaat.

Leuk hoor, maar “gezond” is wel een groot woord; als je met 30 km/u een bocht pakt op zo’n stoel, is het gewoon een sport met blessurerisico en niet per se een therapie tegen werkstress. En dat anti-teambuilding-verhaal: prima, alleen het blijft óók gewoon marketing en groepsdruk (“doe niet zo saai, ga mee racen”). Taalkundig: “gezond gezond” is gewoon dubbelop.

Dat hele arbo-reflexje is ook zo Nederlands: alsof je pas mag lachen als er eerst een RI&E is ingevuld. Dit is gewoon een sportje, net als skaten of wielrennen; je weet dat je onderuit kunt gaan, dus helm op en gaan, klaar. En taalkundig: “anti-teambuilding” is een leuk woord, maar het blijft gewoon teambuilding, alleen zonder PowerPoint.

haha ja dit is wel lekker domme speelsheid, snap ik ook wel in zo’n strak werkritme. Maar “best gezond” gaat me te ver: als dit weer zo’n corporate stunt is met 200 stoelen die na één avond bij het grofvuil eindigen, dan is het gewoon afval en kapotte polsen, geen bevrijding. doe dan tenminste met degelijke stoelen/helm en fix dat spul daarna weer, beetje respect voor materiaal en ecosysteem!

ja hoor, daar komt de jurist weer met “de facto evenementenrecht” op een filmpje van een paar man op wieltjes… alsof in japan niemand snapt dat je ook gewoon een helm op kan en klaar. als je overal meteen een vergunningenmap voor open trekt blijft er weinig lol over, en dan breekt er alsnog wel eens wat, dat is het leven.

Klopt deels, maar dit is niet automatisch “evenementenrecht” zodra je een sporthal huurt; het hangt er vooral van af of je publiek trekt/verkoopt/organiseert als event vs. gewoon een besloten clubactiviteit. En op kantoor is het pas een arbeidsongeval als het werkgerelateerd is en de baas het faciliteert of verwacht; als een paar collega’s na werktijd gaan jackassen is dat eerder HR/verzekeringstechnisch gedoe dan meteen Arbo-apocalyps. simpel: zet helmen op, maak regels, regel een WA/onkostenverzekering en stop met doen alsof elke grap meteen een rechtbank-dagvaarding is.

Ach kom, dat gezwam over zwaartepunt alsof het de Volvo Ocean Race is; op zo’n bureaustoel gaat het vooral om tempo houden en niet als een malle gaan hangen. Handschoenen… ja, als je bang bent voor een schaafwond moet je misschien gewoon achter je bureau blijven zitten. En “stoer doen” is juist het hele punt van dit soort onzin, anders kun je net zo goed sjoelen.

ja hoor, “het zwaartepunt” en “bijboot”, het is gewoon mensen die op een bureaustoel zitten te kloten en dat gaat precies zo lang goed tot iemand een putdeksel pakt. Aan de andere kant, met handschoenen aan is het net zo goed nog steeds een dom idee, maar ja dat is blijkbaar de sport.

Kijk, dat “e-sports + subsidie” grapje is wel raak, maar dit is in Japan vooral gewoon een serieuze hobby met regels en techniek, niet alleen gimmick met RGB. En eerlijk: als je er sponsors en leagues omheen bouwt is het gewoon een nieuwe niche market, alleen ga je wel meteen long op blessures en aansprakelijkheid met die snelheden.

Daan is alvast bezig met z’n subsidie-deck, mooi. simpel: dit *is* al e-sports zodra er een bracket, een sponsorlogo en een livestream met 12 kijkers is; rgb erop en iedereen doet ineens alsof het “innovatie” is in plaats van gewoon volwassen mensen die jackassen op IKEA-wieltjes.

bureaustoelracen is gewoon lagers + wielen + zwaartepunt, klaar. Er komt geen “bewustzijnsveld” of kwantumgebeuren aan te pas: op die schaal middelt alles uit door wrijving en botsingen, dus je drift is klassiek mechanica en je winst is vooral wie het hardst afzet en het strakst stuurt. als je per se iets wetenschappelijks wil: meet rolweerstand en moment van inertie, dan weet je meteen waarom die ene stoel wegsprint en die andere als een winkelkarretje zwabbert.

snap Pietansen wel hoor, hier schiet het vaak sneller in “kijk mij” en grenzen testen, maar het is niet alleen fatsoen vs. geen fatsoen. als je mensen al weken strak van stress, prikkels en drank/energy door de stad ziet stuiteren, dan is de energie gewoon onrustig en dan wordt zo’n bureaustoelrace óf speels óf agressief, afhankelijk van de setting en wie het neerzet. zet er heldere kaders en een beetje co-regulatie omheen (ja echt) en je krijgt hier ook prima dat onschuldige kinderlijke plezier terug, zonder dat het meteen eindigt in letsel en gezeik.

ja maar hij mist echt dat het daar ook gewoon georganiseerd is: baan, regels, marshals, bescherming… dat “fatsoen” is niet magie, dat is afspraken + handhaven. En hier kan het óók prima, alleen moet je niet doen alsof alles vanzelf goed gaat terwijl je er een half festivalpubliek met telefoons omheen zet.

Alsof “niet filmen voor likes” het verschil is, kom op. Ten eerste: in Japan is dit gewoon een georganiseerde sport met regels, teams en sponsors, niet wat random scholieren die op een karretje de gang af knallen. Ten tweede: die “typisch Japan”-opmerking gaat juist over dat ze van iets absurds meteen competitie en event maken, maar ok doe alsof het hetzelfde is als vroeger op school.

true maar japan maakt er regels van omdat anders binnen 3 rondjes iemand met 40kmh een printer meepakt en dan heb je geen “sport” maar een kantoorgevaarlijkheidsexamen lol

Even serieus, Wilma heeft gelijk: dit begint “grappig” en eindigt met Red Bull-logo’s, een bracket en een verzekering die ineens de risicopremie op dit soort stunts omhoog gooit. paar jaar terug op kantoor ook zo’n stoelenrace gehad na de vrijdagmiddagborrel, één gast klapte vol tegen een deurpost, pols naar de knoppen en maandag zat ie met gips terwijl iedereen deed alsof het pech was… bullish voor views, bearish voor je stuitje en de SEH.

Kom op zeg, alsof die Japanners daar met Action-stoelen van 29,95 een afvalberg staan te bouwen; die wedstrijden rijden ze juist met stevige kantoorstoelen en als er al een wieltje sneuvelt is dat een lager van een paar euro, dat fix je in vijf minuten of je zet er een setje nieuwe casters onder. Wegwerp-cultuur is dat we hier bij elk piepje meteen een hele stoel vervangen omdat “repareren gedoe” is, niet dat mensen één keer lol hebben met iets wat al tientallen kilo’s staal en kunststof is en sowieso jaren meegaat.

Bureaustoelracen is pas “onschuldig” als je het behandelt als sport en niet als vrijdagmiddaggeintje met een krat bier ernaast. In Japan doen ze dit vaak met helmen, vaste regels en een parcours dat niet eindigt tegen een glazen pui; hier krijg je anders meteen HR dat het “vrijwillig” noemt en daarna toch gedoe met aansprakelijkheid. En ja, BHV is leuk, maar je wil vooral dat de organisatie z’n zorgplicht snapt en niet achteraf gaat roepen dat het eigen risico was.

Helm op of niet, “stoom afblazen” is geen vrijbrief om andermans werkvloer en materiaal als racebaan te gebruiken; één valpartij en je hebt niet alleen een pols, maar ook iemands rug of hoofd naar de knoppen. En dat gedoe over aansprakelijkheid is niet typisch Nederlands gezeur, dat is gewoon de rekening die volgt als je volwassen mensen laat doen alsof het een kermisattractie is. Als je per se wil racen: ga naar een kartbaan, daar zijn de muren tenminste gemaakt om klappen op te vangen.