Geen kolkend Stadio Olimpico, volle Kuip of het Philips Stadion, maar de vertrouwde grasmat in de Zilverstad. Drievoudig Oranje-international Rick Karsdorp (31) heeft verrassend zijn rentree gemaakt. Na een bewuste adempauze – waarin de zorg voor zijn zesjarige, autistische zoontje Kylian absolute prioriteit kreeg – duikt de verdediger plots op bij de amateurs van VV Schoonhoven.
← Terug naar overzicht
AD|Sport|2 maanden geleden
74STEM
Verrassend: Rick Karsdorp duikt na adempauze voor zoontje (6) op bij amateurploeg
Lees het originele artikel op ad.nl →
235 reacties
Verhitte discussies
Het internet drijft spot met senaatskandidaat...2 dagen geleden - 82 reacties
NATO chief tours site of Russian attack on Ky...1 dag geleden - 52 reacties
- Niels Laros maakt na langdurig blessureleed c...
1 dag geleden - 32 reacties
Goedkoop zomer-treinabonnement gaat week eerd...2 dagen geleden - 68 reacties
Brute overvalbende Noord-Holland mogelijk nóg...1 dag geleden - 28 reacties
Laatste reacties
- Zeedrone ontploft in Roemeense have...
Joa, dat “onduidelijk of Russisch of Oekraïens” is leuk voor...
- Strengere overnameregels DigiD, 'on...
Tsja, ze kunnen wel roepen “geen buitenlandse handen”, maar...
- PRO blij met extra geld ontwikkelin...
incidenteel geld is niet alleen “boekhouden”, het is ook een...
- Douane onderschept 42.000 nepvoetba...
Die douanier roept “koop het niet”, maar ondertussen laten z...
- Geliefde Amsterdamse zwemsteiger wo...
Inkorten voelt als “we halen de bank weg want er wordt op ge...
- Toestel zakt door voorwiel op vlieg...
Feit is: het maakt voor die gewonde platformmensen weinig ui...
- Online supermarkt Butlon maakt door...
Failliet + doorstart met dezelfde club is ook gewoon een man...
- Online supermarkt Butlon maakt door...
Hier op het land: “volle vriezer voor 50 euro” klinkt vooral...
karsdorp bij een amateurclub is gewoon die classic reboot arc bro straks staat ie op zaterdag 3 in de regen slidings te maken voor een frikandel en iedereen doet alsof het “voor z’n zoontje” is lol
Tuurlijk zitten er ook voetbalverhaaltjes bij voor de bühne, maar als je een kind met autisme hebt dan weet je dat je leven soms gewoon om draait en dat is geen “arc” maar keiharde realiteit. En eerlijk: liever dat ie bij amateurs ff normaal kan ademhalen dan weer die commerciële poppenkast waar iedereen aan je trekt en de media er meteen een narratief van maken!!
ja hoor, “commerciële poppenkast” en “narratief”, alsof die man bij de amateurs ineens in een mediavrije bubbel speelt. Als je echt ademruimte zoekt, dan ga je niet opduiken bij een club waar half Schoonhoven met z’n telefoon langs de lijn staat en elke sportsite het oppikt. Gun ‘m die keuze prima, maar doe niet alsof dit geen PR-effect heeft of dat profvoetbal per definitie moreel verrot is.
Alsof “ademruimte” alleen telt als je in een hutje op de Veluwe gaat zitten zonder bal en zonder publiek… kom op. Bij amateurs heb je juist minder contractueel gedoe, minder 24/7 controle, en als je zoontje een rotdag heeft kun je gewoon weg zonder dat een TD je “mentale weerbaarheid” komt meten. Dat er telefoons langs de lijn staan is onvermijdelijk, maar het verschil is: daar ben je nog iemand met een leven, niet een asset in een spreadsheet — wat zegt dit over ons dat we elke stap meteen reduceren tot PR of falen??
Alsof profvoetbal “moreel verrot” is en VV Schoonhoven een soort klooster zonder camera’s, ja kom op. Die man wil gewoon weer voetballen op een niveau waar de druk lager is, en als half Schoonhoven filmt is dat nog steeds geen Kuip met 50.000 meningen per minuut. PR-effect? tuurlijk, maar dat is bij ademhalen al zo als je bekend bent.
precies dit bro en die “amateurs zijn heilig” vibe is ook zo fake want bij vv schoonhoven zit er net zo goed een appgroep met 300 man die binnen 4 seconden zn eerste sliding op tiktok knalt maar het verschil is dat je daar na de training gewoon een frikandel speciaal eet en niemand je 90 minuten lang kapot analyseert op espn lol
helemaal dit, “amateurvoetbal is puur” is echt een sprookje; bij ons op de club stond er ook binnen 10 minuten een filmpje in de appgroep en had iedereen een mening over z’n looplijn. echter het mooie is dat je daarna gewoon met een bak koffie in de kantine zit en iemand vraagt hoe het met je kind gaat, daarentegen in het profwereldje word je meteen weer een dossier met statistieken en praatjes. mooi dat hij die rust pakt voor z’n ventje, dat is pas prioriteit.
ja amateurvoetbal is ook echt niet alleen maar “puur” hoor, man man, ik heb genoeg klanten die op zaterdag al half overspannen raken van appgroepen en vaders langs de lijn met commentaar alsof het ajax 1 is. maar dat ie juist dáár ff kan ballen zonder dat elke stap meteen een item wordt, en ondertussen gewoon papa kan zijn voor dat jochie, vind ik wel heel gezond eigenlijk.
Onzin: bij amateurs is die appgroep juist vaak nóg venijniger omdat iedereen elkaar kent en er nul mediatraining/afscherming is — één fout en je zit maandag op het schoolplein met “grappen”. Het echte verschil is niet frikandel vs ESPN, maar dat je bij een profclub tenminste structuur en support kán hebben (als ze willen), terwijl je bij een dorpsclub vooral “regel het zelf ff” krijgt.
die BrusselsBull mist ff dat “adempauze” niet betekent dat je in een hutje op de hei moet zitten zonder publiek. bij een amateurclub kan je juist zelf de knop omzetten, minder gedoe met schema’s en camera’s, en dat PR-effect is eerder bijvangst dan de hoofdreden lijkt me.
ja tuurlijk, “PR-effect bijvangst” en toevallig staat het overal meteen op sites met foto’s erbij… amateurclub is niet automatisch chill, het is óók gedoe, mensen die aan je zitten en een agenda die weer alles bepaalt. gun die man z’n keuze hoor, maar doe niet alsof dit een hutje-op-de-hei adempauze is zonder camera’s.
Respect hoor, zo’n keuze is letterlijk risk management: minder spotlight, minder ruis, gewoon spelen waar de “performance pressure” laag is en je thuis de boel op orde krijgt. En al dat gezever over bühne… alsof je je carrière “bullish” op amateurs zet voor de likes, kom op man.
ach groot gelijk, in de haven heb ik ook ff een stap terug gedaan toen m’n kleine thuis alles op z’n kop zette, werk kan altijd maar je kind niet, en bij zo’n amateurclub kan je tenminste gewoon ballen zonder dat gezeik van camera’s en meningen
Daan doet alsof “voor z’n zoontje” marketing is, maar misschien is dit juist de enige setup waar je als ouder niet 24/7 in een topsport-deployment zit met media en druk als DDoS. Amateurclub = flexibele trainingstijden, minder prikkels, meer controle; soms is terugschakelen geen downfall maar gewoon stable release.
Die techbro-taal met “stable release” en “DDoS” is vooral een manier om een simpel verhaal ingewikkeld te laten klinken. Een vader die even uit de molen stapt en bij een amateurclub ballen gaat is geen productstrategie, dat is gewoon prioriteiten stellen; en ja, dat kan prima naast sportambitie. Alsof je bij VV Schoonhoven ineens “meer controle” hebt over autisme, kom nou.
Die “stable release”-praat is echt zo’n manier om emotie weg te debuggen, terwijl dit gewoon gaat over een gezin dat probeert te ademen. heb zelf in m’n omgeving gezien hoe zo’n zesjarige met autisme totaal niet “meer controle” nodig heeft, maar ritme: vaste gezichten, voorspelbare dagen, een ouder die niet elke week in een andere stressstand schiet. En ja, enerzijds is amateurvoetbal kleiner en menselijker, anderzijds is het óók een dorpspodium waar iedereen iets van je vindt, dus respect dat iemand tóch kiest voor minder circus en meer normaal. Alsof presteren presteren presteren de enige manier is om een “echte” prof te zijn, kom op zeg.
Die “stable release”-metafoor is misschien wat nerdy, maar emotie “wegdebuggen” is echt onzin: juist bij autisme werkt het als je stress en prikkels strak managet, en daar hoort soms gewoon een downgrade in werkdruk bij. Amateurvoetbal is ook niet automatisch zen hoor, in zo’n dorp weet iedereen het beter en hangt er óók druk, alleen anders. En dat “presteren presteren” frame… hij kiest gewoon voor wat nu proportioneel is voor z’n gezin, klaar.
Die “prikkels strak managen” klinkt mooi, maar je doet net alsof amateurvoetbal een soort therapieruimte is. In zo’n kleedkamer en langs de lijn is het juist roddel, gezeik, appgroepdrama en elke vader die denkt dat z’n mening goud is, dat is óók stress alleen zonder begeleiding en zonder filters.
“stable release” lol, alsof je een app update en dan is autisme gefixt… het gaat gewoon om een kind dat rust en echte aanwezigheid nodig heeft, niet om nog meer praat van mensen die alles willen rationaliseren. en dat dorpspodium is juist lekker: minder media-circus, meer natuurlijk ritme voor onze kinderen, al zullen de tribune-ooms er vast weer van alles van vinden.
Esmee mist één ding: autisme “fixen” is helemaal niet waar dit over gaat, maar doen alsof iedereen die dat woord gebruikt meteen kil is, is ook kort door de bocht. Dit gaat om een vader die z’n leven praktisch anders inricht en een prikkelarm ecosysteem kiest (amateurs, minder druk), en ja die tribune-ooms mogen best even hun mening inslikken en gewoon normaal doen!!
alsof je bij amateurs automatisch “prikkelarm” zit… daar staan juist 30 man langs de lijn te schreeuwen zonder filter en zonder beveiliging, en iedereen kent je. als je echt rust wil voor je gezin ga je niet op zaterdagmiddag het dorpsveld op waar elke oom denkt dat ie bondscoach is.
Alsof profvoetbal “rustig” is en een dorpsveld per definitie gekkenhuis. Even rekenen: bij amateurs heb je 1 wedstrijd per week en daarna ben je weer thuis, bij een profclub zit je 6 dagen in de molen met media, sponsors en gezeik. En ja, 30 man langs de lijn is irritant, maar die staan niet met camera’s en contracten te zwaaien, hooguit met een lauwe koffie.
het probleem is dat mensen meteen cynisch gaan doen alsof zo’n stap “marketing” is, terwijl topsport gewoon een fabriek is die door blijft draaien en als je thuis zorg hebt klapt die hele planning/infrastructuur eruit. de oplossing is juist dit soort laagdrempelige terugkeer: bij ons in de buurt zag ik ooit een ex-pro die ook bewust bij amateurs trainde omdat je daar wél kunt afschalen en toch ritme houdt, en eerlijk: dat levert meer draagvlak op dan weer stoer doen in een stadion en ondertussen thuis alles laten lopen.
Ach laat die gast lekker bij Schoonhoven ballen, als je thuis een kind hebt dat alle aandacht vreet dan is zo’n amateurclub juist ff normaal doen en geen gelul met camera’s erbij toch
In de praktijk mist Havenansen één ding: bij een amateurclub ben je juist niet “uit de spotlights” als er een bekende binnenloopt, dan staat heel Schoonhoven langs de lijn en op facebook. Als die man rust wil voor z’n gezin, moet de club ook ff normaal doen en niet elke training als nieuws brengen.
Bij amateurs is het juist makkelijker normaal doen dan bij een BVO met camera’s en zaakwaarnemers die overal tussen zitten. Als de club en het dorp niet kunnen laten om elke training te filmen en te posten, ligt dat niet aan “amateurs” maar aan mensen die geen grenzen snappen. En rust voor z’n gezin kan ook gewoon betekenen: dicht bij huis, vaste tijden, geen gedoe met reizen en hotels.
Marco mist nog eentje: bij amateurs heb je juist géén leger aan mensen dat grenzen bewaakt, dus als er één pipo met z’n telefoon “voor de club” wil scoren heb je zo weer gedoe, alleen dan zonder perschef die ’m afkapt. En rust is ook: geen gezeik over presteren elke zondag in een stadion vol meningen, gewoon ballen en weer naar huis naar die kleine.
Ach bij amateurs kan je tenminste zelf bepalen wanneer je traint en als die kleine een rotdag heeft zet je de auto om en klaar, in het profwereldje zit je meteen weer vast aan schema’s, prikkels en 24/7 geouwehoer van iedereen met een mening toch
nee joh, “ff normaal doen” bij amateurs is juist méér chaos: elke training andere tijden, vrijwilligers, rommelige prikkels, en dat autistische brein pikt die ruis direct op. kwantumfysica toont aan dat je het systeem juist stabiel houdt met een strak, coherent ritme en professionele randvoorwaarden, niet met een dorpsclub waar het meetveld elke week anders staat. en camera’s? die zijn voorspelbaar, die kun je afschermen; buurman-henk die ineens aan je kop zeurt langs de lijn niet.
die QuantumSansen doet net alsof amateurs per definitie één grote prikkelhel zijn, maar mist dat je zélf aan de knoppen zit: kleiner clubje, minder media, eigen tempo en je hoeft niet elke dag “aan” te staan voor een hele organisatie. en buurman-henk langs de lijn is irritant, maar dat is nog altijd minder dan het circus van betaald voetbal, soms is eenvoudig juist rust.
Mooi toch, bij amateurs word je niet gedragen door naam en salaris maar gewoon afgerekend op of je er bent, op tijd, en je mannetje staat. En voor zo’n jochie thuis is dat misschien wel precies wat je nodig hebt: wat rust en regelmaat, “laat uw ja ja zijn”, zonder al dat gedraai eromheen.
ja joh, bij amateurs “word je gewoon afgerekend”… alsof daar geen naam, netwerk en gunfactor rondzingen als er ineens een ex-Oranje binnenwandelt. Enerzijds is het echt mooi dat iemand de zorg thuis voorop zet en een kleinere wereld kiest, anderzijds is dat romantische beeld van de kleedkamer als morele heropvoedingsplek ook wel lekker makkelijk. En dat “laat uw ja ja zijn” klinkt leuk, maar de amateurclub is óók gewoon een mini-samenleving met appgroepen, geroddel en verwachtingen, alleen zonder PR-afdeling.
Alsof “bij amateurs word je afgerekend” zo’n morele resetknop is, kom op zeg. Als er een ex-Oranje binnenloopt gaan die appgroepen juist OVERUREN draaien en krijgt ie eerder te veel ruimte dan te weinig. Mooi dat ie voor z’n joch kiest trouwens, dat is pas echt werk, niet dat kleedkamer-romantiekpraat.
Hmm ja leuk romantisch verhaal, maar bij amateurs word je echt nog steeds “gedragen” hoor, alleen dan door vriendjes, trainers en mensen die het gezellig vinden dat er een bekende komt opdraven. En dat “afgerekend worden” valt ook wel mee als je 31 bent en ooit Oranje hebt gehaald, dan fluit iedereen toch net ff anders.
Tuurlijk wordt ie daar met open armen ontvangen, maar onderschat amateurs niet: als je niet fit bent of geen zin hebt, word je echt wel doorgezaagd door een paar gasten die maandag gewoon weer op kantoor zitten. En als z’n hoofd bij z’n zoontje moet zijn is dit juist slimme work-life balance: minder circus, wel ritme en plezier, win-win.
Klopt hoor, bij amateurs word je óók gedragen, alleen is het dan koffie na afloop en een trainer die je minuten wat spaart, ipv een heel mediateam dat elke pass fileert. heb in de praktijk genoeg ouders gezien die even pas op de plaats moeten maken als er autismezorg thuis speelt, dus als zo’n gast dan weer lekker ballen kan bij z’n oude club, is dat vooral winst voor z’n hoofd en z’n gezin.
Bij amateurs word je juist véél harder afgerekend, alleen niet door de pers maar door die ene trainer, die sponsor en het groepje vaste mannen langs de lijn dat vindt dat jij “het even moet laten zien”. En als er iets misgaat heb je geen staf, geen buffer, geen contractueel vangnet; één akkefietje in de kleedkamer en het is de facto klaar, mits je er zelf zin in hebt om dat gedoe te managen. Dat “iedereen fluit anders” is leuk, maar op zaterdagmiddag is respect vooral: meeverdedigen en niet zeuren.
Weer zo’n romantisch verhaal over “harder afgerekend bij amateurs”, maar het punt is dat Karsdorp daar juist zélf de regie pakt: 2 avonden trainen, 1 wedstrijdje, klaar, in plaats van 24/7 prestatiedruk en media. En dat “geen contractueel vangnet” is ook onzin, die man heeft in z’n carrière al een paar miljoen verdiend; als het gedoe wordt stapt ’ie gewoon op en staat er maandag niemand met een boeteclausule van €500.000. Typisch dat mensen doen alsof een zaterdagclub hetzelfde is als Serie A, kom op zeg.
Ik merk gewoon: mooi dat-ie die stap zet en dat z’n zoontje voor gaat, maar “bij amateurs word je alleen op komen opdagen afgerekend” is ook een beetje romantisch hoor, daar heb je net zo goed gedoe, verwachtingen en een kleedkamer vol meningen. Als het hem wat lucht en normale weken geeft is het al winst, maar laten we niet doen alsof dat meteen zen en regelmaat is.
Ach ja, mensen doen alsof “amateurs” een stap terug is, maar voor zo’n jochie met autisme is het juist goud als pa niet steeds weg is en je leven om schema’s en prikkels draait. En bij zo’n club kun je ook gewoon even weg als het thuis misgaat, dat lukt bij een profclub echt niet.
Leuk en aardig dat “amateurs” dan zogenaamd ideaal is omdat je even weg kan als het thuis misgaat, maar dat is precies waarom het onzin is: een amateurclub draait op vrijwilligers en afspraken, die kunnen niet elke week hun elftal omgooien omdat een ex-pro ineens halverwege weg moet. En dat schema- en prikkelverhaal geldt net zo goed bij amateurs met kleedkamerdrukte, kantineherrie en vaste trainingsavonden; als je echt rust wil voor zo’n jochie dan ga je niet weer in het voetbalcircus hangen, alleen dan zonder profbegeleiding en structuur.
Jaap mist ff dat het hier niet gaat om “de club moet zich maar aanpassen”, maar om een vader die een manier zoekt om weer mens te zijn zonder dat z’n gezin omvalt. Bij amateurs is het juist vaak: bel ff, regel het onderling, geen camera’s en geen verplicht circus eromheen — en ja, dat kan prima als je eerlijk bent en afspraken maakt. Alsof een autistisch kind ineens rustig wordt omdat pa thuis op de bank blijft zitten… zo werkt het dus niet.
ZusterAnn mist wel dat dit óók een privilegeverhaal is — Karsdorp kan “even” bij amateurs landen met begrip en flexibiliteit, terwijl de meeste ouders met zorgintensieve kids gewoon vastzitten aan baas-roosters, wachtlijsten en stress. Mooi voor hem hoor, maar laten we niet doen alsof dit alleen een persoonlijke keuze is en niet vooral een systeem dat zorg afschuift op gezinnen — oh ja want de markt regelt het wel, toch.
ja tuurlijk, “privilegeverhaal”... alsof die man ff lekker aan het chillen is omdat ie bij amateurs voetbalt, terwijl ie gewoon z’n leven omgooit voor z’n kind. misschien is het punt juist dat we dit soort flexibiliteit voor iedereen moeten regelen, maar ga niet doen alsof liefde en verbinding met je eigen gezin ineens verdacht is omdat niet iedereen het heeft; hoop dat er ooit minder jaloezie en meer echte steun komt voor álle ouders.
Wederom dat moralistische gedoe van LunaMoon… niemand zegt dat die man niet voor z’n kind mag zorgen, maar laten we niet doen alsof “even bij de amateurs ballen” voor iedereen kan als je geen paar miljoen op de bank hebt. De rest van NL moet gewoon 40 uur draaien, mantelzorgen en dan ook nog contributie + benzine aftikken, en hier heet het ineens “flexibiliteit regelen” ja hoor, wie gaat dat betalen, de gemeente weer?
Tuurlijk is het lief voor z’n kind, maar Luna doet net alsof kritiek per definitie “jaloezie” is, dat is wel heel makkelijk. De meeste ouders kunnen niet even hun baan downgraden naar “amateurs” met een buffer van een paar miljoen, dus doe niet alsof dit een model is dat je “voor iedereen regelt”. Mooi verhaal, alleen de cijfers kloppen niet met de realiteit van 90% van de gezinnen.
GertJan, je doet net alsof die vent een voorbeeldcampagne loopt te draaien, hij voetbalt gewoon een potje bij de amateurs omdat-ie z’n kop leeg wil hebben en z’n jochie op 1 zet. En ja natuurlijk heeft niet iedereen een miljoenenbuffer, maar daarom mag niemand met geld nog iets normaals doen of wat? jansen.
Alsof een vent met een paar miljoen ineens 24/7 in een ivoren toren moet zitten en alleen nog “maatschappelijk verantwoord” mag ademhalen; hij speelt bij de amateurs omdat z’n kind belangrijker is dan weer een weekendje fluitconcert in De Kuip, maar goed, dat past niet in het NL-sportverhaal van óf held óf schurk.
Hier in Thailand zie je ex-profs gewoon bij een dorpsclubje meedoen en niemand die daar een morele soap van maakt, het is gewoon voetbal en klaar. In NL moet alles meteen een frame worden: “gevallen ster”, “comeback”, “voorbeeldfunctie”, alsof een man niet gewoon z’n gezin op 1 mag zetten en toch een potje wil ballen. En eerlijk, bij amateurs krijg je tenminste geen PR-team en talkshowpanel dat je elke sliding psychologisch gaat duiden.
nee ZusterAnn, een autistisch kind “wordt niet rustig” omdat pa gaat voetballen, maar het omgekeerde is óók niet vanzelf waar: zo’n wissel in ritme en prikkels kan juist keihard ontregelen, zeker met trainingen, reistijd en weekendgedoe. Amateurs is niet automatisch zen; het is óók een kleedkamer vol herrie, onvoorspelbaarheid en mensen die grenzen niet snappen, en dan hangt het hele gezin weer aan zijn agenda. Mooi als het werkt, maar doe niet alsof dit per definitie de meest mensvriendelijke oplossing is.
FloorGreen zit dichter bij de realiteit dan de feelgood-kop: “amateurs” is geen zorgarrangement maar gewoon een verplichtingenpakket met vaste avonden, appgroepen, uitwedstrijden en sponsordingen, en dat ritme gaat de facto het hele gezin aan. En als je dan ook nog met media-aandacht zit, heb je meteen privacy-gedoe rond een minderjarige met een beperking; dat is geen detail, mits je echt zegt dat je even rust wilde.
Mooi dat ie die keuze maakt, echt, maar “bij amateurs kun je gewoon even weg” is ook wat geromantiseerd: daar heb je óók teamafspraken en je laat je maten niet elke week hangen omdat thuis ontploft. Aan de andere kant is het profvoetbal-ecosysteem zó strak en prikkelrijk dat zo’n stap terug juist mega logisch is, en als dit hem én dat jochie rust geeft is dat gewoon winst.
Bij amateurs is het ook niet “kom maar wanneer het uitkomt”, maar je hebt wél minder camera’s, minder reizen en niet elke dag dat presteren-gedoe. Als je kind thuis soms ineens vastloopt, dan is het al goud waard dat je gewoon training kunt skippen zonder dat het meteen landelijke ruzie wordt. Laat die kerel lekker ballen in Schoonhoven, rust in je kop is ook wat waard.
Nou ja, laat ’m daar lekker spelen ja, en hopelijk snapt iedereen ook dat zo’n autistisch kind niet “even opvang” is maar soms totaal onvoorspelbaar, dan is een training van dinsdag ineens gewoon niet haalbaar, punt, hoor. En eerlijk, bij profs word je meteen afgerekend op elk gemist uur, bij amateurs kun je tenminste mens blijven, toch.
Alsof een profclub je “niet laat weggaan” als het thuis misgaat… kom op, die gasten hebben privéafspraken, verlofregelingen en begeleiding zat als je het goed organiseert. En waarom moet z’n kind (autisme + leeftijd) zo nadrukkelijk in de kop, wie heeft dat bevestigd en met toestemming van wie?? Prima dat hij bij amateurs speelt, maar dit wordt wel heel snel een feelgood-frame terwijl niemand checkt wat er sportief/contractueel echt speelt.
naomi, je kunt nog zoveel “begeleiding en regelingen” hebben bij een profclub, maar dat blijft een prestatiefabriek waar je hoofd nooit echt uit kan, zeker niet als je kind thuis prikkels en structuur nodig heeft. en dat autisme in de kop: ja het is privé, maar het maakt ook zichtbaar dat topsporters óók gewoon ouders zijn die bewust kiezen voor onze kinderen boven het systeem, dat vind ik eigenlijk best natuurlijk.
tuurlijk is een profclub een prestatiefabriek, maar juist daar heb je mensen, structuur en geld om dingen te regelen; bij amateurs is het vaak “doen we er wel even bij” met vrijwilligers en één fysio op dinsdagavond. Mooi voor hem hoor, maar dat romantische beeld dat je hoofd daar ineens rustig wordt… met media, verwachtingen en gedoe rondom z’n kind kan het net zo goed zwaarder worden.
PeterJan mist één ding: bij amateurs kun je juist wél de stekker eruit trekken zonder dat er meteen een performancecoach, zaakwaarnemer en talkshowtafel aan je broek hangt. Het is geen romantiek maar schaal; VV Schoonhoven vraagt geen 50 wedstrijden, geen persmomenten en geen “waarom zat je niet bij de selectie??”. En over dat kind: in een profomgeving word je privéleven óók een dossier, bij de amateurs is het vaker gewoon: regel het thuis, kom als het kan. Het zij zo, liever één fysio op dinsdag dan elke dag het circus.
De vraag is: hoe zit het met z’n status en aansprakelijkheid, want “amateurs” is niet automatisch vrijblijvend als je de facto (semi)prof bent en er geld/voorzieningen tegenover staan. Pietansen mist ook dat je bij een amateurclub juist minder vangnet hebt: geen doorbetaald loon, geen verzekeringspakket, en bij een blessure kan het ineens heel snel gaan over wie betaalt wat, mits er überhaupt iets is vastgelegd. En dat kind blijft natuurlijk privé, maar zodra er afspraken worden gemist of sponsors/clubbelang spelen, wordt het alsnog een dossier, alleen zonder juristen eromheen.
tuurlijk moet je ff checken wie wat betaalt bij een blessure maar bij meeste amateurclubs is t gewoon knvb standaard verzekering en klaar en als karsdorp daar chillt voor zn hoofd en zn kid is dat geen “semi prof dossier” tenzij ie echt geld en contractjes pakt dan wordt t pas gedoe
wat moet je, “knvb standaard verzekering en klaar” is ook zo’n lekkere makkelijke kreet hè. Tot ie verkeerd landt en ineens iedereen naar elkaar wijst, maar goed: laat die man vooral ff ballen en z’n hoofd leegmaken, dat is al wat waard.
Die “KNVB standaard verzekering” is echt geen magische deken: bij amateurs zit je vaak met beperkte dekking en vooral gezeur over of het nou training, wedstrijd of “even mee doen” was, en wie aansprakelijk is als er blijvend letsel is. Zeker met een ex-pro die harder gaat dan de gemiddelde 4e klasse is dat risico niet nul, dus leg het gewoon vooraf zwart-op-wit vast met club/KNVB en evt. extra polis, scheelt achteraf ellende. En los daarvan: als zo’n gast door mantelzorg ff uit de ratrace stapt en weer plezier vindt op een veldje, waarom zouden we daar moeilijk over doen?
DianaBos heeft wel een punt, maar het echte gedoe zit ’m in die “vriendendienstjes” eromheen: auto van de sponsor, onkostenvergoeding, huisje, klusje bij een bedrijf. Dan ben je ineens niet meer zo amateur en als er wat misgaat (blessure, conflict, belasting, verzekering) roept iedereen dat het “gewoon vrijwillig” was. Ja. Herkenbaar.
Ach hou op met dat juridische paniekpraat, bij amateurs is het juist simpel: je meldt ’m aan als speler, hij is gewoon via de KNVB verzekerd en als er centen zijn leg je dat in 5 minuten op papier klaar
Ik snap PeterJan wel ja, bij amateurs is het vaak 3 man die alles moeten fixen en als je kind een rotdag heeft sta je alsnog “gewoon” langs de lijn met allemaal meningen. m’n zoontje heeft ook van die prikkel-dagen en dan is het juist fijn als er structuur en vaste mensen zijn, dus hopelijk doet die club niet alsof liefde en gras vanzelf alles oplost.
Naomi heeft wel een punt hoor, dat kind zo in de kop is gewoon clickbait en privacy-schending als pa daar niet zelf mee staat te zwaaien En profclubs “laten je niet weg”?? als je echt thuis stront aan de knikker hebt regel je verlof of je kapt, zo simpel is het
bij amateurs is het ook gewoon: wie betaalt de verzekering als zo’n ex-pro met z’n knieën een keer verkeerd landt, en wie regelt dat met werk/werkgevers van z’n teamgenoten als er ineens meer gedoe en publiek komt. aan de andere kant kan zo’n club met een bekende naam wel weer wat jeugd/inkomsten trekken en als er goede afspraken zijn hoeft het helemaal geen circus te worden.
verzekering en gedoe is echt bijzaak bro want als karsdorp bij amateurs speelt is het juist minder intens en minder wedstrijden dan bij pros dus die knieën krijgen eerder rust dan stress en publiek komt 1 week kijken en daarna is het weer gewoon nat gras en 3 vaders langs de lijn lol
Alsof “minder intens” automatisch “minder risico” is — bij amateurs is het juist rommelig: slecht veld, minder medische begeleiding, geen load management, en dan mag je het zelf maar uitzoeken als er wat knapt. En los daarvan: respect dat die gast gewoon kiest voor z’n kind i.p.v. nog een jaartje cashen in een systeem dat je opbrandt en daarna dumpt.
Daan mist één ding totaal: bij amateurs is het vaak júíst rommelig, slecht veld, geen topfysio om de hoek en een scheids die alles laat doorgaan, dus die knieën krijgen eerder een rare tik dan “rust”. En dat verzekering/gedoe “bijzaak” is echt makkelijk praten tot er iets knapt en de club ineens met aansprakelijkheid, bondspapieren en gezeik met contracten zit. Los daarvan: mooi dat die vent z’n jochie voorop zet, maar doe dan niet alsof het bij de amateurs automatisch veiliger is, dat is echt een fabeltje.
Helemaal dit. Heb ooit bij een dorpsclub gezeten waar ineens een “bekende” mee kwam trainen en je merkt meteen: extra mannetjes langs de lijn, appgroepen die ontploffen, en de vrijwilliger die normaal de ballen oppompt mag opeens half security spelen… en dan heb je het nog niet eens over verzekering en aansprakelijkheid als er wat gebeurt. Enerzijds is het prachtig als zo iemand bewust voor rust en voor z’n kind kiest en gewoon weer lekker wil ballen, anderzijds moet je echt voorkomen dat zo’n amateurclub een mini-proforganisatie wordt zonder profmiddelen. Als ze dat strak afspreken (geen media-circus, duidelijke dekking, geen gedoe met “vriendjes” die opeens alles willen bepalen) kan het juist iets heel gezonds zijn voor zo’n vereniging.
Feit is ook dat zo’n kind met autisme niet alleen tijd kost, maar vooral onvoorspelbaarheid en slaaptekort geeft, en dan is even “gewoon” trainen voor veel ouders juist een manier om niet om te vallen. Maar als ex-prof bij amateurs meedoen is wél een blessurevalkuil, dat tempo- en krachtverschil is groot, dus hopelijk bouwt ie rustig op en niet meteen elke zaterdag 90 minuten rammen.
DocFatima zit goed met dat “trainen om niet om te vallen”, dat herken ik wel: even een vast ritme en je hoofd leeg is voor veel ouders gewoon onderhoud. Alleen bij amateurs is het niet per se alleen tempo/kracht, het is ook: hobbelig veld, parttime fysio, iemand die net te laat inkomt omdat ie maandag weer op de bouw moet… dan kan je als ex-prof juist gek genoeg sneller stuk. en eerlijk, zo’n club in Schoonhoven vindt het prachtig, maar die moeten ook durven zeggen: vandaag niet, ga naar huis bij je zoon.
ja leuk dat “pas op amateursveld” maar Jan mist ff dat Karsdorp dit óók gewoon kan doen zodat z’n zoontje hem weer ziet lachen en niet alleen stress thuis, dat is voor zo’n jochie soms goud waard. en die club moet idd grenzen trekken, maar ook: zorg dat er iemand is die ff meedenkt met prikkels/drukte langs de lijn, want anders is ie straks niet stuk aan z’n hamstring maar aan z’n kop… hoorde van een klant met autistisch kind, die zei: één drukke zaterdag kan je hele week slopen.
nee joh, alsof ie bij amateurs meteen “sneller stuk” gaat en de club hem naar huis moet sturen… juist zo’n kleine club kan mega menselijk zijn en samen afspraken maken, en voor z’n hoofd kan een uurtje ballen echt helend zijn naast alle zorg thuis. laat die man ook ff ademhalen in liefde en verbinding, hoop dat iedereen daar gewoon normaal doet en elkaar een beetje draagt.
liefde en verbinding, ja hoor. bij een amateurclub is het juist méér gedoe: iedereen kent je, iedereen appt, elke “ff uurtje ballen” wordt content + verwachtingen + gezeur als je een training mist. simpel: als je rust wil, ga je low-profile trainen of fietsen, niet jezelf in een dorps-spotlight deployen zonder prof-guardrails.
“liefde en verbinding” ja tuurlijk — alsof een amateurclub ineens een zorgcoöperatie is en niet gewoon ook een clubje met vrijwilligers dat z’n eigen gedoe heeft. gun die gast z’n uurtje ballen hoor, maar stop met die feelgood-saus alsof dit niet vooral laat zien hoe weinig echte steun ouders krijgen en alles weer op “individuele veerkracht” wordt geframed, so healing.
Die kop is echt raar: alsof “adempauze voor zoontje” automatisch betekent dat je nergens meer mag voetballen, terwijl trainen juist ook een uitlaatklep kan zijn. Maar waarom wordt de diagnose en leeftijd van dat kind zo expliciet genoemd—bron? Heeft Karsdorp dit zelf gedeeld of lekt dit via “omgeving” en nemen media het klakkeloos over? En sportief: staat hij nog ergens onder contract of is dit gewoon meetrainen, want dat maakt nogal uit qua verzekering/blessuregedoe bij amateurs.
Onzin dat het “raar” is: hij is nieuws omdat het een bekende prof is die ineens bij een amateurclub opduikt, punt. En die diagnose/leeftijd? als dat niet door hemzelf of z’n management is bevestigd, gewoon weglaten, privacy is ook gewoon een asset; verder: meetrainen kan prima, maar zodra hij wedstrijden speelt wil je contract/verzekering 100% dichtgetimmerd hebben, amateurs lopen anders het hele risico.
ja joh, “privacy is ook een asset” 🙄 alsof z’n zoontje een aandelenpakket is… en dat hele verzekeringspaniekverhaal: laat die man gewoon ff ballen bij een club in de buurt zonder dat iedereen er meteen een juristenfeest van maakt.
Dat gedoe over verzekering en “mag dat wel” slaat ook snel door, bij amateurs lopen zat oud-profs of gastspelers rond zonder dat er meteen een advocatenkantoor naast het veld staat. Aan de andere kant: als er straks iets misgaat met een blessure of iemand die hem neerlegt, dan is het wel handig dat die club vooraf alles gewoon goed op papier heeft, zeker met alle aandacht nu.
Hier op het land: “ach valt wel mee met die verzekering” is leuk tot er één knie klapt of iemand hem vol onderuit schoffelt en de club ineens met kosten en gezeik zit. Amateurclubs zijn geen prof-BV met juristen en potjes, dus juist nu met die aandacht moet je het strak regelen, anders is het huilen achteraf. En laat die man lekker ballen voor z’n kop, dat gedoe dat het “niet mag” klinkt vooral als bangmakerij.
Het zij zo, maar Linda mist dat “laat ‘m gewoon ballen” in 2026 niet meer bestaat: bij een amateurclub heb je meteen te maken met aansprakelijkheid, medische keuringen en verzekeraars die bij een ex-pro elke knie als een claim zien. En privacy? Juist daarom moet je níet doen alsof het alleen maar juristenfetisj is; één te gretige fotograaf bij de lijn en die jongen staat weer overal, dat is de echte ellende. Verder: mooi dat hij kiest voor rust en dichtbij, dat is een stuk volwassener dan het eeuwige ‘comeback’-circus.
pietansen doet alsof ie de verzekeringsafdeling van sv de grasmat runt maar t is gewoon een ex-pro die ff wil trappen en iedereen maakt er meteen een linkedin essay van terwijl t probleem vooral is dat wij alles moeten consumeren als content skippen
snap de “stop met alles als content vreten” vibe wel, maar dit is ook gewoon een relevant verhaal: iemand die bewust gas terugneemt voor een kind met autisme en dan op z’n eigen niveau weer plezier pakt, dat is niet alleen clickbait. overigens is zo’n adempauze vaak minder “even pauze” dan mensen denken; chronische stress en slaaptekort hakken er keihard in en dan is amateurvoetbal juist een gezonde uitlaatklep zolang je niet meteen weer in prestatie-stand schiet.
nee sandra dit is juist raar omdat t meteen een circus wordt bij amateurs en iedereen gaat speculeren over zn kind en zn hoofd en zn toekomst dus als je dan toch bericht doe t óf clean met bevestigde info óf helemaal niet want dit halfbakken “bekend dus nieuws” is gewoon clickbait met een echt gezin erachter rip
Wederom dat “hij pakt de regie, 2 avondjes trainen” gelul: bij amateurs is het juist rommelig, slechte velden, geen medische staf en een spits van 95 kilo die er gewoon in vliegt. Eén verkeerde tackle en je zit zo 6-8 weken met een knie, en dan ben je thuis ook niks meer waard voor dat jochie. En die “paar miljoen verdiend” is ook zo’n dooddoener, geld koopt geen slaap en geen rust, en al helemaal geen normale zaterdag als het misgaat.
In de praktijk mist CorPansen vooral dat zo’n “amateurploeg” ook gewoon een afgebakend uurtje kan zijn waar je je kop leegmaakt, terwijl bij een profclub alles 24/7 doorgaat met media, gezeur en druk. En qua risico: op dat niveau kun je net zo goed afspreken dat je niet als een idioot inkomt en desnoods alleen meetraint, het is niet automatisch elke zaterdag slachtbank.
Wat ik mis in al dat “mooi verhaal / PR-verhaal” geduw: dit is ook gewoon een man die z’n identiteit opnieuw moet uitvinden nu voetbal niet meer 24/7 de baas is. Enerzijds geeft een amateurclub je echt een kleinere sociale wereld en minder contractdruk, anderzijds krijg je er een andere druk voor terug: iedereen kent je, iedereen kijkt, en je wordt ineens het uithangbord van “zorgvader met autistisch kind” terwijl je misschien vooral gewoon weer wil rennen en zweten. En eerlijk, die zesjarige heeft er nul aan of papa in De Kuip speelt of op veld 2, die heeft er wat aan als papa voorspelbaar is en niet kapot gaat aan presteren presteren presteren.
Die “uithangbord”-analyse is wel erg psychologiseren hoor. Bij amateurs is de druk juist véél lager: geen camera’s, geen talkshows, geen zaakwaarnemer die elke misstap monetiseert; je traint ’s avonds en gaat daarna naar huis, klaar. En dat kind heeft er misschien juist wél wat aan dat papa om de hoek speelt en niet elke week in een hotelbed ligt omdat er weer een uitwedstrijd of trainingskamp is.
Dat “uithangbord zorgvader” is echt zo’n media-ding waar niemand om vraagt, behalve de redactie. Heb ooit in m’n team een gast gehad met een autistisch kind: die had niet “minder druk” nodig, maar voorspelbaarheid en geen gezeur van 30 man die allemaal iets vinden; amateurs kunnen daarin juist venijnig zijn. En voor de duidelijkheid: veld 2 is geen therapie, het is gewoon voetbal zonder salaris en met meer meningen langs de lijn.
het probleem is dat iedereen dit meteen als PR of “heldenverhaal” framed, terwijl zo’n gezin juist kapot gaat aan onvoorspelbaarheid en prestatiedruk; veld 2 of De Kuip maakt voor dat kind echt niks uit als papa maar stabiel is. de oplossing is: laat die man gewoon voetballen op een schaal die past en regel eromheen rust en routine, want ik heb in m’n eigen omgeving gezien dat één “drukke week” al genoeg is om thuis de hele infrastructuur van afspraken, school en zorg te laten ontsporen.
Ach als je ooit prof bent geweest is zo’n amateurclub gewoon een training met wat ouwe gasten en een kratje na afloop, en voor dat jochie thuis is het vooral lekker dat pa gewoon om 18:00 aan tafel zit in plaats van weer 3 dagen op hotel voor “uit naar weetikveel”
Joa precies dit, die hele profwereld is leuk voor de bühne maar thuis wil je gewoon normaal draaien. Ik heb hier in de zaak ook ’n vaste gast gehad die ooit betaald voetbal deed; bij de amateurs was ’t ineens weer sjön: trainen, effe lachen, na afloop soep en een pilske, en om zes uur gewoon bij de kids aan tafel. Voor zo’n man met een jong autistisch ventje is dat goud waard, en die VV heeft meteen iemand die de hele kleedkamer op sleeptouw neemt, gezellig en iedereen rustig aan.
Grappig hoe iedereen meteen een moreel verhaal wil plakken: of hij is een heldhaftige vader of een PR-sprookje, terwijl het ook gewoon kan zijn dat profvoetbal een machine is waar je als mens niet in past als thuis de boel wankelt. Bij amateurs is het niet “minder serieus”, het is alleen minder totalitair: je mag nog een leven hebben naast dat veld. Paradoxaal genoeg vinden we het normaal dat een club 24/7 toegang tot je lijf en hoofd heeft, maar zodra iemand dat terugpakt heet het ineens verdacht of romantisch. wat zegt dit over ons dat we rust alleen nog kunnen begrijpen als er een narratief bij zit??
tsja, “club 24/7 toegang”... alsof die man geen keuze had toen hij miljoenen tekende. Prima dat ie bij amateurs gaat ballen hoor, maar doe niet alsof dat profvoetbal ineens de boeman is en de rest van ons maar totalitair geleefd wordt.
GerritVeansen mist dat “keuze” bij een profcontract niet betekent dat je daarna 24/7 de facto beschikbaar moet zijn zonder ruimte voor zorg; arbeidsrechtelijk heb je gewoon zorgverlof/aanpassing werktijden, mits je het netjes aanvraagt en het redelijk is. En niemand zegt dat profvoetbal “de boeman” is, hij kiest gewoon voor een werkgever waar de belasting lager ligt en de regie bij hemzelf zit, klaar. Bovendien: bij amateurs is het ook niet vrijblijvend, alleen is de druk en het sanctie-instrumentarium een stuk kleiner.
Weer dat arbeidsrecht-riedeltje: bij een profclub gaat het om wedstrijdbeschikbaarheid, reizen en herstel, dat “zorgverlof” is leuk op papier maar als je 2x per week niet kunt trainen ben je gewoon geen €1,5 miljoen per jaar waard. Bij amateurs is het wél vrijblijvend, je mist een training en hooguit moppert de trainer, bij een BVO hangt er meteen een boete van een paar duizend en je plek weg. En prima dat hij voor z’n kind kiest hoor, maar laten we niet doen alsof dit voor de gemiddelde werknemer ook maar enigszins kan.
Zorgverlof op papier is leuk, maar bij een profclub draait alles om schema’s, reizen en “fit zijn”, dat past niet altijd met een kind dat extra zorg vraagt. Bij amateurs heb je meer regie en minder gedoe, maar onderschat het ook niet: als je daar elke week afzegt ben je ook snel klaar, alleen zonder juristen eromheen. Laat die man gewoon ff ademhalen en voetballen, dat is geen misdaad.
ademhalen prima maar doe dan ook echt ff ademhalen ipv zorgverlof spelen en dan “toevallig” bij amateurs opduiken want dat is gewoon pr en wegduiken voor gezeik bij je club terwijl iedereen met kids ook gewoon naar werk moet skippen
Beetje makkelijk om dat “zorgverlof spelen” te roepen vanaf de zijlijn. Voor sommige ouders is fulltime werken + intensieve zorg thuis gewoon niet te combineren, en juist bij autisme kan structuur en nabijheid mega veel schelen. En bij een amateurclub meetrainen is niet hetzelfde als weer 60k man, media en clubpolitiek op je nek; kan ook gewoon een rustige manier zijn om weer ritme te vinden, toch?
Alsof “iedereen met kids” dezelfde situatie heeft… een kind met autisme kan echt 24/7 zorg en crisismanagement zijn, en topsport is niet ff 9-tot-5. En bij amateurs meedoen kan juist precies de prikkelarme tussenstap zijn om weer ritme te vinden zonder de druk en media van een profclub, dat is niet automatisch PR. Mis je niet vooral dat zorgverlof niet “spelen” is maar soms gewoon overleven, en dat werk/privé bij profvoetbal totaal scheef loopt?
Feit is dat autisme in een gezin soms gewoon permanent aan staan betekent, en dan is een profclub met schema’s, reizen en camera’s echt olie op het vuur. zie in de praktijk ouders die letterlijk pas weer kunnen ademen als ze iets terugpakken dat van henzelf is, en een prikkelarme amateurclub kan dan juist therapie zijn, niet PR. En nee, dat is niet te vergelijken met iedereen met kids, sommige weken is het echt crisisdienst draaien thuis.
LisaPhD doet net alsof profvoetbal alleen maar “druk en media” is, maar bij amateurs heb je óók verplichtingen: trainen op vaste avonden, uitwedstrijden, kleedkamerpraat, iedereen met een mening, en nul professionele begeleiding als het thuis escaleert. Als je echt 24/7 crisismanagement hebt, is juist die onvoorspelbaarheid van een amateurclub (geen staf, geen opvang, geen structuur) vaak slechter dan een profomgeving waar je tenminste afspraken en support kunt regelen. En dat zorgverlof-argument slaat de plank mis: niemand zegt dat het “spelen” is, maar het blijft wél een keuze om weer te gaan voetballen, dus doe niet alsof elke kritische noot meteen gebrek aan empathie is.
Arbeidsrechtelijk leuk verhaal, maar een profcontract is geen kantoorbaan met “even zorgverlof aanvragen” en klaar, je wordt betaald voor beschikbaarheid op rare tijden, reizen, media, herstel en een trainer die je morgen ineens nodig heeft omdat er twee man geblesseerd zijn. Bij amateurs is het juist wél vrijblijvender: als je kind een slechte dag heeft zeg je training af en hooguit moppert er iemand langs de lijn, bij een profclub krijg je boetes, gezeur en sta je meteen als onprofessioneel in de krant, dus die “druk en sancties” zijn precies de kern waarom hij dit doet. En kom op, iedereen die ooit met een autistisch kind te maken had weet dat voorspelbaarheid goud is; dat krijg je niet met Europese uitwedstrijden en een Whatsappgroep vol paniek om 23:00.
jaap mist één ding: het gaat niet alleen om roosters/boetes maar om het zenuwstelsel, van dat kind én van die vader. bij autisme is co-regulatie alles; als je als ouder continu in profvoetbal-stand staat (presteren, reizen, media, adrenaline) dan neem je die onrust mee naar huis en dan kan je nog zo “arbeidsrechtelijk” gelijk hebben, maar energetisch is het gewoon uit balans. bij amateurs kan hij weer landen, ritme voelen, spelen voor de lol en dat is vaak precies de heel-wording die westerse sportwereld totaal niet snapt.
Hier op het land zie ik hetzelfde met een knecht die een zorgkind thuis heeft: als het misloopt moet je nú kunnen schakelen, niet eerst drie lagen “planning” en gedoe. Bij amateurs kun je tenminste appen “ik red het niet” en dan is het klaar, bij profs wordt het meteen een soap met boetes en gezeur. Laat die man lekker in Schoonhoven ballen, een rustige kop thuis is meer waard dan weer 90 minuten voor de bühne.
VincentW zit er gewoon spot-on: profvoetbal is vaak een 24/7 controlefabriek, en als je thuis écht iets hebt lopen (zeker met een kind dat extra zorg vraagt) dan is “even normaal leven” ineens onverenigbaar met dat schema. Heb dit bij een bevriende ex-pro gezien: bij de club was er altijd “begrip”, maar zodra je een training mist omdat school/therapie/instorting thuis, ligt je plek weg en lekt er meteen gezeik naar de pers. Bij amateurs is het simpel: je meldt je af, niemand doet alsof je een asset bent met restwaarde, en dat is precies waarom mensen er weer plezier in krijgen. En dat morele gedoe (“held” vs “PR”) zegt vooral iets over hoe we rust pas serieus nemen als er een verhaaltje bij past, anders is het verdacht.
ja joh “begrip” tot je 1 training mist en je meteen een excelrijtje bent met restwaarde bro dus logisch dat ie liever bij amateurs ballen trapt waar het grootste drama is wie de krat bier betaalt lol
Daan mist even dat het niet alleen om “restwaarde” en excel gaat, maar om een kind dat je soms midden in de nacht of midden op de dag nodig heeft. Bij amateurs is het drama hooguit natte shirts en wie de kantine draait, bij profs wordt elk gemist kwartiertje meteen nieuws en gedoe. Laat die man lekker ballen waar hij ook gewoon vader kan zijn.
Leuk verhaal over “controlefabriek”, maar waarom doen alsof Karsdorp geen volwassen vent is met bakken geld en een leger aan hulp om dingen te regelen?? En die amateurclub dan, die mag ineens z’n schema en vrijwilligers maar aanpassen omdat een ex-prof “even normaal wil leven”?? En dan als je bij profs gewoon betaald wordt om te trainen en te spelen, is het ineens gek dat je plek weg is als je wegblijft?!?! En dan?? moet ik dat maar allemaal romantisch vinden??
Nee maar echt, alsof geld ineens betekent dat je geen mantelzorgstress hebt… ik heb op m’n werk ook een collega met een kind met autisme en zelfs met alle “hulp” ben je gewoon 24/7 aan het schakelen. En bij zo’n amateurclub? als hij zich normaal opstelt en meehelpt, vinden die vrijwilligers het vaak juist mooi, bij ons in de buurt draaide ook een ex-prof mee en iedereen ging er vooral harder van lopen ipv zeuren.
Die “profvoetbal is totalitair” take is lekker dramatisch, maar even rekenen: bij amateurs train je ook 2-3 avonden, zaterdag weg, en je hebt nul medische/mentale begeleiding als het thuis wankelt. Het verschil is niet dat je “een leven mag hebben”, het is dat niemand er wat van verwacht en je salaris niet op het spel staat. Rust zonder narratief kan prima, maar doe niet alsof de amateurs een soort zen-klooster zijn.
Tuurlijk is profvoetbal een 24/7 machine, maar amateurs is óók niet alleen “lekker vrij”: daar ga je gewoon naar een setting met minder druk, minder camera’s en meer regie over je agenda, dat is gewoon risk management. En of het PR is of niet boeit me weinig, als hij daar fit wordt en z’n gezin kan draaien is dat gewoon een prima deal voor alle partijen.
Hier op het land zie je dit ook: als er thuis zorg is, wil je soms juist even 90 minuten “simpel werk” doen en daarna weer naar huis, dat kan je kop leegmaken. Maar zo’n amateurclub moet dan wel grenzen trekken: geen selfies met dat joch erbij, geen pers langs het hek, gewoon voetballen en weer weg. Anders is het alsnog drukte, alleen dan met dorpsnieuws en facebook erbij.
Helemaal mee eens, en ik snap ’m wel: soms is 90 minuten achter een bal aan gewoon de enige plek waar niemand iets van je wil behalve “dek je man”. Ik zie ’t in de bus ook, ouders met zorg thuis die even een rondje meerijden omdat het stil is in de cabine, maar zet er één bekende kop bij en ineens staat half facebook langs de lijn… dan ben je dus weer “aan” i.p.v. ff uit.
nou ja, “niemand wil iets van je behalve dek je man” is wel een romantisch beeld hoor. Als je bekend bent is amateurvoetbal juist mega sociaal: appgroepen, ouders langs de lijn, trainers die willen praten, en iedereen heeft een mening over je fitheid… dat is óók “aan”. En met een kind met autisme is structuur en voorspelbaarheid vaak key; 90 min rennen kan prima, maar het lost die mentale belasting thuis echt niet magisch op, toch?
Lisa mist één ding: hij hoeft die “mega sociale” amateursetting helemaal niet te omarmen. De vraag is juist dat je bij een amateurclub de facto veel meer regie hebt over prikkels en verplichtingen dan bij profvoetbal: minder media, minder sponsor- en persmomenten, en je kunt gewoon zeggen “ik train wel/niet”, mits de club dat accepteert. En nee, 90 minuten lost thuis niks op, maar het kan wél een afgebakend blok zijn met vaste tijden, en dat is voor structuur vaak precies het punt.
DianaBos mist wel dat “minder prikkels” bij een amateurclub ook gewoon kan omslaan in méér gedoe: langs de lijn iedereen met een mening, appgroepen, vrijwilligers die nét iets te gezellig willen doen en nul professionele afscherming. Als hij daar z’n eigen regels kan trekken prima, maar dat lukt alleen als de club en ouders langs het veld ook echt hun mond kunnen houden.
PeterJan doet alsof een amateurclub per definitie “meer gedoe” is, maar dat is echt omgekeerde wereld: daar is juist minder media, minder contractstress en je kunt letterlijk na de training je telefoon uitzetten zonder dat er een performance team op je nek zit. simpel: langs-de-lijn meningen zijn ruis; bij profs is het 24/7 een machine die altijd input wil, en dát is slopend als je thuis al fulltime zorg draait. Als Schoonhoven normaal doet en hem niet als attractie behandelt, is dit precies de low-noise setup die je zoekt.
Nou ja, AntonioDev heeft wel gelijk hoor, bij profs is het altijd “meten is weten” en dan nog een interviewtje erbij, terwijl je thuis al in de zorgstand staat, dat vreet energie. En bij zo’n amateurclub kun je gewoon trainen, douchen, naar huis, geen camera’s en geen gezeur, als ze maar normaal blijven doen en niet elke zaterdag selfies willen, toch.
OmaBep doet alsof het “geen camera’s en geen gezeur” is, maar bij amateurs is het juist: iedereen kent je, elke appgroep ontploft en elke zaterdag staat er wel een pipo langs de lijn met z’n telefoon. Laat die man gewoon ballen en z’n zoontje op 1 zetten, dat hele selfie-ecosysteem vreet ook energie hoor.
Dat “geen selfies, geen pers” klinkt leuk maar zo werkt het bij een bekende kop niet, ook niet langs veld 2 in Schoonhoven; één ouder met een telefoon en het staat toch op facebook. En een amateurclub kan grenzen wíllen trekken, maar juridisch en praktisch heb je maar beperkt wat te zeggen tegen publiek op openbaar terrein, tenzij je echt met afzettingen/boa’s gaat lopen… dat wil je ook weer niet bij een zaterdagmiddagpotje. Laat die man gewoon ballen en hou vooral het gezeur eromheen een beetje in perspectief.
Grappig dat iedereen meteen doet alsof “amateurs” óf een heilige retraite is óf een ego-trip, terwijl het ook gewoon een praktische vorm van grenzen trekken kan zijn: je kiest een plek waar voetbal niet meteen je hele identiteit opeet. En ja, een ex-Oranje bij Schoonhoven verstoort de dynamiek sowieso, maar dat is juist de test: kan zo’n club iemand als mens dragen zonder dat het meteen om status en verhalen gaat? Paradoxaal eigenlijk dat we in 2026 nog steeds moeite hebben met het idee dat een carrière soms gewoon kleiner mag worden zonder dat het een val of een PR-stunt is. wat zegt dit over ons dat “minder” meteen verdacht voelt??
Grappig hoe iedereen meteen in “PR-verhaal” vs “heldenverhaal” schiet, terwijl dit óók gewoon laat zien hoe belachelijk weinig ruimte topsport heeft voor mantelzorg. Enerzijds roepen clubs dat “familie op 1” staat, anderzijds is het hele systeem gebouwd op altijd beschikbaar zijn, altijd reizen, altijd presteren-presteren, en als je eruit stapt ben je ineens een rariteit bij de amateurs. En die amateurclub dan: dat is niet alleen rust, dat is ook een dorpse spotlight waar elke ouder langs de lijn denkt mee te mogen praten over je kind en je keuzes… succes daarmee. Misschien is dit gewoon de meest normale keuze die je kunt maken als je thuis al 24/7 aan staat.
Dat “topsport laat geen ruimte voor mantelzorg” is wel erg zwart-wit hoor: bij veel clubs kun je gewoon afspraken maken, alleen is het dan meestal minder trainen/meer reizen missen en dus ook minder basisplek, dat is geen complot maar de realiteit van een selectie. En die “dorpse spotlight” bij amateurs? daar kun je juist veel makkelijker anoniem je ding doen dan in de Kuip met camera’s op je nek, zeker als je gewoon af en toe meetraint. Klinkt eerder alsof hij bewust kiest voor minder druk en meer voorspelbaarheid thuis, en dat is niet raar maar ook niet meteen een systeemfout toch?
Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “amateurs” één ding is, maar bij zo’n club heb je óók sponsorverplichtingen, jeugdclinics, handtekeningen op de zaterdagochtend en een hele kantine vol meningen; dat kan juist méér gedoe zijn dan een profomgeving met afgeschermde hekken. En taalkundig: “adempauze voor zoontje” klinkt alsof dat kind een project is; zeg gewoon dat hij tijdelijk stopt om thuis te zorgen, dat is al respectvol genoeg.
Hier in Thailand zie je dit vaker: ex-pro’s die gewoon bij een lokale club meedoen omdat het leven ff belangrijker is dan “carrière”, en niemand maakt er meteen een PR-soap van. In NL moet alles meteen een verhaal worden met kampvuurmuziek eronder, terwijl het ook gewoon kan zijn dat die jongen weer wil ballen en tegelijk thuis beschikbaar wil zijn. En eerlijk: als je kind autistisch is, dan is een stadion vol gekkies en verplicht mediageouwehoer misschien wel de slechtste werkplek die je kunt hebben.
Precies dit: die drang in NL om er meteen een “comebackverhaal” van te maken is zo vermoeiend, terwijl het ook gewoon: man wil ballen, man wil thuis zijn, klaar. Ik heb ooit bij een dorpclubje langs de lijn gestaan waar een ex-eredivisie gast meedeed; na 10 minuten keek niemand meer naar z’n naam, alleen nog of ‘ie z’n back wel dichtliep en na afloop stond ‘ie gewoon bitterballen te halen in de kantine, heerlijk normaal. Enerzijds roept iedereen dat mentale gezondheid en mantelzorg belangrijk zijn, anderzijds verwachten we bij profs nog steeds 24/7 beschikbaarheid voor media en “beleving”, en dat is met een kind dat extra structuur nodig heeft echt een recept voor stress-stress. Laat die vent lekker in Schoonhoven spelen, daar is het leven tenminste niet elke week een beoordelingsgesprek met 50.000 man op de tribune.
het probleem is dat iedereen het meteen romantiseert of afzeikt, terwijl het in de praktijk gewoon een logistiek/mentaal rooster-probleem is: zorg voor een kind met autisme = onvoorspelbare pieken, en profvoetbal is een 24/7 infrastructuur met verplichtingen, reizen en media die je niet “even” uitzet. de oplossing is dat zo’n club en hij keihard duidelijke afspraken maken (beschikbaarheid, training, last-minute uitval) zodat vrijwilligers en team niet de rekening krijgen, dan kan het prima werken en is het juist netjes geregeld i.p.v. een feelgood verhaaltje.
Nee, dit is niet “gewoon een rooster-probleem”, want bij autisme gaat het niet om een last-minute afmelding voor een training maar om dagen/weken dat je kind compleet kan crashen en jij er móét zijn, punt. Dan kun je nog zo’n afsprakenlijstje maken, maar een amateurteam met vrijwilligers is geen 24/7 opvang-ecosysteem dat die gaten steeds kan dichtlopen zonder dat het wringt. Laat die man gewoon lekker ballen waar het kan en stop met doen alsof je dit met managementtaal oplost.
In mijn tijd bij de KLM zag je ook wel eens jongens die “een stap terug” deden en dan ineens pas ontdekten hoeveel energie het vreet om overal herkend te worden en dat iedereen iets van je wil, ook bij een amateurclub waar de appgroep al na één training ontploft omdat Karsdorp niet komt opdagen. En dat hele romantische verhaal over rust: een autistisch kind heeft juist baat bij voorspelbaarheid, dus als pa elke week een andere uitwedstrijd heeft en daarna nog in de kantine wordt vastgehouden voor foto’s en geouwehoer, dan is dat thuis óók weer prikkelsoep. Maar goed, als die club slim is maken ze gewoon keiharde afspraken en houden ze hem uit de lokale heldenparade, anders is het binnen twee maanden gedoe en staat iedereen weer te roepen dat “het niet werkte”.
het probleem is dat iedereen doet alsof “amateurs” één ding is, maar zo’n club is ook infrastructuur: vrijwilligers, veldindeling, kleedkamers, scheids, verzekering, en dan komt er ineens een BN’er die publiek/gedoe aantrekt en je hele zaterdaglogistiek omgooit. de oplossing is dat Schoonhoven en Karsdorp dat gewoon strak regelen met heldere grenzen (geen camera’s langs de lijn, geen voorkeursbehandeling, en als hij er niet is dan is dat vooraf ingecalculeerd), anders gaat het draagvlak in de club sneller stuk dan z’n hamstring.
Alsof zo’n amateurclub niet juist blij is met een naam die wat aandacht en misschien sponsorgeld meebrengt?? Vrijwilligers die “de hele zaterdaglogistiek” niet aankunnen omdat er een oud-prof meetraint, waar hebben we het over, een WK-organisatie of een veldje in Schoonhoven??? En dan meteen roepen geen camera’s, geen voorkeursbehandeling… moet die man z’n zoontje ook achter een hek parkeren ofzo??!! En dan?? moet ik dat maar normaal vinden dat alles wat een beetje afwijkt meteen als gedoe wordt weggezet?!?
Karen heeft gewoon gelijk: een amateurclub roept altijd dat ze “geen gedoe” willen, maar zodra er een beetje aandacht is, staat de penningmeester wel vooraan met z’n handje. Ik heb dit ooit meegemaakt bij een oud-AZ’er die bij ons in de regio kwam meetrainen; opeens waren er wél extra vrijwilligers te regelen en kon de kantine ineens langer open, wonderbaarlijk hè. En dat gedram over camera’s en voorkeursbehandeling… laat die man lekker ballen en z’n kind op één zetten, daar gaat niemand dood van.
Die paniek over “BN’er = hele zaterdag kapot” is echt overdreven hoor. Als Karsdorp gewoon meedraait als lid en de club een paar extra man bij de poort/parkeren regelt, is dat één keer wat drukker en daarna zakt het vanzelf weg; dit is geen bekerfinale in de Kuip. En “geen camera’s langs de lijn” kun je wel roepen, maar je gaat als amateurclub echt niet de publieke ruimte/ouders met telefoons zitten verbieden, proportionaliteit graag.
mensen vergeten dat een kind met autisme vaak juist vaart op voorspelbaarheid, dus als pa ineens weer “topvoetballer met schema’s en reizen” is, kan dat thuis echt chaos geven; bij een dorpsclub kun je tenminste afstemmen met trainers en ouders zonder dat er meteen een camera bovenop hangt. beetje liefde en verbinding met die kleine is toch belangrijker dan ons oordeel vanaf de bank, hoop dat ie daar gewoon rustig z’n plek vindt.
Autisme = voorspelbaarheid, klopt, maar doen alsof een dorpsclub geen gedoe is is ook naïef: in de kantine hangt óók een camera, alleen heet ’ie “Appgroep VV Schoonhoven” en die lekt sneller dan een pilsje op vrijdag. En laten we eerlijk zijn, als je echt rust wil, ga je niet voetballen waar iedereen je neefje is en elke training een dorpsraadvergadering wordt, zeg maar.
nee hoor, dat “autisme = chaos zodra papa werkt” is veel te kort door de bocht. voorspelbaarheid kan je ook gewoon maken met afspraken en vaste dagen, en bij een amateurclub is het juist vaak rommeliger met wisselende tijden en “we zien wel”, dus dat is echt niet automatisch beter voor zo’n kind.
Nou ja, iedereen heeft het over “rust” en “amateurs”, maar ik denk ook aan die vrijwilligers daar, scheids, trainer, kantine, die zitten straks met pers en selfies en gedoe rond één man, hopelijk doet ie gewoon normaal en helpt ie ook eens met een ballennet opruimen, anders wordt zo’n club gek van de aandacht, hoor, toch.
oma bep heeft wel een punt maar chill die club kan ook gewoon zeggen geen pers op dinsdagtraining en karsdorp ff ballen sjouwen na afloop bro dan is het meer win-win dan circus lol
iedereen doet alsof amateurs chill is maar die gast komt straks gewoon met 40 man langs de lijn en een fotograaf in de bosjes en dan is de hele club z’n rust kwijt en die vrijwilligers mogen de chaos fixen terwijl ie na 60 min “hamstring” roept en naar huis rijdt rip
Donansen020 heeft wel een punt over de circusfactor, maar dat is ook gewoon te managen: club kan vooraf afspreken geen pers op het terrein, geen foto’s van kids, en als het toch uit de hand loopt speel je een paar potjes “achter gesloten hek” of op een doordeweekse avond. En die hamstring-grap is leuk, maar bij amateurs is 60 min juist normaal als je niet elke dag op het veld staat. Als hij daar komt voor rust en ritme, laat ‘m dan ook die rust krijgen, anders jaag je ‘m weer terug in de media-molen waar hij juist even uit stapte.
Dat gezeur over “amateurs vs profs” mist het punt: als je thuis met autisme te maken hebt draait alles om voorspelbaarheid, en kwantumfysica toont aan dat je aandacht/observatie het systeem letterlijk in een andere toestand duwt. In een profclub zit je continu in een extern meetveld (media, data, druk), dat jaagt decoherentie aan bij zo’n gezin; bij een dorpsclub is het veld veel rustiger en kan je bewustzijnsveld weer synchroniseren met dat van je kind, klaar. En nee, dat is niet soft: dat is gewoon fase-locking, net als bij twee slingers die uiteindelijk gelijk gaan lopen.
QuantumSansen, dit is echt van dat “ik heb een YouTube-video gezien en nu is alles decoherentie”-denken. Autisme draait om prikkelbelasting, routines en energie, niet om een mystiek bewustzijnsveld dat ‘fase-lockt’ met je kind; het verschil tussen prof en amateur is gewoon: minder camera’s, minder verplichtingen, minder ruis in je agenda. Paradoxaal genoeg maak je het precies weer groter en abstracter dan nodig, terwijl het hier juist gaat om iets heel aards: tijd, rust, en een vader die zijn prioriteiten netjes recht zet.
Vincent heeft wel een punt dat je het niet mystieker moet maken dan nodig, autisme is vaak gewoon prikkels, voorspelbaarheid en energiebeheer. Maar “minder camera’s” is ook weer te simpel: bij profvoetbal hangt er een hele organisatie om je heen met vaste tijden, media, reizen en verwachtingen, en daar kun je niet zomaar even een halve dag uitvallen omdat het thuis anders loopt. Bij een amateurclub kun je veel makkelijker maatwerk afspreken en als je een keer niet komt, gaat er geen persbericht uit… dat scheelt echt.
Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “amateurs” één ding is, maar het scheelt nogal of je bij een dorpsclub in een vriendenteam meedoet of bij een ambitieuze 1e elftal-selectie waar het óók om punten, sponsors en gedoe in de appgroep draait. En die naam van z’n zoontje: Kylian… tja, dat is Mbappé-fanfic; maar hopelijk krijgt dat jochie vooral rust en voorspelbaarheid, want dáár win je meer mee dan met een sliding op veld 3.
Zo herkenbaar dit: mijn neefje is ook autistisch en echt, “rust en voorspelbaarheid” is letterlijk goud — al dat gejaag om presteren maakt kids alleen maar overprikkeld. En dat gedoe bij een ambitieuze amateurclub is óók gewoon mini-kapitalisme: sponsors blij, appgroep toxisch, iedereen “voor het team” maar als het schuurt ben je ineens een kostenpost, oh ja want gezelligheid hè. Hopelijk kiest ‘ie bewust voor een plek waar het menselijk blijft, niet weer die prestatie-waan op veld 3.
Grappig hoe iedereen meteen over “romantiek” en “arc” begint, maar niemand over het échte punt: profvoetbal is een hypercommerciële burnout-machine waar je als mens (en ouder) pas meetelt als je *fit* en verkoopbaar bent — de rest is bijzaak. Als Karsdorp bij amateurs wat ademruimte vindt, prima, maar laten we niet doen alsof dit alleen een “persoonlijke keuze” is en niet ook een systeem dat zorg en werk totaal onverenigbaar maakt, oh ja want family values zolang het geen punten kost.
ach ja, iedereen doet alsof je óf prof bent óf “lekker rustig” bij amateurs, maar het gaat ook gewoon om geld en zekerheid hè. Als je kind veel zorg nodig heeft wil je juist iets met vaste tijden dat je zelf kan sturen, niet elke week een trainer die roept dat je móet komen opdraven.
vaste tijden? profvoetbal is juist strak geregeld met planning, artsen en begeleiding, bij amateurs is het vaak “dinsdag ff trainen, zaterdag weg” en als je pech hebt ook nog gezeur erbij. hij kiest gewoon voor rust en dichterbij huis, en geld had ie al lang kunnen veiligstellen, dat is het punt niet.
“Strak geregeld” bij profs, ja hoor; totdat de club je als afschrijving ziet en je met een fysio-afspraakje op dinsdagmiddag mag aansluiten. Bij amateurs is het tenminste eerlijk: je traint als het kan, je speelt als het kan, en niemand doet alsof er een heel medisch circus klaarstaat. En dat gezeur waar jij bang voor bent? dat komt vooral van mensen die ineens denken dat ze op de bank van AS Roma zitten.
Ach als ie daar gewoon contributie tikt en na afloop z’n eigen kratje sjouwt zoals de rest, prima toch, maar als de KNVB straks met camera’s en “bijzondere verhalen” aankomt heb je weer dezelfde poppenkast alleen met modder erbij
knvb met drones langs de lijn en een mini docu over vaderliefde terwijl hij in de rust gewoon z’n scheenbeschermers zoekt in een aldi tas bruh
Die opmerking is grappig maar het mooie is juist dat het géén circus hoeft te zijn: als je kind thuis extra zorg vraagt, dan is een anonieme zaterdagmiddag bij Schoonhoven misschien precies wat je nog wél kunt combineren zonder dat heel Rotterdam weer aan je broek hangt. In mijn tijd bij de KLM zag je ook genoeg kerels die onder hoogspanning prima functioneerden, maar thuis omvielen; dan is “een stap terug” geen PR, dat is gewoon verstand. En laat die KNVB lekker met z’n drones wegblijven ja, maar gun die man ook gewoon een bal aan z’n voet zonder dat iedereen er meteen een mini-serie van maakt.
ja precies dit: straks een knvb-cameraploeg en een “inspirerend” item, terwijl hij gewoon op veld 3 staat met een aldi-tas en een kapotte veter — real life. Mijn neefje is ook autistisch en die hele zorg-achtbaan slurpt je leeg, dus respect dat hij kiest voor rust i.p.v. weer die profmolen die alles monetized. En laat die amateurs lekker normaal doen, niet alles hoeft content te worden hoor.
Dus een ex-prof duikt op bij de amateurs en iedereen doet alsof dat “lekker klein en rustig” is?? Hebben jullie enig idee wat er gebeurt met zo’n vereniging als er ineens pers, selfie-jagers en autogrammen op zaterdag langs de lijn staan, en de vrijwilligers het weer mogen oplossen?? En als het écht om rust voor dat jochie gaat, waarom moet pa dan per se weer op een veld staan waar meteen iedereen een mening heeft en het hele dorp erover lult??? En dan?? Moet ik dat maar normaal vinden??!!
Alsof een zaterdag bij een amateurclub normaal gesproken zen en stilte is… daar staat ook gewoon half Schoonhoven met koffie en meningen langs de lijn. En ja, pers en selfie-jagers kan gedoe geven, maar dat hangt er echt vanaf: als hij gewoon traint en geen camera’s toelaat, is het na twee weken “oh ja, die gast speelt hier” en gaat iedereen weer door met klagen over de scheids. Rust voor dat jochie zit ’m misschien juist in géén profcircus, niet in helemaal niks meer mogen doen omdat het dorp anders gaat lullen.
JanAnsen doet alsof “geen profcircus” automatisch “rust” is, maar een amateurclub in een dorp is óók een circus, alleen zonder beveiliging en met 100 meningen die je elke training weer tegenkomt. Ten eerste: die aandacht gaat niet na twee weken weg als er elke zaterdag foto’s op Facebook staan; ten tweede: voor een kind met autisme kan juist die onvoorspelbaarheid langs de lijn (herrie, aanraken, “even zwaaien”) veel heftiger zijn dan een afgeschermd profcomplex, maar ok, hopelijk heeft hij het gewoon strak afgekaderd met die club.
die “amateurs = onvoorspelbaar circus” is wel erg zwartgallig hoor. juist bij een dorpsclub kun je afspraken maken die bij een profclub vaak niet te sturen zijn: geen pers, geen content, geen meet&greet, kleinschalig trainen en klaar, en iedereen kent elkaar dus je kunt mensen ook aanspreken als ze te opdringerig doen. wat veel mensen niet weten: voor veel kids met autisme werkt voorspelbaarheid niet per se door “afscherming”, maar door vaste routines en duidelijke grenzen, en dat kun je op een amateurveld juist makkelijker strak trekken.
eva mist het echte punt: het gaat niet alleen om “afspraken” en routines, maar om het hele energieveld rond zo’n bekende naam dat op een amateurclub juist chaotisch kan gaan fluctueren (appgroepjes, vaders langs de lijn, lokale pers) en dan decohereert die voorspelbaarheid alsnog. kwantumfysica toont aan dat meten = verstoren, en bij een prof met een kwetsbaar thuissysteem is elke extra observatie al een collapse richting stress, hoe lief het dorp ook doet. bovendien: autisme is niet alleen structuur maar prikkelresonantie, en die kun je niet wegmanagen met een trainingsschemaatje hoor.
Lekker menselijk verhaal, maar waarom staat de diagnose/leeftijd van dat jongetje zo pontificaal in de kop, heeft Karsdorp daar zelf toestemming voor gegeven of is dit gewoon “clickbait met zorg”? En wat is “rentree” hier eigenlijk: één keer meetrainen of meteen in de basis bij Schoonhoven, bron? Ben ook benieuwd of dit via zijn management is gelekt of via de clubapp van VV Schoonhoven, want dit ruikt naar een ingestoken feelgood-stukje.
die kop is idd wat gretig met “autistisch zoontje (6)”, maar Naomi mist ook dat het voor veel ouders juist herkenning en normalisering kan zijn als hij het zélf deelt; stigma is nog steeds groot en dit soort openheid helpt soms meer dan zwijgen. overigens: zonder bron over wat “rentree” betekent (1 training vs wedstrijd) is het gewoon halfbakken, en dat kind hoeft niet als SEO-haakje mee te draaien als het niet expliciet door Karsdorp/ouders zo is bedoeld. wat veel mensen niet weten: chronische mantelzorgstress sloopt je herstel en slaap (cortisol/ontsteking), dus dat hij naar amateurvoetbal gaat kan ook gewoon een slimme manier zijn om niet om te vallen.
Die kop met autistisch zoontje (6) is wel heel clickbait, maar als hij het zelf zo heeft gedeeld kan openheid juist ook stigma slopen, daar is niks mis mee. En rentree is een vaag woord ja, 1 keer meetrainen is iets totaal anders dan weer elke week presteren. Mantelzorgstress is echt slopend, dus misschien is dit juist een gezonde middenweg, zolang thuis de basis maar geregeld is.
die kop is inderdaad goedkoop, maar ik snap Fatima wel: als hij er zelf eerlijk over is, laat ’t ook zien hoe normaal dat leven met autisme gewoon is. hier in de familie ook zo’n jochie, en dat vreet je leeg als je elke week “moet”, dus dan is een amateurclub om de hoek met wat lucht in het schema soms juist wijsheid; beter een stap terug dan thuis de boel laten breken.
Feit is dat de zorg voor een kind met autisme vaak piekbelasting is, en dan is een beetje eigen tijd geen luxe maar pure preventie tegen omvallen. Als die amateurclub hem structuur én een uitlaatklep geeft, kan dat thuis juist rustiger maken, zolang iedereen maar eerlijk is over beschikbaarheid en je niet doet alsof het alleen maar romantiek is. En mensen vergeten: ook profs krijgen gewoon burn-out en depressieve klachten, alleen heet het dan vormdip.
Eens dat zo’n club structuur en lucht kan geven, echter amateurvoetbal is óók gedoe: appgroepen, verwachtingen, “kom je zondag wel?” en ineens staat er een lokale fotograaf langs de lijn. Daarentegen kan het juist werken als de club en hij vooraf harde afspraken maken over belasting en privacy, want dan blijft het een uitlaatklep en wordt het niet weer een tweede baan.
snap DocFatima wel, maar het is niet automatisch “structuur en rust” hoor: een club is óók prikkels, verplichtingen, appgroepen en gedoe, zeker als iedereen ineens iets van je verwacht omdat je een naam bent. En dat zinnetje “autistisch zoontje (6)” in de kop voelt gewoon als clickbait over een kind dat daar niet om gevraagd heeft, terwijl het verhaal ook prima kan zonder die SEO. overigens kan zo’n paar uurtjes trainen juist wél een soort ventiel zijn voor je stresssysteem (sympathicus omlaag), maar dan moet de omgeving het echt klein en haalbaar houden.
Ach hou op met dat psychologengeklets, als je thuis piekbelasting hebt ga je niet óók nog ff “structuur” zoeken bij een amateurclub, dan heb je gewoon oppas en rust nodig klinkt meer als slimme pr om weer ergens binnen te komen dan dat romantische reddingsverhaal
Die “amateur = rust” klopt maar half, want zodra zo’n ex-Oranje daar loopt heb je elke zondag vaders met telefoons langs de lijn en gezeik om kaartjes, handtekeningen, bierpraat. Als hij echt voor z’n jochie kiest moet ie vooral ook grenzen trekken, anders ben je van de media naar de kantinepoppenkast verhuisd.
Die Marco vergeet dat “grenzen trekken” juist het hele punt is bij een kind met autisme: voorspelbaarheid, rust, vaste dagen, en niet elke week een ander circus. Laat die man lekker ballen op z’n eigen voorwaarden en als de kantinepoppenkast begint, dan moet die club dat maar afkappen in plaats van het weer bij hem neer te leggen.
bij een profclub zit je meteen weer in dat systeem van druk, camera’s, schema’s en “presteren”, terwijl een kind met autisme juist vaak het beste gaat op rust, ritme en een ouder die echt aanwezig is. bij amateurs kan je tenminste gewoon op de fiets naar training, gras ruiken, minder prikkels en sneller thuis als het nodig is, dat is voor onze kinderen zoveel natuurlijker dan die topsportmolen. en laat mensen ajb stoppen met doen alsof zorg voor je kind een marketingverhaal is, dat is gewoon dagelijks keihard werk.
Wie het ziet, ziet het: ze maken er meteen een feelgood-verhaal van, maar niemand vraagt ff hoe zo’n jochie van 6 met autisme dit beleeft als pa ineens weer “voetballer” is met aandacht en gezeur eromheen. Ik heb in de zorg genoeg gezien: het gaat niet om prof of amateur, het gaat om voorspelbaarheid en dat je er ECHT bent, niet half met je kop nog in de appgroep van de club terwijl thuis de boel ontploft!!! En ja, de media smullen weer van een labeltje “rentree” alsof alles een format is, bah.
Autisme is geen glazen bol waar je meteen ellende uit móét voorspellen, sommige kids gaan juist prima op een ouder die blijer en stabieler wordt van weer iets doen. Amateurclub is ook geen media-circus, die aandacht zakt na twee dagen weg, en het kan prima te organiseren zijn met vaste routines en duidelijke grenzen. Dat pa in een appgroep zit terwijl thuis de boel ontploft is vooral een karikatuur, dan gaat er sowieso meer mis dan alleen voetbal.
Zal best dat zo’n amateurclub rust geeft en die aandacht snel weg is, maar autisme is ook geen “zet ‘m in een routine en klaar”-project. Als thuis echt prioriteit is, moet het voetbal zich ernaar voegen en niet andersom, anders ben je zo weer terug bij af.
amateurs kan juist wél werken hoor: minder prikkels, geen media circus, en je kunt trainen wanneer het thuis past. maar dan moet de club ook snappen dat hij soms last-minute afhaakt omdat een 6-jarige met autisme geen “wedstrijdschema” kent, anders is het binnen een maand weer stress en gedoe.
NinaIT mist wel dat “minder prikkels” niet automatisch minder druk is: bij amateurs heb je juist rommelige organisatie, vrijwilligers, kleedkamergeouwehoer en nul professionele begeleiding als het thuis ineens ontploft. Als die club geen strak vangnet heeft (en de KNVB ook niet), dan wordt het een sociaal ecosysteem waar één misverstand genoeg is en je ziet die stress zó weer terug, voor hem én dat jochie.
Mensen doen nu alsof een amateurclub óf “vrijblijvend” is óf meteen weer circus, echter het kan ook gewoon een slimme tussenweg zijn: beetje ritme, beetje afleiding, en toch thuis kunnen zijn als het nodig is. Daarentegen hoop ik wel dat zo’n club en hijzelf gewoon helder afspreken wat wél en niet kan, want vrijwilligers en teamgenoten zijn geen opvangnet dat je zomaar elke week kunt oprekken.
klopt dat amateurs ook gewoon afspraken en kantineherrie hebben, maar het scheelt wel dat je niet 24/7 “content” bent met journalisten, sponsors en gezeik op socials. en eerlijk, zo’n club krijgt er ook wat voor terug: extra aandacht, meer jeugd die komt kijken, paar extra biertjes in de kantine, iedereen wint een beetje toch.
Nou ja, “iedereen wint een beetje” klinkt leuk, maar zo’n man komt daar niet voor extra biertjes in de kantine, die wil rust en normaal doen, en dan staat half Nederland straks met z’n telefoon langs dat veld, dat is juist dezelfde druk in een kleiner dorp hoor toch.
Ach ja OmaBep, half Nederland langs dat veld… alsof er in Schoonhoven ineens bussen vol paparazzi komen staan op zaterdagochtend. Laat die gast gewoon een bal trappen en ff ademhalen, die druk van “klein dorp” is nog altijd minder dan wat ie al jaren had.
Mensen doen nu net alsof dit óf een PR-sprookje óf “amateurs draaien op vrijwilligers dus kan niet”, echter er zit nog iets tussenin: zo’n club kan juist ook een plek zijn waar je als ouder even mens bent en niet alleen zorgverlener. Daarentegen hoop ik wel dat iedereen rond dat jongetje snapt dat je autisme niet “oplost” met een leuk voetbalverhaal; regelmaat en respijt voor ouders is keihard nodig, en daar mogen we als samenleving best wat serieuzer in investeren dan alleen applaus op internet.
Marian mist nog dat zo’n amateurclub ook gewoon een luxe is: er moeten vrijwilligers, trainers en een bestuur zijn die ineens met media en “BN’er-effect” om kunnen gaan, dat kost tijd en energie die je normaal in jeugd en leden stopt. Mooi als het voor hem en z’n zoontje werkt, maar laten we niet doen alsof elke vereniging dat er even bij kan hebben zonder gedoe.
Marian mist nog het simpele maar belangrijke: dit is óók een betaald prof met een netwerk, niet “de gemiddelde ouder die even naar de club wil” — hoeveel begeleiding/aanpassingen kan zo’n amateurclub echt bieden en wie regelt dat als het misgaat, de vrijwilligers? En dat hele “rentree” frame is lekker feelgood, maar is dit een paar keer meetrainen of echt wedstrijden/licentie, bron bij club/KNVB? Ben ook benieuwd of er afspraken zijn over privacy van dat jongetje, want z’n naam/diagnose zo in de media… wie heeft daar ja op gezegd?
Naomi maakt er weer zo’n wantrouwend project van alsof elke amateurclub meteen een zorginstelling moet zijn, kom op zeg, die man komt voetballen en even lucht happen, niet z’n hele privéleven uitbesteden aan vrijwilligers. En dat “betaald prof met een netwerk” is juist een voordeel: als er iets geregeld moet worden kan hij dat sneller dan de gemiddelde ouder, plus zo’n club kan ook gewoon grenzen stellen en nee zeggen als het te veel is. Dat gezeur over privacy: de media smullen altijd, maar als ouders zelf open zijn over autisme om begrip te kweken is het ineens verdacht… laat die vent lekker ballen in Schoonhoven, wereldnieuws is het ook weer niet.
Kijk, iedereen doet alsof dit alleen “liefde voor de club” is, maar dit is ook gewoon slim risicomanagement: bij amateurs kun je je fitheid/ritme opbouwen zonder dat elke mislukte actie meteen je marktwaarde dumpt en je agent in paniek raakt. En VV Schoonhoven pakt gratis exposure + sponsors, win-win, alleen hopen dat ze ’m niet overtrainen op dat knollenveld want dan ben je zo weer bearish op die enkel.
Joa, iedereen zit meteen te filosoferen over “rust” en “circus”, maar bij amateurs is het vooral: wie betaalt de verzekering als zo’n ex-prof met 30 km/u inkomt en de slager van 42 z’n knie doormidden ligt… hoop dat die club dat sjön geregeld heeft, anders is ’t gezellig tot de eerste schadeclaim.
Men vergeet gemakkelijk dat zo’n amateurclub óók een kleine economie is: ineens staat er een ex-Oranje op het veld en dan komen sponsoren, lokale pers en vaders met “even een selfie”, en voor je het weet is de rust juist weg. En als hij geblesseerd raakt, is het niet AS Roma die het oplost maar een vrijwilliger met een EHBO-kist en een verzekering die gaat miepen. Gun die man z’n keuze hoor, maar doe niet alsof amateurs automatisch een soort prikkelvrije kloostertuin is.
Iedereen doet alsof “amateurs” = vrijblijvend, maar een ex-pro bij een dorpsclub is gewoon production in een hobby-omgeving: elke training staat er iemand met een iPhone te filmen, appgroep ontploft, en de KNVB/verzekering/medische afhandeling is ineens een ding als ie iemand omzaagt of zelf z’n hamstring afscheurt. simpel: als dit rust moest zijn had ie beter 2x per week bij een gesloten trainingsgroepje meegedaan, nu krijg je alsnog gedoe alleen zonder prof-guardrails.
Men vergeet gemakkelijk dat het profvoetbal al jaren een lopende band is: als je even niet “rendabel” bent, word je vriendelijk naar de uitgang begeleid en mag je je ellende thuis lekker zelf oplossen. Bij een amateurclub heb je tenminste nog menselijk contact en kun je zónder perschef gewoon zeggen: vandaag lukt het niet. En al dat gezeur over vrijwilligers en afspraken… alsof profclubs zo trouw zijn aan afspraken zodra het lastig wordt.
Ja jong, als ie daar in Schoonhoven gewoon z’n contributie betaalt en na de wedstrijd z’n bardienst pakt zoals de rest, dan geloof ik het meteen. Maar als ie denkt dat ie ff komt “meedoen” en de vrijwilligers mogen alles regelen omdat meneer ooit Oranje was, dan is het ook zo klaar met de gezelligheid.
wel een dingetje: bij zo’n amateurclub heb je vaak geen fatsoenlijke begeleiding als er mentaal veel speelt, geen sportpsycholoog, geen “case manager”, gewoon een verzorger met tape en een appgroep. Daarentegen kan zo’n club juist wél menselijk zijn als je het vooraf eerlijk afspreekt: wanneer hij er is, wanneer niet, en dat je niet de hele vereniging om één naam laat draaien. En laten we ff normaal doen met dat cynische gelach over “voor z’n zoontje”, als je ooit mantelzorg van dichtbij hebt gezien weet je dat dit geen PR-stunt is maar gewoon overleven.
Alsof je bij een profclub standaard een “case manager” en sportpsycholoog krijgt die ook nog iets met autisme/mantelzorg snapt… waar baseer je dat op? En dat “cynische gelach” wordt hier vooral door jou alvast ingevuld: wie lacht er dan, link ff? Laat Karsdorp toch gewoon ballen bij Schoonhoven, misschien is juist géén circus en géén camera’s precies de begeleiding die werkt.
Naomi mist dat “laat ’m ballen” niet alleen over rust gaat maar ook over randvoorwaarden: een amateurclub heeft vaak nul vangnet als er ineens zorgstress is, en dan krijg je alsnog gedoe met trainers/verwachtingen/roosters. Bij een profclub is het óók niet standaard geregeld, maar daar kán je tenminste dingen organiseren; bij amateurs hangt het van goodwill af en dat is gewoon slechte UX voor iemand met een kind dat niet in een schema past.
Ach Nina slaat de spijker, bij amateurs is het allemaal “regel het ff” en als je kid een slechte dag heeft staat de trainer al te zuchten langs de lijn, heb dat met m’n neefje ook gezien en dan ben je zo weer weg ondanks goeie bedoelingen
Marian heeft een punt over begeleiding, maar het is niet alsof een profclub automatisch een “case manager” levert die ook thuis de boel oplost. Bij amateurs kun je juist de facto veel strakker afspreken: wel/niet trainen, geen media, geen verplichtingen buiten het veld, mits bestuur en trainer volwassen blijven en hem niet als uithangbord gaan gebruiken. En dat cynische gedoe over “voor z’n zoontje” is vooral goedkoop; mantelzorg is geen marketingcampagne.
Precies dat, bij amateurs kun je tenminste afspreken: 2x per week, klaar, en na de training naar huis zonder persmoment en “verplicht” sponsorpraatje. Alleen let op dat geleur met zwartgeld-achtige onkosten en “even een autootje regelen”, want daar gaan clubs en spelers altijd op stuk als het misloopt of iemand jaloers wordt.
fijn dat hij z’n zoontje voorop zet, maar kunnen we ook ophouden met autisme als “verhaallijn” te gebruiken alsof het alleen maar prikkels en schema’s is? soms is het vooral: een kind dat veilig wil hechten en een ouder die er gewoon is, bewust en zonder al die systeemdruk van presteren en camera’s. en eerlijk, zo’n dorpsclub met gras, vaste gezichten en natuur om je heen kan voor onze kinderen veel natuurlijker zijn dan dat profcircus.
Hmm wat ik me vooral afvraag: hoe gaat dat met verzekering en licentiegedoe bij zo’n amateurclub als er ineens een ex-pro meedoet, want één lullige tackle en je zit met een hoop gezeik. Maar goed als hij gewoon netjes meedraait en niet als een “ster” behandeld wil worden, prima toch.
bij ons in de salon had ik pas een moeder met autisme in huis en die zei: soms is 2 uurtjes “gewoon ff trainen” juist de enige manier om thuis weer geduld te hebben, dus dat gedoe van mensen dat ie dan maar helemaal moet stoppen… pff. en bij amateurs heb je tenminste geen hele stoet media en adviseurs eromheen, alleen wel hopen dat ie zich normaal gedraagt in de kantine, want zo’n ex-pro wordt ook meteen een attractie hè 😅
Kom op zeg, “bij amateurs geen stoet media”?? Juist daar staat half Schoonhoven met telefoontje te filmen en zit de lokale pers er bovenop, en als er iets misgaat heb je nul begeleiding of beveiliging zoals bij een profclub. En dat kantine-geneuzel ook… laat die man ff ballen, het gaat om z’n kop leegmaken en thuis weer kunnen zorgen, niet om of jij ‘m gezellig vindt aan de bar!!
Klopt gewoon, bij amateurs heb je juist géén “buffer”: geen perschef die even afvangt, geen steward die iemand wegstuurt, en als er gedoe is sta je met het bestuur en een vrijwilliger met een geel hesje te hannesen. Heb ooit bij een toernooi meegemaakt dat er één bekende kop meedeed en binnen tien minuten stond de hele kantine live te streamen, inclusief kinderen in beeld, en niemand die wist wat je daar eigenlijk mee moet. Laat die gast lekker trainen en spelen, maar doe niet alsof het dorpsveld automatisch rustiger is, dat hangt er echt vanaf hoe zo’n club en publiek zich gedraagt.
Tuurlijk Wilma, bij amateurs is het “kop leegmaken” tot er één jochie “hé Karsdorp!” gilt en heel Schoonhoven live gaat op TikTok zonder beveiliger, maar goed, in de kantine ben je tenminste maar één bitterbal verwijderd van relativeringsvermogen.
Grappig hoe we dit meteen als “heldenverhaal” of “PR-sprookje” framen, terwijl het ook gewoon laat zien hoe bizar smal dat profvoetbal-leven is: als je even niet 24/7 beschikbaar bent, val je uit het systeem. Bij amateurs koop je niet alleen rust, je koopt vooral autonomie: zelf bepalen of je morgen een prikkelarme dag nodig hebt, zonder medisch team, zaakwaarnemer en talkshows die er een dossier van maken. En ja, natuurlijk krijgt zo’n ex-Oranje een andere behandeling, maar dat is óók precies hoe lokale status werkt: de club, de kantine en de sponsors smullen ervan, en hij krijgt er ruimte voor terug. En voor dat jochie thuis kan “papa is gewoon om de hoek” echt het verschil zijn, niet omdat amateurs heilig zijn, maar omdat de wereld kleiner kleiner wordt.
Die “kleiner wordt”-opmerking klopt wel ja. Je ziet vaak genoeg vaders die kapotgaan aan schema’s en verwachtingen, en dan hoeft er maar één kind te zijn dat net wat meer structuur of rust nodig heeft en alles klapt. En bij amateurs is het gewoon simpel: training, potje, naar huis. Geen pers, geen gezeik, geen mensen die vinden dat je beschikbaar moet zijn omdat er geld aan je hangt. Alleen reken maar dat er straks weer van die types zijn die ‘m als uithangbord gaan gebruiken en dan is die rust ook zo weer weg.
Helemaal dit. Bij profs is het net een always-on SaaS met SLA’s: elke dag metrics, verplicht “beschikbaar”, en als je even downtime nodig hebt wordt het meteen een dossier met meningen van mensen die je niet kent. Heb ooit een senior engineer gehad met zware mantelzorg; in een corporate werd ’t meteen HR/arbodienst/plan van aanpak, bij ons was het simpel: jij bepaalt je uren, deliverables als het kan, en anders niet—en die gast draaide juist beter omdat de ruis weg was. Amateurclub is precies die low-noise mode: trainen, ballen, naar huis, geen camera’s en geen performance staff die je gezin als dependency ziet.
“Low-noise mode” lol — alsof het probleem alleen wat camera’s en KPI’s zijn en niet een voetbalindustrie die mensen als assets uitwringt tot ze breken. Mooi voor Karsdorp dat-ie voor z’n kind kiest, maar dat corporate SaaS-gezwets maskeert vooral hoe normaal we het vinden dat werk (en ja, ook sport) boven zorg gaat, oh ja want deliverables.
Mooi dat ie die stap zet voor z’n jochie, daar kan geen Kuip tegenop. Alleen dat “amateur = low-noise” is ook een sprookje hoor, daar heb je ook roddels, appgroepjes en types die denken dat ze Guardiola zijn, maar zonder camera’s is het wél een stuk beter te doen.
Iedereen doet nu alsof dit “romantisch amateurvoetbal” is, maar het echte punt is: waarom moet zo’n gast überhaupt z’n leven omgooien omdat zorg voor een kind in NL nog steeds vooral privé-pech is — oh ja want bezuinigen is beleid. Als je fatsoenlijke respijtzorg en ondersteuning had, hoefde “rust” niet via veld 3 en een vrijwilligerstrainer geregeld te worden.
Ik zie het elke dag: ouders van een kind met autisme hebben soms maar één “uitlaatklep” nodig om het thuis vol te houden, en dat hoeft echt geen Bali-retraite te zijn, dat kan ook gewoon een training op dinsdagavond. En voor de mensen die roepen “amateurs kunnen dat niet hebben”: zo’n club kan ook gewoon afspraken maken hoor, alsof vrijwilligers meteen omvallen omdat iemand eerlijk zegt wanneer ie wél en niet kan. Laat die vent lekker ballen, beetje ademruimte kan een gezin echt redden.
Kijk, iedereen hangt er een feelgood-verhaal aan maar dit is ook gewoon asset management: bij amateurs pak je fitheid en plezier terug zonder dat je elke week door de media wordt gemargin-called op één foutje. En eerlijk, zo’n club gaat z’n kantine-omzet en sponsors nu bullish zien, dat “vrijwilligers kunnen dat niet aan” valt wel mee hoor, die zetten ‘m gewoon 60 min in en klaar.
hoorde van een klant die bij zo’n amateurclub in het bestuur zit: zodra er een ex-prof binnenwandelt heb je ineens gedoe met kaartjes, “mag m’n neefje meetrainen”, appgroepen die ontploffen en vaders die langs de lijn gaan schreeuwen alsof het de Kuip is… dus hopelijk wordt het voor dat jochie juist rust en niet nóg meer prikkels om pa heen.
Goh, als die jongen autistisch is dan is het al heel wat dat z’n vader überhaupt iets “voor zichzelf” kan doen zonder dat thuis meteen omvalt, toch? En bij amateurs kun je tenminste na de wedstrijd gewoon op de fiets naar huis in plaats van weer zo’n hotel/transfer/PR-circus.
Serieus, dat gezeur over “laat je team niet hangen” snap ik wel, maar alsof profvoetbal zo’n fijne werkgever is als je thuis mantelzorg hebt… daar is het meteen: presteren of weg, met camera’s op je kop. Bij een amateurclub kun je tenminste zónder persbericht gewoon zeggen “jongens, het lukt ff niet” en dan is het menselijk, klaar.
Wat moet je, iedereen zit te zeuren over “mag ie dan weg als het thuis misgaat”, maar bij amateurs kun je tenminste ff zeggen hoe het zit zonder meteen persvoorlichters en boetes; als de club en hij het vooraf afspreken is dat gewoon volwassen en klaar.
Dat “bij amateurs kun je ff zeggen hoe het zit” klopt maar half: ook daar zit gewoon een bestuur, vrijwilligers en soms sponsors die ineens met gedoe en verwachtingen zitten, en dan wordt het snel minder vrijblijvend dan mensen denken. En volwassen afspreken is prima, maar er zit wel een kanttekening bij: als hij structureel wegvalt omdat het thuis misgaat, dan mag je als club óók gewoon zeggen dat je er sportief niks aan hebt, zonder dat je meteen de boeman bent. Bij profs is het harder en formeler, maar bij amateurs is het juist persoonlijker… en dat kan net zo knellen.
Tsja, iedereen doet alsof “amateurs” niks is, maar die kleedkamer zit óók vol types met grote monden en nul filter. Als Karsdorp daar gewoon meedraait zonder VIP-gedoe is het prima, maar zodra de club een attractie wordt heb je thuis nog steeds de puinhoop én er gratis gedoe bij.
Dus een ex-prof komt “even” bij de amateurs ballen en iedereen doet alsof dat geen gedoe geeft?? Wie regelt dan de extra publiekjes, de appgroepgezeik, de scheids die ineens onder druk staat en die vrijwilligers die straks voor beveiliging moeten spelen??? En als hij na 20 minuten naar huis moet omdat het thuis anders loopt, mag het team dan weer met 10 man verder en moet iedereen dat maar slikken omdat het Rick Karsdorp is??!!!
Alsof een amateurclub ineens “beveiliging” moet optuigen omdat er één ex-pro meespeelt, kom op zeg. Als er al extra publiek komt is dat één zaterdagje dranghek en klaar, en die scheids staat eerder onder druk van boze vaders langs de lijn dan van Karsdorp. En dat “na 20 minuten weg” is gewoon afspreken: wissel klaarzetten, geen diva-gedoe, waarom doen alsof dit onwerkbaar is???
hmm los van alle praatjes: zo’n ex-pro trekt meteen extra publiek en gezeur langs de lijn, en dat is nou juist wat je thuis met een prikkelgevoelig kind vaak níet kan gebruiken. Ben benieuwd of die club daar een beetje normaal mee omgaat en niet ineens alles voor “rickie” gaat omgooien.
Ach kom, alsof VV Schoonhoven ineens de Efteling wordt omdat Karsdorp een half uurtje meedoet. Bij amateurs is het juist: twee man langs de lijn met een koffie en na afloop weer naar huis; dat “alles omgooien voor rickie” gebeurt alleen als je er zélf een soap van maakt. En prikkelgevoelig kind? Dan ga je toch niet met z’n allen staan tetteren, beetje normaal doen kan ook gewoon.
Mensen doen nu alsof “amateurs” per definitie minder gedoe is, maar het kan juist ook slimmer zijn qua planning: 2 avonden trainen, zaterdag spelen, klaar, geen doordeweekse uitwedstrijden in Europa en geen media-verplichtingen. En voor dat team: als hij gewoon duidelijk is over beschikbaarheid en niet elke week last-minute afzegt, is zo’n ex-pro ook gewoon een enorme leermeester voor die jonge gasten. We maken er meteen een PR-verhaal van, maar misschien is het ook gewoon: werk zoeken dat nog te combineren valt met thuiszorg, wat is daar raar aan?
Ja jong, iedereen zit te doen alsof zo’n amateurclub “minder circus” is, maar ga eens op zaterdagmiddag langs zo’n veld: ouders langs de lijn, appgroepen die ontploffen en in de kantine wordt net zo hard geluld als op tv. Als hij daar gewoon lekker kan voetballen en daarna op tijd thuis is voor z’n jochie, prima toch, maar doe niet alsof het ineens zen-boeddha is omdat het geen Kuip is.
WilmaJ doet net alsof die man denkt dat Schoonhoven een stilte-retraite is, maar het gaat gewoon om: trainen om 19:30, spelen om 14:30 en daarna zó weer thuis, klaar. Dat “kantinegelul” en die appgroepen boeien een prof echt geen seconde, die heeft jarenlang met 50.000 man en camera’s in z’n nek gelopen; het circus zit ’m in verplichtingen, reistijd en gedoe eromheen, niet in Henk die langs de lijn “scheids!!” roept. En eerlijk, als je kind zorg nodig heeft, dan is dit gewoon de meest logische oplossing die er is, punt.
Ja jong, iedereen heeft ’t over “circus” en “rust”, maar bij amateurs moet ie straks gewoon z’n eigen was in de tas gooien en na de wedstrijd ff bardienst draaien als ie pech heeft, da is pas met beide benen op de grond. En als die club ’m een beetje normaal behandelt en niet als attractie, dan kan zo’n jochie thuis daar ook nog wat aan hebben.
Ik zie het elke dag: als je thuis een kind hebt dat snel overprikkeld raakt, dan is “even normaal” al topsport, en dan kan zo’n zaterdagclub juist werken omdat je zélf aan de knoppen zit met tijden en gedoe. En al die toetsenbordhelden die roepen dat het PR is: ga jij maar eens 24/7 mantelzorger zijn, dan boeit je imago echt geen reet meer.
Typisch dat iedereen het alleen maar over “rust” en “amateurromantiek” heeft, maar niemand over de rekening: zo’n ex-pro trekt meteen extra publiek, beveiliging, hekken, parkeerchaos en de kantine moet ineens 2x zoveel draaien, en dat mag de penningmeester weer gladstrijken. En wedden dat er straks ook nog een “sponsorvriend” opduikt die voor €0,- een nieuwe boarding levert maar wél overal z’n logo en praatjes bij wil… amateurclubje wordt zo alsnog een mini-bedrijf.
Mensen doen alsof “amateur” automatisch rust is, maar wat veel mensen niet weten: voor veel autistische kids is voorspelbaarheid de echte holy grail, en een profbestaan met vaste reistijden/maaltijden/slaap kan soms juist strakker en minder chaotisch zijn dan een kantine vol herrie en last-minute appjes. Overigens kan zo’n stap terug wél werken als hij z’n eigen prikkelmanagement serieus neemt (slaap, herstel, minder caffeine/alcohol), want stress van thuis + trainen = recept voor overbelasting en gezeur met blessures. En laat die jongen vooral lekker ballen, maar doe niet alsof het “simpel” wordt zodra er geen camera meer is.
Iedereen doet nu alsof dit alleen een “mooi mens”-verhaal is, maar waar is de support voor ouders met een zorgintensief kind buiten de lucky ex-pro’s met spaargeld? In NL moet je je door Wmo/jeugdwet-loketten heen vechten voor respijtzorg en begeleiding — oh ja want “eigen kracht” en ondertussen brand je op. Als Karsdorp dit gebruikt om dat hardop te zeggen, pas dán heeft het echt impact, niet omdat ie een balletje trapt bij Schoonhoven.
Weet je wat het is: als je een kind hebt dat snel overprikkeld raakt, dan is “rust” soms juist dat je als ouder 2x per week even je hoofd leeg kan rennen en daarna weer beter thuis bent. En bij amateurs kun je tenminste zónder heel NL op je lip dat regelen, al die mensen die meteen roepen PR-verhaal hebben echt geen idee hoe slopend mantelzorg kan zijn.
iedereen doet hier alsof amateurs zen is maar bro als er straks 200 man langs het hek staan voor selfies en de lokale omroep met een microfoon in z’n nek hangt is die “rust” net zo snel weg alleen dan zonder security lol
mensen doen alsof autisme alleen “prikkels” is, maar het is ook gewoon: therapie-afspraken, schoolgedoe, instant bellen als er een meltdown is en nachten die je sloopt. ik zie zat vaders die juist kapot gaan aan het idee dat ze moeten kiezen tussen werk en thuis, dus als zo’n gast dan een stap terug doet en tóch iets van zichzelf houdt via voetbal, prima toch. en die amateurclub? die kan ook gewoon zeggen: je bent welkom, maar wel eerlijk zijn over beschikbaarheid, klaar.
Dit is precies waarom ik die “verhaaltjes voor de bühne” zo goedkoop vind: niemand weet wat er achter de voordeur speelt en dan ga je lekker stoer doen over frikandellen en slidings. En los daarvan: een amateurclub kan óók gewoon een klein, overzichtelijk ecosysteem zijn waar je zelf de prikkelknoppen terugdraait (minder media, minder verplichtingen), maar dan moet de club wel volwassen zijn en niet meteen die ex-Oranje als attractie behandelen. Als Schoonhoven een beetje slim is zetten ze grenzen: geen camera’s, geen gezeik, gewoon ballen en verder normaal doen.
Kom op, “geen camera’s, geen attractie” is leuk gezegd maar dit is 2026: zodra een ex-Oranje bij Schoonhoven op het veld staat heb je al telefoons langs de lijn, dat hou je als amateurclub echt niet dicht. En die hele “club moet volwassen zijn”-lat leggen bij vrijwilligers is ook makkelijk praten; wat verwacht je, een pr-team en beveiliging erbij? Bovendien: als Karsdorp zélf kiest voor die setting is dat toch juist prima, waarom meteen doen alsof de club hem gaat uitbuiten? Bron trouwens dat die “adempauze voor z’n zoontje” de reden is en niet gewoon geen contract/fitheid?
FloorGreen doet alsof elke amateurclub meteen een soort circus wordt, maar dat is gewoon niet zo; bij veel clubs is “ex-prof” na twee trainingen alweer gewoon die gast die de hesjes uitdeelt en na afloop de kleedkamer dweilt. En grenzen stellen is prima, maar “geen camera’s, geen gezeik” roepen is makkelijk: als er media komen, komt dat vooral door de naam Karsdorp zelf, niet omdat Schoonhoven zo nodig wil “attractie” spelen. Kleine taalding: “camera’s” met apostrof is goed, maar “prikkelknoppen” klinkt alsof je het over een afstandsbediening hebt.