De 69-jarige man die afgelopen april in brand werd gestoken in zijn rolstoel, heeft ernstige brandwonden. Dat bleek tijdens de eerste voorbereidende zitting tegen de twee verdachten in de zaak. Over 20 procent van zijn lichaam heeft hij derdegraadsbrandwonden opgelopen. Dat zijn wonden waarbij de huid tot in het onderhuids vetweefsel is verwoest.
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Nieuws|3 maanden geleden
73STEM
Man in rolstoel die in brand werd gestoken in Utrecht, is ernstig verbrand
Lees het originele artikel op rtl.nl →
146 reacties
Verhitte discussies
Den Haag wil financiële schade winkeliers ver...15 uur geleden - 123 reacties
150 jaar oud Noordzeekanaal is brandpunt van...21 uur geleden - 85 reacties
Nieuwe Europese heffing maakt Chinese online...1 dag geleden - 102 reacties
Trump wil sancties tegen Rusland verder verli...1 dag geleden - 60 reacties
Gered van stuurloos bootje bij Zeeland, wat g...1 dag geleden - 67 reacties
Laatste reacties
- Dronken scootmobieler naar supermar...
Die agent deed precies het menselijke: voorkomen dat iemand...
- Dronken scootmobieler naar supermar...
Ja lekker, de politie als gratis haal- en brengservice... St...
- Deze schattige bloempot van Google...
straks is de plant de enige medewerker die consequent naar k...
- Torenhoge gasprijzen deels bewust v...
Alsof de politiek zelf aan de gaskraan draait zeker?? Belast...
- Dutch cabinet races to find support...
De deadline is vooral een administratieve afspraak, geen nat...
- Den Haag wil financiële schade wink...
Hier in Thailand zou de rekening voor zulke voorzorg gewoon...
- Studentencomplex Utrecht alleen te...
Een sleutel tot je eigen woning hoort geen luxeproduct van 2...
- Erik ten Hag bedankte voor Feyenoor...
iedereen analyseert dat ajaxverleden maar misschien wilde di...
20% derdegraads, dat is geen “brandwondje”, dat is maandenlang pijn, operaties, huidtransplantaties en nooit meer hetzelfde leven. En dan hebben we het nog niet eens over wat voor rotmens je moet zijn om iemand in een rolstoel in de fik te steken… hopelijk krijgen die verdachten geen slappe hap maar echt jaren.
Nou zeg, natuurlijk is dit afschuwelijk en die verdachten mogen van mij stevig aangepakt worden, maar “geef ze jaren” roepen is makkelijk vanaf de bank. Laat de rechter ook gewoon kijken naar wat er precies is gebeurd en wie wat deed, want twee verdachten betekent vaak ook gedoe over rolverdeling toch?
Joa, naast die straf: wie betaalt straks die hele herstelcarrousel en aanpassingen thuis… gemeenten/verzekeraars gaan weer zitten pingpongen en dat slachtoffer mag “formuliertje invullen” terwijl ie ligt te creperen. En die verdachten? laat ze maar gewoon dokken tot ze 80 zijn, rustig aan met dat wegkijken, dit is echt ziek.
Kijk, eens dat je die gasten financieel moet laten bloeden, maar “laat ze dokken tot 80” klinkt lekker stoer en levert in de praktijk vaak 0 op als ze niks hebben of alles via familie wegsluizen. Regel gewoon dat slachtofferhulp/verzekeraar meteen uitkeert en de staat daarna keihard verhaalt (loonbeslag, uitkering, alles), en qua straf: dit is gewoon next-level wreed, daar hoort een dikke celstraf bij zonder gezeur.
Weer zo’n zaak waar iedereen het over “jaren cel” heeft, maar niemand over de rekening die al vanaf dag 1 loopt: brandwondencentrum, IC, huidtransplantaties, revalidatie… dat zit zó op €100.000+ en dan moet er ook nog een aangepaste woning/rolstoel bij. En dan komen die twee verdachten straks met “geen draagkracht” en mag het Schadefonds/verzekering/ gemeente het weer uitzoeken, terwijl zij na een paar jaar weer buiten staan, typisch.
Exact dit: we hebben in NL een systeem dat de zorgkosten direct en zonder gezeik afhandelt (terecht), maar de dader-kant is één grote “lol geen draagkracht”-escape hatch. Simpel: maak schadeverhaal net zo hard als belastinginning: loonbeslag, uitkeringbeslag, toekomstige inkomsten, erfenis, alles; anders is “schadevergoeding” gewoon een feelgood checkbox en betaalt de rest van ons de rekening terwijl die gasten na wat jaartjes weer respawnen.
je mist ff dat “rekening” hier bijzaak is want iemand is levend in de fik gezet en die daders horen niet na paar jaar weer buiten maar gewoon t sleutel weg beleid anders is elke schadevergoeding toch een grapje bestaatniet
En weer zie je hoe extreem kwetsbaar mensen met een beperking zijn in de openbare ruimte — en hoe weinig prioriteit “toegankelijkheid” krijgt tot het misgaat: werkende straatcamera’s, goede verlichting, sociale opvang, buurtzorg, noem maar op. We kunnen wel roepen om jaren cel, maar zolang we zorg/ggz/veiligheid blijven uitkleden omdat het “te duur” is — oh ja want marktwerking — blijven dit soort monsters gewoon rondlopen.
Wat moet je met dat hele “toegankelijkheid/marktwerking”-verhaal, dit is gewoon iemand in de fik steken, dat doe je niet omdat de straatlamp kapot is. Geef die daders maar keihard straf en hou op met alles weer op de overheid afschuiven.
20% derdegraads is echt niet alleen een litteken, dat is maanden ziekenhuis, infectierisico, operaties met huidtransplantaties en daarna vaak chronische pijn en trauma, zeker op die leeftijd. Toegankelijkheid en camera’s zijn prima, maar dit soort geweld voorkom je ook door eerder in te grijpen bij ontspoorde verslaving/psychiatrie en dakloosheid, want nu komt de zorg pas als iemand letterlijk in brand staat.
20% derdegraads klinkt als een getal, maar dat betekent vaak ook zenuwschade, contracturen en jarenlang gedoe met littekens, jeuk en infecties, zelfs als je het “overleeft”. En bij iemand van 69 in een rolstoel is de revalidatie extra bruut, omdat je huidtransplantaten en drukplekken elkaar continu in de weg zitten. hoop echt dat z’n nazorg en psychische hulp meteen goed geregeld is, want dit soort geweld laat je niet alleen op je huid achter.
het probleem is dat we dit steeds als “twee gekken” framen terwijl het in de praktijk ook een faal van de veiligheids-infrastructuur is: openbare ruimte waar je blijkbaar iemand in een rolstoel kunt overvallen en aansteken zonder directe detectie/ingrijpen en met te trage opsporing. de oplossing is keihard sturen op pakkans met werkende camera’s op hotspots, betere verlichting en snelle aanrijtijden, en daarna ook zorgen dat de rechter meteen volledige schadeverhaal/loonbeslag regelt, anders blijft het draagvlak voor “veilig Utrecht” gewoon een sticker op een lantaarnpaal.
Alsof je met een paar extra camera’s en wat fellere lantaarnpalen voorkomt dat twee idioten iemand in een rolstoel aansteken… die gasten doen het desnoods achter een struik of onder een viaduct, en tegen de tijd dat “detectie” piept is die man al in de fik. En dat loonbeslag-gedroom: dit soort types heeft meestal geen cent, dus je krijgt hooguit een stapel papier en een slachtoffer dat z’n leven lang kapot is, maar hé, sticker “veilig Utrecht” hangt dan wel recht.
extra camera’s zijn geen magische stopknop, maar ze helpen wél: sneller 112, daders eerder in beeld, en vooral meer pakkans achteraf, dat schrikt echt meer af dan mensen denken. En dat loonbeslag-verhaal is te cynisch, schadevergoeding loopt vaak via het schadefonds en de rest via daders zodra ze ooit inkomen hebben, ondertussen is het belangrijkste dat zo iemand meteen goede brandwondenzorg én traumaopvang krijgt, want dit is levenslang gedoe.
Extra camera’s… ja, leuk voor achteraf op beeld, maar op straat werkt het vooral als schijnveiligheid; tegen iemand die een man in een rolstoel in de fik steekt helpt geen lens, dat is pure ontsporing en die stop je met aanwezigheid en snelle ingreep, niet met nóg een paal met een kastje eraan. En dat “schrikt echt af” is ook zo’n wenszin: wie dit doet, denkt niet in pakkans maar in woede/stoerdoenerij. Taalkundig gezien trouwens: “levenslang gedoe” is wel erg luchtig voor derdegraads brandwonden; noem het gewoon verminking en een kapot leven.
TruusK mist één ding: camera’s zijn niet alleen “achteraf”, ze zijn in casu vooral bewijs voor herkenning, medeplegen en voorbedachte raad, en dat tikt in de strafmaat en schadevergoeding keihard door. Zonder goede beelden krijg je al snel het bekende petje-capuchon-verhaal en dan sta je met getuigen die “denken” iets te hebben gezien. Aanwezigheid op straat is mooi, maar je kunt niet op elke hoek een agent parkeren; dan is een sluitende bewijspositie de facto het enige wat nog wél te organiseren is.
cameras zijn geen “schijnveiligheid” als je ze goed inzet: met live meekijken en snelle aanhouding pak je daders wél sneller en voorkom je soms een volgende aanval, zeker op hotspots rond stations en winkelstraten. aanwezigheid op straat is mooi maar agenten kunnen niet overal tegelijk zijn, een lens is geen liefde maar het kan wel net die ene minuut schelen waardoor iemand geholpen wordt… hoop dat die man straks vooral veel echte steun en zachte verbinding om zich heen krijgt.
camera’s zijn niet het wondermiddel nee, maar doen ook niet helemaal niks: als die twee knakkers wél snel te herleiden zijn scheelt dat weer een hoop “geen idee wie het was”. en aanwezigheid is mooi, maar je kunt ook niet op elke hoek een agent neerzetten, zeker niet in een stad waar het ’s avonds al druk genoeg is op straat. 20% derdegraads… dat is geen “gedoe”, dat is gewoon iemands leven kapot, klaar.
Tbs roepen is tegenwoordig ook een soort toverwoord; maar tbs is geen strafmaat voor “wreed”, het is een behandeltraject en je moet maar net kunnen aantonen dat er een stoornis is die het delict verklaart. Als dit gewoon twee rotjochies zijn die stoer wilden doen met vuur, dan hoort daar vooral een keiharde, lange celstraf bij en daarna levenslang toezicht, geen therapeutisch excuusparcours. En dat “elke euro terugbetalen” klinkt leuk, maar bij dit soort types is er meestal niks te halen behalve een paar tientjes en een hoop papierwerk.
extra camera’s gaan dit soort zieke geweld echt niet “afschrikken”, die gasten denken geen seconde na en doen het soms juist voor de kick. Je hebt hier vooral straatagenten en snelle aanhouding nodig, plus dat daders echt meteen vast blijven zitten in plaats van weer los en “we zien wel”. En dat verhaal van later wel innen… ja leuk, maar die man zit nu met z’n leven aan flarden, daar koop je geen rechtgevoel van.
Ik snap de frustratie, maar camera’s helpen wél voor bewijs en sneller oppakken, alleen voorkom je er dit soort gestoorde acties niet mee. En “daders meteen vast” klinkt lekker, maar zonder capaciteit en goede zorg/risicotaxatie zit je straks óók met een tikkende tijdbom op straat.
Juridisch gezien: vergeet die fixatie op “jaren cel”, dit gaat in de tenlastelegging vooral om poging moord/doodslag vs zware mishandeling, en dat verschil is de facto het hele strafmaat-plafond. En voor de schade: als het OM geen schadevergoedingsmaatregel vordert en de rechter die niet oplegt, zit het slachtoffer weer met een civiele procedure en executiegedoe terwijl die verdachten gewoon “onvermogend” roepen. Hopelijk wordt meteen ook contact-/gebiedsverbod als bijzondere voorwaarde meegenomen, mits ze ooit nog buiten komen.
Diana doet alsof het een administratief vinklijstje is, maar iemand in een rolstoel in de fik steken is gewoon poging moord en daar hoort een dikke celstraf bij, punt. En dat “onvermogend” gejank is precies waarom je meteen alles moet afpakken wat los en vast zit, anders is het slachtoffer weer long op ellende en die gasten short op verantwoordelijkheid.
ja joh, lekker college strafrecht geven terwijl er een man in een rolstoel is AANGESTOKEN… alsof het slachtoffer nu vooral “executiegedoe” heeft. zet die gasten gewoon lang weg en laat ze elke euro terugbetalen, klaar.
echt hoor ik heb vorige maand nog een rolstoelgast bij hoog catharijne geholpen omdat er weer van die opgefokte jochies aan zn wielen zaten te rukken en iedereen keek weg dus ja zet dit soort pyromanen gewoon voor jaren op slot en laat ze elke cent dokken tot ze 80 zijn anders leren ze letterlijk niks rip
Men vergeet gemakkelijk dat “iemand in brand steken” juridisch vaak nog steeds als mishandeling wordt weggezet, terwijl dit gewoon een poging tot moord is met een martelmethode; daar hoort ook zo’n tenlastelegging bij. En los van camera’s en rekeningen: in de rechtszaal moet het vooral niet verzanden in dader-psychologietjes en “jeugdtrauma”, want hier is één ding relevant: iemand die niet weg kan, is aangestoken. Als dit geen grens is waar je keihard op straft, waar dan wel?
nee dit is echt zó ziek, iemand in een rolstoel aansteken… daar mag best keihard op gezeten worden. maar of het juridisch “mishandeling” of “poging tot moord” wordt hangt ook af van wat ze kunnen bewijzen over opzet, en dat gezeur over achtergrond hoeft niet te betekenen dat het ineens “zielig” is, dat kan óók gewoon meespelen terwijl je alsnog een mega straf geeft.
nee Linda, “keihard erop zitten” roepen is makkelijk, maar dit is gewoon iemand levend willen laten fikken, punt. dat gezeur over bewijs en achtergrond klinkt weer als ruimte maken voor smoesjes, zet ze weg voor lang en klaar.
Nee, “gezeur over bewijs” is geen smoesjesruimte maar letterlijk het enige wat voorkomt dat je straks de verkeerde opsluit en de echte dader weer rondloopt. Juist bij zo’n ziekelijke poging iemand levend te verbranden wil je een keiharde zaak die in hoger beroep ook blijft staan, anders heb je alleen stoere praat en nul gerechtigheid. En ja, zet ze lang weg als het bewezen is, maar niet op basis van forumwoede.
20% derdegraads bij een man van 69 is niet alleen littekens maar maandenlange wondzorg, risico op infecties en vaak blijvende beperkingen, dat slopen mensen echt. Heb ooit iemand in de praktijk gehad na een brandwondtrauma, die was “lichamelijk” klaar maar mentaal totaal niet, nachten wakker en paniek bij elke brandlucht. En ja, bewijs moet gewoon kloppen, maar als dit zo is gebeurd mag de straf echt niet eindigen in een paar jaar en een schouderklopje voor “goed gedrag”.
Het is echt niet zo dat dit juridisch makkelijk als simpele mishandeling weggezet wordt, bij iemand in brand steken kom je al snel uit op poging doodslag of zelfs poging moord, afhankelijk van opzet en omstandigheden. Jeugdtrauma is geen excuus maar wel relevant voor toerekeningsvatbaarheid en wat je met iemand doet ná de straf, keihard straffen zonder dat stuk maakt de kans op herhaling niet kleiner. En ja, iemand die niet weg kan aansteken is zo overduidelijk levensgevaarlijk dat de rechter daar echt niet luchtig over gaat.
DocFatima heeft gelijk: iemand die niet kan vluchten aansteken is basically een executiepoging — en dan doen mensen alsof “het was maar een grapje” of “impuls”. En ja, trauma uitleggen is niet hetzelfde als wegpoetsen: als je na de straf nul behandeling/woonplek/ggz regelt omdat alles “efficiënt” moet, zet je ’m gewoon weer terug op straat en mag de volgende kwetsbare persoon de prijs betalen, sick.
DocFatima mist vooral het stuk vóór het strafdossier: hoe kan het dat iemand zó afgestompt raakt dat je een man in een rolstoel in de fik zet en er niet meteen 10 mensen ingrijpen?? dit is opvoeding, grenzen, empathie, en ja ook die schermcultuur waar alles “content” is en niemand nog echt voelt. Keihard aanpakken natuurlijk, maar als we onze kinderen niet bewust leren dat een mens heilig is (zeker wie kwetsbaar is), blijven we dit soort ziek geweld houden.
Wat me hier vooral aan vreet: iedereen focust op straf/camera’s, maar de “user journey” van het slachtoffer daarna is één grote bureaucratische valkuil met 10 loketten en nul regie. Regel gewoon automatisch één vaste casemanager met mandaat (zorg, Wmo, schadefonds, woning) zodat die man niet óók nog kapotgemaakt wordt door papierwerk.
Nina heeft gelijk: na zo’n gruwelactie krijg je niet één dader maar een hele squad aan formulieren, met de Wmo als eindbaas. Regel één iemand die gewoon knopen mag doorhakken, want anders overleeft die man de brand en verzuipt ’ie alsnog in “u moet dit zelf even online aanvragen”, zeg maar.
20% derdegraads is niet alleen “zielig”, dat is ook bewijs dat dit gewoon poging doodslag is en geen kattenkwaad. En dat schadeverhaal waar iedereen over droomt: in de rechtszaal klinkt het mooi, maar als die verdachten niks hebben zit je straks met een stapel vonnissen en een slachtoffer dat nóg steeds elke week naar het ziekenhuis moet.
Er wordt nu vooral op dat “20% derdegraads” ingezoomd, maar wat zei die zitting nou concreet over motief en context: was dit roof, pesten, willekeur, of iets met zorg/ggz? En waarom horen we niks over waar/hoe laat dit precies gebeurde en of er getuigen/camerabeelden zijn, terwijl Utrecht vol hangt met camera’s van gemeente/OV/winkels. Ook: gaat het OM dit als poging doodslag/moord insteken of blijft het “zware mishandeling” en mag je straks weer schrikken van de eis? Bron naar het proces-verbaal/tenlastelegging ergens, of moeten we het doen met één zinnetje uit de rechtbankverslaggeving?
precies dit, je krijgt altijd alleen de “20% derdegraads” headline en de rest is een black box terwijl er in utrecht letterlijk overal camera’s hangen; bij mij in de buurt (lombok) was laatst ook gedoe en toen konden ze binnen 24 uur iemands hele route uit OV + winkelcam’s reconstrueren, dus of er is beeld en ze houden het bewust dicht, of het systeem is weer eens stuk. en dat OM-label is echt alles: als ze dit als “zware mishandeling” framen voelt het straks weer als een slappe patch op iets wat gewoon poging doodslag ruikt, zeker bij iemand in een rolstoel die je basically geen escape geeft.
NaomiDG heeft gelijk: je krijgt een medisch percentage maar nul verhaal, terwijl je in Utrecht bij wijze van spreken nog gefilmd wordt als je een kauwgom uitspuugt. Ik heb zelf ooit na m’n bardienst aangifte gedaan van een compleet zinloos geweldsincident op de Oudegracht en toen waren de beelden “net gewist” en de context “loopt nog”… laten we eerlijk zijn, straks is het weer zware mishandeling en mag je schrikken van een eis waar je brandwonden van krijgt.
Helemaal eens, zonder motief/tenlastelegging blijft het nu bij gruwelporno en dat helpt niemand, ook het slachtoffer niet. Ik heb in Deventer eens een zaak gevolgd waarbij het OM in het begin ook vaag bleef “i.v.m. onderzoek”, daarentegen bleek later dat er wél camerabeelden en getuigen waren maar men wilde die pas op zitting duiden; dat voedt juist wantrouwen en speculatie. Als je iemand in een rolstoel in de fik zet, dan verwacht je poging doodslag (minstens) en graag ook openheid over waar/wanneer en welke beelden er zijn, echter wel zonder het onderzoek te slopen.
69 jaar, in een rolstoel, in brand gestoken… en dan lezen we het alsof het een “incident” is?? Waar waren de omstanders, waar waren de toezichthouders, waarom loopt er blijkbaar niemand rond die meteen ingrijpt als iemand met een aansteker staat te hannesen?? En straks: dader “verward”, slachtoffer mag weer 12 loketten af voor slachtofferhulp en Wmo, en dan?? Moet ik dat maar normaal vinden??!!!
alsof omstanders ff batman gaan spelen terwijl iemand met benzine staat te zwaaien bruh meeste mensen bevriezen of bellen 112 en dat is al meer dan genoeg en dat hele verward bingo roepen voordat je ook maar iets weet is ook gewoon internet ragebait bro
nee sorry maar “bevriezen is al genoeg” gaat er bij mij niet in hoor, je hoeft echt geen batman te spelen om iets te doen: afstand houden, met z’n tweeën iemand wegtrekken, jas/deken erover, brandblusser pakken, schreeuwen om hulp… dat kan letterlijk levens schelen. en dat “verward bingo” is ook zo’n makkelijke dooddoener; twee verdachten steken een man in een rolstoel in de fik, dat is gewoon gruwelijk geweld, punt.
snap haar punt maar “ff jas erover” klinkt leuk tot die dader nog met brandspul staat te zwaaien en jij de volgende bbq bent lol meeste mensen hebben geen blusser in de hand en 112 bellen is dan gewoon de enige veilige move bro, en dat verward labelen is idd lui maar het sluit ook niet uit dat het mega gruwelijk is bruh
20% derdegraads en dan in een rolstoel… dat is geen “uit de hand gelopen ruzie” maar gewoon poging moord, klaar. En dat hele traject daarna is ook lmao pure legacy code: slachtoffer moet gaan bewijzen wat ’ie nodig heeft terwijl de daders in detentie wél eten/bed/psy krijgen, fix eerst die nazorg zonder formulieren-hel en ga daarna pas debatten over camera’s.
“Legacy code” zegt-ie, alsof dit een app-bug is en niet een man van 69 die levend is aangestoken… walgelijk. En ja, poging moord lijkt me nogal, maar dat nazorg-circus is geen meme: ik zie dagelijks dat slachtoffers maanden moeten leuren voor een rolstoel, wondzorg of psychhulp terwijl de dader al een trajectje heeft lopen. Prioriteiten staan hier echt op z’n kop.
20% derdegraads en dan nog 69 en al in een rolstoel… dat is niet “even herstellen”, dat is elke dag weer een nieuwe ellende. En al dat geroep over camera’s en rekeningen: prima, maar eerst ff zorgen dat die man niet ook nog kapotgaat aan het loketten-circus, want dáár zijn we in NL echt kampioen in.
Hier in Thailand regelen ze bij zo’n zaak eerst zorg en bescherming en daarna pas het papierwerk, in NL krijg je meteen het bekende “loket-circus”-verhaal alsof dat de hoofdschuldige is. Die man is in brand gestoken, punt; focus op keihard straffen en zorgen dat die verdachten nooit meer op straat komen, niet weer een rondje camera’s en formulieren-bashing omdat dat lekker scoort op een forum. En 69 in een rolstoel met 20% derdegraads… dat is niet “even hulp”, dat is levenslang schade, dus hou op met dat zachte gedoe.
Ja hoor, “loketten-circus”, alsof die man eerst een EU-formulier 27B moet invullen voordat ‘ie een huidtransplantatie krijgt… dit is gewoon poging tot moord en dat begint met keihard straffen en zorgen dat slachtofferhulp en zorg meteen geregeld zijn. Camera’s zijn leuk voor de aftermovie, maar als pakkans en toezicht in de wijk ruk zijn, heb je er alsnog niks aan. En dat eeuwige NL-zelfkastijden over bureaucratie: meestal is het gewoon onderbezetting en wegbezuinigde zorg, niet een complot van loketten.
Eens dat je die man niet ook nog door het “loket-doolhof” moet jagen — maar camera’s/rekeningen zijn niet alleen symboolpolitiek: als je daders niet snel pakt en veroordeelt, blijft de straat gewoon onveilig voor iedereen die kwetsbaar is. En laten we ook ff eerlijk zijn: zoveel geweld komt niet uit het niks, we laten mensen kapotvallen in armoede/psychische zorg en doen daarna shocked pikachu als het ontspoort, oh ja want “eigen verantwoordelijkheid”.
Iedereen heeft het over straf en camera’s, maar wat ik mis: hoe kan het dat zo’n zaak pas bij een “voorbereidende zitting” concreet wordt en we nog steeds amper weten wat er nou precies ten laste ligt en waarom. Is er al iets gezegd over slachtofferhulp/veiligheid voor de man zelf nu (dreiging, contactverbod, locatieverbod), of is dat weer “later in het proces”? En welke media zaten daar eigenlijk in de zaal, want dit artikel klinkt alsof het één rechtbanktweet is uitgewerkt zonder context—bron naar de tenlastelegging?
Nou Naomi, je doet net alsof de rechtbank alles live aan het publiek moet uitleggen, maar zo werkt het niet: in zo’n voorbereidende zitting gaat het vaak juist over planning en onderzoek, niet om de hele tenlastelegging uit te venten. Wat je mist is dat er meestal al maatregelen kunnen lopen (contactverbod e.d.) maar dat hoor je niet altijd in de media, en dat “welke journalisten zaten er” is echt niet het belangrijkste hier toch?
wat ik mis in dit soort discussies: na zo’n aanval is het niet alleen huid en geld, het is ook schaamte/angst om überhaupt nog naar buiten te gaan, zeker als je al afhankelijk bent van hulp… hoop echt dat er direct traumazorg en een paar vaste mensen om hem heen zijn, want liefde en verbinding zitten soms in iets simpels als iemand die elke dag ff langskomt en blijft luisteren.
traumazorg is geen “extraatje”, dat hoort er meteen bij, anders krijg je de facto een tweede straf: opgesloten raken in je eigen huis. heb ooit een slachtoffer bijgestaan na een geweldsincident, en zonder vaste casemanager en één aanspreekpunt bij zorg/verzekeraar/Slachtofferhulp liep alles vast in losse loketten en formulieren; dat maakt die angst en schaamte alleen maar groter. en ja, in zo’n zaak moet het OM ook verder kijken dan celstraf: schadevergoedingsmaatregel én meteen beslag, mits je wil dat er later nog iets te halen valt.
Die casemanager is belangrijk ja, maar je mist het grootste punt: dit is iemand in een rolstoel die levend is aangestoken, dat is pure terreur en daar hoort keiharde straf én behandeling in een brandwondencentrum bij, niet alleen “dossiers regelen”. En dat beslag… leuk op papier, maar dit soort daders hebben vaak geen cent, terwijl de zorg en aanpassingen wél meteen moeten, en daar wordt dus op bezuinigd.
ZusterAnn mist dat dit niet alleen “zorg en geld” is maar ook een totaal moreel failliet: iemand in een rolstoel aansteken is zo’n grens over dat je je afvraagt wat er in die daders is stukgemaakt. En ja, natuurlijk moet het brandwondencentrum en alle aanpassingen meteen geregeld worden, maar ondertussen laten we onze kinderen opgroeien met schermen, verharding en nul echte bedding… en dan staan we verbaasd dat dit gebeurt??
Alsof dit komt omdat kids “teveel schermen” hebben… kom op zeg. dit is gewoon keiharde criminaliteit en totale ontsporing van twee gasten, daar helpt geen morele preek over opvoeding tegen. Zorg dat die verdachten stevig aangepakt worden en dat slachtoffer fatsoenlijk geholpen wordt, de rest is vooral luchtfietsen.
Ach opvoeding en dat schermgezeik is niet de hele film, maar dit is ook niet “gewoon pech”: als je iemand in z’n rolstoel fik geeft ben je gewoon af en moet je jaren weg, en dat slachtoffer mag je wel ff keihard ondersteunen ipv alleen stoer doen in de rechtszaal
het probleem is dat “keiharde criminaliteit, opvoeding doet er niet toe” veel te makkelijk is: dit soort geweld komt zelden uit het niets, het groeit in een omgeving waar grenzen, toezicht en hulpverlening-infrastructuur al tijden lek zijn en signalen gewoon blijven liggen. de oplossing is dubbel: ja, verdachten keihard vervolgen, maar óók zorgen dat school/jeugdzorg/wijkteam/politie één gedeeld dossier en regie hebben zodat je die ontsporing eerder afvangt, anders blus je steeds achteraf terwijl het draagvlak in de stad verder wegrot.
tuurlijk is één casemanager handig, maar je mist dat dit begint bij hoe verrot het is dat iemand überhaupt een weerloze man in een rolstoel in de fik steekt… daar zit zoveel verharding en scherm-gevoede gevoelloosheid achter. en dan gaan we weer “regelen” via loketten en beslag terwijl onze kinderen dit geweld gewoon op straat zien, bewust opvoeden en echte nabijheid zijn óók traumazorg.
Typisch weer dat het meteen over “liefde en verbinding” moet gaan alsof je met een dagelijks kopje thee 20% derdegraads wegpoetst. Traumazorg, vaste begeleiding, woningaanpassing en thuiszorguren lopen zó richting €100.000+ en dan mag de gemeente straks weer roepen dat er “geen capaciteit” is, maar wel 3 overlegtafels en 2 coördinatoren erop zetten.
Mee eens dat traumazorg belangrijk is, maar wat je mist: dit is óók gewoon een veiligheids- en strafkwestie, anders blijft het bij “liefde en verbinding” terwijl die twee verdachten straks weer rondlopen. En als je 20% derdegraads hebt, dan heb je ook jarenlange nazorg, woningaanpassingen en keiharde schadevergoeding nodig, niet alleen iemand die ff langskomt.
Men vergeet gemakkelijk dat dit niet alleen “mishandeling” is maar gewoon poging tot moord; iemand in een rolstoel aansteken is geen impuls, dat is doelbewust iemand levend wegbranden. Benieuwd of het OM hier ook meteen tbs eist, want als dit soort types na een paar jaar weer buiten staat met wat “behandeling” op papier, dan is de volgende keer weer iemand anders de pineut. En ja, dat hele schadeverhaal is belangrijk, maar eerst: levenslang contactverbod en keihard toezicht, anders is Utrecht straks weer verbaasd.
Pietansen doet alsof het OM even een menukaart heeft: “doet u mij maar tbs met een contactverbodje erbij”... kom op zeg. Iemand in een rolstoel in de fik steken is zó ver over de grens dat je helemaal niet meer moet leunen op therapiepraatjes en toezichtfantasieën, maar gewoon keihard opsluiten en lang ook, en dan mag de rechter daarna rustig kijken hoe je het juridisch precies noemt. En Utrecht “straks weer verbaasd”? alsof dit een natuurverschijnsel is dat je met een paar formuliertjes en een enkelbandje voorkomt.
Goh, iedereen heeft het over celstraf en geld, maar zo’n man zit ook nog jaren met nachtmerries en angst om überhaupt buiten te komen, dat trauma wordt vaak pas veel later “zichtbaar” toch? hoop echt dat er meteen fatsoenlijke slachtofferhulp is en niet na 6 maanden een foldertje en succes ermee...
Trauma en slachtofferhulp, prima, maar laten we niet doen alsof dat het hoofdonderwerp is; hier gaat het eerst om een daad die gewoon richting poging tot moord gaat. Slachtofferhulp kan nooit “goedmaken” dat twee figuren iemand in een rolstoel aansteken, dus de nadruk moet op keiharde straf en langdurige beveiliging tegen herhaling. En eerlijk: die hulpinstanties zijn er, maar het idee dat een forumwensje het verschil maakt is ook wat gemakzuchtig.
nee hè, “keiharde straf” roepen is lekker makkelijk vanaf de bank, maar da manneke moet straks wél verder met z’n leven en dan is trauma- en slachtofferhulp juist waar het om draait. en beveiliging tegen herhaling?? zet die twee gewoon vast en klaar, maar doe niet alsof alleen straffen die brandwonden en ellende oplost.
trauma- en slachtofferhulp ja natuurlijk, maar hoe kan het dat iemand in utrecht in een rolstoel gewoon IN BRAND wordt gestoken en we het pas maanden later hebben over “ernstige brandwonden”?? waar was de bewaking, waar waren de camerabeelden, waar waren die daders dan al die tijd?? en “zet die twee gewoon vast” ja leuk gezegd, maar als ze nog niet eens gepakt zijn, wat heb je dan aan mooie praatjes, en wie garandeert dat dit niet morgen weer gebeurt?!??
Trauma “wordt zichtbaar” is geen natuurwet hoor, bij dit soort geweld zitten mensen vaak meteen al in paniek, slaapproblemen, hyperalert, alles erop en eraan. En slachtofferhulp is juist vaak direct na zo’n incident opgestart via politie/ziekenhuis, het is niet standaard “na 6 maanden een foldertje”, dat beeld klopt gewoon niet. Dat neemt niks weg van hoe ziek dit is, maar laten we wel bij de feiten blijven.
Nou zeg, 20% derdegraads… dat is niet “even herstellen”, dat is maanden/ jaren vol operaties, infectierisico en pijn, en dan moet je ook nog leren leven met littekens en schaamte om naar buiten te gaan toch? Hoop echt dat die verdachten niet wegkomen met een zielig verhaal, want dit is gewoon iemand z’n leven afpakken terwijl-ie nog leeft.
Nee maar Rita, je hebt gelijk over hoe verschrikkelijk dit is, maar je mist echt dat het óók gewoon een strafzaak is: het gaat erom wat er bewezen kan worden en wat het motief was, niet om “ze komen weg met een zielig verhaal”. En los daarvan, wie steekt in godsnaam een man in een rolstoel in brand… dat is zó ver over elke grens, daar word je gewoon misselijk van.
Precies, “wat is het motief” is juridisch relevant, maar moreel is het bijna bijzaak: je moet al zó afgestompt zijn dat je een weerloze man als object ziet dat je kunt aansteken en daarna nog slapen. Het paradoxale is dat we dit dan behandelen als een uitzondering, terwijl die alledaagse verharding al jaren in het openbaar rondwaart: wegkijken, filmen, doorlopen. Wat zegt dit over ons dat we pas collectief walgen als het letterlijk vlam vat, maar de kleine vernederingen ervoor gewoon laten passeren alsof het achtergrondruis is.
Ja jong, iedereen roept celstraf en schadefonds, maar zo’n man zit straks ook met angst om überhaupt nog naar buiten te gaan en niemand die dat ff “vergoedt”. en die twee verdachten mogen van mij verplicht jaren in een brandwondencentrum meelopen als poetsploeg, dat ge elke dag ziet wat ge aangericht hebt.
20% derdegraads is niet “20% beetje erg”, dat is 20% huid die gewoon weg is en vervangen moet worden, vaak in etappes. En iedereen roept meteen “jaren cel”, maar even rekenen: als dit als poging doodslag/brandstichting níet keihard wordt neergezet en het blijft bij een paar jaar, dan is het signaal dus letterlijk: iemand levend aansteken is een soort zware mishandeling-plus. Benieuwd welke advocaat straks gaat doen alsof dit een uit de hand gelopen grap was… want daar krijg je dus precies dit soort ellende van.
Vanuit mijn praktijk: bij brandwonden gaat het niet alleen om “20%” maar om wat het lijf daarna nooit meer vergeet, die shock en paniek nestelt zich in je zenuwstelsel en je hele energiehuishouding raakt ontregeld. We fixen dan huid, verbanden en protocollen, maar die man heeft net zo goed jarenlange traumabedding nodig (ook voor z’n omgeving), anders is het weer westerse symptoombestrijding en mag ie in stilte verder verbranden vanbinnen. En ja, die verdachten mogen van mij keihard gestraft, maar ik hoop vooral dat er NU al iemand naast hem zit die hem helpt terug te landen in z’n eigen lichaam, want dat is de echte heel-wording na dit soort geweld.
wat me hier echt steekt: zo’n slachtoffer moet vaak zélf achter schade, hulp en bescherming aan, terwijl hij letterlijk niet eens kan opstaan om weg te komen… daarentegen kunnen we dit wél menselijker regelen door vanaf dag 1 één vaste casemanager te geven die zorg, woning, Wmo en slachtofferhulp aan elkaar knoopt en ook meteen contactverbod/toezicht meeneemt. En ja, straf hoort stevig te zijn, echter laat de rechter ook gelijk die schadevergoedingsmaatregel opleggen en niet pas na drie rondes papierwerk, want dat is nu precies waar mensen op stuklopen.
Eerlijk, waar ik me kapot aan erger: bij dit soort poging tot moord krijg je straks weer een discussie over “toerekeningsvatbaarheid” en dan eindigt het in een behandeltraject met een einddatum, terwijl die man levenslang littekens en trauma heeft. Ten eerste moet de rechter meteen een keiharde contact/gebiedsverbod + schadevergoedingsmaatregel opleggen en dat CJIB het actief gaat innen zodra er ooit inkomen is, ten tweede: publiceer gewoon wat de eis en straf worden zodat het niet weer verdwijnt in de mist van “privacy”, maar ok daders beschermen we altijd net iets beter dan slachtoffers.
het probleem is dat we na dit soort geweld vooral naar “meer cel” kijken, maar de echte bottleneck zit ’m in de keten erna: bewijs, schadeafhandeling en nazorg lopen langs politie/OM, zorg, gemeente, verzekeraar en schadefonds en niemand is systeemeigenaar, dus het slachtoffer verzuipt in loketten. de oplossing is één regisseur vanaf dag 1 (slachtoffercoördinator met mandaat) die zorg + woningaanpassing + voorschot schade direct trekt en daarna pas het verhaal op de daders/instanties doet, anders is de infrastructuur van hulp gewoon net zo kapot als die huid.
Klopt helemaal, “zware straf” klinkt lekker maar intussen zit zo’n slachtoffer maanden te leuren met formulieren en doorverwijzingen. Mijn oom is na een val met brandwonden in een revalidatietraject beland en die was meer tijd kwijt aan gemeente/verzekeraar/aanpassingen regelen dan aan herstellen, als daar één persoon vanaf dag 1 gewoon knopen mag doorhakken scheelt dat zóveel ellende.
20% derdegraads is ook medisch zo’n kantelpunt: je bent niet alleen “verbrand”, je verliest vocht en warmte als een gek en infecties liggen continu op de loer, zeker bij iemand van 69. Wat ik hier mis in de discussie is dat de psychische klap vaak later pas echt doorzet, nachtmerries, herbelevingen, schaamte over littekens, en dan moet er maanden daarna nog steeds trauma- en pijnzorg zijn, niet alleen in de eerste weken. en ja, pijn bij brandwonden is ook bij derdegraads vaak heftig, omdat de randen en dieperliggende weefsels wél pijn blijven geven, dat onderschatten mensen enorm.
Nou zeg, DocFatima legt het medisch allemaal goed uit, maar wat ik mis is gewoon het “waarom” en de veiligheid eromheen: hoe kan iemand in een rolstoel überhaupt zo makkelijk in brand gestoken worden en waar waren omstanders/camera’s/hulp, dat moet toch veel harder aangepakt worden? En ondertussen zit die man misschien ook nog met gedoe over woning, zorg en verzekering, bovenop die wonden, toch?
Rita mist één ding: het “waarom” is leuk voor de talkshows, maar voor dit soort beesten maakt het meestal geen moer uit, die doen het omdat ze het kunnen en omdat ze denken ermee weg te komen. Waar het om gaat is dat je in een stad als Utrecht blijkbaar iemand in een rolstoel in de fik kunt steken zonder dat er meteen drie man bovenop zit en de dader dezelfde avond nog van camera naar camera wordt gevolgd, dus óf die camera’s werken niet, óf niemand kijkt, óf we vinden het allemaal wel best tot het weer misgaat. En dat gedoe over zorg/verzekering is precies de omgekeerde wereld: slachtoffer mag formulieren invullen terwijl de verdachten straks weer met “moeilijke jeugd” en een rapportje komen aanzetten, daar word ik zo moe van.
Precies dit: we hebben overal camera’s, boa’s, meldpunten en “veiligheidsagenda’s”, maar zodra het geen winkelcentrum-diefstal is blijkt het vooral PR en nul capaciteit — oh ja want echte publieke veiligheid levert geen dividend op. En dan mag het slachtoffer met derdegraads brandwonden ook nog door een bureaucratische hel terwijl de verdachten straks een zielig verhaal krijgen en een advocaat die “perspectief” roept, sick.
20% derdegraads… dat is geen “incident”, dat is iemands lijf dat maandenlang een slagveld wordt, en dan doen we alsof het vooral om een dossiernummer gaat. paar jaar terug zag ik in Utrecht iemand in een rolstoel uitgescholden en bespuugd bij de halte, iedereen keek strak naar z’n telefoon en ik ook net te lang voordat ik wat zei; dat moment blijft hangen omdat je voelt hoe dun die laag beschaving eigenlijk is. Paradoxaal dat we onszelf zo graag een veilige, tolerante stad noemen, maar als het echt schuurt blijkt publieke ruimte vooral een plek waar je alleen bent tussen mensen. En dan komt de rechtsmachine met “perspectief” voor de daders, terwijl het perspectief van het slachtoffer letterlijk huidtransplantaties en nachtmerries is, maar dat past niet lekker in een praatje op zitting.
Ik merk dat iedereen (terecht) over straf en kosten praat, maar niemand over dat zo’n man daarna vaak ook nog z’n wereld kleiner maakt: niet meer alleen naar buiten, schrik bij elk geluid, en dan word je dus dubbel gestraft. En sorry hoor, iemand in een rolstoel in brand steken is geen “impuls”, dat is pure ontmenselijking… daar zit zo’n kille energie achter, daar moet je als samenleving echt harder op durven zeggen: dit is gewoon kwaad.
Ja sorry hoor maar “dit is gewoon kwaad” helpt die man ook geen meter, dat is lekker voor op een tegeltje. Gewoon die gasten lang vast en de rest van hun leven laten betalen voor zorg en schade, dan zijn we klaar.
Wat me hier vooral aan stoort: in zo’n “voorbereidende zitting” gaat het al snel over procedure, toerekeningsvatbaarheid, termijnen, terwijl die man gewoon elke dag met pijn/verbanden/trauma wakker wordt. En ja, schadefonds vangt wat op, maar het echte probleem is dat we daders in NL vaak pas écht raken als je ook strak op contactverbod, gebiedsverbod en langdurig toezicht stuurt na vrijlating — anders sta je over 2 jaar weer bij dezelfde halte met hetzelfde gezeik. Rechterlijke macht mag van mij best wat minder juridisch pingpongen en wat meer: bescherming slachtoffer eerst, proportionaliteit later.
20% derdegraads is al heftig zat, maar wat mij ook stoort: je hoort daarna maanden niks meer en dan blijkt zo iemand nog steeds midden in die ellende te zitten, terwijl het nieuws alweer door dendert. klopt dat straf en schade belangrijk zijn, maar zorg dan ook dat die man gewoon meteen een vaste casemanager krijgt die alles regelt, anders ga je kapot aan papierwerk bovenop die brandwonden.
snap die frustratie wel, maar “maanden niks” is ook omdat zo’n brandwondentraject vooral medisch en privacy-gevoelig is en niet elke week een update hoort te worden. 20% derdegraads is niet alleen huid, dat is operaties, infectierisico, pijnstilling, voeding/eiwit (wat veel mensen niet weten: herstel vraagt absurd veel energie) en revalidatie, dus een casemanager is top maar lost de traagheid van zorg + justitie niet ineens op. overigens mag er best harder gestuurd worden op slachtofferzorg, want als je dan óók nog formulieren, verzekeraars en Wmo-loketten moet bevechten, word je echt dubbel gestraft.
eens dat je niet elke week een medisch bulletin hoeft te krijgen, privacy is ook wat waard, echter “geen nieuws” voelt voor slachtoffers en familie wel als in de steek gelaten worden. Daarentegen kun je wél regelen dat er vanaf dag 1 één vast aanspreekpunt is die zorg, Wmo, verzekering en slachtofferhulp aan elkaar knoopt, want nu moet iemand met derdegraads brandwonden ook nog gaan leuren met formulieren… dat is echt niet uit te leggen.
Goh, 20% derdegraads is echt levenslang gedoe met operaties, infecties en revalideren, dat is niet “even herstellen” hoor. En die verdachten lekker maanden procederen terwijl zo’n man misschien niet eens z’n huis fatsoenlijk terug in kan zonder hulp, dat voelt zo scheef toch?
Tsja, dat “scheef” gedoe… rechtspraak is geen doorlaat bij de sluis, je wil juist dat het zorgvuldig gaat anders staan ze straks weer buiten omdat er ergens een foutje zit. En dat je huis niet klaar is, dat is vooral zorg/gemeente en verzekeraar, niet de rechter.
zorgvuldig is prima, maar dit is geen “foutje in een dossier”-zaak: iemand in een rolstoel in de fik steken is next level geweld, daar mag tempo en strengheid bij. en dat herstel/woonplek via gemeente/verzekeraar loopt, klopt, maar laat de daders wel meteen cashen met een voorschot schadevergoeding en beslag, anders is het weer veel papier en nul resultaat.
Nee, dit is niet “scheef gedoe”, dit is gewoon iemand levend in de fik zetten, 20% derdegraads is levenslang ellende en kosten waar geen verzekeraar vrolijk van wordt. Zorgvuldig prima, maar als dit geen keiharde celstraf + schadeverhaal is dan zet je de risicopremie op dit soort straatgeweld echt op nul en gaan idioten het als optie zien.
Kijk, iedereen heeft het over celstraf en schadefonds maar niemand over dat je met 20% derdegraads praktisch een levenslange “zorg-derivative” krijgt: elke complicatie = nieuwe opname, nieuwe ingreep, en dat risico ligt straks gewoon bij belastingbetaler/verzekeraar terwijl die twee verdachten waarschijnlijk niks te verhalen hebben. En dan maar doen alsof dit een incidentje is… dit is pure terror tegen iemand die zich niet eens kan verweren, daar moet je als rechter echt een dikke risicopremie op zetten qua straf.
“Risicopremie” op straf, serieus? Alsof je een brandstichting op een mens kunt prijzen als een verzekeringsproduct, lekker crypto-denken: alles terugbrengen tot kostenposten en verhaalsmogelijkheden. Het obscene is juist dat we pas morele woede voelen als de spreadsheet rood kleurt, terwijl de kern is dat iemand in een rolstoel als fakkel is gebruikt. En ja, natuurlijk betaalt de samenleving mee—dat is inherent aan beschaving; de echte vraag is waarom sommige lui dat als argument tegen het slachtoffer gebruiken i.p.v. tegen de daders.
Wat mij opvalt: in dit soort zaken gaat het in de rechtszaal meteen over procenten en “derdegraads”, maar bijna nooit over de nazorg die daarna stilvalt omdat alles via loketten moet. Die man heeft niet alleen huidtransplantaties nodig, maar óók iemand die zijn hele papierwinkel en regelwerk overneemt, anders word je na zo’n misdrijf nog een keer gestraft door het systeem; en nee, dat is geen “slachtofferhulp-gesprekje” van drie kwartier. Taalkundig gezien trouwens: “in brand werd gestoken” klinkt bijna passief, alsof het hem overkwam als ongelukje; dit is gewoon poging tot moord.
Zo’n “20% derdegraads” is voor de rechtbank misschien een getal, maar voor die man is het elke dag pijn, jeuk, schrik en maanden revalideren terwijl je óók nog de brieven, formulieren en wachtrijen moet overleven… ik heb in Arnhem een oudere buurman na een woningbrand geholpen en zonder iemand die gewoon naast je gaat zitten en belt/print/regelt zak je zó weg tussen Wmo, zorgverzekeraar en ‘u moet online inloggen’. Dit is geen ongelukje maar pure terreur, en als we een beetje liefde en verbinding willen tonen dan is het: nazorg die je draagt, niet nog een loket erbij, hoop dat die man nu écht mensen om zich heen krijgt.
Nou ja, 20% klinkt netjes op papier, maar dat is elke dag wondzorg, pijnstillers, huidtransplantaties misschien, en ondertussen moet je ook nog vechten met thuiszorg die “geen uren” heeft en een verzekeraar die eerst drie keer nee zegt, dat breekt een mens hoor. en die verdachten, als je iemand in een rolstoel in brand steekt ben je gewoon levensgevaarlijk, daar mag best keihard op gestraft worden toch.
Eens dat nazorg niet nog een loket moet zijn, maar er mist wel een belangrijk stuk: veiligheid en daderaanpak. Als iemand in een rolstoel gewoon in de fik wordt gezet, dan heb je óók te maken met aangifte, slachtofferhulp, schadeverhaal en soms zelfs verhuis/veiligheidsmaatregelen, en dat loopt niet vanzelf “met wat liefde en verbinding”. En ja, die Wmo/verzekeraar-molen is traag, maar zonder regievoerder die het totaalplaatje pakt (zorg én justitie) blijft het alsnog los zand.
Ja joh, “regievoerder zorg én justitie”, alsof we nog niet genoeg mensen hebben die vooral formulieren doorschuiven... echter dit is geen Wmo-dossier maar een poging tot moord op een kwetsbare man, dus graag keihard opsporen, berechten en schade laten betalen in plaats van weer een praatlaag ertussen. Daarentegen: slachtofferhulp en praktische bescherming moet gewoon meteen geregeld zijn, maar dat kan ook zonder nóg een loket met een hippe functietitel.
TruusK heeft gelijk: die vent is niet alleen verbrand, z’n leven is ook in de fik gezet en daarna mag ie zelf achter Wmo, formulieren en “u moet online aanvragen” aan, terwijl ie amper kan zitten. En noem het gewoon wat het is: twee gasten die een rolstoeler aansteken, dat is geen incidentje maar gewoon poging tot moord, klaar.
iedereen lult over straf en camera’s maar niemand over omstanders die gewoon blijven staan als er bij hc al jochies aan iemands rolstoel zitten te trekken dus begin ff met elkaar wakker schudden en meteen 112 bellen ipv filmen voor t groepchatje rip
donansen mist ff dat “omstanders” meestal 3 man met een telefoon en 0 plan zijn en dat het echte probleem is dat zo’n gast überhaupt iemand kan aansteken zonder dat er al eerder ingegrepen wordt door toezicht hulpverlening of wat dan ook bruh
Klopt, die omstanders met een telefoon zijn geen “toezicht” en hebben ook geen bevoegdheid, laat staan spullen om iemand veilig te blussen. Ik heb ooit bij een cliënt een incident gehad met een verwarde man in een portiek: iedereen filmde, niemand durfde in te grijpen, en tegen de tijd dat politie/ambulance er was was de schade al gedaan. De vraag is dus niet waarom het publiek niets doet, maar waarom iemand met dit gedrag de facto rondloopt zonder dat zorg/politie eerder kan opschalen, mits er al signalen waren.
20% derdegraads is ook niet “even genezen”: bij brandwonden gaat het risico op complicaties (infecties, sepsis) en blijvende beperkingen disproportioneel omhoog, zeker op 69. Wat ik mis in de discussie is dat de rechtbank meteen een contact-/gebiedsverbod en goede slachtofferbescherming kan regelen, want zo iemand moet straks weer naar buiten durven… hoe doe je dat als je de daders of hun vrienden overal kunt tegenkomen? En ja, schade betalen is belangrijk, maar als de nazorg en psychische hulp niet vanaf dag 1 strak staat, ben je jaren verder voor je überhaupt weer een beetje functioneert.
Ik zie het elke dag: bij 20% derdegraads ben je niet “even klaar”, dat is maandenlang operaties, grafts, infectie-angst en pijn waar geen paracetamol tegenop kan. En dan mag zo’n man straks zelf maar uitzoeken hoe hij met rolstoel én littekens veilig over straat komt, terwijl hulp thuis, psych en hulpmiddelen overal op wachtlijst staan door die eeuwige bezuinigingen. contactverbod is het minste, regel ook meteen vaste nazorg en bescherming, anders laat je ’m gewoon opnieuw vallen.
Hier op het land leer je: vuur is geen “grap”, dat gaat zó hard dat je in seconden te laat bent. Ik hoop vooral dat de rechter meteen contactverbod en schadevergoeding strak regelt, want zo’n man zit straks jaren met zorg, wonden en gedoe terwijl de daders alleen maar stoer hebben lopen doen. en ja, dit is gewoon pure lafheid: iemand in een rolstoel... wat ben je dan voor vent.
Nou ja, natuurlijk is dit pure lafheid en moet je daar keihard op straffen, maar dat “alleen stoer doen” is me te makkelijk, dit is gewoon doelbewust geweld met vuur, daar hoort wat mij betreft ook behandeling en levenslang toezicht bij, want zo iemand flipt niet ineens morgen netjes terug naar normaal hoor, toch.
Men vergeet gemakkelijk dat zo’n derdegraads brandwond niet “geneest” maar een leven lang terugkomt: littekenweefsel dat scheurt, infecties, pijn bij warmte/kou, en elke keer weer naar het ziekenhuis. En dan hebben we het nog niet eens over de rechtsgang; die duurt jaren, terwijl die man nú al vastzit aan therapie, controles en afhankelijkheid. wat mij betreft hoort bij dit soort geweld ook een harde maatregel: na veroordeling meteen langdurig toezicht en gebiedsverbod, want dit is geen éénmalige baldadigheid maar pure wreedheid.
Gebiedsverbod en “langdurig toezicht” klinkt lekker stoer maar helpt die man precies niks en is in de praktijk ook gewoon dweilen met de kraan open, zeker als je niet eens weet waar zo iemand uithangt. veel simpeler: snel berechten, keiharde straf én vooral zorgen dat slachtofferhulp en schadevergoeding direct lopen, daar heeft het slachtoffer morgen wat aan, niet over 3 jaar een papieren toezichtplan.
Wat me hier vooral aan vreet is dat we het meteen over “twee idioten” of “meer camera’s” hebben, terwijl dit ook gewoon gaat over ontmenselijking: iemand in een rolstoel wordt te vaak gezien als object in de openbare ruimte, niet als volwaardig persoon met grenzen. Enerzijds wil je keihard straffen, anderzijds moet je ook kijken naar die sociale normlaag: omstanders die wegkijken, jongeren die filmen, een stad waar “niet mijn probleem” de standaard is geworden. En ja, dan kun je schadeverhaal en zorg regelen (moet ook), maar als je het morele kompas in de straat kwijt bent helpt geen lantaarnpaal daartegen. dit is niet alleen geweld, dit is een soort publieke vernedering met vuur… hoe ziek wil je het hebben.
professor heeft wel gelijk maar dat morele kompas in de straat ga je niet “terugvinden” met een columnpje bro, zet die pyromanen gewoon lang vast en pak die filmende clowns erbij want anders is het volgende week weer content lol
Het zij zo: iedereen roept om “jaren cel”, maar bij dit soort wreedheid wil ik vooral zien dat de rechter meteen tbs met dwangverpleging serieus weegt, óók als het geen klassiek psychose-verhaal is. Iemand in een rolstoel aansteken is geen impulsje na een biertje; dat is doelbewust sadisme, en daar helpt een paar jaar brommen vaak precies niks tegen. En ja, laat die verdachten maar elke euro terugbetalen, desnoods via beslag op toekomstig inkomen; anders leert dit land nooit dat slachtoffers vóór daders komen.
tbs is hier zo’n makkelijke uitweg: “ziek” labeltje erop en na wat jaartjes evalueren staan ze weer buiten, terwijl de maatschappij met het risico zit. gewoon keiharde celstraf en levenslang schadeverhaal, en pas behandelen als extraatje binnen detentie, niet als vervanging.
tbs is helemaal geen “makkelijke uitweg”, het is juist voor mensen die door een stoornis een hoog herhalingsrisico hebben en daarom pas weg mogen als behandelaren én rechters dat risico laag genoeg vinden; dat traject duurt vaak langer dan een kale celstraf. en dat “pas behandelen als extraatje” is precies hoe je de kans maximaliseert dat ze na detentie weer exact hetzelfde patroon in gaan, want je verandert niks aan de oorzaak.
Wederom zo’n gruwelzaak en dan doet iedereen alsof het “alleen” om celstraf en zorgkosten gaat, maar de echte ellende komt erna: 20% derdegraads betekent vaak jaren drukpakken, littekenbehandelingen, extra thuiszorg en aanpassingen die zo €2.000-€4.000 per maand kunnen aantikken. En dan mag het slachtoffer straks met 15 formulieren naar Wmo/verzekeraar/Schadefonds terwijl de verdachten in de rechtszaal al oefenen op “ik weet het niet meer”, typisch Nederland: administratie als tweede straf.
Noe ja, die nazorg/rompslomp klopt helaas vaak, maar dat “typisch Nederland” is me te makkelijk: bij dit soort geweld hoort gewoon meteen een fatsoenlijk voorschot en één loket dat alles regelt, en die twee daders mogen van mij ook keihard financieel bloeden naast de celstraf. En ondertussen zit die man met pijn, littekens en nachtmerries, daar helpt geen formulierke meer aan, sjön toch…
Bizar dat je iemand in een rolstoel in de fik zet en dan zitten we straks weer te praten over “toerekeningsvatbaarheid” en gedoe met rapportjes… zorg nou dat die man meteen een vaste casemanager krijgt die ALLES regelt (zorg, woning, vervoer, schade), want anders verzuipt zo’n slachtoffer in loketten terwijl de verdachten alleen maar tijd winnen.
Helemaal eens over die casemanager, want anders gaat het slachtoffer straks zelf achter Wmo, letselschade, woningaanpassing en vervoer aan terwijl z’n huid letterlijk opnieuw moet groeien. En over die rapportjes: toerekeningsvatbaarheid is juridisch relevant voor straf, maar voor de schade en die directe hulp moet je niet wachten op een psychiater die over 6 maanden een pdf’je inlevert, maar ok laten we vooral het systeem weer zo inrichten dat de dader “procesrechten” heeft en het slachtoffer een stapel formulieren.
Die casemanager voor het slachtoffer: ja graag, want nu moet zo’n man met derdegraads brandwonden ook nog gaan leuren bij Wmo, verzekeraar en Slachtofferhulp terwijl hij letterlijk kapot is gemaakt. Maar dat “toerekeningsvatbaarheid-gedoe” is niet zomaar tijdrekken; als je wilt dat zo’n vonnis overeind blijft en die lui echt lang van de straat blijven, moet je het dossier gewoon keihard dichttimmeren met die rapporten, anders heb je straks weer hoger beroep en gezeur en staat iedereen te kijken. En los daarvan: iemand in een rolstoel in brand steken is zó’n grens over dat ik niet snap dat we nog doen alsof het een gewone mishandeling is, dit is gewoon poging moord met een sadistisch randje.
klopt, die casemanager is nodig, maar hij mist dat er ook gewoon keiharde bescherming moet komen nu: straatverbod/contactverbod en meteen voorschot op schade, anders zit die man én met angst én met rekeningen terwijl de daders rustig afwachten. en 20% derdegraads is niet “even herstellen”, daar gaat jaren zorg en aanpassingen in zitten.
het probleem is dat we na zo’n zaak vooral naar “meer straf” en “meer camera’s” grijpen, maar de basis faalt al eerder: niemand in de keten pakt meteen eigenaarschap voor het slachtoffer (zorg, woningaanpassing, Wmo, schade) en dan gaat de bureaucratie-infrastructuur vrolijk op z’n traagst draaien. de oplossing is één casusregisseur met mandaat vanaf dag 1 die alles doorzet en voorschiet (gemeente/verzekeraar/schadefonds) en pas daarna onderling gaat verrekenen, anders zit die man straks met 20% derdegraads én 200% formulierenstress terwijl de verdachten lekker “geen draagkracht” roepen.
Precies dit. Ik heb vaker meegemaakt dat iemand na geweld letterlijk in het ziekenhuis ligt en je ondertussen drie loketten af moet voor een rolstoel, woningaanpassing en een beetje hulp thuis, want “dat is een andere afdeling”... echt om gek van te worden. En die verdachten roepen straks inderdaad dat er “niks te halen valt”, terwijl het slachtoffer jaren met pijn, schaamte en regelstress zit; regel dan gewoon één persoon die meteen knopen doorhakt en voorschiet, klaar.
Ach Aisha, dat lokettengezeik is waar, maar je mist ff dat die gasten die ’m aanstaken gewoon keihard weggezet moeten worden met een straf waar je u tegen zegt, anders blijft het bij “regelen” en lachen ze je uit
Iedereen heeft het over camera’s en rekeningen, maar mag het ff over die twee gasten zelf: als je iemand in een rolstoel in de fik steekt ben je niet “verward” maar gewoon een laffe sadist, maar goed ik ben benieuwd welke hulpverlener straks weer mag uitleggen dat ze “kansen” verdienen.
BasT heeft gelijk — dit is geen “verward”, dit is pure wreedheid, punt. Ik heb in Utrecht ooit gezien hoe een dakloze man werd uitgescholden en bespuugd terwijl iedereen doorliep — diezelfde kille ontmenselijking zit hierachter, en dan doen we straks weer shocked en gaan we bezuinigen op zorg en opvang, oh ja want dat helpt vast. Geef die daders een keiharde straf én stop met het wegkijken alsof geweld uit het niets komt.
Serieus, 69 en in een rolstoel en dan steken ze je gewoon aan… en wij zitten hier te discussiëren over camera’s en schadeformulieren?? Waar is de maatschappelijke grens eigenlijk, wanneer zeggen we: dit is niet “verwarde jongeren” of “incident” maar gewoon pure terreur op straat?? En dan?? Moet ik dat maar normaal vinden dat je in Utrecht blijkbaar niet eens veilig bent als je letterlijk niet eens kunt wegrennen?!?!
Ach ja, iedereen heeft het over straf en kosten, maar ik denk aan die man zelf: 69, in een rolstoel, en dan lig je wekenlang aan je eigen huid vastgeplakt en durf je straks niet eens meer naar buiten. hoop echt dat er iemand is die ‘m gewoon helpt met de kleine dingen en niet alleen “u krijgt nog een brief”...
Vreselijk voor die man ja, maar Mirjam mist wel dat “iemand helpt” niet genoeg is: dit moet keihard bestraft worden en de verdachten moeten die zorg en schade gewoon betalen, anders draait het weer op ons allemaal. En waarom kon dit überhaupt gebeuren op straat zonder dat er meteen ingegrepen werd, waar was iedereen toen??
Wat me hier het meest steekt: dit is niet alleen “straf of camera’s”, dit is ook een rechtsstaat-test of we zo’n slachtoffer meteen fatsoenlijk ontzorgen. In NL moet je als benadeelde partij vaak zelf achter schade, Wmo-aanpassingen en verzekeraars aan terwijl je letterlijk in een brandwondencentrum ligt… dat is toch absurd. En die verdachten mogen van mij best “geen draagkracht” roepen, maar dan wil ik wél dat de rechter standaard maximale schadeverhaal + langdurig toezicht oplegt, anders is het weer gratis kapotmaken en na een paar jaar door. Subsidiariteit is leuk, maar als gemeenten gaan pingpongen met loketten is het gewoon falend beleid.
ach tuurlijk moet die man meteen geholpen worden zonder loketten-circus, maar dat “maximaal schadeverhaal” klinkt stoer terwijl die lui vaak niks hebben en je vooral wil dat ze lang vastzitten en nooit meer in de buurt komen van zo’n slachtoffer toch
Juridisch gezien gaat het hier niet alleen om “poging doodslag” of zware mishandeling, maar ook om de bewijsdiscussie: was er (voorwaardelijk) opzet op de dood, of “slechts” op zwaar letsel, en dat scheelt straks fors in strafmaat. En dat schadeverhaal waar iedereen over roept: in de strafzaak kan de benadeelde partij zich voegen, maar als het te complex wordt (toekomstschade, zorg, woningaanpassing) verklaart de rechtbank je vordering zo de facto niet-ontvankelijk en mag je alsnog naar de civiele rechter, succes daarmee. Dus ja, jaren cel prima, maar zet meteen een goede letselschadeadvocaat erop, anders loop je achter de feiten aan.
“Ernstig verbrand” in de kop is wel lekker vaag terwijl het hier gewoon poging tot moord lijkt, toch? Weet iemand of het OM dit ook echt zo ten laste legt en of er al iets bekend is over motief/relatie dader-slachtoffer, of houden ze dat bewust buiten de berichtgeving? En die zitting: is er ook meteen iets gezegd over contactverbod/voorlopige hechtenis, of mogen die twee straks weer vrij rondlopen in Utrecht terwijl die man nog in het brandwondencentrum ligt… bron?
Goh, iedereen heeft het over straf en kosten, maar die man zit nu ook met pure angst om überhaupt nog buiten te komen en dat krijg je met geen schadeformulier opgelost toch? Hoop echt dat z’n omgeving ook steun krijgt, want als mantelzorger word je hier ook gewoon kapot van.
ja joh, “omgeving ook steun”, straks zetten we er een koffietafeltje bij en is het trauma weg… dit is pure wreedheid en daar helpt geen mantelzorg-knuffel tegen, gewoon keihard aanpakken en tegelijk die man échte, langdurige hulp geven zodat ie ooit weer met een beetje veiligheid en verbinding naar buiten durft.
Ik merk gewoon dat “keihard aanpakken” lekker klinkt, maar als het jeugd is of mensen met allerlei issues ben je na een paar jaar weer terug bij af en is die man nog steeds kapot. Gewoon flinke straf én meteen zorgen dat hij echt jarenlang fatsoenlijke zorg, begeleiding en veilige woonplek krijgt, want met alleen stoere taal is niemand geholpen.
Keihard aanpakken ja, maar je mist dat “omgeving ook steun” niet gaat over een koffietafeltje of knuffels, het is juist om te voorkomen dat iemand na zoiets totaal vereenzaamt en nooit meer de deur uit durft. Bij 20% derdegraads zit je aan jaren revalidatie, operaties en PTSS-risico, dat red je niet met alleen straf en “professionele hulp” op papier. En eerlijk: als buren/familie niks doen omdat “dat helpt toch niet”, wie vangt ’m dan op tussen de ziekenhuisafspraken door?
20% derdegraads is ook gewoon een metabole klap, mensen onderschatten dat: je verbrandt niet alleen huid, je hele lijf gaat in stressstand met risico op infecties, spierafbraak en delier, zeker bij 69. En in een rolstoel krijg je er meteen het probleem bij van zitten op kwetsbare huid en drukplekken, dus revalidatie is vaak 2 stappen vooruit 3 terug. Hoop dat de rechtbank ook meteen een contactverbod en goede slachtofferbescherming regelt, want die onveiligheid vreet je anders net zo hard op als die brandwonden.
Nee hè DocFatima, mooi verhaal hoor met “metabole klap” en delier, maar het punt is dat er gewoon twee mafkezen een man in een rolstoel in de fik zetten. Stop eens met dat medisch college en geef ze gewoon een loeiharde straf en klaar.
ik mis hier steeds één ding: die man is niet alleen verbrand, die is ook in één klap z’n gevoel van veiligheid kwijt. En dan mag je na de IC weer “gewoon” naar huis, maar wijkverpleging/psychische hulp zit vol door bezuinigingen, dus sta je met je trauma en wonden alsnog te wachten… echt om te janken.
Nou ja, iedereen heeft het over cel en camera’s, maar ik wil vooral dat zo’n rechter meteen een contactverbod en gebiedsverbod regelt, want straks woont die man nog steeds in dezelfde wijk en moet ie die types of hun vriendjes weer tegenkomen bij de supermarkt, dat is toch geen leven hoor.
kunnen we ff stoppen met alleen celjaren en camera’s en ook praten over dat dit gewoon pure sadistische lol-geweld is en dat je zulke gasten na de eerste “kleine” mishandeling al keihard moet tracken met verplichte behandeling en toezicht want anders escaleren ze toch weer bro
tuurlijk, het is walgelijk geweld, maar je mist ff het belangrijkste punt: hoe kan iemand in een rolstoel in vredesnaam in brand gestoken worden en lopen die daders dan nog gewoon rond?!?! waar waren omstanders, toezicht, politie, camera’s, alles?? en dan?? moet ik dat maar accepteren dat zo iemand z’n leven verwoest wordt en wij alleen “ernstig verbrand” lezen en doorgaan?!?!?!
Dat hele “wie betaalt wat” gaat in de praktijk niet eens om onwil maar om wetten die net niet op elkaar passen: Wmo (gemeente) kijkt naar zelfredzaamheid, zorgverzekeraar naar medisch noodzakelijk, en alles wat ertussen zit wordt ineens “grijs gebied” met wachttijden en loketten. En dan heb je nog het strafproces dat rustig een jaar doortuft terwijl zo’n man nú een aangepaste douche/bed nodig heeft, niet na het vonnis. cynisch detail: de papiermolen draait altijd op tijd, alleen niet voor het slachtoffer.
En dan mag die dader straks in een koele cel “tot rust komen” terwijl het slachtoffer nu al zit te gokken of ie überhaupt een fatsoenlijke wondzorg, vervoer en aangepaste woning rond krijgt, maar goed in Nederland is het recht snel met brieven sturen en traag met gewoon regelen dat iemand niet levend verrot.