In dit EU land kost ook in 2027 een liter benzine ALTIJD 1,34 euro

Die 1,34 euro komt natuurlijk niet uit het niets: de Maltese belastingbetaler betaalt gewoon mee via een ander loket. Kwantumfysica toont aan dat je kosten niet laat verdwijnen door ze van de pomp naar de begroting te verplaatsen; ze veranderen alleen van meetbare vorm. Voor Nederland zou dat ruim 15 miljard per jaar zijn, daar kun je heel wat netten, wegen en gerichte steun voor bouwen in plaats van iedereen subsidie te geven, ook de veelrijder.

Malta heeft natuurlijk een heel andere schaal en belastingbasis dan Nederland, maar vooral: hoe lang is die 1,34 euro houdbaar als de olieprijs echt hard stijgt? En waarom wordt hier alleen de pompprijs vergeleken, zonder te melden hoeveel Malta per liter subsidieert en wie daar precies van profiteert — ook de toerist met een huurauto? Vaste prijzen klinken lekker overzichtelijk, maar zonder die cijfers is het vooral een reclamekop.

Wie het ziet, ziet dat die 1,34 niet alleen over benzine gaat maar over politieke keuzes. Malta houdt de rekening zichtbaar lager en betaalt deels uit de staatskas, Nederland laat je aan de pomp én via allerlei klimaatheffingen aftikken terwijl miljarden verdwijnen in adviesclubs en prestigeprojecten. Geef mensen gewoon eerlijk inzicht in elke cent belasting en subsidie, dan blijkt snel wie hier werkelijk voor wie betaalt!!!

Een vaste pompprijs klinkt prettig, maar het grootste probleem is dat zo’n subsidie vooral beloont wie veel rijdt en wie een grote auto heeft. Daarentegen zou tijdelijke, gerichte steun voor mensen die voor werk of zorg echt afhankelijk zijn van de auto eerlijker zijn, en blijft er geld over voor onderhoud van wegen en openbaar vervoer. Malta laat vooral zien dat de rekening nooit verdwijnt; die komt alleen minder zichtbaar binnen.

Mooie lokprijs, maar als morgen de subsidie stopt staat Malta gewoon met dezelfde wereldmarktprijs aan de pomp; daar kun je geen Nederlands begrotingsbeleid op bouwen.

De vergelijking mist vooral de gezondheidsschade van goedkoop rijden. Lagere brandstofprijzen betekenen meer autokilometers, meer fijnstof en stikstofdioxide in woonwijken en uiteindelijk ook hogere zorgkosten; die staan niet op de pompbon. Malta kan zo’n subsidie misschien tijdelijk dragen, maar het is geen gratis koopkrachtmaatregel en al helemaal geen klimaatbeleid.

Het interessante is niet eens die €1,34, maar dat Malta hiermee een enorme prikkel om zuiniger of elektrisch te rijden wegpoetst. Leuk voor de toerist met huurauto, minder leuk als je daarna verbaasd bent dat verkeer en luchtkwaliteit niet meewerken; prijsbeleid is ook gewoon een API naar menselijk gedrag.

Wat in dit verhaal ontbreekt: een vaste lage brandstofprijs haalt ook de prikkel weg om zuiniger te rijden of over te stappen op elektrisch vervoer. Dat is niet alleen een klimaatpunt; Malta importeert vrijwel al zijn energie en maakt zich zo extra kwetsbaar voor een plotselinge oliestijging. Goedkope benzine kan tijdelijk koopkracht steunen, maar als beleid koop je daarmee vooral afhankelijkheid af.