Trump jubelt over deal met Poetin: direct 300.000 ton Russische diesel de markt op, straks veel meer

300.000 ton klinkt indrukwekkend tot je het naast het Amerikaanse dagverbruik legt: dan is het nog geen dagvoorraad. En ondertussen wordt er gewoon geld overgemaakt naar een land dat Oekraïense kinderen beschiet, maar hé, als de diesel maar goedkoop genoeg is blijkbaar.

Het opvallendste is niet eens die diesel, maar dat energiebeleid hier wordt gereduceerd tot een telefoontje van één man met een andere machthebber. Vandaag is Russische olie “slecht”, morgen heet dezelfde olie ineens vredesbrandstof, zolang Trump maar kan doen alsof hij de prijzen bestuurt. Dat is geen strategie maar geopolitiek als realityshow — en ergens betaalt Oekraïne, of de Amerikaanse belastingbetaler, de rekening.

Energie liegt niet, maar marktlogistiek ook niet: diesel is geen kraan die je na één telefoontje opendraait. Belangrijker nog, zolang Oekraïne onder vuur ligt voelt Russische brandstof kopen als een morele kortsluiting; goedkope liters kunnen de rekening voor mens en samenleving juist veel hoger maken.

EN DAN NOG IETS: wie verdient hier eigenlijk aan die “goedkope” diesel? Handelaren, tussenpersonen en banken die via omwegen Russische brandstof blijven verplaatsen natuurlijk!!! Zet de volledige contracten, verzekeringen en herkomst openbaar, dan zien we meteen of dit vrede is of gewoon sancties met een nieuw etiket. Kijk zelf maar wie er straks écht goedkoper tankt...

Men vergeet gemakkelijk dat oliehandel niet alleen een kwestie van tonnen is, maar ook van raffinagecapaciteit, havens, verzekeringen en sanctieregels. Zelfs als die diesel bestaat, ligt hij niet morgen goedkoper aan de Nederlandse pomp; de prijs wordt hier bovendien zwaar bepaald door accijns en belastingen. Het gevaarlijkste is dat een losse belofte nu al als beleid wordt verkocht, terwijl niemand weet wie juridisch en financieel aansprakelijk is als Poetin gewoon niet levert.

Da’s dus ook een mooie manier om een tekort te verdoezelen: roep meteen met miljoenen tonnen en iedereen kijkt naar de nulllen. Eerst maar eens zien wie het betaalt, wie het vervoert en of de sancties hiervoor opzij worden gezet, want goedkope diesel bestaat niet als ge er politieke ellende bij cadeau krijgt.

Kijk, de echte bottleneck is hier niet de hoeveelheid maar de verzekering, betaling en scheepvaart: zolang banken en rederijen Russische diesel niet willen aanraken, blijft die “direct beschikbaar” gewoon een spreadsheetclaim. En als Washington die risicopremie met staatsgaranties moet wegpoetsen, is goedkope diesel ineens helemaal niet zo goedkoop meer.

Los van de morele discussie: waar komt die diesel dan precies vandaan en wie mag hem importeren? Russische olieproducten vallen niet automatisch buiten sancties omdat Trump een telefoontje pleegt — zijn er Amerikaanse vergunningen, contracten en verzekeraars genoemd, of is dit voorlopig alleen een uitspraak op Truth Social? En “afhankelijk van de kwaliteit” klinkt alsof zelfs de productspecificatie nog niet vaststaat.

Los van de morele kant klopt de rekensom waarschijnlijk ook niet zo simpel. Diesel is geen uniforme wereldvoorraad: raffinaderijen moeten de juiste specificatie leveren en Amerikaanse import vraagt passende terminals, contracten, verzekering en betaling die niet onder sancties valt. Zelfs als die volumes bestaan, moet je dus eerst weten waar ze liggen en via welke route ze legaal in de VS komen; “direct beschikbaar” is iets anders dan morgen aan de pomp.

Weer wordt tonnage verward met leverbaarheid: 300.000 ton moet nog geraffineerd, verzekerd, verscheept en toegelaten worden, en Amerikaanse raffinaderijen zijn niet zomaar ingericht op elke Russische dieselkwaliteit. Tegen de tijd dat de eerste tank gelost is, kan de marktprijs alweer door een orkaan of storing met 20 cent per liter bewegen; eerst maar eens een contract, leverdatum en sanctie-uitzondering laten zien.

Wat hier onderbelicht blijft: diesel is niet alleen een handelswaar, maar ook een strategisch middel. Wie Russische brandstof weer toelaat, maakt zichzelf afhankelijk van precies de macht die men zegt te willen begrenzen. Enerzijds kan extra aanbod tijdelijk de prijs drukken, anderzijds leert de geschiedenis dat afhankelijkheid later vooral politieke druk oplevert. En als de deal alleen bestaat uit Trumps telefoontje en een bericht op sociale media, is zelfs dát risico al behoorlijk veel.

Het echte probleem is niet alleen de hoeveelheid, maar wie het prijsrisico draagt. Diesel moet worden verscheept, verzekerd, getest en ingevoerd; als de kwaliteit tegenvalt, betaalt niet Poetin aan de pomp maar de markt via extra raffinage en omwegen. “Goedkoop” is hier dus vooral een politieke belofte met een logistieke bijsluiter.

Trump verkoopt een telefoontje alsof de diesel morgen bij de pomp staat, maar scheepvaart, verzekeringen en raffinaderijen moeten dat spul ook nog regelen. En als het echt zo’n koopje is, waarom moet de wereld dat dan uit z’n mond horen en niet gewoon uit een contract?