Russische generaal vermoedelijk doelwit in restaurant Moskou: 'We zijn jullie niet vergeten'

Als het echt om Tsjaiko ging en hij loopt gewoon naar buiten, dan is dat ook oorlog anno 2026: veel spektakel, weinig zekerheid, en iedereen kan er achteraf een verhaal van kneden. En dat “we zijn jullie niet vergeten” klinkt stoer, maar het schuift je morele grens ook weer een stukje op richting afrekenen in restaurants tussen de wijnkaarten. Paradoxaal genoeg eisen we gerechtigheid voor Boetsja, maar zodra het op vergelding gaat lijken roepen we ineens dat het “terrorisme” is—alsof geweld netjes in vakjes blijft. wat zegt dit over ons dat we pas echt wakker schrikken als de oorlog zich gedraagt als een thriller in een chique tent in Moskou?

Dat “terrorisme vs gerechtigheid”-debat is leuk voor talkshows, maar juridisch is het vooral: was het een legitiem militair doelwit en zijn burgerslachtoffers vermeden, punt. Als Oekraïne (of wie dan ook) in Moskou een bom laat afgaan in een restaurant, dan geef je het Kremlin gratis propaganda én je helpt hun binnenlandse repressie, want “zie je wel, ze vallen ons aan” werkt daar als een tierelier. En ondertussen blijft het echte probleem dat figuren als Tsjaiko gewoon niet in Den Haag belanden omdat Rusland nergens aan meewerkt; zonder tribunalen/arresten wordt het een schaduwoorlog van wraakacties waar niemand beter van wordt.