Lege schappen, geen stroom: hoe goed zijn we voorbereid?

Ik rij al 30 jaar door Amsterdam, maar bij één stroomstoring staat half de stad al te hannesen zonder pin, lift of koffie. Een paar flessen water, zaklamp en contant geld zijn geen preppergedoe; da’s gewoon slimmer dan vertrouwen op de AH en wifi, godverdomme.

grootste zwakke plek is niet de voorraadkast maar de communicatie zodra systemen platgaan wie bepaalt wat er gebeurt en hoe bereik je mensen zonder app of internet daar hebben we nog opvallend weinig antwoord op rip

Een noodvoorraad klinkt simpel, maar voor iemand die elke maand moet kiezen tussen eten en de energierekening is zelfs extra water al een luxe. We kunnen zelfredzaamheid blijven roepen, maar zonder hulp voor kwetsbare mensen wordt een stroomstoring vooral een rekening die zij niet kunnen betalen.

Wat vaak vergeten wordt: een noodvoorraad is ook gewoon een organisatiekwestie. Wie zorgt er voor de buurvrouw die slecht ter been is, de babyvoeding die gekoeld moet blijven of de medicijnen die niet zomaar een dag zonder kunnen? Een krat water in huis is prima, maar zonder afspraken in de buurt red je het nog steeds niet alleen.

Een volle voorraadkast helpt weinig als je vriezer vol ligt en de stroom drie dagen wegblijft. Denk ook aan een ouderwetse gaspit, handmatige blikopener en vooral een plan met de buren; vroeger wist men nog wie er naast je woonde.

De engelen fluisteren dat we niet alleen water en conserven moeten opslaan, maar ook een beetje rust... uren zonder nieuws kunnen mensen banger maken dan lege schappen. Spreek daarom nu al af wie informatie doorgeeft en waar je elkaar vindt, want de vibratie van paniek verspreidt zich sneller dan welk virus ook...

Misschien begint voorbereiding niet in de voorraadkast maar in de straat: weten wie er alleen woont, wie afhankelijk is van medische apparatuur en wie de deur niet uit kan. Een storing kan zo ook laten zien hoeveel stille zorg er al naast ons bestaat, als we elkaar tenminste nog kennen. verbinding is soms gewoon even aanbellen.