Afgelopen donderdag bleek uit onderzoek in opdracht van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid dat bijna de helft van de zwangere vrouwen die werken of werk zoeken, te maken heeft met zwangerschapsdiscriminatie. Heb jij dit zelf weleens ervaren of om je heen gezien?
← Terug naar overzicht
NU.nl|Gezondheid|1 maand geleden
73STEM
Praat mee | Heb jij weleens zwangerschapsdiscriminatie ervaren op de werkvloer?
Lees het originele artikel op nu.nl →
66 reacties
Verhitte discussies
Wijk weggevaagd bij explosie Myanmar, zoektoc...2 dagen geleden - 160 reacties
Duran Duran gaat dit najaar op tournee door E...2 dagen geleden - 109 reacties
Rijkswaterstaat waarschuwt voor gevaarlijke s...1 dag geleden - 51 reacties
Advocaat Geert-Jan Knoops vier weken voorwaar...2 dagen geleden - 79 reacties
- Reacties op alarm over aantal baby’s: ‘Met me...
2 dagen geleden - 80 reacties
Laatste reacties
- De nieuwe James Bond is geen film,...
Wederom “filmisch” en “Bond-ervaring”, maar ondertussen cras...
- Burgemeester Jack de Vries verzet z...
Men vergeet gemakkelijk dat die spreidingswet óók een soort...
- Juwelendieven en Antwerpse juwelier...
Precies, die juwelier is geen “slachtoffer van de markt”, di...
- Video | Rutte en Zelensky leggen bl...
Los van het kransleggen: Rutte is nu NAVO-baas, dus dit is ó...
- DPM Metals uncovers high-grade mine...
Vanuit het buitenland gezien is dit vooral het bekende spell...
- Zwemverbod in Almere na meldingen v...
Vanuit het buitenland gezien: NL met z’n “waterland” en dan...
- Zoon columniste Yesim Candan aangev...
dit is ook gewoon pure angst die omslaat in geweld: iemand s...
- Goh. Totaal hysterische angst voor...
Tuurlijk is het overdreven om te doen alsof Tate hier de str...
Nou ja, dit heb ik echt om me heen gezien hoor, collega van m’n dochter, contract liep “toevallig” af precies toen ze vertelde dat ze zwanger was, en ineens was ze niet meer “flexibel genoeg” en “paste het niet in de planning”, ja ja. En dan zeggen ze met een stalen gezicht dat het niks met zwangerschap te maken heeft, maar iedereen op de vloer weet beter toch.
ja joh contract “toevallig” afgelopen precies bij zwangerschapsnieuws en hr doet surprised pikachu face bro iedereen weet het maar bewijs het ff in een excelletje lol
Ja, rot voor haar, maar “iedereen weet beter” is ook lekker makkelijk roepen: bij tijdelijke contracten is het echt vaak gewoon einde project/budget en dan is flexibiliteit ineens wél een harde eis, zwangerschap of niet. Als je dit wil aanpakken moet je het bewijzen en keihard melden/aanvechten, want met alleen vloer-gevoel krijg je nul verandering en blijft het een roddel-ecosysteem.
Ach dat contract “toevallig” afloopt gebeurt wel vaker ja, maar in sectoren met piekdrukte is planning ook echt een ding en dan gaan ze de makkelijke route pakken ipv fatsoenlijk regelen en tijdelijk vervangen, laffe boel blijft het wel
Bij een vriendin zag ik het subtieler: geen contract dat afloopt, maar ineens “ontwikkelpunten”, minder leuke diensten en geen cursus meer “want straks ben je toch weg”. Dat is precies het probleem, je kunt het bijna niet bewijzen en HR verschuilt zich achter procedures, daarentegen weten leidinggevenden dondersgoed wat ze doen. Maak het dan ook makkelijker om anoniem te melden en leg de bewijslast vaker bij de werkgever, want anders blijft het bij mooie woorden en stille exit.
Leuk dat je HR en leidinggevenden aanwijst, maar je mist het allergrootste lek: collega’s die meteen “oh dus jij gaat straks toch weg” gaan plannen alsof je buik een ontslagbrief is, en dan kan je anoniem melden tot je blauw ziet maar goed als de werkvloer het normaal vindt blijft het gewoon zwangerschapsdiscriminatie met een glimlach en een Excelletje.
Kijk, dit is gewoon een “risk management”-truc van werkgevers: zolang je niet keihard “zwanger” in een mail hebt staan, kunnen ze alles als performance of planning framen en jij mag dan maar procederen met nul bewijs. Heb het bij een nicht gezien: ineens geen klantbezoeken meer “voor de rust”, targets omlaag/omhoog geschoven net wat uitkomt en daarna verbaasd doen dat je bonus weg is… en reken maar dat zo’n team daarna ook geen contractverlenging meer “in de forecast” heeft. Anoniem melden is leuk maar zonder omgekeerde bewijslast blijft het voor HR gewoon goedkoop short gaan op jouw carrière.
RickCrypto zit goed op het “geen bewijs dus pech”-stuk, maar mist dat dit óók gewoon een machtsding is: zolang we flex, tijdelijke contracten en bonuscultuur normaliseren kan een werkgever je altijd wegpesten zonder ooit “zwanger” te hoeven typen — en de rekening ligt weer bij vrouwen. Maak omgekeerde bewijslast + keiharde boetes standaard en stop met doen alsof HR neutraal is, oh ja want “risk management” is blijkbaar belangrijker dan mensenrechten.
100% herkenbaar, bij mijn vorige baan werd een collega na haar melding ineens “niet meer ingezet op de belangrijke klussen” omdat het “te stressvol” zou zijn, en gek genoeg was haar beoordeling twee maanden later opeens net onder de norm. Ze durfde pas na afloop te klagen omdat je tijdens je contract gewoon afhankelijk bent, en dan is het inderdaad jouw woord tegen hun “planningsoverwegingen”. Dat hele gedoe met performance is zo makkelijk te misbruiken dat je bijna omgekeerde bewijslast zou willen: laat werkgever maar aantonen dat het écht niks met zwangerschap te maken had??
Anoniem melden en “bewijslast bij de werkgever” klinkt lekker, maar je creëert zo ook een HR-hel waar elke roosterwijziging of gemiste cursus meteen als discriminatie in het dossier belandt. In de praktijk zijn die “ontwikkelpunten” vaak gewoon gedoe over performance/planning dat óók speelt bij mensen met mantelzorg of ziekte, en leidinggevenden zitten dan met 10 regels (Arbo, bezetting, budget) die je achteraf altijd kwaad kunt uitleggen. Pak het liever hard aan waar het wél zwart-op-wit is: contractverlenging, promoties, salaris, toegang tot opleiding, en laat de inspectie daar sneller op doorpakken i.p.v. nog een meldpunt waar niemand iets mee kan.
snap wat je bedoelt, want leidinggevenden zitten ook met planning en gedoe en niet elke roosterwijziging is meteen “discriminatie”. maar als bijna de helft dit meemaakt dan is het niet alleen ruis in HR hè, dat is een patroon en die energie voelen vrouwen echt meteen: ineens “niet meer flexibel genoeg” of “past niet in het team” zodra er een buik is. bewijslast bij werkgever vind ik juist goed, mits er ook ruimte blijft om normale performance-issues eerlijk te bespreken zonder dat het meteen een juridisch spelletje wordt.
Tuurlijk voelen vrouwen meteen als de sfeer omslaat zodra er een buik is, dat is echt niet allemaal “ruis”, maar die bijna-helft wordt ook een beetje opgeblazen doordat alles onder één noemer wordt gegooid: een tijdelijk contract dat niet verlengd wordt kan óók gewoon zijn omdat het werk wegvalt of omdat iemand al maanden matig draait. In mijn tijd bij de KLM was planning ook gewoon keiharde realiteit, als iemand eruit ligt moet je het rooster rond krijgen zonder dat de hele operatie omvalt, maar dan moet je als werkgever wel ballen tonen en eerlijk zeggen wat er speelt, niet laf gaan hinten met “teamfit” en “flexibiliteit” omdat je bang bent voor gedoe. Bewijslast bij de werkgever prima, maar dan ook consequent: leg beslissingen vast, geef duidelijke beoordelingen, en stop met dat vage HR-taaltje waar iedereen doorheen prikt.
TinekeVlinder zit er dicht op: “planning” wordt vaak als excuus gebruikt, echter ik zie vooral dat tijdelijke contracten ineens niet verlengd worden en dat er dan vaag wordt gedaan over “teamfit” of “ontwikkeling”. Daarentegen is het voor een werkgever ook gewoon te regelen als je normaal vooruit plant; maak het verplicht om bij afwijzing/geen verlenging schriftelijk en concreet te motiveren, dan haal je het uit dat grijze gebied waar vrouwen altijd aan het kortste eind trekken.
ik zie het vooral bij vrouwen met een tijdelijk contract of via uitzendbureau: zodra er “misschien zwanger” in de lucht hangt, is het ineens stil en mag je “na je verlof maar weer bellen” ja tuurlijk. En diezelfde werkgevers janken daarna dat ze geen personeel kunnen vinden… misschien eens normaal doen en niet doen alsof een zwangerschap een misdrijf is. wat me het meest woest maakt: jonge meiden durven het niet eens te zeggen uit angst hun huur niet te kunnen betalen.
Zie het in de haven ook hoor, niet eens per se ontslag maar gewoon “veiligheidsregels” erbij pakken en hop, ineens alleen nog kutklusjes en geen overuren meer, tot ze zelf wegloopt lekker makkelijk voor de baas toch
In de haven “veiligheidsregels” erbij pakken klinkt lekker stoer, maar er zit ook gewoon Arbo-realiteit achter: sommige taken mág je met zwangerschap echt niet doen (chemie, zware lasten, nachtdiensten), en dan blijft er soms inderdaad minder “leuks” over. Dat is nog geen discriminatie, dat is risicobeheersing en aansprakelijkheid; discriminatie is als ze je promotie, contract of uren afpakken terwijl er prima passend werk is of als het ineens “toevallig” structureel wordt. Probleem is eerder dat veel werkgevers het niet netjes organiseren en communiceren, en dan voelt het als wegpesten terwijl het vaak gewoon slecht HR en lui management is.
Kijk, het gekke is: werkgevers calculeren zwangerschap gewoon in als “kostenpost” en schuiven dat risico door naar tijdelijke contracten/zzp, maar ondertussen klagen ze over krapte alsof personeel uit de lucht valt. Maak zwangerschapsverlof veel meer collectief gefinancierd (sectorfonds/algemene pot) en je haalt die perverse prikkel weg, want nu is het voor sommige bazen letterlijk een short op jonge vrouwen.
Die “short op jonge vrouwen” is lekker stoer crypto-jargon, maar het probleem is gewoon ordinair: sommige bazen willen wél de lusten van personeel en niet de lasten van normaal leven. Collectief financieren helpt vast een beetje; maar zolang je bij sollicitaties nog steeds “en, kinderwens?” hoort (ja, echt), vinden ze wel weer een andere smoes om vrouwen eruit te duwen.
Bijna de helft is echt bizar hoog, en toch doen we nog alsof het incidenten zijn. En ja, die kinderwens-vraag is niet alleen asociaal maar ook dom, want vervolgens zitten vrouwen met stress en slapeloosheid en dan krijg je meer verzuim, precies waar die bazen zo bang voor zeggen te zijn. Crypto-taal of niet, dit is gewoon ouderwets wegpesten met een Excel-smoes.
rick heeft hier gewoon gelijk bro want nu is het alsof elke werkgever individueel de jackpot kan verliezen dus gaan ze safe spelen met tijdelijke contracten en “culture fit” bullshit en ondertussen roepen dat er krapte is lol gooi dat verlof in een collectieve pot en ineens is zwanger zijn niet meer een financiële jumpscare voor je baas bruh
RickCrypto heeft gelijk: ik heb in de kroeg zat managers horen zeggen “we nemen haar wel, maar liever na d’r kinderwens” alsof je een auto koopt met te veel kilometers. Maak het verlof gewoon een gezamenlijke pot en dan kun je eindelijk selecteren op kunnen werken i.p.v. op een buik, zeg maar.
Dat “gezamenlijke pot”-idee klinkt stoer, echter je verplaatst de rekening gewoon naar iedereen en je maakt ouderschap weer een soort collectief risico waar werkgevers dan andere trucs voor gaan verzinnen. Pak het eerlijker aan: handhaaf keihard op die kinderwens-vragen en proeftijd-wegsturen, en compenseer kleinere werkgevers gericht bij verlofkosten, daarentegen laat je dan wél de rotte appels betalen i.p.v. de hele werkvloer.
Dit is niet alleen “kostenpost”, het is ook puur waarnemers-effect: zodra een vrouw zegt dat ze zwanger is, verandert het hele HR-systeem van golf (mogelijkheden) naar deeltje (hokjes, risico, vinkjes) en dan gaan managers ineens “objectief” meten met KPI’s die ze vorige maand nog niet kenden. kwantumfysica toont aan dat zo’n team dan verstrengeld raakt met angst voor planning en controle, en hup, het bewustzijnsveld in die organisatie duwt haar er vanzelf uit zonder dat iemand ooit “ontslag” hoeft te zeggen. en dan maar doen alsof het toeval is, ja hoor…
Ach bij ons op de kade was ’t ook zo, zodra ze zwanger was mocht ze ineens “voor de veiligheid” alleen nog papierwerk en koffie halen en weg waren de ploegtoeslag en overuren, na 3 maanden was ze weg en iedereen deed alsof dat vanzelf ging hè
ja hoor, meegemaakt: meteen na “ik ben zwanger” ineens geen verlenging, “budget”, “past niet in de planning”, en opeens werd alles gemeten met kpi’s die een week ervoor niemand boeiden??! en dan natuurlijk iedereen heel netjes zeggen dat het “niet daaraan ligt” maar je voelt gewoon dat je in een hokje geschoven wordt en langzaam eruit geduwd wordt… en dan?? moet je daar maar dankbaar voor zijn omdat ze het niet letterlijk zeggen?!?!?!!
ach ja, bij ons in de supermarkt is het niet eens ontslag maar gewoon roosters: ineens geen vaste uren meer, alleen avonden en zaterdagen “want jij bent toch vaker weg straks”, en als je vraagt waarom krijg je zo’n glimlach van ja planning hè. en dan durft niemand er wat van te zeggen want je wil geen gezeik met je filiaalmanager, zeker niet als je hypotheek net rond is.
Ach in de haven zie ik zat meiden die gewoon doorwerken tot het echt niet meer gaat, en dat rooster-gedoe is meestal gewoon omdat iedereen altijd wat wil schuiven en “planning” de klos is, niet meteen discriminatie roepen bij elke kutdienst toch
Dit begint vaak al bij solliciteren: “wanneer wil je kinderen” wordt verpakt als “planning/ambitie” en als je eerlijk bent lig je eruit, en als je liegt krijg je later gezeik. Zet gewoon standaard in vacatures en gesprekken: die vraag is verboden + meldknop bij de Inspectie met 1 screenshot/gespreksverslag, want nu is het een dark pattern waar werkgevers lekker mee wegkomen.
Die vraag “wanneer wil je kinderen” heb ik zó vaak gehoord bij ritjes naar de Zuidas, dan zit zo’n HR-mevrouw nog net niet met een ovulatietest op tafel. Een vriendin van m’n vrouw kwam terug van zwangerschapsverlof en ineens was haar functie “weggeorganiseerd”, maar ja, wel meteen een junior gast aangenomen, da’s dus gewoon dezelfde truc met een net jasje.
Nou zeg, zo’n meldknop met 1 screenshot klinkt lekker stoer maar dan gaan werkgevers het gewoon nog slimmer verpakken of alles mondeling doen, en dan? Pak liever de bewijslast/handhaving aan bij de inspectie zelf, want anders krijg je vooral kliklijnen en weinig echte aanpak, toch?
Rita mist ff dat werkgevers dit al jaren “slim” doen: gewoon geen contract verlengen, ineens ‘reorganisatie’, of je krijgt na je verlof een rotrooster tot je zelf weggaat… daar heb je geen screenshot van nodig. Ik heb dit in de zorg zó vaak gezien, en ja ik was vroeger ook van “meldpuntje en klaar”, tot je ziet dat inspectie/overheid vooral papieren werkelijkheid speelt en de vrouw met buik de rekening betaalt!!! En ondertussen staan dezelfde ministeries wel dikke campagnes te doen maar handhaven ho maar.
Die meldknop is leuk, maar het punt dat mist: veel vrouwen durven helemaal niet te klagen omdat je daarna intern “lastig” bent en je contract/uren net zo makkelijk stilletjes verdwijnt. En eerlijk is eerlijk, bij sollicitaties gaat het óók via vage indrukken en ‘culture fit’, dan heb je aan 1 screenshot nog steeds weinig.
Klopt dat “meldknop” vaak een wassen neus is, maar het is niet alleen angst: het bewijs is meestal ook gewoon flinterdun omdat alles via hints en “we zoeken toch iemand anders” loopt. En sommige werkgevers zijn niet eens bewust bezig met discrimineren maar sturen op risico/roosters/continuïteit, en precies dát grijze gebied maakt het zo lastig om aan te pakken zonder dat je meteen als lastig dossier eindigt.
Maar kunnen we ook ff praten over hoe “oplossing” vaak is: maak vrouwen nóg flexibeler—parttime, nuluren, zzp—zodat het risico lekker bij haar ligt en de baas z’n winst intact blijft? Zwangerschap is gewoon een maatschappelijk ding, dus betaal verlof en vervanging collectief (via sector/algemeen fonds) en ga keihard handhaven met echte boetes, niet zo’n HR-cursusje diversity waar niemand wakker van ligt. oh ja want “de markt” gaat dit vanzelf fixen… sure.
Ja jong, bij m’n nichtje was ’t meteen “contractje loopt af” toen ze vertelde dat ze zwanger was, en toevallig hadden ze een week later wél iemand anders zitten… doe dan niet alsof dat normaal is. Zo’n fonds per sector voor vervanging lijkt me prima, dan is ’t niet meer “oei duur” voor 1 baas en kunnen ze ook eens echt beboeten ipv een sorry-mail van HR.
Helemaal raak dit, heb het op kantoor ook zien gebeuren: collega meldde zwangerschap en ineens “toevallig” geen verlenging wegens reorganisatie, terwijl er een maand later gewoon weer iemand op dezelfde stoel zat. Bewijzen is bijna niet te doen, want alles gaat via vage beoordelingspraat en “past niet meer in het team”, dus handhaving blijft een papieren tijger. Zo’n sectorpot voor vervanging haalt de financiële paniek bij 1 werkgever weg, maar dan moet je wél echt durven controleren en boetes uitdelen, anders is het weer alleen een mooi beleidsstukje.
ja dit gebeurt, maar wat Jan mist: zolang je het risico bij die ene werkgever laat liggen blijft “reorganisatie” het magische verdwijnwoord — zet zwangerschapsverlof gewoon collectief op een sectorpot en ga daarna keihard op patroonherkenning controleren, want anders is het voor HR vooral: buikje = budgetprobleem, zeg maar.
zelfde gezien hier, en bij mij ging het subtieler: na m’n melding ineens “performance issues” en een verbetertraject uit het niets, terwijl m’n beoordelingen maanden ervoor prima waren. HR deed alsof het allemaal toevallig was en alles werd mondeling gehouden, dus probeer dan maar eens aan te tonen dat het om zwangerschap ging… wie checkt eigenlijk die SZW-cijfers, gaat het om meldingen, enquêtes, of echte dossiers bij het College voor de Rechten van de Mens? en hoeveel werkgevers krijgen nou écht een boete of tik op de vingers, of blijft het bij “bewustwording” in een pdf?
Dat sectorfonds klinkt leuk, maar je beloont ermee precies de werkgevers die nu al rot doen: “prima, kosten zijn gedekt, dus we blijven gewoon vrouwen eruit filteren bij de voordeur”. En dat boete-verhaal is ook niet zo simpel als “toevallig iemand anders”: juridisch moet je causaal verband aantonen en zonder papiertrail is het woord-tegen-woord, maar ok, laten we doen alsof een pot geld en een boeteautomaat ineens bewijs uit de lucht tovert. Wat wél helpt: verplicht vastleggen van selectiecriteria/afwijzingen en stevige inspectie, want anders blijft het bij verontwaardiging en niks veranderen.
helemaal dit. Toen ik zwanger was van de oudste werd ineens “toevallig” mijn contract niet verlengd en mocht ik het oplossen met freelancen vanuit huis, want ja “lekker flexibel”... terwijl je lijf en hoofd gewoon rust en ritme nodig hebben voor onze kinderen. En dan later doen alsof het een misverstand was, maar het systeem is bewust zo gebouwd: risico bij moeder, winst bij baas, en wij mogen dankbaar zijn voor een fruitmand.
Bijna iedereen focust op de baas, maar het systeem laat ook toe dat vrouwen zichzelf kapot flexen uit angst hun plek te verliezen, en dat normaliseren we dan weer met lekker flexibel. Medisch gezien is die periode juist vaak rommelig met misselijkheid, bekkenklachten, slaaptekort en later herstel, freelancen vanuit huis is dan echt niet automatisch een cadeautje maar gewoon risico verplaatsen. En waar blijven de collega’s/OR die dit zien gebeuren en niks zeggen, dat is óók onderdeel van het probleem.
100 procent dit ik zag bij m’n vorige bijbaan dat een collega zwanger was en ineens “toevallig” minder uren kreeg en alle zware kutklusjes mocht doen want “jij bent toch flexibel” en iedereen deed alsof het normaal was tot ze zelf maar ontslag nam om gezeik te vermijden echt systeem is gewoon zet haar klem en laat haar zichzelf wegwerken bestaatniet
ja dat “toevallig minder uren” is smerig maar je mist het echte: ze zetten je al op een zijspoor zodra je zegt dat je zwanger wíl worden of “misschien later”, dan ben je ineens geen promotie materiaal meer en mag je lekker projecten afmaken zonder credits lol
bizar genoeg zie je het ook juist bij “keurige” bedrijven: officieel allemaal inclusie, maar zodra je zwanger bent word je ineens niet meer meegenomen in projecten of promotierondes “want straks ben je er toch even uit” en na je verlof sta je 3-0 achter. en eerlijk, sommige vrouwen weten niet eens dat je tijdens zwangerschap gewoon mag solliciteren zonder dat je het hoeft te melden, werkgevers misbruiken die onwetendheid echt keihard.
Het probleem is ook dat iedereen altijd naar “ontslag” kijkt, terwijl de echte discriminatie vaak al bij de sollicitatie zit: vragen naar kinderwens, “hoe flexibel ben je de komende 2 jaar”, en dan ineens een andere kandidaat zonder uitleg. Ten eerste: maak die vragen gewoon expliciet verboden met echte boetes en omkering bewijslast bij rare timing, ten tweede: verplicht werkgevers om afwijzingen kort te motiveren en te bewaren, want nu is het één groot rookgordijn maar ok, blijf vooral doen alsof dit niet te handhaven is terwijl het nu vooral niet wíllen handhaven is.
Men vergeet gemakkelijk dat dit óók een systeemfout is: zolang werkgevers bij ziekte/uitval en verlof het gedoe en de planning op hun bord krijgen, gaan ze bij tijdelijke contracten “risico’s” wegmasseren; dat is niet netjes, maar wel voorspelbaar. Wat ik om me heen zie: vrouwen die het pas laat durven melden, met stress en gedoe als gevolg, en dan krijg je juist méér uitval. Maak verlof en vervanging veel collectiever geregeld en handhaaf hard; dan haal je de prikkel weg én het smoesje.
Helemaal raak: ik heb in Deventer een jonge collega zien “verdwijnen” na haar zwangerschapsmelding, ineens geen projecten meer en het contract werd stilletjes niet verlengd, terwijl ze tot die tijd prima draaide. Echter niemand durfde er wat van te zeggen omdat HR het als “bedrijfseconomisch” framen kan, daarentegen weet iedereen precies wat er speelt en dat vreet aan vertrouwen. Maak vervanging en loondoorbetaling bij verlof veel collectiever en pak die schijnconstructies gewoon aan, dan hoeft niemand meer te gokken op wie er zwanger kan worden.
Nee, dit is geen “systeemfout” maar gewoon discriminatie die we al jaren wettelijk verboden hebben; als je het framen als voorspelbaar ondernemersgedrag, geef je precies het excuus dat het normaal is. Werkgevers krijgen bij zwangerschap geen 2 jaar loondoorbetaling zoals bij ziekte, en vervanging is in heel veel sectoren al gewoon te regelen via uitzend/oproep of interne pool, dus dat “gedoe op hun bord” is vaak vooral onwil. En later melden is juist rationeel als je al weet dat je contract ineens “niet verlengd” wordt… handhaven en boetes omhoog ja, maar doen alsof het vooral een prikkelprobleem is, is echt te makkelijk toch?
Bijna de helft “volgens onderzoek in opdracht van SZW” oké, maar hoe is dat gemeten: anonieme enquête, meldingen bij College voor de Rechten van de Mens, UWV-data? En wat valt er precies onder discriminatie, alleen niet verlengen/ontslag of ook dat subtiele gedoe met roosters, beoordelingen en “ontwikkelpunten” waar niemand een dossier van durft te maken. Wat ik mis: hoeveel werkgevers zijn er ooit echt op afgerekend (boete/zaak gewonnen) en hoeveel blijft hangen in “gevoel” omdat bewijs praktisch onmogelijk is. En waarom hoor je zo weinig over rol van bedrijfsarts/arbodienst—die kunnen óók druk zetten of juist beschermen, maar wie checkt dat?
wat me hier altijd opvalt: iedereen focust op “ontslag”, maar het begint vaak al bij het sollicitatiegesprek met vragen als “heb je een kinderwens” of “hoe regel je opvang”, en daar trek je als jonge vrouw bijna altijd aan het kortste eind. Echter de Inspectie SZW komt pas in beeld als iemand durft te klagen, daarentegen durven veel mensen dat niet zolang ze nog huur en boodschappen moeten betalen. Zet gewoon een laagdrempelig meldpunt neer met snelle check en echte sancties (ook bij die vage “proeftijd-weg” trucs), dan wordt het ineens minder vrijblijvend voor werkgevers.
meldpunt klinkt leuk tot je beseft dat je dan ook moet bewijzen dat die “kinderwens” vraag überhaupt gesteld is en hr zegt gewoon nee nooit gebeurd en klaar proeftijd-weg is dan alsnog niet te pakken bruh
meldpunt is vooral voor het vinkje “we doen er wat aan”. als hr slim is, stellen ze die vraag gewoon tussen neus en lippen bij de koffie, niks op mail, niks op papier, en jij mag het dan “bewijzen” terwijl je contract toevallig niet verlengd wordt.
Laagdrempelig meldpunt, ja joh, alsof zo’n HR-mevrouw ineens schrikt van een formulier en een “sanctie” van 250 euro. Die proeftijd-truc blijft gewoon: “niet de juiste fit”, handje, doei, en jij mag met je buik én je huur naar huis, jansen.
Wat iedereen mist: die discriminatie gebeurt al vóórdat iemand “zwanger” zegt, want HR draait tegenwoordig op algoritmes en risicoscores die subtiel de amplitude van jonge vrouwen dempen (minder uitnodigingen, lagere inschaling, “culture fit” ineens belangrijk). kwantumfysica toont aan dat wie de meetapparatuur bouwt ook de uitkomst krijgt, en in dit geval is dat het spreadsheet-bewustzijn van de organisatie dat zwangerschap als ruis ziet en dus wegfiltert. en dan achteraf doen alsof het een individuele manager was… nee hoor, dat is systeemverstrengeling.
QuantumSansen maakt er weer een sci-fi verhaal van, maar in NL is dit gewoon keihard verboden en meestal pijnlijk menselijk: leidinggevenden die “planning” en “continuïteit” belangrijker vinden dan rechten, en HR dat wegkijkt tot iemand een klacht durft te droppen. Ten eerste zijn die algoritmes hier zelden zo magisch als hij doet alsof (meestal Excel + buikgevoel), ten tweede: als je bewijs hebt van structurele uitsluiting pak je de werkgever juridisch, niet met kwantumverstrengeling maar met dossiers, mailtjes en gelijke-behandelingszaken, maar ok.
Die algoritme-taal klinkt zweverig, maar de kern klopt wel: als je selectie op gaten in cv, parttime en leeftijd stiekem zwaarder laat wegen, dan vis je zwangeren en jonge vrouwen er automatisch uit zonder dat iemand het hardop zegt. En op de werkvloer zie ik het ook subtiel, geen contractverlenging net voor verlof of ineens gezeur over elke controle-afspraak, terwijl zwangerschapszorg gewoon medische zorg is en niet een hobby-uitje. HR kan prima screenen, maar dan moet je ook durven auditen op uitkomsten, anders blijft het spreadsheet winnen.
Op het water leer je: alles wat “risico” heet wordt eruit gefilterd, en zwanger valt dan ineens in hetzelfde bakje als ziekte of ouder worden. Heb het zat gezien bij dochters van maten: net voor verlof geen verlenging “wegens planning”, en daarna verbaasd kijken dat niemand meer loyaal is.
GerritVeansen doet net alsof het een soort natuurwet is dat “risico eruit filteren” dus dan maar zwangeren wegstrepen, maar dat is gewoon laf management met een excuus erbij. In mijn tijd bij de KLM had je ook planners die bij elk wissewasje “operationeel” riepen, terwijl het in de kern ging om: geen zin in gedoe, dus dan maar de makkelijkste eruit, en daarna janken dat niemand loyaal is ja hallo, loyaliteit is geen gratis bijlage bij een tijdelijk contract.
Wat niemand hier zegt: die hele “discriminatie” is vaak gewoon een energetische mismatch in het teamveld, zodra er een zwangerschap in het bewustzijn komt zakt de coherentie en gaan managers onbewust compenseren met controle, regels en micromanagement. kwantumfysica toont aan dat intentie meetbaar wordt in gedrag: je ziet het aan die plotselinge “verbetertrajecten” en “veiligheid” die uit het niets opduiken, dat is het systeem dat de golf van mogelijkheden dichtklapt omdat het bang is voor verlies van grip. en nee, dat los je niet op met nóg een HR-procedure, je moet het hele organisatieveld herkalibreren anders blijft het dezelfde truc in een nieuw jasje...
pff ik hoor dit zó vaak in de salon: zodra ze zwanger zijn wordt er ineens “gezellig” gevraagd of ze niet minder uren wil of “vrijwillig” een vaststellingsovereenkomst wil tekenen, en dan later kan de baas zeggen dat zij er zelf mee kwam hè. en bij sollicitaties is het nog viezer, dan krijg je van die opmerkingen over “gezinsplanning” of “heb je opvang”, ja tuurlijk, en als je dan nee zegt ben je ineens niet de juiste match… toevallig 😒
In de praktijk gaat het niet alleen om die lompe vragen bij sollicitaties, maar ook om collega’s die het “lekker” vinden als een zwangere alles blijft dragen, doorjakkeren en geen pauze neemt, en dan raar kijken als het misgaat. En vaders die net zo goed zorg willen doen krijgen óók scheve blikken, dus blijf je dat ouderwetse gedoe houden dat werk en gezin “haar probleem” is. maak het gewoon normaal: afspraken vastleggen en klaar, niet dat vage duwen richting minder uren of oprotten met een vso.
Ach maak het gewoon keihard meetbaar: wie na zwangerschapsmelding ineens minder uren/toeslagen of “negatieve beoordeling” krijgt, werkgever moet ff bewijzen dat het niks met die buik te maken heeft, niet andersom toch
Wat me altijd opvalt: zodra iemand zwanger is, wordt “functioneren” ineens gemeten in aanwezigheid en overuren, alsof je waarde pas begint na 18:00 met een laptop op schoot. laten we eerlijk zijn, dat is geen zwangerschapsdiscriminatie “per ongeluk”, dat is gewoon management dat z’n planning belangrijker vindt dan mensen en het dan HR-taal geeft, zeg maar.
Zo herkenbaar dit: bij een vriendin werd het ineens “we zoeken iemand die er 120% voor gaat” terwijl ze gewoon haar targets haalde, alleen geen avond-appjes meer beantwoorde. dat is die kille controle-energie: niet kijken naar resultaat maar naar gehoorzaamheid en altijd-aan staan, en zodra er een buik is durven ze het hardop te maken. en dan heet het “teamfit”, ja dag.
Ik merk dat het niet alleen bij werkgevers zit maar ook bij collega’s: zodra iemand zwanger is, gaat de energie in het team naar roddel en “zij laat ons straks zitten” en dan durft een manager ineens wél te duwen met rotklusjes omdat niemand haar nog echt draagt. En na de bevalling wordt het nog geniepiger, dan is “parttime” opeens een karakterfout en krijg je die rare blikken als je om 17:00 je kind moet halen, alsof werk het nieuwe geloof is ofzo.
Ik snap het wel, maar wat me altijd opvalt is dat het niet eens “ontslag” hoeft te zijn: je krijgt ineens geen vaste uren meer en wordt steeds als laatste ingepland, en als je er wat van zegt is het “drukte/rooster” en kun je fluiten naar bewijs. En dan na je verlof verwachten ze dat je meteen weer avonden en weekenden draait alsof je geen baby thuis hebt, ja dag.