Giorgia Meloni is een meester in het sluiten van deals, maar ondertussen staat Italië wel stil

Een premier die vooral overeind blijft, kan dat politiek knap doen, maar daar wordt Italië niet automatisch sterker van. Europese samenwerking en compromissen zijn prima, echter kiezers mogen na vier jaar ook vragen waar de beloofde hervormingen en economische groei blijven; mooie retoriek houdt geen trein op tijd en geen jongere in Italië.

Meloni heeft misschien vooral geleerd wat veel politici vergeten: niet elke hervorming wordt beter van haast en grote woorden. Italië is een land waar regeringen traditioneel sneller vallen dan een goedkope campingstoel, dus vier jaar blijven zitten is op zichzelf al een prestatie, maar als de staat ondertussen geen groei, snellere rechtspraak of betere infrastructuur levert, raakt dat politieke geduld ook een keer op. Dat Europese geld binnenhalen is nuttig, alleen moet het uiteindelijk wel in projecten verdwijnen en niet in weer een commissie die onderzoekt waarom het vorige plan niet is uitgevoerd.

Het knappe van Meloni is misschien juist dat ze heeft begrepen dat stilstand in Italië vaak als stabiliteit wordt verkocht. Zolang de economie niet instort en Brussel tevreden blijft, lijkt dat voor veel kiezers al winst na decennia van vallende kabinetten. Maar een land kan ook langzaam achteruitgaan zonder spectaculair te crashen; dat is de meest comfortabele vorm van verval.

Typisch wordt “Italië staat stil” alleen politiek gemeten, terwijl er ook gewoon Europese miljarden worden uitgegeven. Dan wil ik de uitvoering zien: hoeveel van die herstelpot is daadwerkelijk betaald, aan welke projecten en met welke vertraging? Een premier kan 1.413 dagen blijven zitten, maar als 30% van de plannen nog in aanbesteding hangt is dat geen stabiliteit maar een dure wachtkamer.

De echte bottleneck is niet Meloni maar Italië’s uitvoeringslaag: vergunningen, rechtbanken, aanbestedingen en lokale overheden die elkaar eindeloos doorlussen. Een premier kan deals sluiten tot ze erbij neervalt, maar zonder snellere besluitvorming blijft elk plan hangen in bureaucratische latency. Simpel: politiek kan de roadmap maken, alleen de ambtenarij moet eindelijk deployen.

DEALS SLUITE KAN ZE ALS DE BESTE, MAAR MIJN BOODSCHAPPIE WORD NIET GOEDKOPER EN DE TREIN NAAR DEN HAAG RIJDT OOK NIET OPEENS OP TIJD, DUS MOOI DAT ZE BLIJFT ZITTE MAAR EEN LAND HEBT OOK BENEN NODIG OM VOORUIT TE KOMME MAN!!!