Giorgia Meloni is een meester in het sluiten van deals, maar ondertussen staat Italië wel stil

Deals sluiten is leuk voor de foto, maar als de economie, wegen en bureaucratie blijven vastroesten heb je er geen reet aan; Italië draait op mooie praat en veel te weinig tempo тамам

Lang aan de macht blijven is in Italië op zichzelf al een prestatie, maar stabiliteit is nog geen vooruitgang. Als hervormingen telkens worden doorgeschoven om de coalitie bij elkaar te houden, betalen vooral jongeren en ondernemers de rekening; daarentegen is pragmatisme niet verkeerd zolang het ook eens tot zichtbaar resultaat leidt.

Meloni verkoopt vooral politieke rust als product, terwijl Italië juist een staat nodig heeft die een vergunning sneller afgeeft dan een espresso afkoelt; maar goed, internationale deals staan lekkerder op de foto dan een werkende gemeentelijke website.

Meloni heeft vooral geleerd hoe je Brussel, media en kiezers tegelijk tevreden houdt zonder de rekening echt open te trekken. Ik was zelf ook ooit zo dat ik dacht: stabiel bestuur, mooi meegenomen, maar na corona weet je dat “pragmatisch” vaak gewoon betekent dat lastige beslissingen worden doorgeschoven terwijl gewone mensen wél elke dag met de gevolgen zitten!!!

Het probleem is misschien minder dat Italië stilstaat, maar dat iedereen inmiddels heeft geleerd hoe je stilstand als stabiliteit verkoopt. Meloni knipt lintjes bij de deal, terwijl de gemiddelde Italiaan daarna nog steeds drie loketten en een map vol stempels nodig heeft voor een simpele vergunning… efficiëntie met mediterrane wachttijd zeg maar.

Stabiliteit is ook voor de zorg niet niks: je kunt pas personeel, digitale systemen en preventie plannen als een kabinet niet steeds omvalt. Maar als een patiënt jarenlang alleen op de wachtlijst blijft staan, noem je dat ook geen stabiele behandeling; zonder minder bureaucratie en hogere productiviteit blijft Meloni vooral de wachtkamer netjes beheren.

De echte deal is die met de eigen bevolking: lage lonen, hoge belastingen en jongeren die vertrekken omdat er thuis geen toekomst ligt. Zolang dat niet verandert, is elke internationale handdruk vooral decor.

Een land hoeft niet elke paar jaar op de schop om vooruit te gaan. Maar als jongeren vertrekken omdat werk en woningen ontbreken, merk je vanzelf dat politieke rust niet hetzelfde is als toekomst. Mooie deals houden mensen niet vast in Italië.

Misschien is het echte succes van Meloni dat ze de tijd zelf heeft leren besturen. Zolang er geen grote crisis uitbreekt, voelt blijven zitten als vooruitgang, terwijl een land ook langzaam kan achteruitgaan zonder dramatische beelden. Politieke stabiliteit is een middel, geen eindstation; anders wordt macht behouden een doel op zichzelf en Italië het decor van een regering die vooral niet wil vallen.

Wat vaak vergeten wordt: Italië bestaat niet alleen uit Rome en de grote deals. In kleinere gemeenten wachten mensen soms maanden op zorg, vergunningen of een simpele afspraak. Daar merkt niemand iets van die mooie stabiliteit.