Oefenen voor als de stroom uitvalt, 'dan red je het niet met zes flessen water'

Zo’n 36 uur “oefenen” in een wijkcentrum met aggregaat is toch vooral een geruststellend toneelstukje: thuis heb je geen noodstroom, geen radioverbinding en al helemaal geen medewerkers die ruzies komen sussen. Daarentegen is het wél zinvol om per straat afspraken te maken en kwetsbare mensen in beeld te hebben, maar dat krijg je niet met een landelijke campagneposter en een checklist, dat moet je gewoon lokaal organiseren en blijven herhalen. En die zes flessen water… prima, maar als je flat zonder lift zit en de supermarkt is dicht, ga je daar echt niet mee “zelfredzaam” worden hoor.

tuurlijk is contant geld en een radio handig, maar na 36 uur is het vooral: eten/water/medicatie en een beetje warmte, niet iedereen heeft nog batterijen liggen of buren die je kent. Aan de andere kant is zo’n oefening wel goed om te merken dat je “slimme” spul meteen ophoudt en je dus beter iets simpels achter de hand hebt.

Ach dat buurt-gedoe is leuk voor Hilversum, maar 36 uur “oefenen” met een aggregaat is gewoon kamperen met subsidie, bij echte ellende ben je na dag 3 pas aan de beurt en dan helpt je buurtradio ook geen reet zonder eten en warmte toch

Die QuantumSansen mist het simpele punt dat zo’n steunpunt niet “de oplossing” is, maar een laatste redmiddel om meldingen te bundelen en paniek te dempen; niemand beweert dat Hilversum het landelijke net even overeind houdt. Het echte probleem zit ’m in de huishoudens zelf: mensen hebben geen contant geld, geen radio op batterijen en geen medicijnenplan, maar wel een telefoon die na 8 uur dood is. En ja, een aggregaat kan falen, maar zonder oefening faalt vooral de mens; dan wordt het binnen een dag ruziën om een rolstoel en geruchten over plunderingen, precies zoals altijd.

Yoga-ademwerk is leuk voor op de mat, maar bij 36 uur geen stroom is het vooral: wie heeft insuline, wie heeft een traplift, wie heeft een babyfles die je niet kunt steriliseren. Enerzijds klopt het dat paniek besmettelijk is, anderzijds wordt “buurt-rust” heel snel een moreel vingertje richting mensen die gewoon terecht stressen omdat ze arm zijn, ziek zijn of alleenstaand. De échte test is niet of je 4-in-6-uit kunt blazen, maar of je wijk een beetje sociaal kapitaal heeft: sleutels, afspraken, checkrondes, en iemand die zegt “jij eerst” zonder dat het meteen knokken wordt. En ja, zes flessen water is niks, maar ook niet iedereen heeft ruimte/geld om een prepperskast te spelen, dus dat steunpunt moet vooral niet eindigen als een blame-game voor wie het minst voorbereid kán zijn.

die adem-tip is leuk maar als je koelkast uitvalt en je insuline/antibiotica bederft heb je aan “rustig uitademen” precies niks. Ik zie het dagelijks: juist de mensen met weinig geld, geen netwerk of met zorg thuis gaan als eerste onderuit bij zo’n storing, dus zorg dat zo’n steunpunt ook echt spullen en info heeft voor medicatie, kwetsbaren en burencheck, niet alleen een radio en een praatje. En ja, paniekverhalen vliegen rond, maar dat komt ook omdat niemand meer weet wie je kunt vertrouwen als 112 en je mobiel dood zijn.

Ademen is leuk voor op je yogamat, maar je mist het echte probleem: mensen raken niet “in paniek” omdat ze verkeerd uitademen, maar omdat ze geen insuline koel kunnen houden, een traplift stilvalt of ze zonder geld/eten zitten en niemand ze komt checken. Ik zie dagelijks dat stress zakt als er één buur is met een sleutel, een powerbank en een afspraak wie oma haalt als de lift kapot is. Als je dáár geen plan voor hebt, kan je nog zo zen zijn, dan sta je alsnog te janken bij dat steunpunt.

Typisch Hilversum: 36 uur “stroom eraf” maar wel gezellig op een aggregaat en studenten erbij, dat is geen blackout dat is een schoolkamp met portofoon. En MarjoleinYoga met ademhalingsoefeningen… leuk hoor, maar als de pin eruit ligt en de supermarkt na 6 uur leeg is heb je meer aan contant geld, een campinggasstel en een buurman met een sleutel van de meterkast dan aan 4 tellen in-6 uit. Benieuwd wat zo’n noodsteunpunt kost per wijk, want wedden dat het straks €200.000 aan planvorming is en €0 aan echte spullen.

MarjoleinYoga heeft ergens een punt over paniek, maar ademhalingsoefeningen gaan je niet redden als je buurman z’n insuline in een warme koelkast laat verpieteren en jij geen idee hebt wie er überhaupt kwetsbaar is in je straat. Ten eerste moet je dit soort steunpunten koppelen aan keiharde, simpele afspraken: wie heeft medische prioriteit, waar ligt een papieren lijst met contactpersonen, wie bewaakt de boel als er geruchten over “plunderingen” rondgaan. Ten tweede: zonder contant geld, sleutelsets, een paar powerbanks en vooral een buurt-app die je ook offline kunt vervangen (briefjes/ prikbord/ vaste checkrondes) is het na 12 uur gewoon chaos, maar ok laten we doen alsof “rust bewaren” het verschil maakt tussen orde en de hardste schreeuwer.

Ron heeft wel een punt hoor: die “zelfredzaamheid” is vaak gebouwd op een infrastructuur die je niet eens ziet tot ie wegvalt, en dan sta je dus met je water bij een dicht hek en een brug die niet open gaat. wat ik mis in dit soort oefeningen is dat ze ook de menselijke laag trainen: afspraken in de straat zonder telefoon, wie heeft de sleutel van het portiek, wie kan bij die ene buur met zuurstof of insuline, wie heeft nog een ouderwetse fiets en een beetje kaartlezen. En ja, je kunt alles technisch dichttimmeren, maar als de buurt-energie meteen in paniek en wantrouwen schiet heb je binnen no time gedoe om rolstoelen en “plunderingen”, dus oefen ook gewoon kalmte en contact, dat is óók infrastructuur.

die Amsterdam-reactie is leuk stoer, maar beetje mis: als tunnelventilatie/bruggen uitvallen ga je juist NIET “even oefenen hoe je eruit komt”, want de bedoeling is dat je wegblijft en het systeem niet extra belast. Zelfredzaam gaat over 36 uur thuis kunnen zitten zonder pinnen, koeling, info of kraanwater, niet over met z’n allen de stad uit willen fietsen alsof dat een feature is.

Eten is idd een onderschat ding als je alleen inductie hebt, maar water is bij langere uitval juist vaak wél snel raak: veel wijken hebben drinkwaterdruk/pompen die niet eindeloos doordraaien, en zonder stroom valt ook je cv/ventilatie uit en koelt je huis hard af. Campingbrandertje is top, maar denk ook aan contant geld, een powerbank en vooral medicijnen/koeling (insuline etc.) want dáár gaat het in de praktijk het eerst mis. En die “supermarktplunderingen” paniek is precies waarom zo’n steunpunt handig is: mensen willen info, niet alleen hulp.

Eten/koelkast is idd gedoe, maar het punt dat veel mensen missen: zonder stroom kan ook de waterdruk wegvallen (pompen), en dan heb je dus óók geen wc en geen kraan, zelfs al “is er genoeg water in NL”. En die medicatielijst alleen in je telefoon is precies fout als het netwerk plat ligt of je accu leeg is… print dat gewoon en leg ’t bij je ID. Plus: die noodsteunpunten draaien vaak op aggregaten met beperkte diesel, wat als het na 36 uur nog steeds mis is?

Ja jong, ze zitten daar leuk “36 uur zonder stroom” te spelen maar ze missen het echte gedoe: in een wijk met alleen maar flats hebt ge geen houtkachel, geen tuin en vaak niet eens contant geld of een radiootje op batterijen. En dan kunde wel water hamsteren, maar als de wc niet doorspoelt en de lift het niet doet zit ge na een dag al met paniek en stank in de galerij.

Alsof je straat in Hilversum gezellig “noodkook” gaat doen als het donker is en iedereen z’n eigen gedoe heeft… ja hoor. En dat vlees in de vriezer? prima, maar zonder stroom doen je pin, pomp en koeling het ook niet meer, dan sta je met je gasbbq leuk te wezen en na een dag is het alsnog klaar.

Dat “noodkook”-idee is best slim, alleen vergeet niet dat bij echte ellende de helft van de straat ineens z’n gasfles kwijt is of niemand durft te delen omdat er meteen vreemden mee-eten. En die vriezer is leuk, maar als de stroom er langer af ligt heb je meer aan contant geld, een fatsoenlijke zaklamp en een plan met je buren dan aan 30 kilo gehaktballen.

Noodkook met de straat is best slim ja, alleen: als de stroom er 36 uur af ligt heb je vaak óók geen pin, geen supermarkt, en dat campingstel is na 2 dagen leeg als iedereen aankomt rennen. En die aggregaten zijn leuk voor een oefening, maar in het echt is diesel ook gewoon eindig en stinkt/maakt herrie, dus je moet juist nadenken over wat je thuis passief redt zonder stroom (water, medicijnen, burencheck) en niet alleen “bbq’en en door”. Dit soort wijk-ecosysteem oefenen is precies wat je nodig hebt, maar dan wel met de minder gezellige scenario’s erbij, niet alleen gezellig vlees wegwerken.

36 uur stroom eraf met een aggregaat erbij is net “kamperen met roomservice”, zeg maar. Wacht tot de pin eruit ligt en iedereen ineens ontdekt dat z’n voordeur wel dicht kan, maar z’n buren totaal onbekenden zijn en oma’s zuurstofapparaat geen pauzeknop heeft.

Die 36 uur oefenen is juist niet “theater”, want je ontdekt meteen dat mensen al bij klein gedoe (lift, meds, paniek) volledig vastlopen en dat zo’n radio+vrijwilligerspunt dan echt verschil maakt. Maar AntonioDev heeft wel gelijk dat je na dag 3 vooral keiharde infra-problemen krijgt: water/riolering/koeling en buren die afhankelijk zijn van stroom, en dan helpt een kratje water en een powerbank echt geen reet meer. En ja, zo’n aggregaat is ook weer diesel stoken terwijl je ecosysteem al onder druk staat, maar zonder plan voor kwetsbaren en low-tech koken/water fixen wordt het gewoon ieder voor zich… en dan is de biodiversiteit het minste van je zorgen.

Weer dat gehamer op water en “checklists”, maar niemand zegt wat er gebeurt als die noodaggregaat na 12 uur kuren krijgt of de diesel op is… dan is dat hele wijkcentrum net zo donker als de rest. En dat gedoe met supermarktplundering en een kat in een boom: leuk voor de studenten, maar de echte ellende is cash, medicijnen en mensen met een traplift/zuurstof die na 1 dag al in de problemen zitten, daar hoor je de gemeente niet over. Typisch: 36 uur oefenen en dan denken dat je “weerbaar” bent, terwijl dag 3 pas begint.

Even serieus, “water kunnen maken” is precies de noodpakket-fetisj maar dan met een hip filtertje: probeer maar eens met slootwater voor 4 man 7 dagen te draaien, dan ben je de hele dag aan het pompen/koken en je brandstof is sneller op dan je denkt. Gewoon liters opslaan + een simpele campingbrander en contant geld is veel realistischer; die papieren buurtlijst is leuk tot je buurman ‘m kwijt is en iedereen ineens z’n eigen risico-premie gaat rekenen.

100% dit, en check ook meteen liften + automatische deuren: zonder stroom zit half NL opgesloten op z’n eigen verdieping en de gemeente komt dan met een flyer “blijf kalm”. Zet gewoon een dumb mechanical fallback in die gebouwen, nu is alles “smart” tot de power weg is en dan is het letterlijk een bug in het systeem.

Hier in Thailand lachen ze om zo’n “oefening” in een wijkcentrum met een aggregaat en studenten die de debrief doen… als het echt misgaat is je steunpunt binnen een dag leeggeroofd of staat er een rij boze mensen omdat niemand de baas is. NL heeft jaren alles kapot-bezuinigd en gedigitaliseerd en nu gaan ze doen alsof een checklist en een portofoon het oplost, succes ermee.

Ja jong, “ex-verpleegkundige” en dan meteen weer dat complotgedoe over ID-rijtjes en regie pakken… het is gewoon oefenen dat ge ff zonder stroom kunt, meer niet. en als uw buurman aan zuurstof zit, dan is da precies waarom zo’n steunpunt handig is, nie om stoer te roepen dat ge het “zonder gemeente” wel fixt.

tuurlijk is het handig om te oefenen, maar dat hele “kom naar het wijkcentrum dan regelen wij het via een radio” voelt weer als mensen nog afhankelijker maken van een loket. leer buurten gewoon bewust zelfredzaam: burenlijstje, wie heeft een campingkookstel, wie heeft babyvoeding/medicatie, en laat onze kinderen dit ook zien zodat ze niet denken dat een systeem altijd wel aan springt. en ja zes flessen water is niks, maar een aggregaat is ook geen heilige graal als de diesel op is...

Goed dat ze dit oefenen, maar “stop met elektrisch en chemisch gedoe” is ook weer zo’n romantisch plaatje: zonder stroom vallen je pomp, je pin, je koeling en je info gewoon om, punt. waar het om gaat is dat je buurt elkaar kent en dat je basisdingen hebt (water, eten, radio, powerbank), want bij 36 uur ellende ga je anders ruzie maken om een rolstoel en staat de biodiversiteit buiten lekker te creperen terwijl wij binnen flippen. En ja, kinderen leren verveling verdragen is nuttig, maar de echte paniek komt als de supermarkt dicht is en niemand meer weet wat-ie moet doen.

36 uur “oefenen” met een aggregaat en koffie in een wijkcentrum is nog steeds luxe, thuis valt na 3 uur al de helft om omdat de koelkast dicht moet blijven en de buren meteen aan je deur hangen. Die kids leren echt niet “rustig blijven” van een avondje kaarsen, die leren het van ouders die zelf niet in paniek schieten en van afspraken in de straat wie wat doet als alles plat ligt.

Leuk dat mapje bij de meterkast, maar Pietansen mist het grootste gat: je bent na 12 uur ook “offline” omdat je huis zelf niks meer kan. Geen warmte, geen koken, geen waterdruk als de pomp uitvalt, en je koelkast/meds zijn dan ook klaar; dat fix je niet met een lijstje noodnummers. En dat hele steunpunt-idee is prima, maar zonder echte afspraken met netbeheerder/waterschap en een beetje redundantie (accu’s, simpele analoge porto’s) is het vooral een geruststellend praatcircuit. Bovendien: als je wijkcentrum op een aggregaat draait, waar komt die diesel vandaan na dag 2?

hier ook eens 24 uur “net alsof” gedaan na een flinke storing, en dan kom je erachter hoe afhankelijk je bent van dat ene stopcontact: geen water uit de kraan als de pomp stilvalt, geen pin, geen voerhek dat open wil. en die zes flessen water zijn zo weg als je ook nog een buurvrouw met baby hebt staan, dus spreek dat soort dingen vantevoren af, anders wordt het ieder voor zich en dat loopt nooit goed af.

Karen heeft gelijk hoor: als de pin eruit ligt en de pomp dicht is, sta je met je “zes flesjes” en een powerbank mooi te wezen. Die oefening is leuk voor de bingozaal, maar in het echt wil je één simpel plan: waar haal je info, wie heeft de sleutel van het wijkcentrum en hoe deel je water/meds uit zonder dat het binnen een uur vechten wordt, jansen.

Nee hè, alsof iedereen ineens met een stapel briefjes onder ’t matras moet gaan leven. Als hier de stroom 36 uur weg is, dan eten we gewoon uit blik en de buren helpen mekaar wel, ge hoeft echt niet meteen te doen alsof de maatschappij instort en de “markt” het oplost.

nee hoor, dat “opgesloten in je wijkcentrum” is echt overdreven paniekpraat: de meeste portieken en slagbomen hebben gewoon een mechanische noodontgrendeling of sleutelprocedure, en anders is het juist een gebouwbeheer-probleem dat je met zo’n oefening boven water wil krijgen. en als je denkt dat zes flessen water “voorbereid” is, dan heb je het vooral nog niet gehad over eten dat je zonder stroom kan maken, medicatie/koeling en basishygiëne (gastro-intestinale ellende ligt dan als eerste op de loer), overigens.

man man, 36 uur “oefenen” in een wijkcentrum met een aggregaat… ja dan kun je wel koffie zetten en stoer doen, maar thuis zit half Hilversum met elektrische kookplaat, elektrische deuropener en zonder waterdruk als die pompen uitvallen, dan heb je aan zo’n noodsteunpunt echt geen klap. en zes flessen water is idd weinig, maar doe dan ff eerlijk: zonder contant geld, zonder benzinepomp en met een lift die vaststaat kun je met 60 flessen ook nergens heen, dit is gewoon gemeente-theater voor de foto’s.

Naomi heeft wel een punt hoor: zo’n steunpunt is leuk tot de eerste 50 mensen tegelijk binnenstormen en er iemand met een rollator of een baby staat te stressen omdat er geen info is. En wat ik mis in dit soort oefeningen: wie checkt de kwetsbaren in de wijk (insuline, thuiszorg, elektrisch bed), en wie heeft er gewoon een ouderwetse sleutel van de portiekdeur als alles “elektrisch” is… want dáár gaat het echt mis.

NaomiDG heeft een punt over brandstof, porto’s en liften; daar zit in het echt de ellende. Maar zo’n noodsteunpunt is ook gewoon bedoeld als plan B voor de chaos, niet als callcenter voor 200 man tegelijk—dan moet je juist accepteren dat je prioriteert en mensen soms terugstuurt. En kleine taalnerd-opmerking: “achter de voordeur jezelf redden” klinkt stoer, maar het gaat vooral om: ken je buren en regel je basics, want zes flessen water is inderdaad vooral symboliek.

Sandra heeft hier wel een punt: 36 uur in een wijkcentrum is te doen, maar probeer het eens in een flat met 12 verdiepingen en een scootmobiel, dan sta je na 3 uur al vast zonder lift en zonder intercom/deur. En die “steunpunten” zijn leuk tot je pinnen niet werkt en de apotheek dicht is, dan heb je pas echt gedoe bij de ingang.

Wederom zo’n “oefening” met een aggregaat en een radiolink alsof dat gratis is; zo’n ding staat te brommen voor €5-€10 per uur aan diesel en onderhoud en na 36 uur heb je vooral geleerd dat je papierwerk werkt zolang de koffie het doet. En die harde afspraken met supermarkten/apotheken? succes, die gaan echt niet voor de gemeente open met cash-only als hun kassa’s en schuifdeuren dood zijn, dan sta je met je noodsteunpunt alleen maar ruzie te managen. Typisch Hilversum: eerst theater, daarna evaluatie door studenten en dan weer een rapport van €50.000.

Ik merk dat Pietansen wel een punt heeft over orde houden, want in echte stress gaan de luidruchtigen vanzelf “leiden” en dan ben je zo je overzicht kwijt. Maar oefenen zonder aggregaat klinkt stoer, alleen dan moet je óók eerlijk zijn: mensen hebben thuis amper kaarsen, radio op batterijen of contant geld, dus je moet het klein en haalbaar maken anders haken ze mentaal al af. En die studenten prima hoor, maar zet er idd ook een paar doorgewinterde wijkagent/brandweer types bij, die voelen meteen wanneer paniek echt wordt of alleen theaterenergie is.

Ja hoor, “wie is de baas” en “registreren op papier”, alsof we een mini-gemeentehuis gaan spelen in het wijkcentrum. Als de stroom er 36 uur af is willen mensen gewoon weten waar ze water en info halen, niet eerst een vergaderstructuur met oud-brandweer en studenten erbij.

Water en radio zijn leuk voor de foto, maar zodra de pin eruit ligt en de supermarkt z’n schuifdeur niet meer open krijgt, sta je met je zes flessen als ruilmiddel in een soort ruilhandel-escape room. laten we eerlijk zijn: de échte paniek begint als niemand nog contant heeft, de intercom dood is en je buren ineens ontdekken dat “samenredzaam” betekent dat jij hun powerbank mag delen.

Nou ja, die Naomi heeft wel een punt over telecom, als de masten na een paar uur uitvallen heb je aan je “steunpunt” weinig, maar ondertussen is 36 uur met een aggregaat ook gewoon nuttig om te zien wie er panikeert en wie nog een zaklamp kan vinden, hoor, toch. En dat 112-nadoen zal het niet zijn, maar als je in de wijk alvast weet wie er een radio heeft, wie insuline nodig heeft, en waar je elkaar kunt treffen zonder mobiel, dan scheelt dat straks een hoop gedoe, toch.

Hier op het land hebben we dit soort “stroom eraf” elk jaar wel een keer, en dan merk je pas hoe snel alles stilvalt: waterpomp, pin, koelkast, voerinstallatie. Zes flesjes water is echt een grap, na een dag wil je gewoon kunnen koken, licht hebben en je medicijnen/koeling regelen, en de buren die altijd alles op de dag zelf halen staan als eerste op de stoep. Zo’n steunpunt is mooi, maar zorg vooral dat je thuis een radio op batterijen, contant geld en je medicijnlijst op papier hebt, anders wordt het binnen 12 uur één grote paniekshow.

Diana heeft wel een punt, maar dit is ook zo’n klassiek “juridisch spook” dat alles platlegt: in een echte blackout ga je eerst zorgen dat oma niet doodgaat en dán pas de polis erbij pakken. Waar ik vooral op stukloop: wie heeft bedacht dat een wijkcentrum met één aggregaat en een “ouderwetse radiolink” het land gaat redden als het telecomnet eruit ligt, en hoe lang draait dat ding op brandstof? En dat hele plunderingen-paniek-scenario: was dat gebaseerd op iets concreets (Utrecht/AMS incidenten?) of gewoon lekker spannend voor de evaluatie door HU-studenten? Bron/link naar die landelijke Denk Vooruit-richtlijnen graag, want dit leest nu vooral als PR van de gemeente.

die zorg/privatisering-discussie klopt deels hoor, maar ze mist dat zo’n oefening juist gaat over de eerste 48-72 uur dat niemand je komt redden, ook niet met een perfecte overheid. en “geen geld voor voorraad” klinkt logisch, maar met een paar jerrycans, wat blikvoer en een powerbank ben je al een stuk verder dan met alleen roepen dat het PR is.

Weer zo’n oefening waar iedereen roept “zelfredzaam” maar niemand het over de echte bottleneck heeft: brandstof. Leuk dat aggregaat 36 uur bromt, maar na 2-3 dagen is de diesel op en dan kun je met je radiolink ook niks meer, dus regel dáár voorraad/contracten voor i.p.v. weer een wijkcentrum vol figuranten en HU-studenten (kost ook gewoon tienduizenden euro’s). En SophieUvA mist ook iets: het gaat niet alleen om geld/ruimte, het gaat om simpele dingen als contant geld en een paar jerrycans water per huishouden, dat kun je desnoods met de buurt organiseren maar daar hoor je ze nooit over.

onzin is het niet, maar dat “week zonder stroom in een flat” wordt hier net iets te groot gemaakt: als de portiekdeur en lift uitvallen heb je vooral een toegangs- en evacuatievraagstuk, en dat los je niet op met nóg meer scenario’s over afval, maar met noodontgrendeling, sleutels/afspraken met VvE en een paar mensen die weten waar de handbediening zit. riolering/afval is vervelend ja, maar dat escaleert meestal pas als het dagenlang misgaat; de eerste 36 uur win je het met simpele dingen als toegang, communicatie en kwetsbare bewoners checken, niet met een “stankplan”.

Jaap heeft een punt, maar ik mis nog iets: zonder cash en zonder werkende pin sta je na 24 uur al ruzie te maken om brood, en dan helpt een “noodsteunpunt” weinig als niemand wisselgeld of een simpel bonnensysteem heeft. En dat aggregaat is leuk, tot de diesel op is of iemand vergeet dat je óók olie, verlengsnoeren en een bewaker nodig hebt; anders is het na één nacht gewoon een dure lamp. Men vergeet gemakkelijk dat de grootste paniek niet van water komt, maar van het moment dat mensen merken dat niemand meer de baas is.

Marco heeft gelijk dat 112 overspoeld wordt met “dom gedoe” als mensen stressen, maar dat los je niet alleen op met een lesje beldiscipline. Als de telecom en stroom eruit knallen, heb je vooral redundantie nodig: radio, vaste prikpunten, en een wijknetwerk dat al weet wie sleutelhouder is en wie medische spullen heeft, anders sta je alsnog te gillen in het donker. En die zes flessen water… leuk voor een weekendje kamperen, maar zonder cash, batterijen, medicijnenplan en een beetje burencontact ben je na 24 uur al aan het improviseren. EU roept al jaren “resilience”, maar het moet wel landen op straatniveau, subsidiariteit enzo, niet alleen een glossy campagne.

In de praktijk is dit vooral symboolpolitiek: 36 uur “zonder stroom” in een wijkcentrum met aggregaat is echt niet hetzelfde als thuis in een flat zonder lift, zonder pin, zonder werkend mobiel netwerk en met buren die ook stressen. Alsof je je daarop voorbereidt met wat flesjes water en een praatavondje, het echte probleem is dat je dan geen informatie en geen hulp meer hebt, niet dat je geen jerrycan in de schuur hebt.