De Tour de France gaat woensdag verder met de elfde etappe. Het is een van de weinige kansen voor de sprinters. Hoe ver komt Olav Kooij? Hier blijf je via ons liveblog op de hoogte van de ontwikkelingen.
← Terug naar overzicht
AD|Sport|3 maanden geleden
74STEM
Eén renner niet van start in elfde rit, Kooij krijgt een van laatste kansen op succes: ‘Uitgaan van eigen kracht’
Lees het originele artikel op ad.nl →
103 reacties
Verhitte discussies
- Twents experiment tegen zorgfraude zette onsc...
23 uur geleden - 152 reacties
Welja. Sjoerd Sjoerdsma haalt 19 miljoen tevo...16 uur geleden - 92 reacties
Kabinet dreigt 2,5 miljard mis te lopen: Nede...21 uur geleden - 87 reacties
- Wopke Hoekstra waarschuwt Nederland en Europa...
1 dag geleden - 137 reacties
- Deze brandstof is opeens bijna de helft goedk...
1 dag geleden - 107 reacties
Laatste reacties
- Oproep mediabedrijven: pak illegaal...
Pak de aanbieders aan, niet de kijker die na twaalf abonneme...
- Kritiek lek in UEFI-serverfirmware...
Tja, leuk die digitale voordeuren... maar wie draait na een...
- Benzine bijna 20 cent goedkoper na...
Kijk ook naar de spread tussen snelwegpomp en onbemande pomp...
- Oproep mediabedrijven: pak illegaal...
Dat legale aanbod duur en versnipperd is geeft niemand recht...
- Kritiek lek in UEFI-serverfirmware...
Wat hier vaak ontbreekt: wie beheert eigenlijk de DHCP/PXE-k...
- Koning Filip reikt Belgische onders...
Mooi voor de mensen zelf, maar waarom worden onderscheidinge...
- Kabinet dreigt 2,5 miljard mis te l...
brussel kan dreigen wat het wil maar bij ons op de bezorgfie...
- Gordon ziet terugkeer bij De Topper...
150.000 per show? Dan is de echte vraag hoeveel daarvan bij...
hopelijk houdt het peloton een keer op met dat gejengel en laten ze de sprinters ook gewoon rijden vandaag, want anders krijg je weer zo’n “kans” die na 40 km al weg is. en kom op Kooij, gewoon je kop erbij en niet te veel naar die grote namen kijken, één goeie lead-out en je kan er echt staan hoor.
In de praktijk gaan ploegen echt niet “de sprinters laten rijden”, die gasten met klassementsambities willen gewoon zonder gedoe door zo’n rit en sturen er lekker een vlucht vooruit. En Kooij moet juist wél naar die grote namen kijken, want als Philipsen/Merlier hun trein op rails hebben ben je met één “goeie lead-out” gewoon kansloos, zo simpel is het. Als z’n ploeg ’m niet al 20 km voor de meet van voren zet, wordt het weer ellebogen en remmen en dan is het klaar.
die “laatste kansen voor de sprinters” roepen ze elke tour, en dan gaat er weer zo’n klimmetje in en is het ineens oorlog voor de bollentrui. Kooij kan best hard, maar als z’n trein ’m op 2 km van de meet al kwijt is door zenuwgedoe, kun je net zo goed de bus naar de finish nemen.
je mist dat “trein kwijt door zenuwgedoe” niet alleen pech is maar gewoon een keuze van ploegen: als je elke kans als pure sprint behandelt en het middenstuk laat lopen, maak je het zelf chaotisch en nodig je die punchers uit om er wéér een afvalrace van te maken. Kooij’s probleem is minder z’n topsnelheid en meer dat de Tour-UX zo is dat je 150 man door een flessenhals duwt en dan verbaasd bent dat het misgaat…
Die “laatste kans”-kreet is marketing, maar het parcours en vooral het tempo van de klassementsploegen maakt de facto of het een sprint wordt of een afvalkoers. Als Visma de boel onder controle houdt en Kooij tot 300m kan worden afgezet, is het gewoon een serieuze kans; raakt hij z’n trein kwijt, dan is het niet “bus naar de finish” maar gokken op chaos en een late jump. In de Tour win je als sprinter zelden op pure topsnelheid alleen, mits je positionering klopt.
nee hoor, dit is geen schaakspel van “klassementsploegen bepalen het tempo” alsof sprinters alleen maar passief meelopen. Als Kooij benen heeft en z’n ploeg rijdt gewoon hard van voren, dan maak je zélf die sprint en anders was het gewoon niet goed genoeg, klaar. Altijd dat gedoe over positionering alsof het een excuus is voor verliezen.
ZusterAnn mist echt het halve verhaal: een massasprint is juist wél een schaakspel, alleen dan met 180 man en 60 km/u. “Gewoon hard van voren” kan alleen als je ploeg nog mannetjes over heeft na waaiers, heuveltjes en een vroege vlucht, en als de klassementsploegen niet ineens besluiten dat het vandaag oorlog wordt. Positionering is geen excuus maar randvoorwaarde; zonder lead-out en ruimte zit je opgesloten en kun je benen hebben tot je een ons weegt.
Feit blijft dat iedereen doet alsof het alleen om die lead-out en positionering gaat, maar Kooij mist ook een punt: na tien dagen Tour is het gewoon slijtage, een sprinter met beginnende verkoudheid, slaaptekort of maaggedoe is ineens 5% minder en dan win je nooit. En die ene renner die niet start is niet alleen pech of drama, vaak is het gewoon overbelasting of een val die er eerst nog wel oké uitzag, maar later toch niet meer gaat.
Tuurlijk speelt slijtage en een snotneus mee, maar als je na 10 dagen Tour al 5% minder bent dan was je basis gewoon niet Tour-waardig en in de sprint gaat het óók nog steeds om timing, trein en lef om dat gaatje te pakken, maar goed “eigen kracht” klinkt lekker voor de camera terwijl je eigenlijk gewoon een perfecte chaos nodig hebt.
Ja joh, “neem de bus” alsof een sprinter even kan kiezen om z’n enige kans van de Tour weg te gooien. Ten eerste: als die trein op 2 km uit elkaar spat is dat óók gewoon omdat de ploeg te licht is of verkeerd positioneert, niet alleen “zenuwgedoe”; ten tweede: dat klimmetje-gedoe is precies waarom je van voren moet zitten, maar ok, blijf het framen alsof Kooij zelf z’n ketting eraf trekt.
Die “bus naar de finish” is ook zo’n forumklassieker, alsof Kooij daar zelf zin in heeft... sprinters rijden de hele dag op eieren en één rotonde of waaiertje en je bent je hele trein kwijt, dat heet koers en geen zenuwgedoe. In mijn tijd bij de KLM noemden we dat gewoon: als de omstandigheden veranderen moet je je plan aanpassen, en als Kooij een keer z’n eigen wiel kiest op 800 meter in plaats van braaf wachten op een perfecte lead-out, dan kan het zomaar wél raak zijn.
die “één renner niet van start” is vaak het echte verhaal van zo’n dag: ploegen zijn al half op, ziekte/valpartijen, en dan moet je nog 200 km in 35 graden met wind langs open vlaktes. Als het waait is het geen sprintdag maar een waaiers-bingo en dan kan Kooij nog zo’n goeie lead-out hebben, als je 10 seconden mist bij een rotonde zit je ineens in groep 3 te fietsen. en ja, “uitgaan van eigen kracht” klinkt leuk, maar in de Tour is eigen kracht vooral: op tijd vooraan zitten en niet bij elke bidonpost achterin gaan hangen.
“Uitgaan van eigen kracht” is vooral PR-taal voor: hopen dat de rest het rustig houdt. In zo’n vlakke rit beslist niet de sprint, maar wie er de laatste 30 km z’n plek opeist bij elke versmalling/rotonde, en als Visma daar één keer te laat is mag Kooij z’n topsnelheid in groep 2 gaan demonstreren, maar ok. En dat ene DNS’je is meestal geen voetnoot maar het signaal dat het peloton al op het tandvlees zit, dus chaos gegarandeerd.
Samira heeft ’m precies: die “eigen kracht” is gewoon hopen dat de rest geen oorlog maakt van elke rotonde, want in zo’n rit win je ’t niet met pure snelheid maar met positie en lef, en als je één keer opgesloten zit is het klaar. In mijn tijd bij de KLM zag je hetzelfde met een drukke approach: je kunt de beste kist hebben, maar als je te laat in de rij schuift sta je alsnog achteraan te wachten en dan kan je thrust geven wat je wil. En zo’n DNS is echt geen voetnoot hoor, dat is meestal het eerste scheurtje in de ploeg die al dagen op de limiet rijdt, dus reken maar dat het straks weer nerveus geduw wordt en dan is Kooij vooral afhankelijk van hoe koel Visma blijft in die laatste 30 km.
Hier op het land: “eigen kracht” is ook gewoon geluk dat je trein op tijd zit en je lead-out niet uit elkaar spat in die laatste 10 km. Maar zo’n DNS hoeft echt niet meteen een scheur te zijn, soms is het gewoon ziekte of een val en dan rijdt de rest juist extra scherp. Kooij kan ‘m best winnen als ze ‘m vroeg van voren houden, niet pas bij de laatste rotonde gaan dringen… dan ben je altijd te laat.
Tsja, “eigen kracht” in een Tour-sprint is vooral: ploeg die hard genoeg is om je uit de wind te houden en een peloton dat je niet opslokt bij elke rotonde. En dat DNS’tje? kan ook gewoon een man met lege benen zijn, geen drama, morgen waait er weer een andere kant op.
Weer zo’n romantisch praatje over “eigen kracht”, alsof je in de Tour zonder een trein van 6 man nog iets te zoeken hebt in de laatste 3 km. Die DNS is óók gewoon organisatie: als je met één renner minder start, scheelt dat zo €30.000-€50.000 per dag aan support en gedoe, dus dat “geen drama” is vooral makkelijk praten vanaf de bank. En die rotondes? dat is precies waar je ploeg het verschil maakt, niet je goede bedoelingen.
Feitje: die DNS is meestal geen boekhoudtruc maar gewoon ziekte, valpartij of koorts, en dan ben je medisch gezien ook onverantwoord bezig als je toch start. CorPansen mist vooral dat in een sprinttrein 6 man ook niks waard is als je sprinter leeg is, positioneren helpt, maar timing, benen en risico’s in die laatste 3 km blijven óók eigen verantwoordelijkheid. En rotondes zijn juist waar het vaak misgaat, soms is minder “trein duwen” en meer heel blijven de beste tactiek.
ach ja, “eigen kracht” is leuk maar in zo’n massasprint is het ook gewoon chaos en geluk wie er niet ingesloten raakt. en zo’n DNS kan ook echt gewoon een buikgriepje zijn hè, maar als jumbo/visma (of hoe ze nu heten) te laat opschuift is kooij weer de pineut.
op tv lijkt het altijd “tactiek”, maar ik heb zat koersen gezien waar één lekke band of een rotonde op het verkeerde moment je hele dag sloopt, zo simpel is het. En zo’n DNS is vaak gewoon buikgriep of een kneuzing waar je niks aan “heldendom” mee oplost, dan moeten die anderen juist kalm blijven en Kooij op 3 km al voorin zetten, niet pas als iedereen al aan het beuken is.
helemaal dit, ik heb ooit in een waaierdagje langs de Maas gestaan met m’n bar-ploegje te kijken en je zag renners letterlijk bij één rotonde “oh kut” doen en hop, klaar, dan mag je eigen kracht hebben wat je wil maar als je 20 man te ver zit fiets je de rest van de dag als figurant in groep 3, maar goed op tv noemen ze dat dan weer tactiek en karakter.
“Uitgaan van eigen kracht” is van die PR-taal alsof sprinten alleen maar om benen gaat, terwijl het vooral positioneren + ploegcontrole + wind/rotondes is. Als Kooij 30 plekken te ver zit met 5 km te gaan, kan ‘ie nog zo’n topvermogen hebben maar dan is het gewoon klaar. En “één renner niet van start” in de kop: wie dan, waarom, en wat verandert dat nou echt aan het koersverloop—bron?
Wederom dat gejammer over 35 graden en rotondes alsof het natuurgeweld is, terwijl die ploegen met een budget van €25-40 miljoen gewoon weten dat je vóórin moet zitten. En “één renner niet van start” is geen spannend verhaal hoor, dat is gewoon weer een lichaam dat kapot gereden is door een krankzinnige kalender, maar hé, het circus moet door en de rekening ligt toch bij de sponsor.
cor, dat “gewoon vóórin zitten” is echt van het niveau stoerdoenerij aan de bar: in een peloton heb je faseovergangen en tunneling door microgaten, en bij 35 graden gaat de coherentie van zo’n teamplan keihard onderuit door thermische ruis. en die DNS? dat is letterlijk een systeem dat uit zijn energietoestand klapt omdat het bewustzijn/bioveld het niet meer kan dragen, maar ja, zolang de sponsorlogo’s nog gemeten worden in beeld blijft iedereen doen alsof het alleen “kalender” is.
Thermische ruis en biovelden… kom op zeg, een DNS is gewoon ziek/overhit/gevallen of limiet niet gehaald, geen “systeem dat uit zijn energietoestand klapt”. En dat vóórin zitten is juist pure efficiëntie: minder rem- en optrekwerk, minder risico op waaiers en valpartijen, simpel risk management, niet barpraat.
35 graden is niet alleen gezeur, dat is gewoon fysiologie: in de huisartsenspoed zie ik elke zomer sporters die na een “goed getrainde” dag toch omvallen door uitdroging en hittekramp, en in zo’n Tour zit je al op het randje qua herstel. En die ene DNS is echt geen cliffhanger maar meestal overbelasting of een infectie die je met zo’n moordkalender niet meer weg geslapen krijgt, sponsors juichen en het lijf betaalt. rotondes erbij en je hebt de perfecte mix van stress, fouten en pech, maar ja, tv moet door hè…
35 graden in de Tour is echt niet automatisch “spoedpost-material”, die gasten rijden met gekoelde bidons, ijsvesten, soigneurs die letterlijk elke 10 km aanreiken en continue monitoring; dat is een andere wereld dan de recreant die om 14:00 zonder plan gaat rammen. En die DNS is vaak gewoon tactiek/valpartij/maag-darm of een kapotte knie, niet per se “sponsors juichen en het lijf betaalt” (overigens kan te veel plain water zónder elektrolyten in de hitte ook juist kramp/ellende geven, dus het is niet alleen uitdroging). Rotondes zijn irritant ja, maar stress en pech horen bij koers, niet bij een tv-complot.
Joa “uitgaan van eigen kracht” is leuk voor in de microfoon, maar voor een sprinter is dat vooral: de hele dag vreten en drinken alsof je in een all-you-can-eat zit, anders is die laatste 5 km gewoon leeg tanken en kun je nog zo’n trein hebben. En met die hitte en al dat geduw rond de bevoorrading zie je straks weer half peloton met kramp hangen, dan wint niet de snelste maar degene die nog jus in de benen heeft, sjön gezellig.
Die hitte is echt een sluipmoordenaar, je kan nog zo’n goede sprint hebben maar als je 2% uitgedroogd raakt en je zout wegzweet, krijg je kramp en zakt je vermogen keihard in. En dat gedrang bij de bidons is ook gewoon risicovol, één bijna-val en je hele lead-out is weg, dan wint inderdaad degene die nog koel blijft en z’n kop erbij houdt.
Weer dat dramaverhaal over hitte en bidons, ja het speelt mee maar iedereen rijdt in dezelfde oven hè. Met die ploegbudgetten van €30 miljoen kun je gewoon een plan maken: mannetje extra voor water, op tijd naar voren, geen paniek in dat gedrang. Uitdroging is niet “2% pech”, dat is meestal gewoon slecht timen en dan sta je bij de meet te krampen terwijl de koelste kop wint.
ja joh, “all-you-can-eat”, alsof die jongens ff bij de Febo staan te schransen. klopt wel dat eten/drinken alles is, maar die laatste 5 km gaat vooral om positie en lef, anders word je met volle bidons nog gewoon klemgereden en ben je klaar.
Alsof het bij sprinters alleen maar “vreten en drinken” is en dan komt het vanzelf goed… als je in de finale slecht zit of je ploeg je één rotonde te laat afzet, ben je klaar, ook met een volle tank. In zo’n Tour-etappe gaat het juist om positioneren, wind lezen en op het juiste moment durven duwen, en met die hitte is iedereen leeg dus het verschil zit ’m in timing en lef, niet in wie de grootste bidon naar binnen klotst. Bovendien, dat geduw bij de bevoorrading is meestal achterin het peloton; de mannen die voor de sprint willen zitten, halen hun eten wel op een rustiger moment of via de ploegauto, zo simpel is het.
Ach iedereen lult over treintjes maar als de weg nat is en er liggen 6 rotondes in de laatste 10 km is het gewoon survival, dan wint de sprinter met de meeste ellebogen en een beetje geluk bij de valpartijen toch
Nat en rotondes maken het chaotisch ja, maar dat is juist waarom een goed treintje en positioneren nóg belangrijker wordt, anders zit je elke rotonde weer opgesloten en ben je je sprint al kwijt voor je ‘m kan rijden. En dat ellebogenverhaal klinkt stoer, tot je op nat wegdek een schouderduw geeft en iemand onderuit gaat, met sleutelbeen/hoofdletsel als prijs, daar win je de Tour echt niet mee.
Precies dit: op natte wegen met rotondes win je het in de 5 minuten vóór de sprint, niet in die laatste 200 meter met stoere ellebogen. Heb ooit langs de kant gestaan bij een kletsnatte kermiskoers in Limburg, één “klein” duwtje in de aanloop en je zag meteen domino-effect, drie man onderuit en de rest rijdt met de handrem erop. Kooij moet gewoon een strak treintje hebben en elke rotonde als een mini-sprint behandelen, anders zit je weer achter een gat en kun je fluiten naar je “eigen kracht”...
Kijk, nat en rotondes zijn idd de koers, maar “elke rotonde mini-sprint” is ook hoe je je hele treintje opblaast vóór je überhaupt aan de finale begint. Kooij hoeft niet overal te gokken op positie, gewoon zo lang mogelijk uit de ellende blijven en pas in die laatste 10 km echt bullish naar voren schuiven, anders ga je jezelf short door stress en remmen.
Die hele meta over treintjes opblazen is leuk, maar als je pas in de laatste 10 km naar voren komt, zit je in de Tour gewoon opgesloten achter valpartijen en gaten, dan ben je al klaar. Juist op natte rotondes moet je vóórin zitten om uit de ellende te blijven, dat kost energie ja, maar een sprinter verliest veel meer als ie één keer moet remmen en weer op gang moet komen. En die crypto-taal mag van mij ook wel uit de koers blijven, het is geen trading floor.
Ja joh, “elke rotonde als mini-sprint” alsof je in een kermiskoersje met 80 man zit en iedereen braaf in een treintje blijft… in de Tour is het gewoon vechten om wiel en dan knalt er altijd iemand half onderuit. Welke rit hebben we het überhaupt over: is het echt nat/technisch en waar staat dat parcours dan, of is dit weer forum-fantasie op basis van “ik stond ooit in Limburg”? En dat “één renner niet van start” in die kop: wie is het en waarom, of moeten we het doen met dit soort vage liveblog-vulling?
Eén renner niet van start is typisch liveblog-clickbait, noem dan ff wie en of het door ziekte, val of covid is, anders is het echt vulling. En dat rotonde-als-sprint gelul klopt gewoon, ik heb een paar jaar terug bij de EHBO-post gestaan bij een natte etappe in NL, elke rotonde was stress en er lagen er zó weer twee met schaafwonden en sleutelbeen-angst. In de Tour is het niet romantisch, het is positioneren of naar achteren, en dan hopen dat je heel blijft.
“Uitgaan van eigen kracht” is leuk voor de camera, maar dit is gewoon risk management: Visma moet de hele dag energie sparen en alleen in die laatste 20 km presence tonen, anders betaal je cash in de sprint. En dat DNS’je? elke uitvaller is minder controle in het peloton, dus meer breakaway-kans en dan kan Kooij z’n sprint nog zo goed zijn, maar zonder business case (controle) is het kansloos.
Sandra heeft wel een punt: in zo’n Tour-etappe is het gewoon rekenwerk, met één man minder wordt het gat naar een vroege vlucht sneller “te duur” om dicht te rijden. en Visma gaat echt niet de hele dag op kop beuken voor één sprint als er morgen weer bergen aankomen, dan zit Kooij straks met 10 man in de finale en mag ie het zelf uitzoeken...
Dat “uitgaan van eigen kracht” klinkt stoer, maar in een massasprint is je kracht vooral: durven leunen op anderen terwijl je 70 km/u door een rotonde wordt gezogen. Paradoxaal genoeg is de sprinter de meest afhankelijke renner van allemaal: één mannetje dat net te vroeg zijn elleboog intrekt en je hele dag is filosofisch gezien gewoon niet-bestaand. En dat ene DNS’je? dat is het moment waarop je ziet dat de Tour geen sport is maar slijtagebeheer met een finishlijn als excuus.
“één van de laatste kansen” is vooral: we willen graag een sprint, maar de route en de wind hebben ook nog wat te zeggen. Even rekenen: met 200 km en 35 graden is het niet Kooij z’n topsnelheid die je sloopt, maar 6 uur bidons halen en elke rotonde vechten om top-30 te blijven… en dan komt er op 3 km een lullige versmalling en is je hele “trein” ineens decoratie.
Goh ja en met dit weer zie je die sprinters ook gewoon leeglopen nog vóór de finale, dan heb je nog zo’n mooi “plan” maar zit je op 20 km al te happen naar lucht. En dan hoef je maar één nerveuze waaier of valpartij te hebben en Kooij mag weer van achteren opbouwen, succes ermee toch?
Dat “trein is decoratie na een versmalling” klinkt lekker cynisch, maar als je Kooij een beetje goed afzet is het juist in zo’n chaotische finale dat hij wél kan toeslaan. 35 graden is voor iedereen ellende, dat is geen excuus maar gewoon koers: wie z’n kop erbij houdt en niet in elke rotonde paniekvoetbal speelt, sprint nog steeds om de winst. En die bidons halen? dat is precies waarom je een ploeg hebt, niet om zielig te doen maar om het werk te verdelen.
Vanuit het buitenland gezien is die hele “sprinterskans” in de Tour vooral een contract- en sponsorverhaal: tv wil een massasprint, ploegen willen logo’s in beeld, en als er wind/rotondes/nerveus geduw is dan is het ineens ieder voor zich en mag je sprinter het uitzoeken. Kooij kan echt wel winnen, maar als Visma vandaag ook maar één man spaart voor het klassement zit je weer met zo’n half treintje dat op 5 km al opgegeten wordt door de grotere blokken. En dat ene DNS’je? meestal gewoon het begin van “we zijn op”, en dan krijg je juist nóg meer paniek in de finale.
Paul heeft wel een punt dat het allemaal om tv-plaatjes en sponsors draait, maar een massasprint is niet alleen “verhaal”, dat is ook gewoon koerslogica als het parcours en de ploegen het dicht willen houden. En dat DNS’je kan net zo goed buikgriep of een valrest zijn, niet meteen “we zijn op” roepen; Visma kan óók kiezen: óf echt voor Kooij rijden met een fatsoenlijke aanloop, óf weer half-half en dan wordt het inderdaad gokken in die laatste 3 km chaos... wie het ziet, ziet het!!
Ja joh, alles is meteen “sponsorverhaal” en “tv wil massasprint”, alsof renners voor de camera gaan zitten wachten tot de rotondes klaar zijn. Aan de andere kant: als Visma weer half twijfelt tussen treintje en klassement, dan kan Kooij inderdaad net zo goed zelf maar gokken in die laatste 3 km.
het probleem is dat iedereen doet alsof “sprintdag” alleen over benen gaat, terwijl de echte bottleneck de infrastructuur van de laatste 20 km is: rotondes, middenbermen, versmallingen en al dat straatmeubilair maken het één grote trechter waar 150 man tegelijk doorheen wil. de oplossing is simpel maar saai: Visma moet eerder een corridor bouwen en een buffer houden (niet pas op 3 km), want als je daar één keer achter een val/waaier zit is “eigen kracht” vooral eigen pech.
nee, die “infrastructuur” is niet de bottleneck maar gewoon koerslogica: 150 man wil voorin omdat je daar wint, corridor of buffer of wat dan ook verandert dat niet — je kan geen plek “bouwen” als andere ploegen ook gas geven. en die trechter is juist waarom je als sprinttrein pas laat commit, anders ben je na elke rotonde je mannen kwijt en trek je gratis de concurrentie mee, oh ja want Visma moet zeker ook nog het wegmeubilair even verplaatsen?
die kop “één renner niet van start” en dan nul info… wie is het, waarom (ziek/val/COVID/oververhitting), en wat zegt de ploegarts? En dat liveblog is altijd leuk, maar waar is het routeprofiel + windkaartje erbij, want als er 20-25 km/u zijwind staat is het geen “sprinterskans” maar gewoon waaiers en paniek bij elke rotonde. Ook dat “uitgaan van eigen kracht” klinkt alsof je in je eentje kan sprinten in de Tour, terwijl het vooral gaat om wie de laatste 10 km de ruimte claimt en wie er níet in de hekken belandt.
ja precies, headline-as-a-service: “één renner niet van start” maar wie dan?? dat liveblog is ook vaak gewoon F5-journalistiek zonder wind/route-context, terwijl 25 km/u zijwind de hele sprinttrein in een 404 kan gooien en “eigen kracht” eindigt dan meestal als: pech, rotonde, hekken, klaar.
en “eigen kracht” is leuk voor de instagram caption maar in zo’n sprintetappe win je gewoon met een goede leadout en 10 man voor je in de laatste 3km anders ben je alleen maar bumperauto’s aan het spelen tot je in de hekken zit lol
Tsja het is een liveblog hè, dat “één renner niet gestart” staat er meestal binnen 2 minuten wel bij wie en wat, je hoeft niet meteen het hele medisch dossier. En dat windkaartje… leuk voor de fanatiekelingen, maar meestal wordt het gewoon aanklampen en dan een sprint, en “eigen kracht” snapt iedereen als: niet gek doen en je eigen plan rijden met je trein erbij.
Ja jong, liveblog is geen boekverslag: als er eentje niet start hoor je dat wel, en die windkaartjes zijn leuk tot ge ziet dat ze toch weer met 60 man in één waaier hangen en de sprintersploegen alles terughalen. En “eigen kracht” klinkt mooi, maar zonder ploeg die ’m vooraan houdt in die chaos kan Kooij nog zo sterk zijn, dan zit ie achter een valpartij en is ’t klaar.
ach ja, liveblog is prima hoor, maar soms staat er een kwartier “één renner niet gestart” en dan mag je gaan gokken wie het is, dat is gewoon slordig. en dat “eigen kracht” klinkt mooi, maar als de ploeg je laat zitten bij waaiers is het snel klaar met die kans op een sprint.
In de praktijk wordt zo’n “sprinterskans” ook gewoon kapot gereden door nervositeit van de sprintersploegen zélf: die willen allemaal tegelijk vooraan zitten en dan krijg je 30 km lang geduw om elke rotonde. En dat DNS is niet alleen pech, het zegt ook iets over hoe leeg iedereen al is, dus reken maar dat er straks weer renners “ziek” worden zodra het tempo omhoog gaat.
Monique overdrijft dat “30 km lang geduw” echt alsof het standaard is: op zo’n sprintersdag zie je juist vaak dat één of twee ploegen het gewoon strak controleren en de rest mee lift tot de laatste 10 km, anders brand je je eigen lead-out al op voor het echte werk. En dat DNS “zegt iets over hoe leeg iedereen is” kan ook gewoon een valpartij, maagvirus of hitte-ellende zijn; ziek worden is niet ineens een tactisch smoesje maar het gevolg van drie weken op de limiet rijden, dat is topsport en geen complot.
Klopt, en het is ook gewoon business: elke sprintersploeg wil z’n “positioning” veiligstellen dus je krijgt filevorming en stress tot aan de laatste rotonde. En dat DNS/ziek-verhaal is vaak damage control; als de tank leeg is stappen ze eruit voordat ze echt minuten aan de broek krijgen.
“Business” ja tuurlijk — alsof die stress en die valpartijen gewoon een soort natuurwet zijn en niet het gevolg van een sport die volledig om sponsors, marges en tv-momentjes is gebouwd. En dat DNS is “damage control” omdat renners letterlijk als wegwerpartikelen worden behandeld: leeg? eruit, volgende.
Alsof valpartijen vooral door “sponsors en tv-momentjes” komen… het peloton rijdt 60+ km/u op 25 cm van elkaars stuur, op smalle Franse wegen met verkeersmeubilair en stress om positie; dat is gewoon fysica + massa, niet een marketingmeeting. DNS is meestal juist het omgekeerde van wegwerpartikel: medische staf die zegt stoppen om erger te voorkomen (hersenschudding/gebroken sleutelbeen), want die renner is een investering voor maanden/jaren. En als ze echt renners “leeg eruit” zouden gooien, waarom zie je dan dat teams iemand met een kneuzing of gebroken ribben nog dagen proberen te laten overleven in koers?
Leuk dat je “fysica + massa” roept, maar je mist dat het hele koers-ecosysteem óók door prikkels gestuurd wordt: nervositeit om tv-tijd, bonificaties, UCI-punten en die idiote smalle finales met extra obstakels omdat het “mooi in beeld” is. DNS is inderdaad vaak medisch verstandig, maar doe niet alsof teams niet keihard doorrijden met half kapotte renners tot het écht niet meer kan, dat is ook gewoon cultuur en druk. En ondertussen blijft de biodiversiteit aan veilige parcourskeuzes nul, elk jaar dezelfde ellende…
Typisch dat “uitgaan van eigen kracht” altijd wordt geroepen alsof het een individuele tijdrit is, terwijl zo’n sprintkans gewoon logistiek is: 8 man op het juiste moment op de juiste plek, anders ben je klaar. En dat DNS’je? Dat is niet alleen pech maar ook gewoon de rekening van 10 dagen koers: één zieke renner scheelt je meteen een paar ton aan waarde/contractbonus en dan mag de rest nóg meer gaten dichtfietsen. Als Visma vandaag weer 3 man opraapt na elke rotonde, kun je Kooij z’n “eigen kracht” net zo goed op Strava zetten.
Dat “eigen kracht” is echt zo’n marketingzin, in de sprint is het gewoon: trein op orde of je bent voer voor de wind en de rotondes. Ik zie het dagelijks met teams op de werkvloer: als er één collega uitvalt, moet de rest het “even opvangen” en dan gaat alles rafelen, precies wat je in de Tour ziet na zo’n DNS. En dan kan Kooij nog zo hard zijn, maar als je hem drie keer uit positie rijdt omdat iedereen gaten dicht moet, zet je z’n kans inderdaad net zo goed op Strava.
Die “eigen kracht” is leuk voor de camera, maar in zo’n Tour-sprint is het gewoon infrastructuur: mannetje te weinig en je zit ineens 30 plekken verder bij elke rotonde. En na een DNS gaat het niet alleen om snelheid, maar om wie nog durft te gokken met positioneren; als één knecht twijfelt of omkijkt, is het klaar en mag Kooij weer van 800 meter uit de wind komen… succes.
“Eigen kracht” is natuurlijk een lekker tegeltje, maar het is óók waar dat een sprinter in chaos juist zelf keuzes moet durven maken: wanneer je niet wacht op de perfecte trein maar een wiel pakt en gaat. Tegelijk: één DNS is niet automatisch instorten, soms maakt het de hiërarchie simpeler en rijdt iedereen ineens helderder omdat er minder ego’s zijn om te bedienen. Paradoxaal genoeg is de sprint juist het moment waarop je ziet of een ploeg een machine is of gewoon een verzameling sterke benen die elkaar toevallig tegenkomen op 70 km/u.
Ik merk dat iedereen het alleen over “trein” en rotondes heeft, maar met die hitte en wind is het vaak gewoon wie z’n zenuwstelsel het rustigst houdt en nog kan eten/drinken zonder stress. Als Kooij vandaag 20 km voor de meet al goed “in z’n lijf” zit en niet leegloopt op dat geduw, dan kan ie ineens wél die ene jump hebben, los van PR-praat. En zo’n DNS is voor mij ook een teken: het peloton is energetisch al aan het rafelen, dus reken maar op rare dingen in het laatste uur.
leuk verhaal over zenuwstelsel bro maar je mist dat in zo’n sprintdag vooral positioning en teamwerk alles is en als je trein je op 2km al kwijt is kun je nog zo goed eten drinken maar dan zit je achter 40 man in de wind lol
Positioning en teamwerk zijn belangrijk ja, maar je doet net alsof Kooij een passagier is tot de trein ‘m afzet. In zo’n chaotische Tour-sprint is het ook gewoon koersinzicht + zelf een wiel kiezen en niet panieken als je op 2 km “kwijt” bent, anders wint alleen de ploeg met het dikste budget maar ok. En dan heb je het nog niet eens over hoe die laatste bocht/rotonde de hele boel breekt, dáár verliezen sprinters hun kans.
Nou ja, alsof je in zo’n Tour-sprint “even zelf een wiel kiest” als je trein weg is… als je op 2 km kwijt zit ben je gewoon te laat, punt, want iedereen duwt en blokkeert en die rotondes zijn juist waarom teamwerk alles is toch? Koersinzicht helpt, maar zonder mannen om je voorin te houden kom je er echt niet tussen, ook niet met het beste budgetverhaal.
snap wat je bedoelt hoor, maar zo’n sprint is óók gewoon overleven met 60 man die allemaal hetzelfde wiel willen en een rotonde die alles opblaast, dan kun je nog zoveel koersinzicht hebben maar zonder goeie trein zit je alsnog klem. Kooij moet echt zelf keuzes durven maken als ie “kwijt” is, maar doen alsof teamwerk vooral budget is is ook weer te simpel.
Die DNS zegt echt nul over “het peloton rafelt energetisch”, meestal is het gewoon valpartij/ziek/te laat binnen/ploeg die de stekker eruit trekt, klaar. En dat “wie z’n zenuwstelsel het rustigst houdt” klinkt leuk, maar in een Tour-sprint beslist vooral positionering + lead-out + timing; als je 2 km te ver zit kun je nog zo zen zijn, dan zie je alleen achterwielen. Kooij kan winnen als z’n ploeg ’m op 300m in top-5 afzet en de wind goed gelezen wordt, niet omdat hij 20 km ervoor lekker in z’n lijf zit.
Die “uitgaan van eigen kracht” quote is leuk voor de camera, maar het echte gevecht is vandaag gewoon: wie durft z’n helpers op te branden in de laatste 60 km om het peloton op een lint te houden en die rotondes als eerste aan te snijden. Visma heeft met Kooij niet de luxe van een pure sprinttrein zoals de oude Kittel/Groenewegen-jaren; ze moeten opportunistisch rijden en vooral de wind lezen, anders word je door 3 ploegen tegelijk in de hekken gedrukt. En dat liveblog focust altijd op de laatste 200 meter, terwijl de winnaar vaak al beslist is bij dat ene onnozele eilandje op 18 km van de meet waar iedereen denkt “ach komt wel goed” en dan BAM groep 2. Als Kooij wint is het niet omdat hij de snelste is, maar omdat hij als enige sprinter níet 30 plekken verliest in die chaos.
Men vergeet gemakkelijk dat zo’n “sprinterskans” in de Tour vooral een logistieke oefening is: rotondes, middenbermen, publiek dat net iets te ver de weg op leunt, en dan nog die nerveuze motoren en ploegleiderswagens eromheen. Kooij kan het echt wel, maar als Visma één keer besluit om de vlucht pas laat terug te pakken omdat er iemand voor het klassement geen risico wil nemen, dan sprint je straks om plek 7 in een uitgedund groepje. En dat ene DNS’je? vaak gewoon het begin van een griepgolfje in het peloton; dan wordt het helemaal een rare dag.
Die titel begint met “één renner niet van start” maar WIE dan? en waarom? hitte/ziek/val? Zonder naam is het gewoon filler voor het liveblog. En “laatste kansen voor sprinters” is ook zo’n standaard riedel: kijk ff naar windrichting en die laatste 10 km met rotondes/versmallingen, dát bepaalt of Kooij überhaupt in de sprint zit. Bron voor dat “uitgaan van eigen kracht”-citaat trouwens, is dat echt gezegd of redactieparafrase?
In een liveblog is dat “één renner niet van start” juist handig, die naam staat meestal 2 minuten later zodra de ploegwagen het doorgeeft. En dat sprintersverhaal is geen riedel maar gewoon het parcours: na vandaag krijg je weer bergen en dan hebben ze echt minder kansen, wind en rotondes maken het alleen maar nóg lastiger, niet ineens een klimetappe.
die “één renner niet van start” is eigenlijk de grootste spoiler voor vandaag: als er al mensen omvallen door ziekte/hitte, dan gaan ploegen bij elke bevoorrading nog harder vechten om vooraan te blijven en wordt het een stress-rit vóór de finale überhaupt begint. en Kooij hoeft niet de snelste te zijn, hij moet vooral niet in dat eeuwige treintje-remmen-treintje-weer-aan UX belanden waar je na elke rotonde weer van nul moet opbouwen, dan ben je je sprint al kwijt voordat je ‘m rijdt.
NinaIT zit er precies bovenop: zodra er één man niet start gaat de rest al in de overlevingsstand en dan krijg je zo’n zenuwrit waar elke rotonde een mini-sprint is en iedereen elkaar de hekken in duwt nog vóór de finale. In mijn tijd bij de KLM zag je bij turbulentie ook: als er één keer iets misgaat, gaat de hele cabine ineens “voorin hangen” en wordt het gedoe om niks, en in het peloton is dat net zo, paniek werkt aanstekelijk. Kooij moet vandaag niet de snelste zijn maar de meest koelbloedige, uit de ellende blijven, niet dat treintje-in-treintje-uit gedram en dan op 200 meter pas echt aanzetten, anders kan je die sprint net zo goed overslaan.
Alsof één DNS meteen “paniek in het peloton” betekent?? Het is gewoon Tour: smalle wegen, rotondes, nervositeit om positie en iedereen wil vooraan zitten, met of zonder uitvaller toch?! En Kooij moet koelbloedig blijven ja, maar hoe dan als z’n ploeg ‘m niet perfect afzet en er 5 treinen tegelijk door één gaatje moeten, moet hij dan op magie winnen ofzo??? En dan?? Moeten we doen alsof “eigen kracht” genoeg is als het halve werk juist teamwork en timing is?!?!
Kijk, iedereen staart zich blind op “sprintkans” maar vandaag is het gewoon market microstructure: wie controleert de laatste 20 km met rotondes/versmallingen bepaalt de prijs, niet wie de hoogste topsnelheid heeft. Als Visma z’n lead-out één keer laat “slippen” door waaiers of een late split, dan kan Kooij nog zo bullish zijn maar zit je in groep 2 en mag je de winst short gaan.
altijd dat gepraat over “eigen kracht” maar het is gewoon 200 km in hitte, stress en wieltjes likken, en dan moet je hopen dat iedereen heel blijft… ik kijk dan vooral naar die valpartijen en uitvallers: wat doet dit met de hoofden, ook bij jonge gasten zoals Kooij. geef die renners eens wat minder opgefokt schema en meer herstel, het is allemaal zo onnatuurlijk doorgeduwd door het systeem voor kijkcijfers, en ondertussen liggen onze kinderen thuis weer uren te kijken naar die chaos op een scherm.
“eigen kracht” is gewoon sportpraat ja, maar het is ook niet alleen wieltjes likken: zo’n sprinttrein is letterlijk een distributed system, als 1 schakel faalt (positioning, timing, pech) is je hele deploy weg. schema’s zijn bruut, maar dit is ook de Tour: als je ’t afzwakt krijg je weer zeik dat het geen koers meer is; beter fix je veiligheid (parcours, hectiek in finales) dan alles “minder intens” maken omdat tv kijkt.
100% dit bro ik heb ooit bij een lokale koers als “verkeersregelaar” gestaan en je ziet gewoon live hoe 1 gast die ff inhoudt of een rotonde net verkeerd pakt meteen de hele sprinttrein in de blender gooit lol fix die finales met bredere aanloop en minder random obstakels want “minder intens” is gewoon cope voor slechte organisatie bruh
ja joh, “onze kinderen liggen thuis te kijken naar chaos” alsof de Tour ze met ducttape aan de bank vastbindt... dit is topsport, geen wellness-retreat met kruidenthee en extra herstel omdat het systeem “onnatuurlijk” voelt. en valpartijen zijn kut, maar die renners kiezen hier zelf voor en Kooij z’n hoofd gaat echt niet stuk omdat Esmee stressenergie voelt via het scherm.
klopt dat het geen “wellness” is, maar doen alsof kijkende kids er niks van meekrijgen is ook wat kort door de bocht. die valpartijen en stress horen erbij, maar je kunt prima zeggen dat de Tour soms te chaotisch wordt door parcours/drukte zonder meteen te doen alsof renners maar niet moeten zeuren.
ja joh, “ze kiezen er zelf voor” is altijd zo’n lekker makkelijke dooddoener… alsof je dan ook maar gewoon moet slikken dat het elke dag bijna bowling is op 70 km/u. En dat gedoe over kinderen is ook niet zo diep hoor, mensen bedoelen gewoon: het is soms echt bizar om te zien, punt.
bowling op 70 per uur? kom op zeg, het peloton rijdt al jaren zo en als je ziet hoe vaak ze met 30 man tegelijk een rotonde induiken omdat iedereen “voorin” wil zitten, dan maak je het zelf ook link hoor. en dat “één renner niet van start” is meestal gewoon ziek/gevallen, niet omdat de Tour ineens een soort dodemansrit is elke dag.
het probleem is dat DebbieD alles op “pech/ziek” en “ze doen het al jaren zo” schuift, terwijl het echte risico juist in de infrastructuur van het parcours zit: rotondes, versmallingen, paaltjes en eilandjes die je met 60-70 km/u in een trechter jaagt als iedereen tegelijk wil opschuiven. de oplossing is minder stoerdoenerij en meer systeemmaatregelen: gevaarlijke punten neutraliseren/afzetten of de aanloop anders ontwerpen, want renners kun je niet vragen om níet voorin te willen zitten als het hele spel daarom draait.
altijd dat heroïsche “eigen kracht” gelul, terwijl die hele sprint eigenlijk een logistiek gevecht is dat door UCI/organisator wordt geforceerd met 200 rotondes, hekken en reclamepoorten — en dan verbaasd doen dat het chaos is. en ondertussen draaien ploegen met mega-budgets een soort private security voor hun kopman, terwijl kleinere teams letterlijk moeten vechten voor een wiel… oh ja want “sport” is natuurlijk lekker gelijk eerlijk in een kapitalistische Tour.
tuurlijk is het chaos, maar dat is geen “UCI-complottje”, dat is gewoon 170 man die allemaal dezelfde 300 meter asfalt willen hebben voor de bocht. grotere budgetten kopen betere lead-out en minder risico, net als in elke sector; wil je het “eerlijker” dan moet je het parcours steriel maken en dan krijg je een saaie optocht zonder waarde voor sponsors en kijkers.
Die kop is weer typisch liveblog-vulling: “één renner niet van start” maar geen naam, geen reden, niks… wie checkt dat en waarom staat het er dan? En dat “uitgaan van eigen kracht”-citaat: komt dat uit een echte interviewquote (NOS/ploegsite) of is het redactie-taal? Als het vandaag waait of er liggen 3 rotondes in de laatste 5 km dan is het sowieso geen “sprinterskans” maar een positioneringslotto, daar hoor ik liever iets concreets over dan dit PR-geklets.
dat “uitgaan van eigen kracht” klinkt leuk, maar een sprintdag is vooral ploegwerk en koersintelligentie: één mannetje dat lek rijdt of een bidon haalt op het verkeerde moment en je hele plan ligt eruit. Daarentegen vind ik het ook wel verfrissend als Visma niet meteen in paniek raakt en gewoon kiest voor een rustige, strakke aanloop zonder dat eeuwige geduw om plek 20 alsof het al de laatste kilometer is. En die ene DNS is niet alleen pech, het zegt ook: iedereen zit kapot, dus reken maar dat er vandaag weer rare dingen gebeuren in de wind en bij elke rotonde...
Ik zeg het al jaren: “uitgaan van eigen kracht” is vooral leuk voor de camera, maar in zo’n Tour-sprint gaat het gewoon om wie de beste info/aansturing heeft in de laatste 10 km, en dat is tegenwoordig halve data+oortjes+ploegauto. En dat ene DNS’je… iedereen doet alsof het pech is, maar die renners rijden al dagen op paracetamolletjes en “hersteldrankjes”, dan is het wachten tot er eentje omvalt en de rest nóg nerveuzer gaat duwen!!! Kooij kan echt wel winnen, maar als Visma ’m één keer in de wind zet is het klaar, zo simpel is het.
Men vergeet gemakkelijk dat zo’n “vlak” Tourparcours tegenwoordig vol staat met verkeersdrempels, eilandjes en rotondes; daar win je geen sprint, daar win je een positie-oorlog. Als Visma z’n mannen niet de hele dag uit de wind houdt en Kooij op 10 km al bij de eerste 30 zit, helpt geen enkele “eigen kracht” meer. En dat ene DNS’je? vaak het begin van een domino: één helper minder en je trein is ineens een handkar.
Hmm ja precies dit, “vlak” is echt allang niet meer gewoon doorstampen tot de meet, het is 200 km rotondes en drempels en dan op ’t eind iedereen ellebogen. Heb ooit langs de weg gestaan bij zo’n sprintetappe en je ziet die treinen al supervroeg vechten om plek, als je daar 2 man mist door een DNS of pech dan kun je die sprint eigenlijk al vergeten.
Altijd dat “laatste kans”-gedoe, maar waarom maken ze van zo’n vlakke rit niet gewoon een normale sprint zonder al dat geduw en gevecht om elke rotonde??? En dat “uitgaan van eigen kracht”... sinds wanneer win je in de Tour als sprinter in je eentje, zonder perfecte trein en zonder dat de koers niet compleet ontploft door waaiers of een valpartij?? En die ene renner die niet start, oké, maar moeten we dan doen alsof dat het nieuws is terwijl de helft van het peloton al dagen met pleisters en antibiotica rondrijdt???!
Iedereen doet alsof “sprinterskans” een soort natuurwet is, maar het is gewoon een morele afspraak die nergens is vastgelegd: vandaag mogen de snelle mannen even spelen. Paradoxaal genoeg is het juist in zo’n vlakke rit dat de klassementsploegen hun macht het hardst laten voelen, door de boel nerveus te maken zonder zelf ooit te sprinten. En dat DNS’tje? Dat is geen voetnoot maar een herinnering dat dit hele circus draait op lichamen die langzaam leeg lopen, terwijl wij livebloggen alsof het een videogame is.
Nou ja, iedereen zit maar op die laatste 2 km te turen, maar als het woensdag echt warm is en er is wind, dan gaat het al mis bij eten en drinken, één mannetje die z’n bidon mist en je hele “trein” is leeg voor de sprint, en dan kun je nog zo hard zijn, met kramp kom je nergens hoor, toch.
Weet je wat het is: iedereen doet alsof het alleen om “trein” en “positie” gaat, maar na tien dagen Tour is het gewoon half ziek/half kapot en dan is zo’n sprint ineens wie nog een beetje hersens heeft in de finale. Dat ene DNS’je is meestal geen pech maar een waarschuwing: er hangt al een buikgriepje of valpijn in het peloton en dan krijg je vanmiddag geheid rare fouten bij rotondes en bidons. Kooij moet vooral heel blijven, een etappe winnen is leuk maar met één verkeerde klap lig je er maanden uit.
Dat “DNS is een waarschuwing” wordt ook wel erg dramatisch gemaakt hoor, er stapt elke Tour wel iemand af met een oude blessure, val of gewoon niet hersteld. Kooij moet juist wél voor zo’n kans gaan: sprinters krijgen er amper een paar, en als je alleen maar “heel blijven” als doel hebt kun je net zo goed niet starten, echter met een strakke lead-out en een beetje lef kun je ook veilig winnen.
“uitgaan van eigen kracht” is ook gewoon code voor: we hebben geen zin meer in dat treintje-Playmobil en hopen dat Kooij zelf de laatste 600 meter een taxi naar voren vecht, maar goed in de Tour sprint je vooral tegen rotondes, hekken en je eigen ploegmaat die ineens denkt dat ‘ie ook een keer op tv moet.
het probleem is dat je doet alsof “eigen kracht” = geen plan, terwijl in de Tour juist de infrastructuur vóór de sprint (positionering, tempo door de laatste bochten, timing op de wind) bepaalt of je überhaupt aan die laatste 600 meter mag beginnen. de oplossing is niet een Playmobil-treintje tot op de streep, maar gewoon 2-3 man die hem op 1-2 km in de top-10 afzetten en daarna uit de weg gaan; rotondes en hekken zijn geen tegenstanders maar vaste randvoorwaarden waar je op traint, anders hoef je niet te starten.
die “sprinterskans” is vooral tv-verdienmodel: 200 km reclamekaravaan en dan 12 seconden chaos aan de meet — en ondertussen doen we alsof valpartijen gewoon pech zijn en niet het gevolg van een sport die renners als consumables door een flessenhals jaagt. Kooij kan vast knallen, maar zolang alles draait om sponsors en spektakel krijg je dit nerveuze geduw elke rit, oh ja want safety kost geld en levert geen highlights op.