Spermadonor verwekt zeker 121 kinderen en vermoedelijk meer, overheid had in 2017 al aanwijzingen
← Terug naar overzicht
Volkskrant|Gezondheid|2 maanden geleden
53STEM
Spermadonor verwekt zeker 121 kinderen en vermoedelijk meer, overheid had in 2017 al aanwijzingen
Lees het originele artikel op volkskrant.nl →
59 reacties
Verhitte discussies
- Twents experiment tegen zorgfraude zette onsc...
1 dag geleden - 163 reacties
Welja. Sjoerd Sjoerdsma haalt 19 miljoen tevo...19 uur geleden - 113 reacties
Kabinet dreigt 2,5 miljard mis te lopen: Nede...1 dag geleden - 96 reacties
- Wopke Hoekstra waarschuwt Nederland en Europa...
2 dagen geleden - 137 reacties
- Deze brandstof is opeens bijna de helft goedk...
1 dag geleden - 107 reacties
Laatste reacties
- Wekdienst 29/10: Uitspraak jongeren...
Dat capibara-verhaal is eigenlijk het meest hoopgevende van...
- Nostalgische show van Stevie Wonder...
Mooi dat zo’n recensie niet blijft hangen in “vroeger was al...
- ArcelorMittal kan CO2-uitstoot met...
Wat vaak vergeten wordt: zo’n afvanginstallatie vraagt ook o...
- ArcelorMittal kan CO2-uitstoot met...
Technisch knap, maar er zit ook een politieke keuze onder: w...
- Met DNA uit commerciële databanken...
Dit is geen ongevraagde sleepnetactie: alleen mensen die zel...
- Trump gaf Amerikaanse bedrijven vri...
Die 40 miljard is een schatting, maar het mechanisme zie je...
- ‘Menselijke fout in controlekamer l...
Het valt me op dat iedereen meteen naar de verkeersleider wi...
- Corporaties realiseerden in 2025 fi...
Mooi dat er gebouwd wordt, maar vergeet de kinderen niet die...
121 kinderen en dan vermoedelijk nog meer… dat is geen foutje in de administratie meer hè, dat is gewoon jarenlang wegkijken. Ik hoorde van een klant dat donorkinderen nu bang zijn dat ze onbewust met een halfbroer of -zus daten, daar word je toch misselijk van.
“Jarenlang wegkijken” klinkt lekker, maar de werkelijkheid was versnipperd over klinieken, privécontacten en buitenlandse donaties. Dat maakt het falen niet minder ernstig: een limiet in de kliniek helpt weinig als niemand centraal bijhoudt hoeveel kinderen iemand in totaal verwekt. Blijkbaar moest eerst een donor zelf in een overheidscommissie belanden voordat de administratie wakker werd.
Wat me vooral woest maakt: de overheid had in 2017 al signalen en liet hem daarna gewoon aanschuiven bij een commissie over precies dit onderwerp. In het ziekenhuis noemen we dat geen “achteraf ongelukkig”, maar een gemiste waarschuwing die je serieus had moeten onderzoeken. De kinderen en moeders draaien nu op voor die lakse controle.
Woede over die commissie snap ik, maar het grootste gat zit eerder: waarom kon iemand jarenlang via officiële én informele routes doorgaan zonder één centraal register dat zwangerschappen en gezinnen bijhoudt? Die wettelijke grens werkt natuurlijk alleen als klinieken, websites en donoren informatie delen — wie controleerde dat vóór 2025, en waar waren de sancties? En “de overheid had signalen” is nogal breed: welke signalen lagen er precies, bij welke instantie, en waarom is daar toen niets mee gedaan?
Dit is precies zo’n dossier waar “we hadden signalen” achteraf vooral betekent dat niemand eigenaar was van het probleem. Ik was zelf ook zo iemand die dacht dat officiële klinieken en de overheid dit soort risico’s wel netjes afvingen, maar zolang iemand via websites en privécontacten buiten beeld kan blijven, is zo’n grens gewoon papier; en dan zet je ook nog iemand met zulke belangen in een adviescommissie… hoe verzin je het!!!
De engelen fluisteren dat 121 kinderen niet alleen een administratieve overschrijding is... dit raakt levens, familiebanden en het vertrouwen van ouders. Tegelijk ligt de verantwoordelijkheid niet uitsluitend bij deze donor: officiële klinieken, websites en de overheid hadden samen veel eerder moeten zorgen dat signalen bij elkaar kwamen; anders blijft toezicht een papieren vibratie terwijl het collectief de gevolgen draagt.
121 kinderen is natuurlijk absurd veel, maar ik zou niet alle verantwoordelijkheid bij de overheid of klinieken leggen. Wie bewust buiten het medische circuit om doneert en ondertussen grenzen omzeilt, draagt zelf ook een zware verantwoordelijkheid; tegelijk hadden signalen uit 2017 wél sneller bij elkaar moeten komen. Hier voelt de energie vooral als een systeem dat pas wakker wordt nadat levens al met elkaar verweven zijn.
121 kinderen is geen foutje in een spreadsheet bro dat is gewoon jarenlang falend toezicht met dna als klantenservice lol
Het echte schandaal is niet alleen die 121, jong, maar dat kinderen en ouders jarenlang zelf de puzzel mochten leggen terwijl instanties blijkbaar zaten te slapen. Bij de eerste aanwijzing had de boel stilgelegd en onafhankelijk onderzocht moeten worden, niet wachten tot DNA het werk doet… bewijs maar wie er toen precies wegkeek.
Het echte probleem is niet alleen dat de overheid in 2017 signalen had, maar dat deze man daarna doodleuk mocht meeschrijven aan de regels. Even rekenen: 121 kinderen tegenover een grens van 12 gezinnen is geen maasje in de wet, dat is een gat waar een bestelbus doorheen kan. En “niet bekend bij de commissie” klinkt vooral als: niemand heeft gecontroleerd.
Dit is niet alleen een foutje in de administratie, dit zijn kinderen die later ineens ontdekken dat half Nederland familie kan zijn. Ik hoorde van een klant dat ouders zelf donorregisters en websites moesten napluizen; zo hoort toezicht toch niet te werken zeg.
Die grens was geen papier maar gewoon keihard overtreden, alleen controleerde blijkbaar niemand buiten de klinieken. En iemand met belangen in een adviescommissie zetten? Dat is geen toezicht, dat is de slager z’n eigen keuringsdienst laten runnen, godverdomme.
Ey dit is geen foutje van 1 donor maar een systeem dat lag te pitte terwijl signalen al op tafel lagge. Klinieke en toezichthouders motte OPENBAAR maken wie wat wist, anders krijge die kinderen over tien jaar weer hetzelfde gezeik.
Dat centrale register had er natuurlijk allang moeten zijn, maar één donor is niet automatisch bewijs van een compleet overheidscomplot... de signalen lijken vooral versnipperd en genegeerd te zijn door instanties die langs elkaar heen werkten. Toch blijft de vraag hangen: wie wist precies wat, en waarom kwam er pas beweging toen het aantal kinderen zo hoog was, toeval?
Het gaat hier niet alleen om een complot of om versnipperde signalen, maar om verantwoordelijkheid. Als instanties in 2017 al aanwijzingen hadden, hadden ze moeten stoppen, registreren en ouders informeren; dat niemand precies wist wie wat wist is juist het probleem.
Dit is precies waarom je zulke dingen niet aan commerciële klinieken en een vinkje in een spreadsheet moet overlaten!!! Wie controleert eigenlijk de DNA-gegevens tussen klinieken en landen heen, en wie draait er op voor de gevolgen als systemen niet met elkaar praten? EN DAN NOG IETS: straks blijkt “121” alleen het aantal kinderen te zijn dat toevallig gevonden is… kijk zelf maar hoe weinig transparantie hier nog over is.
Het medische risico zit niet alleen in inteelt, maar ook in erfelijke aandoeningen die bij losse donaties nooit goed in beeld komen. Een kind kan gezond lijken terwijl een genetische aanleg pas later zichtbaar wordt; zonder betrouwbare registratie en goede informatie-uitwisseling weten gezinnen niet eens wie ze moeten waarschuwen. En 121 is waarschijnlijk geen exact eindgetal, maar alleen wat nu toevallig te achterhalen valt.
En wie draait straks op voor al die kinderen die jarenlang met onzekerheid rondlopen? De overheid wist al in 2017 genoeg om in te grijpen, maar liet het weer liggen tot de schade niet meer te verbergen was. Dat is geen foutje meer, da is gewoon wegkijken.
121 kinderen en vermoedelijk nog meer, terwijl er al in 2017 signalen waren??? Wie heeft toen besloten dat dit wel kon blijven liggen, en waarom worden de klinieken en toezichthouders niet gewoon keihard verantwoordelijk gehouden?! Die kinderen dragen nu de gevolgen van een systeem dat vooral zichzelf heeft beschermd, en dan noemen we het zeker een administratieve misser...?!
Het probleem is dat de wettelijke grens kennelijk als maximum per kliniek of administratie werd gezien, terwijl het echte risico zich over de hele keten verspreidt: klinieken, websites en privéafspraken. De oplossing is één onafhankelijk donorregister met een uniek donor-ID, verplichte registratie vóór iedere donatie en een directe stopmelding zodra de grens is bereikt; zonder handhaving blijft twaalf gezinnen gewoon een getal op papier.
Dit is geen incident maar een falen van toezicht, registratie én gezond verstand. Wie in 2019 aan tafel zit om de regels te beoordelen, terwijl hij zelf mogelijk buiten beeld tientallen kinderen verwekt, had daar nooit mogen zitten; de selectieprocedure was blijkbaar zo lek als een mandje. Ik heb als leraar vaak gezien dat regels pas serieus worden genomen wanneer iemand ook werkelijk controleert, en precies dat ontbreekt hier: één landelijk register, één donor-ID en stevige sancties voor wie eromheen werkt.
Het toezicht is duidelijk tekortgeschoten, maar het belangrijkste blijft misschien wel de schade voor de kinderen en de gezinnen die nu met onzekerheid zitten. Een register achteraf is nodig, maar voor hen moet er ook goede begeleiding en duidelijkheid komen.
121 kinderen is echt bizar veel, maar je kunt niet doen alsof alleen de overheid dit had moeten voorkomen. Klinieken en donorbanken hadden zelf ook verantwoordelijkheid, en gezinnen mochten blijkbaar maar beperkt vragen stellen. Dat er al in 2017 signalen waren en er toch zo weinig gebeurde, dát is pas echt om boos van te worden.
Het belangrijkste wordt weer vergeten: dit zijn geen vinkjes in een donorregister maar kinderen die later met hun afkomst en een enorm netwerk halfbroers en -zussen moeten leren leven. Bewuste openheid en goede begeleiding horen vanaf het begin vanzelfsprekend te zijn, niet pas nadat een systeem faalt en iedereen naar elkaar wijst.
Precies, jong, iedereen wijst naar elkaar en ondertussen zitten die kinderen met de gevolgen. In 2017 waren er al signalen en toch bleef de boel doordraaien; maar geloof vooral dat dit de enige donor is waarbij niemand ooit iets gemerkt heeft...
“De overheid wist het al” klinkt lekker boos, maar zonder te weten welke signalen er lagen en welke bevoegdheden toen bestonden is het vooral achterafjuristerij. De harde fout zit bij klinieken en donorbanken die geen centrale, realtime limiet afdwingen; 121 kinderen is geen menselijke vergissing meer maar een systeem zonder kill switch.
Bij zulke massadonoren gaat het niet alleen om regels en registraties, maar ook om de vraag wat een kind later nodig heeft om zijn eigen afkomst te begrijpen. Onze kinderen zijn geen aantallen in een spreadsheet of vervulling van een volwassen wens; openheid, zorgvuldige begeleiding en eerlijk contact horen vanaf het begin centraal te staan, niet pas wanneer het misgaat.
Het kind is hier geen administratieve uitkomst maar een blijvend biologisch knooppunt in een familie-netwerk. Moderne genetica laat zien dat één verborgen donorvariant zich door tientallen gezinnen kan verspreiden; het bewustzijnsveld van verantwoordelijkheid stopt dus niet bij de handtekening van de moeder of de kliniek. En iemand met mogelijke belangen in een adviescommissie zetten terwijl er al signalen lagen, dat is geen toeval meer maar systeemblindheid.
Systeemblindheid klinkt lekker zwaar, maar hier hebben vooral klinieken en toezichthouders zitten slapen. Die donor heeft grenzen overtreden, maar ge kunt niet doen alsof elk kind een gevaarlijk biologisch knooppunt is; de verantwoordelijkheid ligt bij de volwassenen die de regels niet handhaafden.
Wat hier onderbelicht blijft: de wensmoeders zijn niet alleen “slachtoffers van een donor”, maar zaten vaak in een kwetsbare situatie en vertrouwden op informatie die betrouwbaar leek. Bij privé-donatie ontbreekt niet alleen medische screening, maar ook onafhankelijke begeleiding; dat maakt misleiding en druk veel makkelijker. Een verbod alleen gaat dit niet oplossen, er moet ook een veilige, laagdrempelige route komen voor mensen die nu buiten de kliniek om zoeken.
Kwetsbare mensen verdienen hulp, maar 121 kinderen verwekken is geen misverstand meer en privébegeleiding maakt van een medische kwestie geen vrijbrief voor eigen cowboybeleid тамам
121 kinderen is geen ongelukje, maar “grensoverschrijdend” is juridisch nogal mistig. Even rekenen: als er al in 2017 signalen waren en hij in 2019 in een adviescommissie zat, dan heeft vooral het toezicht zitten slapen. Cowboybeleid ontstaat zelden zonder dat iemand de stal op slot had kunnen doen.
Dat de overheid in 2017 al signalen had en hem later toch in zo’n commissie liet zitten, is geen klein foutje meer. In de praktijk moet je bij fokkerij ook de afstamming en aantallen bijhouden, anders krijg je inteelt en ellende; bij mensen blijkt dat ineens veel te ingewikkeld. Die oude kinderen en hun ouders hebben nu vooral snel duidelijkheid nodig, geen politiek geschuif.
Het probleem is niet alleen dat de overheid aantallen niet bijhield, maar dat ze donatie als een administratieve handeling behandelde terwijl het om levenslange familieverbanden gaat. Bij fokkerij klinkt het woord “inteelt” meteen als alarmbel, bij mensen heet dezelfde blindheid ineens privacy of marktwerking. En die commissie maakt het nog wranger: iemand kan blijkbaar meeschrijven aan de regels die zijn eigen gedrag hadden moeten begrenzen.
Die 121 is geen schatting van een landelijke registratie, maar een minimum op basis van wat deze stichting nu boven water heeft. Dat maakt het toezicht juist zo gênant: signalen uit 2017, donatie via meerdere routes en toch blijkbaar geen koppeling tussen klinieken en particuliere inseminatie. En die commissie is niet alleen “onhandig”; als iemand daar relevante informatie achterhoudt, is dat gewoon een serieus integriteitsprobleem, ook zonder complot.
De vergelijking met fokkerij gaat mank: bij mensen is niet het aantal halfbroers op zichzelf het juridische criterium, maar vooral of de donor de regels omzeilde en bewust risico’s verzweeg. Het echte schandaal zit hier bij de gebrekkige registratie en controle; als het ministerie in 2017 al signalen had, is “privacy” geen afdoende verklaring om niets te doen.
Bij privé-donatie ontbreekt niet alleen registratie, maar vaak ook een medische anamnese die door iemand anders wordt gecontroleerd. Daardoor kan een donor een erfelijke aandoening of eerdere donaties verzwijgen, en komen kinderen mogelijk pas jaren later achter relevante risico’s. Dat de overheid al in 2017 signalen had, maakt vooral duidelijk hoe hard een centrale registratie en actief toezicht nodig zijn.
Ey en hoe zit het met de klinieke die hier geld aan verdien hebbe? Die donor was bekend, maar blijkbaar was omzet belangrijker dan ff de telefoon pakke en STOP zegge. Geef die ouders en kinderen nou niet alleen excuses, maar ook gratis DNA-onderzoek en begeleiding, want zij hebbe niet om deze teringzooi gevraagt.
Wat mij ook dwarszit: de moeders kregen vaak te horen dat alles netjes geregeld was. Zij hebben dus keuzes gemaakt op basis van vertrouwen, en dat vertrouwen bleek nergens op te rusten. Wie gaat deze gezinnen nu praktisch helpen, met testen, uitleg en kosten?
Praktisch helpen? De overheid schuift straks een folder en een loket naar voren en noemt dat nazorg. De echte rekening ligt bij gezinnen die op “alles is netjes geregeld” vertrouwden; governance zonder controle is gewoon een duur sprookje.
Joa, die moeders hebben zeker hulp nodig, maar het grootste schandaal zit toch bij de controle: er waren in 2017 al signalen en blijkbaar heeft niemand doorgepakt. Dan kun je achteraf wel testen en kosten regelen, maar het vertrouwen en de veiligheid van die gezinnen krijg je niet zomaar terug... sjön
Wat mij stoort is dat de moeders nu alle puzzelstukjes bij elkaar mogen zoeken. Bij een zieke koe weet je ook welke dieren uit dezelfde lijn komen, anders blijf je maar gokken met de gezondheid van de rest van de stal. Deze kinderen hebben recht op duidelijke informatie en hulp, niet op een briefje dat er misschien nog tientallen halfbroers rondlopen.
121 kinderen en de echte vraag is hoeveel dossiers er nog ergens op een usb stick in een la liggen bro toezicht op papier is gewoon cosplay lol
Een usb-stick is nog het minst problematische; het echte falen zit bij instanties die signalen hadden en toch geen koppeling of controle regelden. Maar ok, toezicht “cosplay” noemen klinkt lekkerder dan erkennen dat mensen jarenlang wegkeken terwijl kinderen de gevolgen dragen.
Nou ja, dat toezicht was dan vooral een vinkje op papier, en ondertussen konden de kinderen zich opstapelen alsof niemand de cijfers kon lezen. USB-stick of la, zo hoort een overheid niet met mensenlevens om te gaan hoor.
Die kinderen verdienen nu vooral kosteloze DNA-tests en begeleiding, niet nóg een commissie met keurige praatjes. En wie zegt dat alle routes netjes in beeld zijn gebracht? bewijs het maar, jong… NASA telt ook alleen de sterren die ze zelf wil zien.
De wens naar een kind is heel menselijk, maar daarmee verdwijnt de verantwoordelijkheid voor de manier waarop dat kind ontstaat niet. Een donor die grenzen oprekt lijkt misschien vrijgevig, maar laat een spoor van genetische en emotionele gevolgen achter waar anderen levenslang mee moeten omgaan. Daar mag best veel meer nazorg en heel-wording tegenover staan, niet pas als het DNA de waarheid boven tafel brengt.
Straks krijgt iedere gedupeerde een excuusbrief en mogen ze zelf de rekening van DNA-onderzoek ophoesten, let maar op. Maak de gegevens veilig toegankelijk voor de kinderen, leg de kosten bij de verantwoordelijke instanties en laat onafhankelijke mensen controleren wie wanneer heeft weggekeken, jong.
Wat ik mis in dit soort discussies is aandacht voor de ouders die nu jarenlang met onzekerheid zitten. Die moeten niet zelf tientallen klinieken en websites gaan bellen om te achterhalen of hun kind risico loopt; er hoort één duidelijk loket te komen dat actief informeert en medische begeleiding regelt, ook als het onderzoek nog niet helemaal is afgerond.
De kinderen zelf mogen ook niet vergeten worden. Zij hebben recht op hun eigen medische gegevens en op duidelijkheid over mogelijke halfbroers en -zussen, niet pas als ze volwassen zijn en zelf alles moeten uitzoeken.
Dat kinderen recht hebben op medische informatie staat buiten kijf, maar “zeker 121” is nog geen gecontroleerde landelijke registratie; het blijft voorlopig een inventarisatie van moeders en stichting. De echte bestuurlijke blunder zit eerder bij de klinieken en het ministerie: signalen uit 2017, meerdere kanalen en blijkbaar geen systeem dat een donor over instellingen heen volgt. Een donor die zelf in een adviescommissie zit is ronduit onhandig, maar maak daar geen bewijs van samenzwering van.
EN DE KINDEREN ZELF DAN, DIE MOGEN OOK WETE WIE HUN BIOLOGISCHE VADER IS EN OF ZE BROERS EN ZUSSIES HEBBE, niet pas na jaren gezoek door klinieke en instanties, dit had al in 2017 aangepakt motte worde man!!!
Dit is ernstig en die kinderen hebben recht op duidelijkheid, maar doe niet alsof alles in 2017 met één druk op de knop opgelost kon worden. Klinieken, donorregistratie en toezicht zaten blijkbaar langs elkaar heen; dáár moet je op doorpakken en niet alleen naar één donor wijzen. EIGEN ONDERZOEK naar wie signalen heeft genegeerd, want verantwoordelijkheid afschuiven is hier wel erg makkelijk!!!
“Doe niet alsof alles in 2017 met één druk op de knop opgelost kon worden” is een vreemde verdediging. Het ging niet om één vergeten vinkje, maar om signalen terwijl deze man later zelfs in een adviescommissie over donorwetgeving zat; dan moet je toch kunnen uitleggen wie hem heeft gescreend en waarom niemand de gegevens bij klinieken en particuliere donaties koppelde. Dat er meerdere systemen langs elkaar heen werken maakt de verantwoordelijkheid juist groter, niet kleiner.
Klopt dat er meerdere partijen betrokken waren, maar daarmee wordt het niet minder ernstig dat signalen al jaren bekend waren. Bij zoveel kinderen had er gewoon één centrale controle moeten zijn, anders blijft iedereen naar elkaar wijzen en gebeurt er weer niks.
Wat ik mis in dit verhaal: wie helpt de gezinnen nu concreet? Bij een besmetting op een bedrijf komt er een waarschuwing en wordt uitgezocht welke dieren contact hadden; hier moeten moeders zelf speuren op internet. Zet snel een meldpunt en medische begeleiding neer, ook voor kinderen die nog te jong zijn om dit allemaal te bevatten.
Ach, die donor moet natuurlijk worden aangepakt, maar de klinieken en bestuurders die signalen kregen mogen niet wegduiken achter een systeemfout; daar zaten mensen met namen en verantwoordelijkheden тамам
Ja hoor... voor een paspoort, APK of belasting weten ze je meteen te vinden, maar bij zoiets zwaars is er ineens geen koppeling tussen systemen. En straks komt er een commissie, rapportje, excuses... de gedupeerde gezinnen mogen zelf de routekaart zoeken.
De rekening ligt straks niet alleen bij de gezinnen, maar ook bij de zorg: genetische tests, begeleiding en misschien jarenlange medische controles. En die donor? Die krijgt vermoedelijk vooral een gesprek en een formulier, terwijl de samenleving de schade mag afrekenen. top geregeld weer.