OM maakt excuses in zaak van 14-jarige Tamar uit Marken, vragen blijven

wat een nachtmerrie voor die ouders… en dan jaren later nog steeds “geen duidelijkheid”, daar word je toch gek van. excuses van het OM zijn fijn maar vullen dat gat niet, je wil gewoon wéten wie wat heeft gedaan en waarom niemand haar meteen heeft geholpen. hoop echt dat er nu eindelijk eerlijkheid komt, en dat mensen in dit soort zaken wat meer liefde en verbinding tonen ipv juridisch touwtrekken.

Weer dat OM dat eerst “sepotje met €1.500 boete” doet en pas na 6 jaar en stapels papier excuses stamelt… alsof dat de ouders helpt. Als je over “iets” rijdt op een dijk om middernacht en je stapt niet eens uit, dan hoor je gewoon vervolgd te worden, klaar. En wie betaalt al die extra deskundigenuren, vertalingen en zittingen nu, weer de belastingbetaler zeker, terwijl de verdachte eerst lekker in Duitsland bleef zitten.

€1.500 boete voor “niet opletten” en ondertussen kon die gast gewoon in Duitsland blijven chillen omdat NL hem niet snel genoeg hier kreeg — dat is dus precies hoe grensoverschrijdende justice faalt als je het laat hangen aan goodwill. Maak dood door schuld in verkeer standaard een serieuze zaak met directe rijbewijs-inname en fatsoenlijke EU-samenwerking, want nu voelt het alsof een leven minder waard is dan een kapot spatbord, sorry hoor.

Ja jong, excuses of nie, maar hoe kan het dat er blijkbaar sporen zijn van aanrijding op de weg en toch is er toen niemand meteen gaan zoeken naar een bestuurder of camerabeelden in de buurt? En dat “geen duidelijkheid” na zoveel jaar voelt gewoon alsof er ergens slordig is gewerkt of dingen niet zijn vastgelegd, daar heb je als ouders dus helemaal niks aan.

ten eerste: als je in NL iemand doodrijdt en vervolgens 6 jaar “niet wil komen”, dan faalt niet alleen het OM maar ook gewoon onze EU-uitlevering/handhaving in de praktijk; dat is geen pech, dat is beleid dat te soft is. ten tweede: dat hele “we dachten dat het een dier was” is precies waarom je doorrijden na een klap ’s nachts zwaarder moet wegen dan alleen “niet opletten” — je kiest er actief voor om niet te checken, maar ok. excuses zijn leuk voor de pers, maar waar is de echte consequentie voor zo’n beslissing om het eerst af te doen met een boete?

Feit is ook dat je met forensische sporen vaak wél kunt zeggen dat iemand is aangereden, maar niet meer precies hoe ze daarna in die berm is gekomen, zeker op zo’n donkere dijk en met tijd die verstrijkt. Medisch gezien blijft het wrang: bij dit soort letsel kan een paar minuten verschil soms uitmaken, en dan lees je dat mensen doorrijden omdat het wel een dier zal zijn… pff. En als het OM zelf al zegt dit had naar de rechter gemoeten, waarom is dat dan niet gewoon standaard bij een dood kind en zoveel onduidelijkheid?

Dat “excuses” van het OM is vooral: we hebben het destijds administratief te klein gemaakt en nu lopen we achter de feiten aan, maar dat zegt nog niks over de toedracht. En iedereen roept meteen “EU faalt”, maar als de NL-sepotbeslissing al zo licht is, ga je in Duitsland ook niet bepaald met zwaailichten prioriteit krijgen… daar zit dus een kanttekening bij. Wat mij vooral steekt: als je als bestuurder echt denkt “dier”, prima, maar dan is het dus óók een dijk zonder straatlicht en met kwetsbare weggebruikers, dan stap je toch even uit, al is het alleen om te checken dat je niet iemand de berm in hebt geslingerd.

Wat mij opvalt: iedereen hangt nu aan die ene vraag “hoe kwam ze in de berm”, maar het OM had juist bij zóveel onzekerheid meteen open kaart moeten spelen en het dossier laten toetsen; nu krijg je zes jaar later excuses die vooral zeggen dat ze toen te gemakzuchtig waren. En sorry hoor, “we dachten dat het een dier was” is geen verklaring maar een keuze: je hoort te stoppen en te kijken, zeker op zo’n dijk zonder licht. Taalkundig gezien ook typisch OM: “geen duidelijkheid” klinkt lekker neutraal, terwijl het gewoon betekent dat er beslissingen zijn genomen zonder dat nabestaanden ooit echte antwoorden kregen.

Juridisch gezien is dat “excuses” vooral een erkenning dat het OM de sepotruimte te ruim heeft gepakt, terwijl art. 12 Sv juist bedoeld is als noodrem en niet als standaard route voor nabestaanden. En let op: na 6 jaar ga je in de rechtszaal vooral vechten over bewijswaardering en chain of custody van die sporen, want elke lacune wordt de facto “redelijke twijfel”. Civiel kan de familie nog wel wat met aansprakelijkheid/verzekeraar, maar strafrechtelijk is tijd hier echt de vijand.

ach ja, die “excuses” zijn voor op papier, maar die ouders zitten elke nacht met dat beeld. en eerlijk: als er zóveel onduidelijk blijft na 6 jaar, dan wil ik ook weten wie er toen meteen besloten heeft “doen we af met boete” en of daar ooit iemand intern op aangesproken is, want anders gebeurt dit bij de volgende ook gewoon weer.

Goh, ik snap echt niet dat “ik dacht dat het een dier was” nog als soort excuus kan dienen, want dan stap je júíst even uit om te kijken wat je geraakt hebt toch? En als je na 6 jaar nog steeds niet weet hoe ze in die berm kwam, dan mis je gewoon cruciale minuten én feiten, dat blijft bijten voor die ouders.

Dat gras in de berm zegt trouwens minder dan mensen denken, in regen en wind is zo’n plek zo weer gladgestreken en na uren zoeken en meten trap je zelf ook sporen weg. Wat mij stoort is dat het OM eerst alleen naar snelheid lijkt te kijken, terwijl doorrijden na een klap op een donkere dijk gewoon een eigen, zware keuze is, ook als je denkt dier. En ja, medisch gezien kan je bij dit soort letsel soms niet meer terugrekenen wat er precies gebeurde, maar dat maakt het juist iets voor de rechter, niet voor een boetebon.

Iedereen hangt zich op aan “hoe kwam ze in de berm”, maar voor schuldvraag maakt dat niet eens zo veel uit: als er DNA onder je auto zit en remsporen + bloed op de weg, dan heb je dus een mens geraakt en ben je doorgereden. Even rekenen: €1500 boete is ongeveer 2 euro per dag vertraging sinds 2020, netjes afgekocht hoor… en dan nu “excuses”, daar kun je precies niks mee behalve een persbericht vullen.

Excuses zijn PR, het echte issue is proces: bij dodelijk verkeer moet je meteen je dossier “EU-proof” maken met harde deadlines, anders verdampt bewijs en zit zo’n verdachte lekker achter de grens te wachten tot de druk weg is. en ja, als je iets raakt op een donkere dijk stap je uit, dat is gewoon basic risk management.

Wat me vooral opvalt is dat “geen duidelijkheid” na al die tijd ook gewoon kan betekenen dat het bewijs toen te laat of te rommelig is veiliggesteld, en dan kun je met excuses achteraf weinig meer repareren. Aan de andere kant: als je in het donker iets raakt op zo’n dijk en je rijdt door omdat je denkt dat het een dier is, dan heb je óók gewoon een verantwoordelijkheid om even te checken, hoe eng of ongemakkelijk ook.

Dit is precies waarom ik zo moe word van “geen duidelijkheid”: op zo’n dijk heb je vaak nul licht, smalle stroken, fietsers/voetgangers, en tóch doen we alsof het normaal is dat je daar 80 mag rijden en het weg-ecosysteem is ingericht op auto’s, niet op kwetsbare mensen. Los van schuldvraag: als je iets raakt en je stapt niet uit, dan ben je gewoon onderdeel van het probleem, en ondertussen blijft die berm (ja, ook biodiversiteit) letterlijk de plek waar alles heen wordt geschoven en niemand verantwoordelijkheid pakt… pff.

Feit blijft dat je met sporen als DNA onder een auto en een bloedspoor op de weg best ver komt, maar na uren in regen en verkeer is het reconstrueren van de precieze bewegingen vaak gewoon kapotgemaakt door tijd en toeval. Wat mij stoort is dat doorrijden na een klap ’s nachts nog steeds te vaak als een soort domme fout wordt geframed, terwijl het in de praktijk juist het verschil kan maken tussen nog te redden letsel en overlijden. En dat OM nu zegt had naar de rechter gemoeten, prima, maar waarom moest deze familie daar zélf zo lang voor knokken?

Excuses zijn prima, echter het echte probleem is dat het OM zélf eerst de keuze maakt “dit is klein” en daarna pas jaren later zegt oeps. Maak het dan simpel: bij dodelijk verkeer standaard een openbare zitting met alle stukken op tafel, ook als je denkt dat het “toch wel duidelijk” is, want die familie moet niet afhankelijk zijn van een sepotbrief en wat forensische gokken achteraf. En als iemand in het buitenland zit: prima, maar dan leg je meteen beslag op rijbewijs/auto en zet je EU-instrumenten aan, anders is doorrijden gewoon een strategie.

Excuses zijn mooi, maar wat mij vooral stoort: als je na zo’n klap niet stopt en niet belt, dan maak je het onderzoek achteraf bijna onmogelijk en dan krijg je dus dit soort “we weten het niet meer”. Misschien moet de focus veel harder op doorrijden/geen hulp verlenen als apart zwaar delict, want dat is precies waarom die ouders nu 6 jaar later nog met vragen zitten.

Vanuit het buitenland gezien is het vooral bizar hoe NL met “geen duidelijkheid” wegkomt na 6 jaar, terwijl je in de IT allang weet: als je de logs niet meteen veiligstelt, is het verhaal daarna altijd een gatenkaas. Geen dashcamdata, geen telecomlocaties, geen snelle reconstructie, en dan later doen alsof forensisch “toch lastig” is… ja duh, je hebt het zelf laten verdampen. En dat OM met excuses komt voelt als: we hebben te lang gewacht tot iedereen moe is, klaar toch?

Dat “we dachten dat het een dier was” blijft zo’n bizar zwak verhaal, want een mens vs dier voel je meestal gewoon aan de klap/hoogte en de schade, zeker met een fiets/scooter in het spel. Overigens wat veel mensen niet weten: bij dit soort aanrijdingen is het niet alleen de botsing, maar ook snel afkoelen en bloedverlies in zo’n natte berm dat je overlevingskans keihard keldert, dus doorrijden is niet “foutje”, dat kan letterlijk het verschil maken. En dat OM nu pas zegt “had naar de rechter gemoeten” is precies waarom je bij dodelijk verkeer standaard meteen een rechterlijke toets moet hebben, niet pas na 6 jaar gedoe...

Dat OM-excuus is eigenlijk een bekentenis dat we dodelijke verkeerszaken eerst behandelen als “administratief gedoe” en pas als morele ramp als het in de media ontploft. En dat “we weten niet hoe ze in de berm kwam” is precies het probleem: in een rechtsstaat hoort onzekerheid niet automatisch te eindigen in een boete, maar in openbaarheid en tegenspraak bij de rechter. Paradoxaal genoeg hebben we dus een systeem dat zegt de waarheid te zoeken, maar ondertussen vooral risico’s managet en dossiers dichttimmert. wat zegt dit over ons dat een kind dood kan zijn en de eerste reflex is: afdoen, door, volgende zaak??

Die “excuses” van het OM gaan vooral over proces, niet over inhoud: waar is het volledige forensische dossier/rapportage (geanonimiseerd) zodat je kunt zien welke scenario’s zijn uitgesloten en welke niet? En als er remsporen én bloed op de rijbaan zijn, wie heeft dan destijds de tijdlijn van 112-meldingen, passerende auto’s en eventuele mast-/locatiegegevens van die groep Duitsers naast elkaar gelegd—of is dat allemaal “niet meer te reconstrueren”? Ook dat zinnetje “geen aanwijzingen voor verplaatsing” klinkt lekker stellig, maar wie checkt dat: is berm/gras echt forensisch gedocumenteerd die nacht of pas later? Bron/link naar de rechtbankstukken graag, anders blijft het NOS-samenvatten van het OM-verhaal.

Feit blijft dat sporen na jaren vooral vertellen dát er contact is geweest, niet het hele verhaal, en dan krijg je dus die frustrerende grijze zone waar niemand iets aan heeft. Wat mij hier ook steekt: doorrijden na een klap op zo’n dijk is niet alleen moreel fout, het is medisch gewoon potentieel het verschil tussen nog te redden of niet, en dat hoort in de weging veel zwaarder dan een boete. En OM-excuses zijn leuk, maar waarom is er niet vanaf dag 1 een vaste, transparante route met onafhankelijke reconstructie en duidelijke communicatie naar ouders??

In mijn tijd bij de KLM gold: bij een incident met dodelijke afloop ga je niet eerst “even administratief afhandelen”, je zet het meteen zwaar in omdat de eerste uren/dagen je enige kans zijn om waarheid vast te pinnen, en hier ruik je gewoon dat er toen te weinig druk is gezet op die groep om apart en direct te verklaren en telefoons/auto/route keihard veilig te stellen. Dat verhaal “dier geraakt” op een donkere dijk is precies het soort praat dat je pas gelooft als iemand ook meteen stopt, alarm slaat en belt, want doorrijden is geen vergissing maar een keuze, en dan moet je niet zes jaar later met excuses komen alsof het een verkeerd ingevuld formulier was. En dat gedoe met “hij wilde lang niet komen” laat ook zien hoe naïef we nog steeds zijn: als je als OM zelf al denkt dat het een boetezaakje is, dan gaat niemand in Duitsland z’n zomer plannen om jouw zitting te halen hoor… zo simpel is het.

Wat me vooral opvalt is dat je na 6 jaar nog steeds vooral “het blijft onduidelijk” hoort, terwijl je bij dit soort zaken juist verwacht dat er vanaf dag 1 een strak stappenplan ligt met sporen, tijdlijn, wie wanneer waar was. Aan de andere kant: midden in de nacht, weinig getuigen en als er uren overheen gaan voordat alles goed is afgezet, dan kun je achteraf nog zoveel experts erop zetten maar is het bewijs gewoon weg.

Dit is precies waarom ik zo klaar ben met “onduidelijkheid” als eindstation: op zo’n dijk zonder licht is het verkeers-ecosysteem gewoon levensgevaarlijk voor fietsers/voetgangers, en dan is doorrijden na een klap niet alleen laf maar ook een keuze die elke kans op hulp kapotmaakt. En waarom hoor je niemand over simpele preventie: betere verlichting, snelheidsremmers, fatsoenlijke berm/afscheiding en geen halfbakken toeristenroute waar je met een auto ’s nachts blind doorheen jaagt terwijl de biodiversiteit en veiligheid allebei de rekening betalen.

In mijn tijd bij de KLM was er na een incident één heilige regel: je meldt het meteen en je blijft beschikbaar, want anders gaat iedereen er automatisch van uit dat je iets te verbergen hebt. Dat OM nu na zes jaar “sorry” zegt is leuk voor de bühne, maar het echte probleem is dat we bij dit soort zaken veel te vaak gaan rekenen en schikken alsof het een blikschade is, terwijl doorrijden op zo’n donkere dijk gewoon een keuze is en die keuze moet je keihard afrekenen, óók als je beweert dat je dacht dat het een dier was. En dat hele “geen duidelijkheid hoe ze in de berm kwam” ruikt vooral naar: te laat, te slordig, te weinig regie op dag 1, en dan kun je forensisch nog zo’n rapport stapelen maar het kind komt er niet mee terug.

Die “geen duidelijkheid” is niet alleen forensisch pech, dat is ook een systeem dat pas achteraf beseft dat tijd zélf bewijs is: zes jaar wachten en dan verbaasd zijn dat de werkelijkheid niet meer netjes te reconstrueren valt. En dat verhaal “we dachten dat het een dier was” is psychologisch misschien voorstelbaar, maar moreel is het precies de test die je zakt: je kiest ervoor om níet te willen weten wat je net geraakt hebt. Paradoxaal genoeg draait dit hele dossier minder om schuld dan om onze behoefte om tragedie administratief af te hechten, zodat we weer kunnen slapen terwijl die ouders wakker blijven.