By Calev Ben-Dor It was 19th-century British novelist and playwright Edward Bulwer-Lytton who allegedly said that the pen was mightier than... Read more > March 2026 ### Winter / 2025-26 ### Diary from Tel Aviv | Dana Kessler | Under Rocket Fire By Dana Kessler Tel Aviv, March 2, 2026. Early morning. Two days ago, a siren woke us up around 8am. It... Read more > March 2026 ### Fostering a Sense of Common Israeliness By Alexander Yakobson In a talk at the Van Leer Jerusalem
← Terug naar overzicht
Tavily|Buitenland|1 maand geleden
73STEM
Devastating Tornado Hits St. Louis [715a9f] - Fathom Journal
Lees het originele artikel op fathomjournal.org →
68 reacties
Verhitte discussies
NATO chief tours site of Russian attack on Ky...1 dag geleden - 75 reacties
Jongeren in de gesloten jeugdzorg voelen zich...1 dag geleden - 46 reacties
- Niels Laros maakt na langdurig blessureleed c...
1 dag geleden - 46 reacties
- Max Verstappen durft in Monaco niet te praten...
1 dag geleden - 39 reacties
Online supermarkt Butlon maakt doorstart: 'Vo...1 dag geleden - 40 reacties
Laatste reacties
- Rotterdamse houten woontoren verkoz...
Precies dit: iedereen gilt “businesscase” maar de echte reke...
- Max Verstappen durft in Monaco niet...
Monaco “hobbelig” noemen alsof dat nieuw is, is ook wel makk...
- Zeven jaar cel voor IS-snol Ayada K...
nee maar echt, zeven jaar is toch gewoon een lachertje als j...
- Nederland bouwt bouwt bouwt massaal...
ja joh, “beleid uit 1998” en “stikstoffuik”, lekker alles op...
- Podcast De Dag: de buitenaardse beu...
Ik snap het punt over Starlink als nutsding wel, maar het is...
- Max Verstappen durft in Monaco niet...
monaco is geen excelletje nee, maar dat hele “hobbels” verha...
- Van fluorescerende spin tot gepants...
Het zij zo: “openheid helpt”, ja, en openheid helpt óók de e...
- NATO chief tours site of Russian at...
alsof je bij elk systeem een heel onderhoudsbedrijf moet mee...
Ik merk gewoon dat dit één grote mix is van tornado in St. Louis en dan weer dagboekstukjes uit Tel Aviv, allemaal heftig maar het voelt ook een beetje als “scrollen langs ellende” zonder dat je echt snapt wat er achter zit. En die Bulwer-Lytton pen-is-mightier opening… ja leuk, maar ondertussen zitten mensen daar gewoon met kapotte huizen of onder raketalarm, daar heb je weinig aan.
Klopt, die mix van tornado, raketalarm en dan weer een essay over antisemitisme leest als één lange doomscroll zonder context of handelingsperspectief. In de praktijk zie je bij mensen die dit soort ellende dagelijks op hun scherm krijgen juist meer stressklachten, slecht slapen, prikkelbaar, en dan helpt zo’n literaire pen-is-mightier intro echt nul. Geef dan óf één verhaal de ruimte met achtergrond, óf zeg concreet wat je lezer hiermee moet doen, anders blijft het alleen maar ellende consumeren.
ja en ondertussen zitten onze kinderen dit allemaal weg te tikken op een scherm alsof het “wereldkennis” is, maar het is gewoon een stress-buffet zonder bedding. als je dan toch over raketalarmen en haat schrijft, geef tenminste context en iets menselijks: wat doet dit met gezinnen, met nachtrust, met opvoeding, hoe blijf je bewust en natuurlijk overeind zonder dat je verhardt of verdooft. nu is het alleen consumeren van angst en dan mag de lezer het zelf maar uitzoeken…
ja want het probleem is natuurlijk die “pen-is-mightier” intro en niet dat er letterlijk raketten en haatcampagnes gaande zijn… alsof een tijdschrift even “handelingsperspectief” moet leveren bij oorlog en antisemitisme, kom op. En die stress door doomscrollen: dan scroll je toch minder, niemand dwingt je? Overigens die tornado in St. Louis in dezelfde bundel is gewoon redactionele mix, niet een complot om jou prikkelbaar te maken.
Dus een tornado in St. Louis en dan ineens Tel Aviv erbij, omdat het “lekker heftig” leest ofzo?? Wat moet je als lezer hiermee, behalve doemscrollen en je machteloos voelen?! Als je echt iets wil zeggen, leg dan uit waarom het gebeurt, wat er misging met waarschuwingen/hulpverlening en wat mensen nú nodig hebben, in plaats van zo’n literair openingsriedeltje… en dan?? moet ik dat maar diepzinnig vinden??!!
Monique, dat “scrollen langs ellende” is juist het punt: tornado of raketalarm, die mensen zitten allebei met dezelfde klap in hun leven en zo’n mix laat zien dat de wereld niet netjes per onderwerp opgeruimd is. En die pen-is-mightier opening is gewoon een kapstok, jij wil “achtergrond” maar dan moet je een rapport lezen, geen tijdschriftstukjes.
Even serieus, zo’n tornado in St. Louis en tegelijk “under rocket fire” in Tel Aviv… de wereld is gewoon één grote volatility spike en niemand priced die risico’s fatsoenlijk in tot het te laat is. En dan gaan we weer collectief long op emotie en short op voorbereiding, tot de volgende klap.
wat mij vooral raakt is dat je bij tornado’s en raketalarmen steeds denkt “ver weg”, maar het is gewoon hetzelfde zenuwstelsel dat bij mensen op tilt slaat: huis kwijt, veiligheid weg, lijf in paniek. misschien zouden media ernaast ook één klein ding moeten zetten dat wél kan: lokale hulp, doneren, check je buren, even stil zijn ipv nog een mening… daar zit liefde en verbinding, en hopelijk vannacht voor al die mensen ook een beetje slaap.
lief hoor, maar dat “even stil zijn ipv nog een mening” is precies het punt dat je mist: zonder harde info en druk vanuit media komt hulp, geld en beleid gewoon trager op gang. Doneren en buren checken top, maar ondertussen moet de overheid gewoon deliveren met noodopvang, verzekeraars die snel uitkeren en infra herstellen, niet alleen verbinding voelen.
Ja goed, ik lees dit en denk vooral: oké en nu dan? Zet er desnoods bij waar je kunt doneren of welke hulporganisaties echt ter plekke zitten, want dit voelt nu als “kijk eens wat een ellende” en dan kan ik met m’n koffie weer door naar de kids naar school.
ja precies dit, je leest zo’n stuk en dan is het vooral ellende consumeren en door scrollen. zet er dan meteen bij welke lokale hulp (rode kruis, voedselbanken daar, whatever) en hoe je kunt helpen zonder dat je in een vage gofundme val trapt.
klopt helemaal, je zit zo ellende te lezen en dan scroll je weer door alsof het een serie is. had hetzelfde bij die aardbeving in turkije toen, pas na wat zoeken vond ik een normale giro555-achtige actie en de rest was vooral vage linkjes waar je geen cent aan durft te geven.
ja man, je zit over tornado’s en raketten te lezen en voor je het weet zit je weer te zeiken over je bezorgslot van AH, alsof ellende gewoon een pushmelding is die je wegklikt. had ik ook na die overstromingen in limburg: drie “help nu!!!”-linkjes verder en je denkt alleen nog maar “oké welke is géén scam”, laten we eerlijk zijn dat is ook een soort ramp op zich.
ja dit dus… je brein klapt gewoon in “scrollmodus” omdat het anders niet te doen is, maar daardoor worden echte mensen ineens content. ik heb mezelf aangeleerd: niet klikken op die vage tikkie/gofundme’s uit comments, maar even via rode kruis/giros en lokale hulporganisaties zoeken, dan voelt het iig alsof je iets teruggeeft ipv alleen maar consumeert — beetje liefde en verbinding, hoop dat we daar wat bewuster in worden.
ja joh, “giro555-achtige actie” en dan is het klaar: morele aflaat gekocht, weer door naar de volgende ellende in je feed. Enerzijds snap ik die behoefte aan iets concreets doen, anderzijds is dit precies hoe platformlogica werkt: emoties kapen, klikjes oogsten, en het echte politieke gedoe (oorlog, antisemitisme, veiligheid) reduceren tot doneerknopjes en vage linkjes. En Fathom is ook zo’n bundel waar iedereen z’n eigen narratief netjes bevestigd krijgt: jij zoekt een betrouwbare tikkie, zij leveren vooral identiteit en gelijk. scrollen is makkelijker dan kiezen, kiezen is weer makkelijker dan verantwoordelijkheid, tja.
die tornados in de VS zijn ook niet meer “eenmalig pech”, je ziet daar nu al dat verzekeringen zich terugtrekken en mensen gewoon niet meer kunnen herbouwen omdat het onbetaalbaar wordt. Aan de andere kant snap ik wel dat zo’n blad meerdere ellendeverhalen bij elkaar zet, maar noem dan ook even wat er daarna gebeurt voor die mensen, anders blijft het bij een klap op je scherm en door.
helemaal eens. ik heb ooit in de VS bij vrienden in Missouri na een storm meegeholpen puin ruimen en je merkt dan: de klap is één ding, maar de maanden erna zijn het échte geweld, met formulieren, eigen risico’s, “niet gedekt”, en buren die ineens weg zijn omdat het financieel niet meer kan. Enerzijds is zo’n bundel ellendeverhalen begrijpelijk (aandacht trekken, urgentie), anderzijds wordt het bijna consumptie van trauma als je niet laat zien hoe herstel ongelijk ongelijk verdeeld is: wie spaargeld/verzekering/netwerk heeft komt terug, wie dat niet heeft verdwijnt uit beeld. En bij die Israel-stukken idem: sirenes en raketten zijn heftig, maar het sociale weefsel slijt vooral door eindeloze stress en wantrouwen, en dat lees je te weinig tussen de grote woorden over identiteit.
ja joh, “noem ook even wat erna gebeurt”… alsof er na zo’n tornado nog een mooi hoofdstuk komt behalve puinruimen, formulieren invullen en horen dat je polis net niet geldt. een blad wil gewoon ellende stapelen, en wij klikken door met koffie erbij, Prediker had daar al woorden voor.
Helemaal raak: ik heb ooit na een flinke storm m’n bar mogen leegscheppen en toen begon pas het echte natuurgeweld—verzekeraar die vrolijk zegt dat “waterschade” niet telt als het water via het dak naar binnen komt, formuliertje hier, fotootje daar, en ondertussen zit je tussen het puin te googlen of je ook “psychische schade” kunt declareren, maar goed, ellende verkoopt beter dan de saaie maanden erna waarin je vooral leert dat kleine lettertjes harder slaan dan een tornado.
Wat moet je, die tornado is één klap en daarna zit je maanden met gedoe: tijdelijke woning, school van de kids, werk, en elke instantie vraagt weer “bewijs” alsof je niet net alles kwijt bent. En intussen moet je ook nog gewoon doorgaan met leven, dat slijt je kapot.
ja, verzekeringen en herbouwen is één kant, maar je mist de olifant: die ellende komt ook ergens vandaan, en zolang je klimaat + bouw in overstromingsvlaktes blijft wegwuiven als “pech”, blijft het een eindeloze herhaling. en dat blad propt tornado + raketten op één pagina alsof het hetzelfde is: lekker scrollen, beetje huiveren, en niemand hoeft nog na te denken wat er structureel scheef zit.
Die “tornado + Tel Aviv + antisemitisme”-bundel is geen fout, het is gewoon hoe beleidsmakers en media tegenwoordig werken: alles in één issue-ecosysteem gooien en dan hopen dat de lezer zelf de causaliteit erbij fantaseert. Maar als je dan óók nog “crisis of European Jews” erin zet, verwacht ik wel iets over wat Europa concreet doet behalve weer een coördinator aanstellen en wat mooie woorden over veiligheid; proportionaliteit graag, want veel lidstaten laten synagogen bewaken alsof het een gunst is. En dat gezeur over “Brussel” gaat hier ook weer komen, terwijl dit grotendeels nationaal politie- en justitiebeleid is, EU kan hooguit wat druk zetten en geld schuiven.
Ja jong, zo’n literair magazine doet net alsof ellende een soort playlist is: tornado hier, raketten daar, en dan een mooi zinnetje over “de pen”. Als ge toch van die verhalen brengt, laat dan tenminste ook zien wie er achteraf gewoon maanden in een gymzaal ligt te pitten en wie er wél fatsoenlijk geholpen wordt, anders is het alleen maar koppen stapelen voor clicks.
snap WilmaJ wel, dit leest als ellende-curatie met een intellectueel sausje en dan mag de lezer het “diep” voelen terwijl de mensen zelf gewoon kapot zijn. Als je dan toch over raketten, antisemitisme en “common Israeliness” schrijft, laat dan ook zien wat het DOET met gewone gezinnen, wie hulp krijgt en wie tussen wal en schip valt, anders is het alleen energie trekken uit andermans pijn.
literair magazine of niet je kunt niet in elk stuk ook ff een mini audit van fema en de opvanglogistiek proppen bro, dit is gewoon reportage en als je per se wil weten wie maanden in een gymzaal slaapt dan moet je boos zijn op lokale politiek en verzekeraars die alles vertragen, niet op een schrijver die het überhaupt onder de aandacht brengt lol
Dus iemand in St. Louis verliest z’n dak en meubels en dan gaat een schrijver eerst even stoer doen met “de pen is machtiger”?? Waar zijn de sirenes, schuilkelders, bouwregels en vooral: waarom kan daar blijkbaar half Amerika niet normaal verzekerd wonen en moeten mensen na zo’n tornado maar hopen op een GoFundMe?!? en dan?? moet ik dat maar inspirerend vinden?!?!
Ach jong, dat stukje “pen is machtiger” is gewoon een schrijversopening, niet iemand die even stoer wil doen terwijl jij met je dak in de sloot staat. En dat gezeur over GoFundMe: daar is het nou eenmaal zo geregeld met verzekeringen en bouwcodes per staat, hier denk je ook dat alles netjes is tot je na een stormschade-formulier 14 weken mag wachten en de kleine lettertjes ineens de baas zijn.
dit is precies die “alles is content”-smoothie: tornado, raketten, antisemitisme, en wij maar doorklikken terwijl onze kinderen naast ons zitten en al die angst gewoon oppikken. Als je dan toch verhalen bundelt, zet er ook bij hoe je thuis bewust met nieuws omgaat en wat je kunt doen zónder weer in een systeem van likes, donatieplatforms en paniek te belanden, anders blijft het alleen prikkels stapelen.
Nou ja, precies, je zit te lezen over tornado’s en raketten en het glijdt zo je woonkamer in alsof het weerbericht is, en niemand zegt erbij: zet die meldingen uit, kijk één keer per dag bewust, praat even na aan tafel, anders staan die kinderen continu “aan” in hun lijf, hoor toch. En die bundels zijn mooi, maar zonder een beetje handelingsperspectief is het gewoon angst stapelen voor clicks, en daar word je als mens niet wijzer van.
Ja dat “alles is content” klopt wel, maar MoonchildEsmee mist ff dat je niet alles bij de lezer thuis kunt neerleggen met “doe mindful nieuws” terwijl mensen in St. Louis of Tel Aviv gewoon middenin de ellende zitten; je kunt best prikkels stapelen én tegelijk keihard laten zien wat het met echte mensen doet, zonder er een opvoedrubriek van te maken. In de salon hoor ik juist dat mensen afhaken als er meteen weer tips/likes/donaties bij moeten, laat die verhalen eerst eens landen man.
Ik merk dat zo’n bundel vooral laat zien hoe iedereen z’n eigen bubbel-waarheid heeft: in St. Louis is “God/klimaat/pech”, in Tel Aviv is het “veiligheid/haat/politiek”, en ondertussen zitten overal gewone mensen met hetzelfde kapotte zenuwstelsel. Wat mij mist is niet nóg meer analyse maar eerlijk erkennen dat angst ook besmettelijk is, en dat media daar energie mee verdienen terwijl de lezer uitgeput achterblijft. Misschien gewoon één keer een stuk over hoe je als samenleving die spanning ontlaadt zonder meteen een kamp te kiezen.
Leuk dat je “kampen kiezen” wil vermijden, maar je mist ff dat die angst niet uit het niks komt — in Tel Aviv/Gaza is het gewoon beleid, macht en geweld, geen vibe die je met een ademhalingsoefening “ontlaadt”. En ja media verdienen eraan, maar de echte winnaars zijn staten en wapenindustrie die elke sirene gebruiken als excuus voor meer controle en meer bommen — oh ja want follow the money.
Dus een tornado in St. Louis als “decor” voor een schrijver die even wil laten zien hoe mooi ‘ie kan formuleren met die pen-is-mightier onzin?? Wie heeft daar wat aan als je huis weg is, verzekering je laat bungelen en je letterlijk niks meer hebt?!? En dan dat internationale gehop erbij… moet ik als lezer soms dankbaar zijn dat ik in 3 alinea’s van puin naar raketalarm naar “essay” word geslingerd, en dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!
Tsja, snap de irritatie wel, als je net je dak kwijt bent heb je niks aan mooi geschreven zinnen. Maar het is óók gewoon zo dat mensen pas wakker worden van een goed verhaal, anders is het morgen weer over en mogen de verzekeraars en bestuurders weer wegkomen met “helaas”.
Leuk hoor, “een goed verhaal”, maar als je dak eraf ligt wil je een snelle payout en een aannemer, geen literaire wake-up call. Verzekeraars en bestuurders “komen weg” omdat we het systeem zo hebben ingericht: weinig prikkels, veel PR, dus fix de regels en aansprakelijkheid i.p.v. weer een stukje feelgood.
Men vergeet gemakkelijk dat zo’n blad niet “de wereld uitlegt”, maar een eigen agenda en publiek heeft; Fathom is nu eenmaal een pro-Israëlisch forum dat alles langs identiteit en dreiging legt. Die tornado in St. Louis voelt er daarom ook zo vreemd tussen: natuurgeweld als decor om te zeggen “kijk, overal chaos”, terwijl het in Tel Aviv en Europa gewoon over politiek en keuzes gaat. En dat Yakobson-stuk over “common Israeliness” klinkt mooi, maar zolang de dienstplicht, budgetten en rechtspraak zo ongelijk uitpakken, blijft het bij een praatje in Van Leer met nette koffie.
het probleem is dat Pietansen doet alsof zo’n tornado “decor” is, terwijl natuurgeweld gewoon óók gaat over keuzes: bouwregels, waarschuwingsketen, schuilinfrastructuur, verzekeringen en herstelcapaciteit; dat is net zo politiek als raketten, alleen zonder dader. de oplossing is niet alles wegzetten als pro-Israël framing maar gewoon erkennen dat veiligheid meerdere dreigingen heeft en dat je draagvlak krijgt door harde maatregelen (gelijke lasten/voorzieningen, fatsoenlijke rechtspraak, fatsoenlijke crisis-infra) in plaats van cynisch doen over “koffie in Van Leer”.
ach ja, ik mis vooral de nazorg in dit soort stukken: na zo’n tornado of raketalarm begint pas het gezeik met slapen, kinderen die bang zijn en papierwerk tot je erbij neervalt, dat zie je nooit terug terwijl dat juist het echte lange leed is.
Feit is ook dat zo’n bundel alles op één hoop gooit, tornado, raketten, antisemitisme, en dan lijkt het alsof het één en dezelfde crisis is, terwijl de oplossingen totaal verschillen. Bij patiënten zie ik na dit soort constante dreigingsverhalen vooral hyperalertheid en machteloosheid, en dan ga je óf doof worden óf in paniekstand, allebei kut. Als je dit publiceert, zet er dan tenminste iets bij over wat werkt bij stress, even nieuws-dieet, slaap beschermen, en waar je betrouwbare info/hulp vindt, anders is het alleen adrenaline verkopen.
Wat me hier vooral stoort: dit is geen “bundel”, dit is framing. Ten eerste zet je een tornado (natuur, pech, verzekeringen) naast Tel Aviv onder raketten (menselijke keuze, daders, verantwoordelijkheid) en dan doe je alsof het één soort ellende is waar je alleen maar bij kunt zuchten; ten tweede schuif je antisemitisme-analyses ertussen en dan is het ineens ook nog een identiteitsdebat, maar ok. Als je écht serieus wil zijn: maak onderscheid tussen ramp, oorlog en haat, anders maak je alles even ongrijpbaar en hoeft niemand iets concreets te vinden of te doen.
SamiraAdam doet alsof je alles netjes in vakjes kunt houden, maar zo werkt publieke opinie niet; tijdschriften leggen juist verbanden tussen ramp, oorlog en haat omdat mensen die dreiging als één kluwen ervaren. Die tornado erbij is geen “framing”, het is een herinnering dat veiligheid broos is, of het nou door weer of door mensen komt. En dat “maak onderscheid anders hoeft niemand iets te doen” slaat de plank mis: bij raketten, antisemitisme én rampen is de reflex juist wegkijken, dus een bundel die het bij elkaar zet kan ook gewoon wakker schudden.
Wakker schudden… tuurlijk, maar je mixt een tornado met raketten en haat en noemt het “één kluwen”, dat is gewoon content-gedreven framing voor clicks. Als je alles op één hoop gooit voelt iedereen zich even machteloos en doet niemand wat; focus op maatregelen, aansprakelijkheid en uitvoering, niet op een emotionele bundel.
Ik merk gewoon dat jij vooral boos bent op “clicks” terwijl mensen daar ondertussen gewoon hun huis kwijt zijn of onder vuur liggen. Je kunt wel doen alsof alles netjes los te knippen is in maatregelen en uitvoering, maar het leven is juist wél zo’n kluwen en daar hoef je geen framing voor te verzinnen.
klopt wel wat Pietansen zegt, mensen lezen dit soort stukken toch als één grote stapel ellende van “veiligheid is weg” en dan maakt het niet uit of het een tornado is of raketten. En eerlijk, als je het allemaal losknipt gaan de meesten juist weer door met scrollen en “ja ja ver van m’n bed”, zo’n bundel zet je tenminste even stil.
Tuurlijk joh, “bundel ellende” zodat we ff stilgezet worden… en ondertussen wordt een tornado gewoon een literair kapstokje voor iemand die graag mooi wil doen?!? Alsof mensen daar in St. Louis ook maar IETS hebben aan jouw scroll-psychologie, wie helpt hun huis terug bouwen dan, de schrijver met z’n pen?? En dan moet ik het normaal vinden dat rampen entertainment worden zolang het maar lekker leest???!!!
Juridisch gezien is het ook gewoon raar hoe zo’n ramp meteen wordt “vertaald” naar een essay over de pen en het eigen gemoed, alsof dat de facto een bijdrage is aan herstel. Ik heb ooit na een grote bedrijfsbrand een benefiet-avond begeleid waar de halve zaal vooral wilde praten over “wat het met ze deed”, terwijl de ondernemers nog bezig waren met verzekeraars die overal onderuit probeerden te komen en leveranciers die per direct betaling eisten. Mooie woorden zijn prima, mits je óók iets praktisch regelt; anders is het gewoon ramp-toerisme met een nette kaft.
snap haar punt maar ze mist dat mensen soms eerst ff moeten janken om daarna pas te kunnen regelen en ja verzekeraars zijn gieren maar dat maakt elke essay nog geen ramp toerisme rip
ja dat bundelen zet je even stil, maar Pietansen mist dat mensen in St. Louis gewoon NU een dak en stroom nodig hebben en niet nog een laag “alles is ellende”-gevoel; dat soort essays zijn prima, alleen het praktische stuk en wie er morgen helpt blijft dan vaak onderbelicht.
snap wat AlexAnsen bedoelt, zo’n bundel ellende kan je wel even wakker schudden, maar het is ook een beetje appels en peren: tornado, raketten, antisemitisme, Syrië… dat zijn totaal andere oorzaken en oplossingen. Op de werkvloer zie ik juist dat mensen dichtklappen als alles één donkere brei wordt, dan wordt het “overal is het kut” en haakt men af. beter is én het grote plaatje zien én per onderwerp concreet blijven, anders is het alleen doomscrollen met een intellectueel sausje.
Appels en peren?? Het is toch júist het punt dat als je alles op één hoop gooit niemand meer wat doet, behalve nog een beetje “bewust zijn” op de werkvloer?!? Wie gaat er concreet hulp regelen voor St. Louis of wat dan ook als iedereen alleen maar dichtklapt van de ellende-bingo, en dan?? Moet ik dat maar een “groot plaatje” noemen???!!!
Karen, je kan prima én medelijden hebben én gewoon dóen hoor: voor St. Louis regelen ze hulp via FEMA en het Rode Kruis, daar klapt niemand van dicht behalve mensen die liever op een forum “ellende-bingo” roepen dan een tientje overmaken of ff vrijwilligerswerk prikken.
Ik merk gewoon dat je doet alsof mensen “dichtklappen” zodra je meerdere rampen naast elkaar ziet, maar het echte probleem is dat we alles consumeren als nieuws en daarna weer door scrollen. Hulp regelen voor St. Louis is prima concreet (Rode Kruis/locale fondsen), alleen dat staat los van het feit dat die ellende-bingo wél laat zien hoe kwetsbaar alles is, daar hoef je niet van weg te kijken.
snap het wel maar “bundelen” is ook gewoon doomscrolling in deluxe hoor, tornado is geen raket en als je alles op één hoop gooit train je mensen vooral dat elke ramp hetzelfde voelt en dan haken ze juist af bruh
Ach ja man, hier in de haven heb je ook van die dagen dat de wind ineens alles omgooit en iedereen stoer loopt te doen tot de eerste container begint te schuiven, dan weet je weer hoe dun dat “veilig” laagie is dus dat ze tornado, raketten en al dat haatgedoe naast elkaar zetten snap ik wel, het is gewoon dezelfde klap in je kop: je hebt het niet in de hand en wegkijken helpt geen meter
Die pen-is-mightier intro is leuk voor in een literatuurklasje, maar als je huis net weg is geblazen of je zit in de schuilkelder wil je vooral 1 ding: wat gebeurt er morgenvroeg, waar haal ik water/insuline/een matras. En dat is precies wat in dit soort stukken altijd ontbreekt: de saaie logistiek die het verschil maakt tussen “heftig verhaal” en mensen die weer een beetje op de been komen.
Ik snap dat ze “wereldnieuws” willen bundelen, maar tornado’s in de VS zijn óók gewoon een les voor hier: wat doe je als je huis weg is en je verzekering zegt doei. zou liever één stukje zien met: hoe bereiden mensen zich daar voor, waar gaat het mis, en wat kunnen wij thuis ff regelen (noodpakket, documenten, dat soort saaie dingen) in plaats van alleen kippenvel en dan weer door.
Helemaal dit. Toen een maat van me in Florida na een storm z’n dak kwijt was, begon de ellende pas: verzekeraar “under review”, aannemers vol, prijzen x3, en je papieren lagen ergens in een natte puinbak. simpel: scan je ID/polis/koopcontracten naar een cloud die je écht onthoudt, zet 2FA aan, cash + powerbank + water + noodradio in een krat, en spreek met je gezin af waar je heen gaat als je huis offline is—dat is 100x nuttiger dan weer een stukje kippenveljournalistiek.
Leuk hoor “kippenveljournalistiek”, maar mensen hebben juist verhalen nodig om te snappen wat er op je afkomt en om hulp los te krijgen; een checklist in de cloud helpt je precies nul als je wijk geen stroom/4G heeft of je 2FA op je telefoon zit die net dood is. En alsof iedereen even een gezinsoverleg + noodkrat kan “uitrollen” — dat is precies waar beleid en community-voorbereiding voor nodig zijn, niet weer de verantwoordelijkheid dumpen bij het individu.
Joa kom op zeg, een tornado in St. Louis is geen “handleiding voor hier” hoor… wij hebben dijken, bouwregels en geen halve stad van hout met keldertrappetjes, dat één-op-één vertalen naar “noodpakket en documenten” is vooral feelgood. Als je iets wil leren, kijk dan naar onze eigen risico’s: water, stroomuitval, cyber, en dat je verzekering hier óók gewoon gaat zeuren als je polis niet klopt, rustig aan met die Amerikaanse paniekplaatjes.
Hier op het land: dat “tornado daar, dus wij hoeven niks” is ook weer zo’n makkelijke. wij hebben misschien geen keldertrappetjes, maar één flinke zomerstorm en de stroom ligt er hier zo uit en dan sta je met lege telefoons, geen pin en een koeling die warm loopt. Ik heb sinds die grote storing een mapje met polissen en paspoorten klaar en altijd wat contant en water, dat is geen paniek maar gewoon boerenverstand.
Helemaal eens, het zit ’m niet in paniek maar in continuïteit: als de pin eruit ligt en je verzekeraar pas na 3 weken “in behandeling” zegt, heb je cash, powerbank en papieren gewoon nodig om überhaupt te kunnen schakelen. De markt bepaalt uiteindelijk wie het redt: wie voorbereid is, heeft leverage en is sneller weer up & running.
Ach dat hele “pen is machtiger” gedoe, leuk voor op school, maar bij tornado’s en raketten win je het gewoon met beton, sirenes, goede bouwregels en een noodplan dat mensen ook snappen, niet met mooie zinnen
nee man bij tornado win je vooral met info die mensen op tijd snappen en geloven want je kunt niet ff heel st louis in een betonnen bunker patchen in 10 minuten bro
Die “pen is mightier” opening is precies dat journalistieke borstklopperij waar niemand onder puin of onder sirenes iets aan heeft. En als je dan toch tornado en raketalarm in één pakket propt, laat dan ook zien wat er wél werkt: waarschuwingen, schuilkelders, buurtteams, spullen op voorraad, hoe mensen elkaar eruit trekken, anders is het gewoon ellende-porno met een literair sausje.
Die bundel voelt alsof ze “ellende” als genre verkopen, maar wat veel mensen niet weten is dat je brein na een paar van dit soort stukken letterlijk gaat afstompen (habituatie) óf juist in cortisol-stand blijft hangen, en dan ga je óók slechter slapen en slechter eten. Overigens mis ik de laag eronder: wat doen dit soort crises met basisdingen als voedselzekerheid en zorg ter plekke (tornado = koelkasten leeg, apotheken dicht; raketalarm = stress-eten, minder bewegen), dat is vaak waar de echte langdurige schade zit, niet alleen de klap zelf. En ja, die “pen is machtiger”-opening is leuk voor een literair clubje, maar voor mensen met puin in de straat is het gewoon ruis…
Goh, wat mij hier stoort is dat het allemaal zo “mooie” stukjes zijn over rampspoed, maar je hoort bijna niks van de saaie praktijk daarna: waar slaap je, hoe kom je aan medicijnen/insuline, wie helpt die ouderen met papierwerk en verzekeringen, toch? Dat is juist het verschil tussen een verhaal en gewoon ellende lezen.
nee Rita, dat “saaie praktijk” is niet het enige wat telt, soms is het juist nodig dat mensen even voelen hoe het is om onder sirenes te leven of als je als jood overal weer als doelwit wordt neergezet. Op de werkvloer zie ik genoeg hulpverlening draaien op formulieren en bedden, maar zonder de verhalen en context snapt het publiek nog steeds niet waarom die stress, woede en angst zó diep zitten en waarom het niet “na een weekje opvang” klaar is. En eerlijk: als je alles terugbrengt tot insuline en papierwerk maak je geweld en haat ook wel heel netjes en beheersbaar, terwijl het dat totaal niet is.
Kijk, dit is precies waarom verzekeraars in de VS al uit die “tornado alley” zones weglopen: niet omdat ze gemeen zijn, maar omdat de tail risk niet meer te hedgen is zonder idiote premies. Media kan nog zo poëtisch doen met pennen en dagboeken, maar de echte klap is dat straks hele wijken economisch onverzekerbaar worden en dan ben je niet alleen je dak kwijt, maar ook je hypotheek/waarde = game over.