Anne-Marie Jung deelt oplossing voor overgangsklachten: 'Manier om het leed te verzachten'

Op het water leer je snel: als je motor raar loopt ga je ook niet maanden doorvaren met “zal wel de wind zijn”. M’n vrouw liep jaren te hannesen met slapen, zweetaanvallen en kort lontje, huisarts dacht stress, tot er eindelijk serieus naar die overgang werd gekeken en met pleisters was het binnen een paar weken weer menselijk thuis.

Ja jong, die pleisters zijn echt goud maar ge kunt er nie tegenop plakken als ge heel de dag op koffie en stress draait en ’s avonds nog ff “leegscrollt” tot 1 uur. Mijn zus had precies die huilbuien en brainfog, pas toen ze ook rust pakte, scherm uit en wat vaker nee zei op ’t werk werd ’t normaal te doen.

Die “energetische herijking” praat klinkt lekker, maar voor heel veel vrouwen is het gewoon een keihard hormonaal probleem dat je niet weg-ademt met ontprikkelen. Pleisters/HRT kunnen juist de basis fixen zodat je überhaupt weer slaap en rust kúnt pakken, en dat eeuwige “minder koffie, minder scherm” is vaak gewoon verkapte schuld geven alsof je klachten een lifestyle-fout zijn.

Nou ja, die yoga-mevrouw doet net alsof het alleen maar koffie en schermpjes zijn, maar sommige vrouwen liggen gewoon wakker van opvliegers en hartkloppingen terwijl ze al rustig leven, en dan zijn die pleisters of hormonen geen “lifestyle-faal” maar gewoon zorg, toch, hoor. En op werk hoor je er wél over hoor, alleen durft bijna niemand naar de bedrijfsarts omdat je dan meteen het stempel aansteller krijgt, dáár zit het punt dat ze mist.

Luister, “taboe doorbreken” is leuk voor in Vriendin, maar bij de huisarts moet je nog steeds eerst drie keer huilend met een burn-out stempel langskomen voordat iemand denkt aan overgang, jansen. En werkgevers? die horen “hormonen” en zetten je meteen op een mindfulness-app alsof je een kapotte printer bent.

prima dat ze het taboe doorbreekt en Aisha heeft gelijk dat veel huisartsen en werkgevers het wegwuiven, maar wat ze mist is dat je ook niet moet doen alsof hormoonpleisters een soort paracetamol zijn: er zitten gewoon risico’s en contra-indicaties aan en je moet fatsoenlijk begeleid worden, niet via een glossy “ik ga daar goed op”. En die werkgevers gaan echt pas bewegen als er harde regels komen, want met alleen “meer begrip” kom je in de praktijk niet verder dan een mindfulness-cursus in de lunchpauze en succes ermee. In mijn tijd bij de KLM was er voor alles een protocol en medische check, maar bij dit soort klachten is het nu nog te vaak: zoek het thuis maar uit.

ja maar dat “laat eerst even alles checken” is ook zo’n dooddoener, alsof mensen dat niet al doen en alsof je met wat vit D ineens van opvliegers en slapeloze nachten af bent. Aan de andere kant: huisartsen kunnen best breder kijken, maar bij veel vrouwen is het gewoon écht overgang en dan helpt zo’n oplossing (hormonen of wat dan ook) wel, ipv weer maanden doormodderen.

ach ja, dit dus… mijn zus liep twee jaar te horen “burn-out, stress, beetje somber” terwijl ze ’s nachts drijfnat was en overdag niet meer wist wat ze net zei. Pas met pleisters en iemand die het serieus nam kon ze weer normaal werken, en op de werkvloer doen ze nog steeds alsof je je aanstelt als je ineens zit te trillen achter de kassa.

Feit is dat PFAS en microplastics nu een beetje als allesverklarende kapstok worden gebruikt, terwijl de overgang in de kern gewoon een normale hormonale shift is, met enorme variatie per vrouw. Wat ik mis in je verhaal: HRT is niet alleen pleisters proberen, het is ook goede triage, want dezelfde klachten kunnen óók door schildklierproblemen, depressie, slaapapneu of ijzertekort komen, en dan blijf je dus modderen. En ja werkvloer en zorg mogen echt beter, maar laten we het niet zo framen alsof vrouwen eerst het milieu moeten fixen voordat ze gewoon effectieve hulp mogen krijgen.

Kijk, roosters en arbo is leuk maar PeterJan mist dat je dan nog steeds doet alsof het “een beetje plannen” is terwijl die overgang bij veel vrouwen gewoon medisch is: regel gewoon toegang tot behandeling (huisarts/bedrijfsarts, evt HRT) zonder stigma, anders schuif je de pijn naar HR en krijg je dezelfde uitval maar dan met mooiere Excel.

eens dat “neem maar pauze” te makkelijk is, maar roosters/arbo gaan dit ook niet allemaal fixen als het onderliggend medisch gewoon heftig is; geef mensen vooral ruimte om zonder schaamte HRT/andere behandeling te regelen en maak het net zo normaal als migraine-meds. en ja werkgevers kunnen best slimmer plannen, maar je wilt niet dat HR dit gaat “tracken” alsof het een Jira-ticket is, dan krijg je weer privacy-gedoe en gedoe op de werkvloer.

100% dit, mijn vriendin draaide een tijdje avonddiensten in de zorg en die combo van opvliegers + brak slapen is gewoon game over; “even pauze” bestaat niet als je afdeling al op 120% draait. roosterflex + koele werkplek + zonder gedoe kunnen switchen van nachten is echt de fix, maar HR maakt er vaak meteen een dossier van alsof je een bug report indient, terwijl je gewoon wil kunnen functioneren.

kijk, dit is precies het punt: in roosters en arbo doen ze alsof iedereen een robot is, maar een nachtdienst met 3 uur slaap en dan in een bloedhete keuken staan is gewoon margin call op je lijf. heb het bij m’n zus gezien in de zorg: leidinggevende deed eerst moeilijk (“even doorbijten”), tot ze bijna uitviel en toen ineens kon er wél geschoven worden… die risicopremie betalen bedrijven liever achteraf via ziekteverzuim, echt bizar.

die hormoonpleisters kunnen best werken, prima, maar dat “hou op met lijden” klinkt alsof je met één sticker klaar bent; er zijn genoeg vrouwen die geen HRT mógen (tromboserisico, hormoongevoelige kanker in de familie) of er juist beroerd op gaan. En dat werkvloer-verhaal van PeterJan: roosters “meenemen” is leuk, maar in zorg en horeca is de rek er vaak al uit; dan schuif je het probleem gewoon door naar collega’s en blijft de oplossing hangen op: red je maar. Taalkundig gezien ook irritant hoe snel het “taboe doorbreken” heet, terwijl het vooral gaat om fatsoenlijke huisartsenzorg en arbo-afspraken, niet om nóg een BN’er met een lifestyle-tip.

naomi wil er meteen een NHG-linkje en gynaecoloogpanel bij alsof dit een prospectus is met risicopremie en bijsluiter in caps… het is gewoon een interview, geen medisch webinar. En ja HRT heeft contra’s, maar taboe doorbreken gebeurt nou eenmaal via mensen met bereik; huisartsen herkennen het pas als je 3x terugkomt, dat is al jaren zo.

alsof elke vrouw eerst een NHG-linkje moet lezen voordat ze mag zeggen wat haar hielp… ze zegt toch niet “doe dit allemaal”, ze vertelt haar verhaal en dat kan net het zetje zijn om wél naar de huisarts te gaan. en ja HRT heeft haken en ogen, maar dat geldt voor halve apotheek; ondertussen lopen er zat vrouwen jaren te tobben omdat het “tussen de oren” zou zijn, dan is een beetje openheid beter dan stilte, spreuken zegt ook: met veel raadgevers is er behoud.

Ik merk juist dat je niet alles op “verdeel het huishouden eerlijk” moet gooien, want bij ons is het al best gelijk en toch kan die overgang je totaal slopen. Soms is het gewoon hormonen/medisch en dan helpt praten met man en kids wel, maar zonder goede hulp (huisarts/therapie/evt medicatie) blijf je alsnog in rondjes draaien.

Alsof “even uitleggen en eerlijk verdelen” het magically oplost… als je lijf ’s nachts in de fik staat en je brein op 3% batterij draait, dan helpt een extra vaatwasserrondje echt niet. Prima dat het thuis besproken wordt, maar doe niet alsof het vooral een communicatie-/taakjesprobleem is; soms heb je gewoon medische hulp of hormonen nodig en daar is niks zwaks aan.

GerritVeansen heeft echt een punt, die “het is stress mevrouw” muur voelt voor veel vrouwen alsof je energie gewoon wordt weggewuifd terwijl je lijf keihard aan het schreeuwen is. En dan pas als je bijna omvalt mag je ineens wél pleisters of HRT proberen… dat is toch krom. Zet het gewoon laagdrempelig neer met goede uitleg en keuzevrijheid, want niet iedereen wil hormonen maar iedereen wil wél serieus genomen worden.

Ach precies dit ja, m’n zus liep ook maanden te hannesen met “drukke baan, beetje stress” tot ze eindelijk hormonen kreeg en toen was het binnen een paar weken weer mens, hoe moeilijk kan t zijn bij zo’n huisarts dan?? Zet dat gewoon normaal in t pakket en stop met vrouwen wegwuiven

Dat “taboe doorbreken” is vooral lekker voor in Vriendin, maar het wordt pas echt wat als mensen gewoon naar een huisarts gaan en er niet meteen een lifestyle-verhaal van maken. In de praktijk zie je ook zat mensen die alles op de overgang gooien terwijl er ook gewoon stress, slechte slaap, alcohol, overgewicht of medicatie speelt, en dan wordt “oplossing gevonden” vooral marketing met een strik erom.

Die WHI-paniekkaart wordt ook wel lekker vaak uit de la getrokken; de meeste vrouwen willen gewoon dat de huisarts hun klachten serieus neemt en niet eerst een spreadsheet “risicoprofiel” afvinkt. En werkgevers die roosters “voorspelbaar” moeten maken omdat iemand in de overgang zit… succes met de OR en gelijke behandeling, straks mag je de facto alleen nog maar op dinsdag tussen 10 en 12 werken mits je een pleister hebt.

Hormoonpleisters neerzetten als dé “oplossing” is wel erg glad, want HRT kan top werken maar is gewoon medicatie met echte contra-indicaties en bijwerkingen, en bij veel vrouwen is het zoeken naar dosis/soort (oestrogeen alleen vs met progesteron) voordat je überhaupt stabiel zit. En dat “positieve mindset” sausje… sorry maar als je door nachtzweten en slapeloosheid brak bent kun je nog zo lief voor jezelf zijn, je cortisol en insulinerespons gaan daar echt niet van applaudisseren; begin dan liever met slaap, alcohol omlaag, krachttraining en genoeg eiwit/vezels, dat scheelt vaak al flink zonder dat je meteen alles op hormonen gooit. Overigens: wat veel mensen niet weten is dat perimenopauze soms juist als angst/depressie binnenkomt, dus als je alleen op ‘taboe doorbreken’ blijft hangen mis je de helft van de medische puzzel.

Ik zie het op de werkvloer: vrouwen die “gewoon moe” heten te zijn terwijl ze ondertussen zweten, niet slapen, paniekig worden en op werk kapotgaan, en dan krijg je een bloedtestje en een schouderophalen. Die pleisters kunnen echt leven teruggeven, maar dan moet je wél een huisarts hebben die het serieus neemt en tijd heeft om het goed in te stellen… en die tijd is precies waar we overal op bezuinigen. En werkgevers mogen ook ff stoppen met doen alsof het aan “mindset” ligt als iemand ineens halve dagen niet meer trekt.

ja leuk “kapitalisme” roepen, maar overgangszorg wordt gewoon al grotendeels vergoed en HRT is echt niet alleen voor de happy few. op werk kun je best wat regelen, maar “verplicht thuiswerken/roosters aanpassen” voor iedereen klinkt stoer tot je in de zorg, bouw of productie zit waar het werk gewoon door moet en je collega’s het mogen opvangen.

het probleem is dat SophieUvA het neerzet als “privilege” terwijl de grootste bottleneck juist de zorg-infrastructuur is: huisartsen die te weinig tijd/kennis hebben, wisselende richtlijnen en werkgevers zonder arbo-kader, dus zelfs als je alles vergoedt blijft het een loterij wie goede begeleiding krijgt. de oplossing is overgangszorg standaardiseren (NHG/bedrijfsarts-protocol, snelle triage voor HRT waar het kan, en structurele consulttijd) én op werk gewoon praktische aanpassingen als normale inzetbaarheidsmaatregel regelen, niet pas als iemand al omvalt en HR in paniek raakt.

altijd maar roepen “kapitalisme” en dan alles verplichten op het werk… zo werkt een bedrijf niet, zeker niet in het mkb, roosters en pauzes zijn geen elastiek. praat erover met je huisarts en je baas en regel het gewoon menselijk, niet alles hoeft via wetten en vergoedingspotjes.

Klopt, en het helpt ook als werkgevers stoppen met doen alsof het “privé” is: beetje flexibiliteit met starttijden, ventilatie en ff normaal kunnen pauzeren scheelt al enorm. En voor mannen: je hoeft het niet te snappen, maar als iemand wekenlang brak slaapt door nachtzweten is het gewoon logisch dat je thuis een tandje bijzet.

Die vergelijking “mannen vitaliteitsbudget, vrouwen schaamte” is wel erg makkelijk scoren; ik zie genoeg mannen van 49 die gewoon te horen krijgen: minder drinken, meer slapen, succes ermee. Dat werkgevers hier beleid op moeten maken klinkt mooi, maar straks zit je met HR-protocollen en “overgangsgesprekken” waar niemand op zit te wachten; regel gewoon fatsoenlijke roosters en minder gedoe met altijd-aan. En die zorg? als je met concrete klachten komt en je huisarts is een beetje bij de tijd, dan is HRT echt geen drie keer smeken meer.

ja begeleiding is vaak ruk, maar we blijven ook doen alsof het alleen “even de juiste pleister” is terwijl je soms eerst überhaupt serieus genomen moet worden (zeker als je klachten meer mentaal zijn dan opvliegers) en niet pas na drie consulten en een halve burn-out een keer doorverwezen wordt. en dan heb je ook nog werkgevers/partners die het wegwuiven, dáár zit ook een groot gat hoor.

Daan heeft wel een punt: die “even een ander merk want voorraad” is geen kleinigheid als je lijf net een beetje in balans komt, dat is alsof je het ecosysteem in je hormonen steeds omwoelt. En dan mag jij weer dokteren met bijwerkingen terwijl de apotheek doet alsof het om paracetamol gaat… laat ze dat gewoon vooraf afstemmen en niet pas als je al zit te trillen op de bank.