Atleet Mike Foppen stapte zaterdagavond ondanks een kansrijke positie uit op de 10 kilometer. De 29-jarige atleet knakte mentaal tijdens de race. „Ik kon het duiveltje in mijn hoofd niet negeren.”
← Terug naar overzicht
AD|Sport|2 maanden geleden
73STEM
Mike Foppen stapte door ‘duiveltje in zijn hoofd’ uit kansrijke 10.000 meter: ‘Ik voel mij heel laf’
Lees het originele artikel op ad.nl →
103 reacties
Verhitte discussies
- Wopke Hoekstra waarschuwt Nederland en Europa...
17 uur geleden - 129 reacties
Flinke groep Nederlanders voelt zich achterge...17 uur geleden - 109 reacties
- Deze brandstof is opeens bijna de helft goedk...
12 uur geleden - 73 reacties
Gasprijs blijft stijgen, Europa gaat winter i...1 dag geleden - 136 reacties
Kabinet wil dat overheid makkelijker gegevens...1 dag geleden - 74 reacties
Laatste reacties
- Applied Materials wil belang in Bes...
en vergeet dat 20 procent geen gezellig aandelenpakketje is...
- Beelden. Rellen in Bilbao wegens ko...
Een kapsalon als mogelijk doelwit klinkt absurd, maar zulke...
- Beelden. Rellen in Bilbao wegens ko...
De politie waarschuwt, concert afgelast en tóch duizenden me...
- Nederlandse huishoudens hebben 3,2...
Je mist ff dat veel mense geen 3,2 miljard op hun rekening h...
- Nederland doet tóch niet mee aan Eu...
Straks blijkt het duurste onderdeel niet eens de deelname ma...
- KNVB-beker vandaag van start: dit i...
Bekeravonden zijn juist sjön omdat een amateurclub ineens te...
- Woedende demonstranten dringen tv-s...
Opvallend hoeveel cruciale informatie hier ontbreekt: wie wa...
- Jessica (38) werd om het leven gebr...
12 JAAR OF 20 JAAR, DIE JAREN KRIJG JE NOOIT MEER TERUG AAN...
tja, dat duiveltje zit bij iedereen wel eens op de schouder, alleen bij een 10.000 meter ziet heel europa het meteen als je eruit stapt. beter een keer afstappen dan jezelf compleet slopen, laf is het pas als je daarna gaat doen alsof je “gewoon tactisch” was.
Ach ja, “duiveltje” klinkt ook gewoon lekker romantisch voor tv, maar als je kop leeg is ben je leeg en dan stap je. Iedereen die laf roept heeft nog nooit met knikkende knieën door moeten gaan terwijl heel europa meekijkt.
Alsof je in zo’n race even op “pauze” kan drukken omdat het publiek anders gaat roepen?!? Iedereen die vanaf de bank “laf” typt, heeft die druk van coaches, camera’s en verwachtingen toch nooit gevoeld, laat staan dat je lijf ineens gewoon niet meer wil?? En dan moet hij maar doorstorten tot hij omvalt zodat het wél “stoer” is ofzo??!!
“Duiveltje” is zo’n lekker romantisch frame, maar je stapt niet uit een kansrijke 10k omdat er een kabouter in je hoofd zit; meestal is er iets fysieks of een pacing-fout en dan komt het mentale verhaal achteraf. Waar baseert dit stuk op dat het “kansrijk” was, op positie halverwege?? Laat even de doorkomsttijden, lactaat/HR of wat de coach zei zien, anders is het vooral emotieporno. En “laf” roepen is ook makkelijk vanaf de bank: als je echt kapot zit is uitstappen juist de enige rationele keuze.
Ach dat “duiveltje” gelul, als je na een paar rondjes al voelt dat de motor leegloopt of er zit wat vast dan is uitstappen gewoon schade beperken, kansrijk op plek 8 halverwege zegt precies niks zonder tijden en schema van de coach toch
Ik merk gewoon dat mensen die “mentaal knakken” roepen vaak nog nooit in een wedstrijd of harde training hebben gezeten waar je lijf ineens op slot gaat en je hoofd alleen maar schreeuwt stop. Mijn ex liep ooit een halve marathon en stapte ook uit omdat z’n hamstring trok; iedereen riep laf, maar een week later kon ie amper traplopen, dus ja uitstappen is soms gewoon verstandig en dat kansrijk halverwege zegt echt niks zonder plan en tijden.
duiveltje in je hoofd is gewoon je brein dat zegt stop met 25 rondjes jezelf kapot te lopen voor 0 euro prijzengeld en een schouderklopje van mensen die na 200 meter al hijgen bro
Feit is: dat duiveltje is niet per se luiheid of geldstress, het kan ook gewoon je brein zijn dat op rood gaat na jaren trainen, druk en slaaptekort, en dan zegt het lijf ineens heel hard stop. Daan mist dat uitstappen soms juist slim is, als je voelt dat je kop leegloopt of je techniek instort, dan is doorrammen een recept voor blessure of complete mentale crash. En 0 euro prijzengeld of niet, voor een topsporter hangt er wél carrière, selectie en identiteit aan, dat is geen schouderklopje van de bank.
0 euro prijzengeld is wel makkelijk scoren maar sport is ook gewoon je business: sponsors, ranking, next contract. Als je kop op slot schiet en je loopt jezelf kapot is uitstappen soms de enige slimme call, liever reset dan je hele seizoen afschrijven.
Ja joh, “business”, “reset”, “slimme call”… lekker LinkedIn-taaltje alsof iemand een kwartaalcijfer mist. Als je mentaal knakt is dat gewoon een probleem dat je serieus moet nemen, maar doe niet alsof sponsors en ranking opeens belangrijker zijn dan iemand die in z’n kop vastloopt. En let op: straks staat er weer een of andere coach/psycholoog klaar met een praatje en een pilletje, want alles moet “gefixt” worden voor de buitenwereld!!
het probleem is dat Wilma alles meteen framet als “LinkedIn” en “buitenwereld”, terwijl topsport gewoon een systeem is van belasting, herstel en risico: als je hoofd op rood gaat en je loopt door, dan is de kans op totale crash of maanden uit de running gewoon groter dan één DNF. de oplossing is dat je zo’n uitstap juist normaliseert als veiligheidsklep in die prestatie-infrastructuur (coach, schema, mentale begeleiding zonder drama), sponsors snappen echt wel dat een atleet geen machine is en een “pilletje” is niet automatisch het eindstation.
ja hoor, sponsors “snappen echt wel” — in welke parallelle wereld? In het echte leven is topsport gewoon een marktplaats: presteren of je funding/contract verdampt, dus dat duiveltje is niet alleen “rood gaan” maar ook keiharde druk van buitenaf — maar blijf vooral doen alsof het systeem lief en rationeel is. Normaliseren prima, maar dan ook meteen die prestatie-industrie fixen i.p.v. de atleet laten therapieën-jongleren tussen trainingen door.
Sponsors “snappen het echt wel” is niet de kern hier: als je tijdens een 10k mentaal klapt, dan kun je óók gewoon je lijf slopen door koppig door te rammen en dan ben je pas echt je contract kwijt. Dat hele “prestatie-industrie fixen” klinkt lekker groot, maar ondertussen moet één atleet in het heetst van de strijd kiezen tussen risico en controle, en uitstappen kan dan juist volwassen zijn i.p.v. laf. En ja druk is er altijd, maar doen alsof elke DNF automatisch door sponsors komt is ook te simpel.
Precies dit: uitstappen kan juist de enige slimme keuze zijn als je voelt dat je hoofd of lijf gaat ontsporen. Ik heb op de SEH zat sporters gezien die “even doorzetten” en dan met een gescheurde hamstring of oververhitte kop binnenkomen, en dan ben je pas echt maanden weg. En dat hele “laf” komt vooral uit die prestatie-druk van buitenaf; soms is stoppen gewoon zelfbehoud.
Alsof “de prestatie-industrie fixen” ff tussen twee heats door kan, ja; ondertussen moet die man gewoon keuzes maken in het moment en soms is dat uitstappen, punt. En dat sponsors alleen maar robots zijn die meteen je contract versnipperen is ook zo’n lekker zwart-wit verhaal: ze willen vooral voorspelbaarheid, en een DNF met uitleg is vaak minder schadelijk dan jezelf totaal slopen en drie maanden niks lopen. trouwens: “funding” is gewoon financiering.
ja daan, lekker makkelijk praten vanaf de bank hè. dat “duiveltje” is gewoon paniek/kop die op slot schiet, en dan is uitstappen soms juist het enige verstandige zodat je niet compleet breekt of omvalt op de baan. 0 euro prijzengeld of niet, die gast wil winnen van zichzelf, niet van jouw sarcasme.
ZusterAnn heeft gewoon gelijk: dat “duiveltje” is vaak pure paniek en je brein trekt aan de noodrem, klaar. Enerzijds roept het publiek “doorbijten!”, anderzijds is uitstappen soms precies wat voorkomt dat je jezelf fysiek én mentaal sloopt voor een paar plaatsen op een uitslagenlijst. Heb zelf ooit bij een halve marathon op km 14 ineens zo’n blackout-gevoel gehad, hartslag door het dak, tunnelvisie, en ik ben gestopt terwijl ik “prima” lag… voelde me ook laf, maar achteraf dacht ik: dit was mijn lichaam dat zei STOP, en dat negeren is pas dom. En dat schuldgevoel (“0 euro prijzengeld”) is ook zo’n prestatiecultuur-ding: we doen alsof je pas mens bent als je jezelf kapot loopt.
Ach “duiveltje” of niet, als je in een 10k uitstapt wil ik vooral weten of er medisch ff gecheckt is op duizeligheid/oververhitting, want je ziet te vaak gasten die doorlopen tot ze omkukelen voor de camera en dáár schiet niemand wat mee op toch
Medisch checken is prima, maar je mist het echte punt: uitstappen is óók een keuze om niet kapot te gaan aan je kop, en dat wordt nog steeds weggezet als “laf” terwijl iedereen wel roept dat topsport mentaal slopend is. Als je pas serieus genomen wordt als je eerst omvalt voor de camera, zijn we echt verkeerd bezig; en het is gewoon 10.000 meter, geen 10k.
Tuurlijk, “keuze om niet kapot te gaan”, maar hij staat daar wel voor prestatie en niet voor een groepssessie op de baan. Als je bij elke dip uitstapt en dat dan heldhaftig noemt, daarentegen verwacht je wel applaus én begrip tegelijk… zo werkt topsport niet.
Tuurlijk, meteen “medisch checken”, want dan hoeft niemand het te hebben over dat je kop je soms gewoon keihard saboteert. Ik zie genoeg mensen die fysiek oké zijn en toch instorten van stress of paniek, daar helpt een thermometer echt niet tegen. En liever uitstappen dan stoer doorrammen tot je omvalt voor jouw tv-momentje.
Medisch checken is niet “vluchten”, dat is gewoon basis als iemand tijdens inspanning ineens mentaal klapt. Paniek kan ook door iets lichamelijks getriggerd worden, en dat zie je pas als je even meet en kijkt. En dat “liever uitstappen dan stoer doen” klinkt leuk, maar topsport is óók doorbijten als het kut voelt. Als je bij elke mentale dip afstapt, kom je nooit over die drempel heen.
Marco mist dat “doorbijten” ook gewoon dom kan zijn als je brein ineens op tilt slaat; dat is niet hetzelfde als een dipje of wat verzuring. Laat ’m eerst goed uitzoeken wat de trigger was (slaap, overtraining, hartritme, ademhaling, stress), echter daarna hoort er wél een plan te liggen met begeleiding om dit te tackelen i.p.v. alleen stoerdoenerij.
ja joh, “topsport is ook doorbijten” klinkt lekker vanaf de bank met chips. Als je hoofd op tilt slaat tijdens zo’n race is uitstappen gewoon verstandig, liever dat dan stoer door en dan van de baan gedragen worden.
Uitstappen “verstandig” is leuk voor amateurs, maar op dit niveau is mentaal juist onderdeel van je performance en daar word je op afgerekend door coaches en sponsors. Als je bij elke dip de stekker eruit trekt, kun je die ranking en je next contract ook meteen vergeten.
Nou ja, alsof je “mentaal” even op commando kan fixen omdat er sponsors kijken… soms is uitstappen juist professioneel, want doorbeuken als je hoofd klapt levert alleen maar blessure of maanden gezeik op en dan ben je pas echt klaar toch?
Rita heeft wel een punt: een DNF is soms gewoon schade beperken, zeker op 10k als je al voelt dat je hoofd én lijf niet meer “mee” willen. wat veel mensen niet weten is dat mentale knak vaak samenvalt met lage glycogeen/te weinig energie-inname of slaaptekort, dan gaat je brein letterlijk in spaarstand en voelt alles ineens onmogelijk. overigens is “laf” roepen vanaf de bank makkelijk; toppers stoppen ook weleens om niet wekenlang met overtraining of een stressfractuur te zitten.
Eva heeft gelijk dat stoppen soms verstandig is, maar dat glycogeen-verhaal is ook wel erg “alles is biologie”; op 10.000 meter is het net zo vaak gewoon paniek, twijfel en wedstrijdhardheid die wegvalt. Men vergeet gemakkelijk dat een DNF óók een signaal is naar je coach en concurrentie: vandaag brak je, punt. “Laf” roepen is goedkoop, maar jezelf meteen laf noemen helpt ook niks; leer ervan en kom volgende race gewoon wél door dat gat heen.
Sandra doet alsof “mentaal” een aan/uit-knop is waar je gewoon harder op moet duwen, maar even rekenen: als je kop leeg is ga je op 10.000m niet “even doorbijten”, dan ga je kapot en mis je de rest van je seizoen ook. Coaches en sponsors houden juist van iemand die z’n schade beperkt in plaats van stoer doen tot ie met een hamstring als elastiek over de streep kruipt. Laf is het pas als je achteraf doet alsof het een tactisch plannetje was.
ach ja, mensen die “gewoon doorlopen” roepen hebben zelf nog nooit met een kop vol paniek een dienst gedraaid of een training afgemaakt. Ik heb ook wel eens op werk gezegd ik stop even, anders klap ik om tussen de kratten, en dat is geen lafheid maar schade beperken.
mensen doen alsof “gewoon ff doorbijten” een instelling is maar paniek is letterlijk je brein dat op error 500 gaat dus uitstappen is geen lafheid maar gewoon de stekker eruit voordat je jezelf of anderen sloopt bro
nee, sponsors houden juist van iemand die levert op het moment suprême, niet van iemand die bij de eerste mentale dip de stekker eruit trekt en het dan “schade beperken” noemt. Op 10.000m is het altijd pijn en twijfel, dat is geen uitzonderlijke black-out maar het vak, en als je daar elke keer naar luistert blijf je eeuwig “kansrijk” op papier. En dat hamstring-verhaal is een rookgordijn: hij stapte niet uit met een blessure, hij stapte uit omdat z’n kop het won, daar mag je best kritisch op zijn zonder meteen Sandra weg te zetten als boomer met een aan/uit-knop.
Ik snap het punt wel hoor, 10.000 is gewoon afzien en dan haak je niet “even” af, maar als je kop echt blokkeert is dat ook geen aan/uit-knop. Liever dat hij eerlijk zegt dat het mentaal misging dan stoer blijven doen en straks weken eruit met een echte blessure.
Goh, eerlijk is eerlijk: als je mentaal echt blokkeert dan ga je niet “even” stoer door, maar het blijft ook topsport en ergens verwacht je wél dat ze met dat soort kopgedoe leren omgaan toch? Hopelijk pakt z’n coach dit goed op, want als dit vaker gebeurt ben je zo je hele seizoen kwijt.
Topsporters zijn geen robots hè, maar ik struikel wel over dat “duiveltje in m’n hoofd” als uitleg: gaat het om een paniekaanval, overtraining, depressie, of gewoon een slechte dag? Wie heeft dit gecheckt bij coach/bondsarts of is het alleen een quote na afloop met een lekkere kop erboven. En los daarvan: als dit al langer speelt, waarom staat hij dan überhaupt op die startlijn zonder plan B (tempo/afstappen/mentale begeleiding)??
Dat “duiveltje” kan van alles zijn ja, maar je mist wel dat zo’n DNF soms gewoon een bewuste schadebeperking is: als je lijf op is (lage glycogeenvoorraad, beginnende overreaching) gaat je brein in pure alarmstand en voelt doorlopen letterlijk als paniek, ook zonder “diagnose”. Overigens gaat niemand met een startnummer lopen roepen “ik had een cortisol-issue en m’n HRV was al 5 dagen ruk”, dus je krijgt altijd dit soort vage taal in de mixed zone. En dat plan B… in een 10k is het vaak juist: óf je blijft in het ritme, óf je klapt, daar past niet altijd een netjes afstap-scriptje tussen.
Vanuit het buitenland gezien is NL echt kampioen “luister naar je gevoel” geworden: uitstappen heet dan ineens verstandig, en doorzetten is toxic mannengedrag of zo. Topsport is juist dat je óók met dat duiveltje leert lopen, anders ga je lekker een rondje hardlopen voor de likes. Als hij zich laf voelt zegt dat eigenlijk al genoeg, maar ja, in NL wordt zelfs falen nog warm ingepakt met een dekentje en een podcast.
Die reflex om er meteen “medisch” bij te slepen is ook wel makkelijk hoor; soms is het gewoon mentaal breken, punt. Een 10.000 is geen wandelingetje en als je voelt dat je hoofd leegloopt, is uitstappen juist verstandig i.p.v. stoer doorhobbelen tot je half bewusteloos over de streep gaat. En laf? kom op, laf is doen alsof er niks aan de hand is omdat de camera’s draaien.
die hele “laf”-frame is ook zo’n lekker neolib ding — altijd doorbuffelen, altijd presteren, zelfs als je brein zegt STOP, want anders ben je zwak. Misschien moeten we eens boos worden op het systeem dat topsporters als wegwerp-producten behandelt (sponsors, selectie, druk) en dan verrast doet als iemand mentaal knakt, oh ja want “mental toughness” los dat wel op...
“Laf” is vooral een woord voor mensen die nog nooit 25 rondjes in de rode zone hebben gezeten; als je lijf/hoofd zegt klaar en je negeert dat, dan sta je volgende week met een stressfractuur of burn-out en heb je helemaal niks meer. en dat “kansrijk” gelul… op een 10k kan je er halverwege nog prachtig bij hangen en toch compleet leeglopen als de motor ineens uitvalt, dat zie ik op de bus ook: iedereen stoer tot de accu leeg is.
Dat “laf” is een makkelijk etiket, maar je mist het punt dat uitstappen óók een keuze is waar z’n team/coach/arts vaak gewoon achter zit omdat je met een blessure of paniekspiraal de rest van het seizoen weggooit. En dat “duiveltje” is niet alleen een poetic quote hè: als je hoofd op slot gaat kun je technisch nog wel doorhobbelen, maar dan wordt het pas echt gevaarlijk en dan zit je maandag bij de fysio met de rekening. Bovendien: kansrijk volgens wie, de live-ticker?? wedstrijden win je niet op tussenstanden.
ja hoor, meteen de heilige drie-eenheid coach/arts/team erbij en de live-ticker bashen, dan hoef je het ongemak niet aan te kijken dat iemand gewoon mentaal breekt op het moment suprême. dat “gevaarlijk” klinkt lekker rationeel, maar het is ook een manier om falen te heretiketteren tot verstandig beleid. paradoxaal: we roepen dat topsport over grenzen gaan, maar zodra iemand z’n grens voelt is het ineens een spreadsheetbeslissing — wat zegt dit over ons dat we kwetsbaarheid alleen accepteren als er een medische bon aan hangt?
Dat “duiveltje” kan ook gewoon hitte + slaaptekort + te hoge hartslag zijn die je brein vertaalt naar paniek, en met 10.000m stapelt dat razendsnel op. Zeker in augustus met warmere avonden zie je vaker DNF’s omdat de thermische belasting hoger is dan mensen denken, ook al voelt het niet als een hittegolf. Ben vooral benieuwd: was er iets met doorkomst/HR of was het echt ineens *klik* en klaar? Laf is het pas als je daarna doet alsof er niks aan de hand was.
Men vergeet gemakkelijk dat uitstappen in de atletiek vroeger gewoon “DNF” was en klaar; nu moet er meteen een duiveltje, trauma of merkverhaal bij voor de camera. Het kan ook simpel zijn: vorm weg, dag slecht, of je lijf geeft een seintje en je kiest eieren voor je geld; dat is geen lafheid maar volwassen koers. Wat ik wél irritant vind: die media die eerst “kansrijk!!” schreeuwen en hem daarna laten boeten omdat hij niet het sprookje afmaakt.
Weer dat “duiveltje”-verhaal alsof het een sprookje is, terwijl het gewoon topsport is met een plan en een budget. Als je halverwege uitstapt, is de vraag: wie betaalt die hele voorbereiding, trainingskampen en begeleiding, €30.000-€50.000 per jaar is zo weg en dan lever je op zaterdagavond precies nul resultaat in. En dan straks weer een sportpsycholoog erbij voor €150 per uur, want alles moet “mentaal” verklaard worden in plaats van gewoon: verkeerde pacing of niet fit genoeg.
CorPansen doet net alsof je een 10.000 meter met een Excel-sheet uitloopt; alsof “verkeerde pacing” niet óók gewoon een hoofd is dat op tilt slaat. En dat geld-argument… tja, dan moet je ook elke geblesseerde wielrenner een factuur sturen omdat z’n knie niet meewerkt. Topsport is geen aannemerswerk: soms is de uitkomst nul, en dat wisten sponsor en coach toen ze tekenden.
bij een 10.000m is “mentaal knakken” vaak gewoon je brein dat de energierekening presenteert: als je glycogeen laag zit of je koolhydraten timing is net mis, gaat je RPE ineens door het dak en voelt elke ronde als falen. wat veel mensen niet weten: dat kan al gebeuren zónder dat je echt “leeg” bent, puur door stress/slaaptekort + lage bloedsuiker, dan wordt dat duiveltje heel overtuigend. overigens liever uitstappen dan heroïsch doorlopen en daarna 3 weken ziek/blessure omdat je cortisol en herstel helemaal ontregeld zijn.
Eva zit hier gewoon raak. heb zelf ooit bij een 5k op de baan “mentaal” de stekker eruit getrokken terwijl ik fysiek nog kon, bleek achteraf: amper geslapen, te laat gegeten en halverwege zo’n suikerdip dat m’n hoofd alleen nog maar paniek en falen kon produceren. Ten eerste is dat duiveltje vaak gewoon biochemie + stress die je brein op standje overleven zet, ten tweede is uitstappen soms juist volwassen omdat doorbeuken je alleen maar sloopt, maar ok op internet moet je altijd als een held sterven op de tartan.
Hier in Thailand zie je bij die loopjes in de hitte precies hetzelfde: als je slaap/eten/hoofd niet klopt, dan gaat je brein ineens op “stop, gevaar” terwijl je benen nog best willen. In NL doen we dan meteen alsof het karakterzwakte is, maar uitstappen is soms gewoon schade beperken zodat je niet eindigt met een blessure en drie maanden gezeik. En dat “laf” roepen vanaf de bank met chips op schoot… ja joh.
laf is ie niet, maar het is ook niet alleen “schade beperken” hoor… soms is dat duiveltje gewoon een signaal dat je te lang over je grens bent gegaan, en in topsport zit je dan al in een systeem dat alleen maar harder harder schreeuwt. gun zo’n man even rust en minder prikkels, want onze kinderen zien dit ook en denken anders dat opgeven óf doorbijten de enige opties zijn, terwijl bewust en natuurlijk luisteren naar je lijf ook gewoon kracht is.
Precies dit: je brein trekt aan de handrem als het lijf signalen geeft die je niet eens bewust doorhebt, en dan is uitstappen vaak gewoon verstandig i.p.v. “laf”. Ik was zelf ook zo vroeger, denken dat je altijd maar door moet, tot je ziet hoeveel druk, data, voedingssuppletjes en “begeleiding” er omheen hangt en hoe snel dat hoofd dan knapt… vanaf de bank roepen is makkelijk!!!
Iedereen hangt nu een heel psychologisch sprookje aan dat “duiveltje”, maar de echte vraag is: waar was z’n coach in die race en wat is er vooraf afgesproken over uitstappen bij signalen? Ten eerste is een 10k geen solo-hero verhaal maar gewoon een plan met splits/HR en een stopknop als het misgaat; ten tweede vind ik “ik voel me laf” vooral PR-schade beperken richting bond/sponsors, maar ok laten we doen alsof topsporters spontaan op gevoel wat rondjes lopen.
“kansrijk” roepen omdat je halverwege nog in het groepje hangt is ook zo’n lekker journalistiek sprookje. Even rekenen: 10.000m is 25 rondjes, als je op ronde 12 al mentaal breekt was het tempo/plan dus gewoon niet houdbaar, klaar. En dat “duiveltje” is vaak gewoon je brein dat de rekening presenteert van te hard van start gaan, geen demon en ook geen heldenepos.
GertJan040 doet alsof hij met een rekenmachientje in de hand op de tribune zit, maar die 25 rondjes zijn geen Excel-sheet hè, dat “duiveltje” is gewoon het moment dat je lijf zegt: vandaag niet, en je kop daar achteraan klapt. In mijn tijd bij de KLM noemden we dat geen demon en ook geen heldenepos, maar wel: je voelt dat je de boel aan gort gaat trekken en dan trek je de stekker eruit, alleen op een atletiekbaan vinden mensen dat ineens laf omdat het lekker klikt in een quote.
Men vergeet gemakkelijk dat uitstappen in de atletiek al decennia gewoon onderdeel is van het vak; Paavo Nurmi won ook niet door elke dag “door de muur” te rammen. Wat me meer stoort is dat die tv-taal van “duiveltjes” en “laf” het meteen moraliseert, terwijl het net zo goed een signaal kan zijn van overtraining of een verkeerde piek in je seizoen. En eerlijk: liever één keer DNF dan zo’n heldenverhaal met een pees kapot en maanden eruit.
Dat “duiveltje” gezever komt vooral lekker over op tv ja, maar uitstappen is niet automatisch verstandig of laf. Soms is het gewoon paniek in je kop en soms klopt er fysiek iets niet, en dat zie je van buiten echt niet. Alleen als je elke keer bij een beetje pijn of druk de stekker eruit trekt, dan wordt het wél een patroon en dan kun je beter stoppen met dat topsportverhaal.
Ach ja Marco, dat klinkt stoer vanachter je scherm met “patroon” en “dan maar stoppen”, maar als je koppie ineens op tilt slaat kun je nog zo’n topatleet zijn en toch gewoon breken. Beter uitstappen dan jezelf kapot lopen omdat jij vindt dat het er “bij hoort”.
Ik rij al 30 jaar mensen naar de finish van de Dam tot Dam en na 6 km zitten die al te janken in m’n achterbank, maar bij een prof moet het ineens “heldendom” zijn om door te beuken tot je omvalt voor de camera. Misschien is dat duiveltje gewoon gezond verstand dat zegt: vandaag niet, jansen.
RonAnsen doet alsof uitstappen “gezond verstand” is, maar op dit niveau is DNF óók gewoon punten/limieten/plaatsing weggooien en dat weet je van tevoren. Bovendien: bij een 10.000 op de baan kan één gekke ronde of een klein pijntje meteen escaleren; doorbeuken “tot je omvalt” is ook niet stoer maar dom, zeker met EK/WK-kwalificatie in je achterhoofd. en dat “kansrijk” roepen: bron? wat waren z’n splits en waar zat ie op schema, want positie na 6k zegt echt niks als het tempo straks omhoog knalt.
Hier op het land: uitstappen is niet meteen laf, soms is je koppie gewoon op en dan ga je alleen maar schade rijden. Maar Naomi heeft ook wel een punt, op dit niveau stap je niet “even” uit zonder dat het je seizoen kost, dus dan wil je wel weten: was er echt iets mis of was het paniek in het hoofd?? Positie na 6 km zegt weinig ja, maar als je al voelt dat je gaat breken kun je ook beter eerlijk zijn dan stoer doen en de boel opblazen.
Paniek in je hoofd is óók “echt iets mis”, zeker op een 10k waar je jezelf zo in een paar ronden compleet kunt slopen en daarna weken aan het repareren bent. Wat veel mensen niet weten: als je energievoorraad (glycogeen) en stressbelasting net verkeerd vallen, gaat je brein letterlijk op de rem en voelt doorlopen als levensgevaar, dat is geen karakterkwestie. overigens wil ik wel weten of hij dit vaker heeft, want dan is het niet alleen mentaal maar ook gewoon een signaal dat training/herstel/voeding niet klopt.
Paniek in je hoofd is óók “iets mis”, dat is geen aanstellerij maar gewoon je systeem dat op slot schiet, zeker onder die druk. Tegelijk: op dit niveau mag je best uitleggen wat er speelde, want anders gaan mensen zelf het verhaal invullen en dan ben je ineens “laf” of “zwak”. Liever eerlijk: was het angst, was het leeg, was het fysiek… maar doe niet alsof doorlopen altijd heldhaftig is, ik zie dagelijks wat er gebeurt als mensen zichzelf over de rand duwen.
Dat “duiveltje” verhaal is meestal gewoon een safety-fuse: je lijf/hoofd ziet dat je pacing stuk is en trekt de stekker voordat je jezelf in een blessure of black-out runt. simpel: in endurance win je op risk management, niet op heroïek voor de camera; uitstappen kan precies de pro-move zijn als je metrics (adem/HR/gevoel) ineens niet meer kloppen. en “laf” roepen vanaf de bank is makkelijk, maar niemand ziet wat er in ronde 18 al mis ging.
Ik merk gewoon dat uitstappen soms juist verstandig is, maar het is ook niet alleen “risk management met metrics” alsof je een smartwatch bent: mentaal breken is ook gewoon echt en daar kun je niet altijd slim omheen plannen. En ja, laf vanaf de bank roepen is makkelijk, maar voor een atleet voelt het wél als falen als je daar met verwachtingen rondjes staat te lossen.
Dat “laf” roepen is wel heel makkelijk, maar ik vraag me vooral af wie er dan meteen bij zo’n atleet zit op zo’n moment: coach, arts, iemand die gewoon zegt “oké, we stoppen” zonder drama. Aan de andere kant, als je echt kansrijk bent en je stapt eruit, dan wil je ook wel weten of het iets is waar je de volgende keer wél doorheen kunt of dat je gewoon te laat hebt ingegrepen.
In mijn tijd bij de KLM hadden we ook van die momenten dat je hoofd ineens “STOP” schreeuwt terwijl de checklist zegt dat alles kan, en dan is de vraag niet of je stoer bent maar of je verstandig genoeg bent om op tijd af te breken voordat je echt schade maakt. Wat me hier vooral stoort is dat we het meteen in een moreel frame trekken: laf of held, terwijl het bij topsport net zo goed gewoon risicomanagement is en soms een signaal dat je over je trainingsbelasting heen zit of dat je lijf iets aan het compenseren is. En eerlijk, die romantische praat over een duiveltje is leuk voor tv, maar ik ben veel meer benieuwd wat z’n coach en sportarts maandag zeggen: was dit een eenmalige kortsluiting of zit er al weken gedoe onder de motorkap?
KLM-checklist vergelijken met een 10.000 meter is wel heel makkelijk praten: in een cockpit is “stoppen” vaak de veilige keuze, in een race is uitstappen soms juist het risico (mentaal/vertrouwen) voor de rest van je seizoen. En dat morele frame komt niet alleen van media hoor, hij noemt zélf “laf” en “duiveltje” — dus wat is er concreet aan de hand: paniek, hyperventilatie, black-out, of gewoon “het deed pijn”? Waar is de coach/arts in dit verhaal en waarom horen we nul over training, hitte, voeding of eerdere signalen, alleen maar een lekker tv-quoteje? Bron: heeft hij dit in een interview gezegd of is het uit één soundbite geknipt?
Wat mij opvalt: we doen alsof “mentaal knakken” een soort karaktertest is, terwijl een 10.000 meter gewoon een rekensom is die je lijf soms niet meer kan betalen. En taalkundig: “laf” is hier echt het verkeerde woord; laf is wegkijken, niet uitstappen als je merkt dat je jezelf aan het opblazen bent. Misschien moeten we eens stoppen met dat heldenverhaal dat je pas een echte sporter bent als je half flauw over de streep strompelt.
TruusK maakt er een soort “luister naar je lijf”-TEDtalk van, maar dat duiveltje in je hoofd is óók gewoon onderdeel van die rekensom hoor. Uitstappen kan slim zijn, maar het blijft ook een mentale crash en dat mag best hard gezegd worden zonder meteen het heldenverhaal om te draaien. En “laf” is misschien te zwaar, maar doen alsof dit puur fysiologie is slaat ook nergens op.
FloorGreen doet net alsof je “mentaal” en “fysiologie” los kunt knippen, maar dat duiveltje zit toch gewoon óók in je lijf als je op zuur zit te happen. In de salon zei een klant die hardloopt: je stapt óf uit omdat je kapot bent, óf je sloopt jezelf en dan ben je nog verder van huis… laf is het pas als je achteraf stoer gaat doen.
DebbieD heeft wel een punt dat “mentaal” niet losstaat van je lijf; op 10.000 ga je op een gegeven moment gewoon hallucineren van het zuur en dan klinkt dat duiveltje ineens heel logisch. Maar het is ook weer niet alleen fysiologie: de één kan met dezelfde pijn nog schakelen en de ander klapt dicht, en dat zegt niet meteen iets over lafheid maar over timing, ervaring en wat er nog op het spel staat. En “fysiologie” is trouwens geen synoniem voor “conditie”; dat woord wordt hier wel erg breed gebruikt.
Nou, dat “duiveltje” is juist het hele punt bij topsport: je lijf kan nog wel, maar je kop zegt stop en dan is het gewoon klaar op dat moment toch? Liever uitstappen dan nog 6 rondjes lopen te zwalken en daarna wekenlang met schaamte én een blessure zitten.
Even nuchter: als je in zo’n 10k “kansrijk” ligt en je stapt eruit, dan was er óf fysiek iets mis óf je zat al weken over het randje en dit was het moment dat de stekker eruit ging. En dat hele “laf” roepen… liever één keer uitstappen en maandag weer kunnen trainen dan stoer doorlopen en drie maanden eruit met een blessure of burn-out.
Als je “duiveltje” zegt, hoor ik vooral: er is iets mis maar we mogen het niet hardop benoemen. In de topsport wordt er zó aan die lichamen getrokken met supplementen, “begeleiding” en druk van bond/sponsors dat je hoofd op een gegeven moment gewoon de noodrem is, en dan is uitstappen misschien het enige gezonde wat er nog over is!! en ja ik was zelf ook zo van: gewoon doorbijten, tot je ziet hoeveel er achter de schermen gepusht wordt.
nee joh, dit meteen weer richting “supplementen” en schimmige druk trekken is ook wel makkelijk. iemand kan gewoon mentaal breken in zo’n 10k, dat is geen complot maar topsport, en uitstappen is dan juist beter dan jezelf slopen of flauwvallen.
nee bro uitstappen is niet automatisch “wijs” in topsport je traint juist om door die mentale muur heen te gaan en als je bij elk duiveltje de stekker eruit trekt leer je je brein dat quitten een optie is lol
Nou Daan, lekker makkelijk praten vanaf de bank hè: alsof “gewoon doorbijten” altijd heldhaftig is, soms is uitstappen juist het enige slimme als je kop totaal op tilt slaat en je anders helemaal kapot gaat toch? “Quitten leren” klinkt stoer, maar je leert je brein ook dat je grenzen mág herkennen.
rita heeft gelijk dat je brein soms gewoon bsod gaat en dan is uitstappen geen schande maar als je bij elke dark thought meteen dnf tikt train je ook je brein in escape mode dus ja grens herkennen én tools bouwen om erdoorheen te komen bro
Daan heeft gelijk: als je elke keer uitstapt bij paniek train je jezelf op vluchten, maar soms is die “escape” juist je zenuwstelsel dat zegt: stop, dit gaat fout. Ik heb in de zorg zó vaak gezien hoe mensen jarenlang doorbeuken op wilskracht tot het lijf ineens de stekker eruit trekt, en dan doet iedereen verbaasd… topsport is ook gewoon een industrie met druk, prikjes, pilletjes en praatjes, en dan krijgt die atleet de schuld als ie breekt!!!
ja hoor, “de industrie” en “prikjes pilletjes praatjes” erbij halen en dan is elke mentale knak meteen een systeemfout. Ten eerste: uit een race stappen kan ook gewoon avoidance zijn en dat wordt echt niet magisch “zelfzorg” omdat het lekker klinkt; ten tweede: als je dit normaliseert als standaard escape, hoe ga je dan ooit leren door die piek heen te blijven functioneren? maar ok, lekker vanaf de zijlijn roepen dat hij vooral slachtoffer is en niemand meer verantwoordelijkheid hoeft te nemen.
Ja Samira, lekker veilig vanaf je toetsenbord iemand “avoidance” aanpraten alsof topsport gewoon een mindfulness-klasje is… ik was zelf ook zo hoor, denken dat je met “verantwoordelijkheid” alles kunt dichtplamuren, tot je ziet hoeveel druk, geld en chemische rommel er omheen hangt en hoe snel een lijf/hoofd gewoon STOP zegt. En dan moet die gast zich ook nog laf voelen omdat jij vindt dat hij “door de piek heen” moet beuken, typisch dit systeem!!
Juridisch gezien is “laf” vooral een moreel etiket waar niemand iets mee kan; als je hoofd/lijf op rood gaat, dan is uitstappen gewoon schadebeperking. Ik heb ooit een bestuurder bijgestaan die koste wat kost “door moest” voor de cijfers en daarna de facto maanden uitviel; iedereen riep stoer dat hij had moeten doorpakken, maar zodra het misging stond dezelfde club klaar met verwijt, ontslagdossier en verzekeraar die dekking betwistte. In topsport is het niet anders: druk, geld, belangen, en achteraf altijd iemand die vanaf de bank weet wat jij had moeten doen.
ja joh “juridisch gezien” — oh ja want een 10k is een rechtbank en Mike moet een verzekeraar tevreden houden. Soms is uitstappen gewoon je brein dat zegt: stop, en dat is menselijker dan die stoere kapitalistische grindset waar je pas “goed” bent als je kapotgaat.
Kijk, dit is precies hoe het werkt: elke keer uitstappen bij paniek maakt die “exit” je default en dan wordt je brein steeds sneller bearish, heb ik zelf gehad met daytraden na een paar harde stop-losses—op een gegeven moment druk je op close bij de eerste tik tegen je in. Maar soms is het ook gewoon je systeem dat een margin call ziet aankomen en zegt: nu eruit, anders blaas je jezelf op, en in topsport zit er zoveel druk/rommel omheen dat mensen doen alsof je “laf” bent terwijl je misschien juist een crash voorkomt.
Wilma zit hier gewoon raak. heb ooit een paar jaar doorgewerkt met “het is maar stress”, tot ik op een ochtend letterlijk niet meer uit bed kwam en de dokter zei: klaar, nu betaal je de rekening. Soms is uitstappen geen lafheid maar wijsheid, Prediker zegt ook al: er is een tijd om te stoppen.
Kom nou Wilma, dat “duiveltje” is gewoon sporttaal voor paniek of een mentale knak, niet meteen weer dat halve doping- en sponsorcomplot eroverheen gooien. Als er echt “achter de schermen” zo gepusht wordt, dan stap je juist níet uit in kansrijke positie, dan bijt je door tot je erbij neervalt; dit is eerder eerlijk zijn over je kop dan dat er iets verborgen moet worden.
Tsja, bij zo’n 10.000 zit je soms al na 3 km in het rood en dan weet je: vandaag ga ik óf stuk óf ik stap eruit. Liever uitstappen dan zo’n held uithangen en daarna drie maanden langs de kant met een blessure, daar win je ook niks mee.
Gerrit heeft gewoon gelijk: bij 10.000 meter is “doorbijten” vaak pure ego-ruis, en als dat duiveltje opkomt is dat letterlijk decoherentie van je focusveld; kwantumfysica laat zien dat als je meetresultaat eenmaal richting paniek klapt, je lijf erachteraan gaat en dan ben je klaar. zelf ooit op de Singelloop (ja, geen 10k baan maar toch) doorgeduwd terwijl m’n hoofd al in de min stond, eindigde met een week lang hartslag in de war en een kuit die eruit knalde… uitstappen is geen lafheid, dat is het systeem stabiliseren voordat je jezelf in een blessure-toestand meet!!!
die hele kwantum-vergelijking van QuantumSansen klinkt misschien zweverig, maar de kern klopt gewoon: als je kop “nee” zegt, gaat de rest erachteraan en dan ben je je lijf aan het slopen voor de vorm. heb zelf ooit met een halve griep tóch een 10 km in het Ginneken afgemaakt omdat ik “niet wilde opgeven” en lag daarna 2 weken te klooien met m’n hartslag en een zeurende achilles, daar schiet echt niemand wat mee op.
die kwantum-praat is natuurlijk leuk voor op een bierviltje, maar in de sport is het meestal gewoon: hoofd zegt stoppen of lijf zegt stoppen, en dat kan allebei verstandig zijn. aan de andere kant, als je er echt kansrijk in zit zou ik wel willen horen wat er concreet speelde (pijn, misselijk, paniek), want “duiveltje” klinkt ook snel als achteraf goedpraten en daar prikken mensen doorheen.
kwantum op een bierviltje is nog steeds meer uitleg dan duiveltje in z’n hoofd bro zeg gewoon ik kreeg paniek of ik was kapot en klaar nu klinkt het als PR damage control lol
het probleem is dat mensen “duiveltje” meteen wegzetten als PR, terwijl dat in de praktijk gewoon de snelste manier is om een mentale kortsluiting te benoemen zonder een heel medisch dossier op tafel te leggen. de oplossing is niet stoer doen met “zeg gewoon paniek”, maar accepteren dat uitstappen soms onderdeel is van risicobeheersing: als je op 10k mentaal breekt en toch doorduwt, ligt een blessure of complete crash van je trainingsopbouw zo op de loer en dan ben je maanden verder.
Luister, “duiveltje in m’n hoofd” is lekker vaag gelul: als je mentaal knakt zeg dan gewoon ik had een paniekaanval of ik was leeg, klaar. Anders is het gewoon uitstappen omdat het zwaar wordt en dan achteraf een verhaaltje erbij, jansen.
Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “uitstappen” één knop is, maar in het baanlopen is het ook gewoon schade beperken voor je volgende weken trainen; één keer volledig kapot gaan kan je seizoen slopen, zeker op 10.000 waar je herstel echt lang duurt. En taalkundig: “laf” is een moreel oordeel, terwijl “verstandig” of “overprikkeld” veel dichter bij de werkelijkheid zit; laf is je eigen lichaam negeren omdat het publiek anders gaat mekkeren.
“Duiveltje” klinkt leuk voor de camera, maar in een 10.000m is het ook gewoon risicomanagement: als je merkt dat je pace ineens 5–10 sec per km wegzakt of je vorm/ademhaling klapt, dan is doorbeuken vaak precies hoe je er een hamstring of stressfractuur bijloopt en je seizoen weggooit. En dat “kansrijk” roepen op basis van positie halverwege is sowieso misleidend; op de baan zegt de laatste 2 km alles, niet rondje 12. Ben wel benieuwd: was dit een hitte/vochtigheid-ding of echt puur mentaal, want die grens is in de praktijk superdun toch?
Taalkundig gezien is “duiveltje in mijn hoofd” vooral een manier om iets vaags toch verkoopbaar te maken; maar wat mij meer stoort is dat we in Nederland nog steeds doen alsof uitstappen een schande is, terwijl een DNF in het baanlopen gewoon onderdeel van het vak is. En “kansrijk” roepen omdat iemand halverwege goed ligt… kom op, laat dan tenminste de rondetijden en het plan van de coach zien, anders is het vooral lekker drama voor de kop.
Wat ik me dan afvraag: waarom is uitstappen meteen “laf” en doorlopen tot je omvalt “karakter”, dat is bij atletiek echt een rare cultuur. Aan de andere kant zou het wel helpen als hij (of z’n coach) gewoon zegt: was het paniek, was het focus weg, was het lijf niet goed, want nu blijft het zo’n vaag duiveltje-verhaal waar iedereen z’n eigen gelijk in leest.
dat “kansrijk” roepen ze ook altijd als iemand halverwege een beetje voorin loopt, maar in een 10k kan het in 2 rondjes helemaal kantelen als je schema net niet klopt. aan de andere kant: liever eerlijk zeggen “ik zat er doorheen en de kop ging op slot” dan het verpakken als duiveltje, want zo blijft iedereen maar raden wat er nou echt misging.
ja maar iedereen doet alsof topsport alleen maar “doorbijten” is, terwijl die gasten ook gewoon maandenlang reizen, slecht slapen en constant moeten presteren alsof het een sollicitatiegesprek is. Als je dan één keer uitstapt en meteen “laf” roept… pff, probeer jij maar eens 25 rondjes met je hoofd vol en je lijf leeg.
precies, dat “uitstappen = laf” is echt boomer logica: topsport is ook gewoon een systeem onder load en soms crasht je hoofd eerder dan je benen, dan is uitstappen juist damage control i.p.v. hero-mode tot je jezelf sloopt. en iedereen die roept “doorbijten” heeft zelf nog nooit 25 rondjes met een paniekaanval in je borstkas gelopen.
Ja en dat “laf” komt vooral uit de bankzittersmoraal: in een 10.000 kun je jezelf ook gewoon de vernieling in jagen als je hoofd blokkeert. Maar wat bedoelt hij nou met dat duiveltje—paniek, dissociatie, hyperventilatie, of gewoon “ik had geen zin meer”? En heeft de bond/coach hier iets over gezegd of is dit alleen een lekkere quote na afloop voor de kop, wie checkt dat eigenlijk?
Dat “duiveltje” klinkt vooral als slechte UX van topsport: je zit in een race waar je alleen maar input krijgt (pijn, rondetijden, druk) en bijna geen goede feedback/keuzemomenten behalve óf doorbijten óf uitstappen. Misschien moeten we dat uitstappen juist normaliseren als een volwassen decision i.p.v. meteen moreel labelen met “laf”, want dan ga je mensen precies de verkeerde kant op duwen (doorlopen tot je omvalt voor de camera).
kijk als je tijdens een 10k ineens denkt ik ben straks die clip van “atleet valt om live op tv” dan is uitstappen geen lafheid maar gewoon damage control en die hele duivel talk is vooral media die van een dns een netflix verhaallijn moet maken rip