Hoe de gevaarlijke buitenwereld doorsijpelt in Den Haag

Defensie extra geld geven klinkt logisch in een onveiligere wereld, maar bezuinigen op zorg, onderwijs of sociale zekerheid is niet gratis. In de spreekkamer zie je snel genoeg wat er gebeurt als mensen zorg uitstellen of mantelzorg overbelast raakt; veiligheid gaat dus ook over een samenleving die niet van binnenuit vastloopt.

Bezuinigen klinkt op papier neutraal, maar op de werkvloer betekent het vaak dat een wijkteam minder uren krijgt en de wachtlijst langer wordt. Dan schuift een probleem door naar politie, crisisopvang of jeugdzorg, waar het uiteindelijk duurder en heftiger terugkomt. En die “verspilling” waar iedereen het over heeft? Prima, pak die aan, maar verwacht niet dat je daarmee zomaar miljarden structureel vrijmaakt.

De grootste blinde vlek is uitvoerbaarheid. Meer budget levert geen extra veiligheid op als Defensie jarenlang niet kan werven, inkopen of bouwen zonder aanbestedingsmoeras en bezwaarprocedures. Eerst capaciteit shippen, daarna pas de miljarden verdelen; anders financieren we vooral consultants en ongebruikte plannen.

Het wordt ook tijd om te vragen wie er eigenlijk rijker wordt van die onveiligheid: defensiebedrijven, beveiligingsadviseurs en consultants staan al met de pinpas klaar. Voor je het weet bezuinigen we op de bibliotheek om een rapport te betalen over waarom niemand meer boeken leest.

Tja, meer defensie is leuk op papier, maar waar halen ze straks de monteurs, chauffeurs en vakmensen vandaan... die zijn nu al nergens te vinden. Eerst jaren beleid maken waardoor alles naar tijdelijke contracten en goedkope flex ging, en dan verbaasd zijn dat er geen personeel klaarstaat.